Ioannina Blogs » Αλέξης Λ. » Όλα τα μπλογκ του νομού Ιωαννίνων με μια ματιά

Expand/Collapse

Αλέξης Λ. (100)

Σελίδες: 1 2 3 ... 5

Ιωάννινα, 09.03.2010
10:03
«Τυχαίες συναντήσεις...»
» Αλέξης Λ.

Άσπρο μαύρο το τοπίο μου - μου αρέσει όπως οι μαυρόασπρες φωτογραφίες.
Δεν έχω τραγούδια - έχω άναρχα όνειρα να διηγηθώ.
Έχω τυχαίες συναντήσεις με ακάλεστους επισκέπτες.
(Όλοι είχαν το πρόσωπό μου νομίζω)
Άλλοτε για καλό κι άλλοτε για κακό χτύπησαν την πόρτα μου.
Μπήκαν πολλοί αδιακρίτως κι έφυγαν - οικειοθελώς και μη…

(Χ. Αλεξίου)

Περισσότερα... »
Ιωάννινα, 08.03.2010
13:47
«Για την Άνοιξη»
» Αλέξης Λ.

«…Μια άνοιξη αληθινή.
Λίγη ζεστασιά, λίγη αγάπη
Μια ανάσα ακόμα κι ένα πικρό
-μα αληθινό- χαμόγελο».

(«Εντομοκτόνο»)

Περισσότερα... »
13:42
Στα...
» Αλέξης Λ.

Πρόποση:

Στα Καινούργια Ταξίδια Μας...

Περισσότερα... »
13:37
Στην...
» Αλέξης Λ.

Παρών

Στην Απουσία Σου...

Περισσότερα... »
Ιωάννινα, 06.03.2010
23:41
«Δε...»
» Αλέξης Λ.

«Από ψηλά
δε ζωγραφίζονται
τα όνειρα...»

Περισσότερα... »
21:54
«Αδειάζει το σακούλι...»
» Αλέξης Λ.

Γράφτηκαν πολλά τις τελευταίες μέρες, με αφορμή την οικονομική κρίση, τα μέτρα, τις ευθύνες...
Κρατώ τα όσα έγραψε σήμερα, με τίτλο «Φασούλι το φασούλι, αδειάζει το σακούλι...», στη σαββατιάτικη στήλη της στα «Νέα» η Έλενα Ακρίτα:
http://www.tanea.gr/default.asp?pid=12&ct=8&artID=4563710

Περισσότερα... »
16:37
«Μην παίζεις με τα χώματα»
» Αλέξης Λ.

Το έργο της Στέλλας Βλαχογιάννη «Μην παίζεις με τα χώματα» παρουσιάζεται στο θέατρο «Βασιλάκου» (Πλαταιών & Προφήτη Δανιήλ 3, Κεραμεικός) από την Τετάρτη 10 Μαρτίου και κάθε Τετάρτη και Πέμπτη στις 9.15.

Σκηνοθεσία: Σοφία Καραγιάννη - Ηρώ Μιχαλακάκου
Σκηνικά: Νίκος Τσιάμης
Κοστούμια: Αγγελική Καραμούτσου
Μουσική: Θέμης Καραμουρατίδης
Κίνηση: Χρήστος Παπαδόπουλος
Φωτισμοί: Νίκος Βλασόπουλος
Παίζουν: Θεοδώρα Σιάρκου, Ειρήνη Μουρελάτου, Σοφία Καραγιάννη.

Μην παίζεις με τα χώματα!
Δε με λυπάσαι;
Με φάγαν τα πλυντήρια.
Αλήθεια τι ψάχνουμε, από παιδιά ακόμη, να βρούμε στο χώμα;
Το παρελθόν μας ή το μέλλον μας;
Τους απόντες ή τον χαμένο εαυτό μας;
Ένα παιδί που θα λερωθεί πολύ παίζοντας με το χώμα κερδίζει την αθωότητά του ως ενήλικας;

Μιαν -από τις πολλές- απαντήσεις στα ερωτήματα αυτά επιχειρεί να δώσει η παράσταση. Πρόκειται για ένα σπονδυλωτό θέαμα με άξονες τρεις μονολόγους και συνδετικά κείμενα από το βιβλίο της Στέλλας Βλαχογιάννη «Ιατρείον ασμάτων», που πραγματεύεται την Απώλεια με σαρκασμό, χιούμορ και συγκίνηση.

Γενική είσοδος: 12 ευρώ.

Περισσότερα... »
Ιωάννινα, 05.03.2010
16:55
Μελίνα
» Αλέξης Λ.

Μελίνα Μερκούρη

Έφυγε Κυριακή...

Ήταν 6 Μαρτίου του 1994...

Περισσότερα... »
10:00
«Δίχως μάρτη στο χέρι...»
» Αλέξης Λ.

«Στη σιγουριά σου».

«Πίσω τους η Άνοιξη».

«Να ήταν Άνοιξη».

Στο http://endomoktono.blogspot.com/

Περισσότερα... »
Ιωάννινα, 03.03.2010
16:20
«Διψούσαμε κι οι δυο...»
» Αλέξης Λ.

Τρίτη Παρασκευή των Χαιρετισμών.
Στην εκκλησία του Νησιού, ο νεαρός άγιος με πλούσια κοκκινωπή κόμη που στεφανώνει το ωραίο κεφάλι, φέρει μαργαριτοστόλιστο διάδημα και κρατεί λόγχη. Με ορμητικό βλέμμα και ζήλια μας έβλεπε πριν λίγο, να περπατάμε δίπλα στα νερά…
Πόσο αδέξια, ανέτοιμα ήταν τα χέρια του! Μπα, όχι, λυπημένα ήταν μόνον. Και οι φωνές των βατράχων διάχυτες, ξεκάθαρα, έτσι νομίζω, έλεγαν, «Διψώ», «Διψώ», «Διψώ». Τις άκουγε κι αυτός, ήταν βέβαιο, γιατί αμέσως με τράβηξε προς το καφενείο, προς τον κόσμο, προς το φως.
Διψούσαμε κι οι δυο, δεν ξέρω τι! Ανθρώπινη δίψα.
Το αεράκι έφερνε κατά πάνω μας την Άνοιξη σε ακαταλόγιστες δόσεις…

Άννα Δερέκα,
«Λόγια του σώματος».
(Από το «Επάργυρον»).

Περισσότερα... »
Ιωάννινα, 27.02.2010
19:22
«Ο οδοιπόρος, το μεθυσμένο κορίτσι και ο Αλκιβιάδης»
» Αλέξης Λ.

Το Δεκέμβρη του '73 ήμουν δευτεροετής φοιτητής της Νομικής. Έμενα στα Εξάρχεια, σ’ ένα ημιυπόγειο, μ΄ άλλους δυο Ηπειρώτες – δηλαδή συγχωριανούς μου, από το Τσεπέλοβο. Αυτοί ήτανε του Πολυτεχνείου και τριγυρνούσαν άσκοπα, γιατί μετά τα γεγονότα του Νοέμβρη, τα μαθήματα δεν είχαν ξεκινήσει ακόμη...

Ολόκληρο το κείμενο εδώ:
http://zervaspanos.wordpress.com/2008/09/06/manos_hatzidakis/

Περισσότερα... »
09:40
Σάββατο πρωί…
» Αλέξης Λ.

Σάββατο πρωί…
Πως ήρθαν και «κατοίκησαν» εντός μου οι «ξαφνικές καλοκαιριές» στο στίχο του Μάνου Ελευθερίου, ο Antony (and the johnsons) με τα τραγούδια του, ο παπαγάλος του Λουμίδη στο φλιτζάνι του καφέ μπροστά μου…
Και μαζί, λέξεις από μια κουβέντα χτες αργά το βράδυ: διαδικτυακός φίλος… πραγματικός φίλος… απρόσιτος… δυσπρόσιτος…
Και το ερώτημα - «δάνειο», που ξανάρθε στη σκέψη μου… Από πού πάνε για την άνοιξη;
Κάποτε, πάνε χρόνια τώρα, κρεμάστηκα από μια απάντηση και νόμισα ότι είχα βρει το δρόμο… Γελάστηκα… Ζόρικη διαδρομή σκέφτομαι τώρα, με την αυταρέσκεια του «σοφότερου»… (Αχ! Αρλέτα στα δύσκολα μας πετούσες πάντα…)
Πίνω την τελευταία γουλιά του καφέ…

Περισσότερα... »
Ιωάννινα, 25.02.2010
20:13
«Ερήμην…»
» Αλέξης Λ.

Κυκλοφορεί...

Περισσότερα... »
17:33
Για έρωτα και θάνατο…
» Αλέξης Λ.

Η Κική Δημουλά για τον έρωτα:
«Οφείλει κανείς να ζει ένα πράγμα με την ένταση που του προκαλεί, κι ας βλάπτει το δεσμό αυτή η μονομερής ένταση. Κατά τη γνώμη μου, βλάπτεται ο δεσμός από το ότι το ένα μέρος παραπροσφέρει, παραπροσφέρεται, παρά είναι παράφορο. Αλλά είναι και τόσο απίθανο να συμπέσουν οι βαθμοί του αισθήματος ανάμεσα σε δυο ανθρώπους, παρά ενδεχομένως για μία μόνο στιγμή. Από εκεί και πέρα έχουμε χάσματα κι αυτό βοηθάει στο να μεγαλώνει το αίσθημα του ενός, να μικραίνει του άλλου, και να γίνεται αυτό το συναρπαστικό είτε παιχνίδι, είτε κυνηγητό, είτε μαρτύριο, αλλά οπωσδήποτε συναρπαστικό!
Τώρα, αν με ρωτήσετε από πού έχω βγάλει αυτά τα συμπεράσματα, και από πόσα όρη και βουνά ερώτων πέρασα κι ανεβοκατέβηκα, θα σας πω ελάχιστα... Αλλά έχω μια εμμονή με το θέμα και την αξία του, και το γεγονός ότι δεν το εξήντλησα, δεν το έζησα όσο έπρεπε, όσο το ήθελα κι όσο ήμουν προορισμένη ίσως να το ζήσω, μ' έχει κάνει να αισθάνομαι ολίγον μελετήτρια του πράγματος σαν να έχω μία πείρα (...) Το απεσταγμένο κέρδος αυτής της ιστορίας, είναι του ενός ο βασανισμός. Εκεί έχω καταλήξει κι έχω ευφρανθεί κάμποσο από ένα τέτοιο βάσανο...»

Και το θάνατο:
«Το τίποτα είναι ένα όνειρο. Άμα τελειώνουμε, να τελειώνουμε. Τελεία και παύλα, όχι αποσιωπητικά. Φαντάσου να είναι ένα τίποτα που σε σημαδεύει κιόλας! Να έχει συνείδηση αυτό το τίποτα! Εκτός κι αν δεν υφίσταται ποτέ ψυχή κι έχουμε ένα σώμα που προσποιείται ότι έχει ψυχή. Εγώ θεωρώ παρά πολύ πονηρό το σώμα, και περιεκτικότατο και εφευρετικότατο. (...) Η ιδέα της ταφής και της εκταφής με τρελαίνει (...) Δεν πιστεύω καθόλου ότι πρέπει να επιστρέψουμε στο χώμα, διότι δεν μου απέδειξε κανείς μέχρι τώρα ότι είναι ένα χώμα. Πρέπει να μου το αποδείξει. Και τότε θα υποταγώ, θα το δεχτώ (...) Δεν λέω ότι δεν είναι ωραία η ζωή. Λέω ότι είναι πάρα πολύ ωραία επειδή πρόκειται να τη χάσουμε. Μόνο γι' αυτό. Κι ο έρωτας γι' αυτό είναι ωραίος, επειδή τελειώνει. Όμως η ποίηση δεν τελειώνει ποτέ. Κάποτε σταματάει ο ποιητής, αλλά έχει διάδοχο. Κι η ιστορία συνεχίζεται...».

Περισσότερα... »
17:21
Κωστής Παλαμάς
» Αλέξης Λ.

Ο Κωστής Παλαμάς έφυγε από τη ζωή στις 27 Φλεβάρη του 1943...

Τον είπαν «εθνικό», χωρίς να μπορούν να καταλάβουν ότι δε χωρούσε σ’ αυτό το «κοστούμι»…

Για μένα παραμένει ένας βαθύτατος ερωτικός ποιητής…

«Το ταξίδι»
Μουσική & Ερμηνεία: Σταμάτης Κραουνάκης
Ποίηση: Κωστής Παλαμάς
Δίσκος: «Δεν ξέρω παρά να τραγουδώ» (2005)

Περισσότερα... »
Ιωάννινα, 23.02.2010
18:09
Μαρίκα Νίνου
» Αλέξης Λ.

Μαρίκα Νίνου... Η ανεπάνάληπτη...
Η φωνή - «μαχαίρι»...
«Έφυγε» από τη ζωή στις 23 Φλεβάρη του 1957...

«Κάθε βράδυ πάντα λυπημένη»
Μουσική & Στίχοι: Βασίλης Τσιτσάνης

Περισσότερα... »
13:18
Aφιέρωμα στο «Ιατρείον ασμάτων»
» Αλέξης Λ.

Η δημοσιογράφος και ποιήτρια Στέλλα Βλαχογιάννη γίνεται «ιατρός» και συνδιαλέγεται με τραγούδια και αισθήματα εξορισμένα.

Θα μιλήσουν οι:
Γιώργος Μητρόπουλος, ραδιοφωνικός παραγωγός
Γρηγόρης Παπαδογιάννης, δημοσιογράφος - συγγραφέας, εκδότης περιοδικού «Fortezza»
Γεράσιμος Ευαγγελάτος, στιχουργός

Αποσπάσματα από το βιβλίο «ΙΑΤΡΕΙΟΝ ΑΣΜΑΤΩΝ» (Μικρή Άρκτος) θα διαβάσουν οι ηθοποιοί:
Γιάννης Ροζάκης και Σοφία Καραγιάννη.

Τραγούδια θα ερμηνεύσουν:
Αλέξανδρος Εμμανουηλίδης, Νατάσσα Μποφίλιου, Δανάη Παναγιωτοπούλου, Μαρία Παπαγεωργίου.
Τιμής ένεκεν θα τραγουδήσει η Μαρία Σουλτάτου.
Στο πιάνο ο Θέμης Καραμουρατίδης

Τρίτη, 16 Μαρτίου 2010 - 20:00
«IANOS», Σταδίου 24

Περισσότερα... »
Ιωάννινα, 22.02.2010
09:22
«έρχεται η άνοιξη...»
» Αλέξης Λ.

Δυο αράδες από τις σημερινές «Ματιές» του Λευτέρη Παπαδόπουλου:
«Κοντά στην Πνύκα, εκατό μέτρα από το παλιό αστεροσκοπείο, υπάρχει μια τρελή αμυγδαλιά. Μέσα στο καταχείμωνο φουντώνει από άνθη και σου φωνάζει από μακριά «κουράγιο, έρχεται η άνοιξη όπου να 'ναι...».

Να μην έρθει μόνη...

Περισσότερα... »
Ιωάννινα, 21.02.2010
22:34
Κική Δημουλά... Μια ποιήτρια εξομολογείται
» Αλέξης Λ.

Η Κική Δημουλά μιλάει σήμερα στην Ελευθεροτυπία για τον έρωτα, τον θάνατο και την ποίηση σ' ένα ντοκιμαντέρ της Κατερίνας Πατρώνη:

«Δεν μου ήταν ποτέ εύκολο να συνεννοηθώ με άνθρωπο. Ούτε μπορούσα να καταλάβω γιατί οι άνθρωποι ήταν τόσο διαφορετικοί από εμένα. Αυτό βέβαια ήταν πολύ αφελές από τη μεριά μου, αλλά και πολύ χρήσιμο. Γιατί με είχε σε μια μόνιμη ταραχή, σε μια διαρκή διαμαρτυρία και σ' ένα πολύ γόνιμο παράπονο... Από την άλλη, είχα μια ευγένεια η οποία με κατέστρεψε απολύτως! Εμπόδισε δηλαδή τη ζωή μου να πάρει το δρόμο της. Υπέμεινα πράγματα τα οποία δεν έπρεπε να υπομείνω, με το αιτιολογικό μιας ευγένειας ότι θα πίκραινα, ότι θα πείραζα, ότι θ' αναστάτωνα των άλλων τη ζωή. Αυτό ήταν μία ήττα. Καθαρή ήττα...».

Περισσότερα διαβάστε εδώ:
http://www.enet.gr/?i=news.el.texnes&id=133452

Περισσότερα... »
16:26
ένα κασκόλ...
» Αλέξης Λ.

«...ένα κασκόλ που κάποτε έκρυψε ένα κόμπο στο λαιμό»

Τώρα;

Περισσότερα... »
Ιωάννινα, 14.02.2010
21:57
ο Παράδεισος...
» Αλέξης Λ.

Κυριακή της Τυρινής...

«Θέλω να γυρίσω,
μα ο Παράδεισος κλειστός...»

«Μένω εκτός»
Μουσική: Ara Dinkjian
Στίχοι: Λίνα Νικολακοπούλου
Ερμηνεία: Ελευθερία Αρβανιτάκη
Δίσκος: «Μένω εκτός» (1991)

Περισσότερα... »
13:32
«Της άνοιξης...»
» Αλέξης Λ.

«και
μετα -
λάβαινα...»

«Φθινοπωρινός σκύλος»
Μουσική & Στίχοι: Αφροδίτη Μάνου
Ερμηνεία: Τάνια Τσανακλίδου
Δίσκος: «Το μαγικό κουτί» (1998)

Περισσότερα... »
12:32
«γένους ανυπεράσπιστου»
» Αλέξης Λ.

«γένους ούτε αρσενικού ούτε θηλυκού…»

ο
έρωτας…

Περισσότερα... »
Ιωάννινα, 10.02.2010
09:26
«Φίλε μου Αλέξη...»
» Αλέξης Λ.

«Θυμάσαι, που ταξίδια ονειρευόμουνα
κι είχα ένα διαβήτη κι ένα χάρτη
και πάντα για να φύγω ετοιμαζόμουνα...»

«Γράμμα ενός αρρώστου»
Μουσική: «Ξέμπαρκοι»
Ποίηση: Νίκος Καββαδίας
Ερμηνεία: Δήμητρα Γαλάνη
Δίσκος: «S/S ΙΟΝΙΟΝ 1934» (1986)

Περισσότερα... »
Ιωάννινα, 08.02.2010
23:35
«Κάθισε κοντά μου...»
» Αλέξης Λ.

Μια συνάντηση χωρίς πριν και χωρίς μετά…
Της μιας φοράς…
Που ξέρεις ότι δεν θα 'χει άλλη...
Κι όμως, θα 'θελες να κρατούσε λίγο ακόμα...

«Φίλε»
Μουσική: Γιάννης Σπανός
Στίχοι: Τάκης Καρνάτσος
Ερμηνεία: Τάνια Τσανακλίδου
Δίσκος: «Φίλε» (1982)

Περισσότερα... »
Ιωάννινα, 05.02.2010
08:54
των απόντων...
» Αλέξης Λ.

«…Σαββάτο των ψυχών
κρυφά δακρύζει
στα σπίτια των απόντων
φτερουγίζει…»

«Φλεβάρης των φλεβών»
Μουσική & Ερμηνεία: Παντελής Θαλασσινός
Στίχοι: Ηλίας Κατσούλης
Δίσκος: «Το καλαντάρι» (2006)

Περισσότερα... »
Ιωάννινα, 04.02.2010
22:13
Οι Φιλόλογοι των Ιωαννίνων παρουσιάζουν την ποιήτρια Άννα Δερέκα
» Αλέξης Λ.

Περισσότερα... »
Ιωάννινα, 03.02.2010
21:53
για την άνοιξη...
» Αλέξης Λ.

Μια γιορτή για την άνοιξη...
Εντός μας πρώτα...
Να την ετοιμάσουμε όσο γίνεται καλύτερα...
Με καλεσμένους όσους μας κράτησαν το χέρι τις ατέλειωτες χειμωνιάτικες νύχτες...

«Απ' τα κουμπάκια ανάμεσα»
Μουσική: Νίκος Κυπουργός
Στίχοι: Λίνα Νικολακοπούλου
Ερμηνεία: Χαρούλα Αλεξίου
Δίσκος: «Τα μυστικά του κήπου» (2000)

Περισσότερα... »
13:54
Το «Διπλό κλικ» της Μελίνας Τανάγρη
» Αλέξης Λ.

«Ξεκίνησε με πάρα πολύ καλές προοπτικές, πρώτος δίσκος αν θυμάμαι τραγούδια ελληνόφωνα της κάτω Ιταλίας και μετά δυο σερί με δικά της κομμάτια ανάμεσα στα οποία υπήρχε αξιόλογο υλικό και μετά χάθηκε από το προσκήνιο. Δεν ξέρω αν αυτά τα ταχυδακτυλουργικά γίνονται και στη δισκογραφία του υπόλοιπου κόσμου, να βγαίνει ένας καλλιτέχνης, να δείχνει πως θα μας απασχολήσει σοβαρά και μετά να μη θυμόμαστε ούτε το όνομά του. Πάντως εδώ συμβαίνει πάρα πολύ συχνά…». Ο λόγος για τη Μελίνα Τανάγρη, όπως τη σκιαγράφησε η δημοσιογράφος Στέλλα Βλαχογιάννη στο «Ιατρείον ασμάτων» της.
Η Μελίνα Τανάγρη μέσα στη χρονιά που πέρασε επανέκαμψε στο δισκογραφικό προσκήνιο μ’ ένα «Διπλό κλικ», όπως τιτλοφορείται η νέα της δουλειά. Δεν ξέρω αν και κατά πόσο είχε γίνει αισθητή η απουσία της, αυτό που μπορώ να πω είναι ότι η ίδια παραμένει μια γοητευτική τραγουδοποιός, κυρίως λόγω της ιδιαίτερης στιχουργικής της γραφής. Θα ’λεγα πως τα τραγούδια της, από το «Όλα μπερδεύονται γλυκά» (1986), τα «Βυζάκια έξω, λοιπόν» (1987), τη «Μελίνα απ’ το μέλι» (1989), το δίσκο «Στον κήπο» (1992) και τα πιο πρόσφατα «Κόντρα καρδιάς» (1999) και «Το ’χεις» (2001) κάθε φορά γράφονταν για να «υποστηρίξουν» τους στίχους της. Χωρίς να εξελίξει σημαντικά τη μουσική της ταυτότητα, η Μελίνα Τανάγρη κατάφερε μέσα στα χρόνια να διαχειριστεί αξιοπρεπώς τον εσωτερικό της μονόλογο στα τραγούδια που έγραψε και ηχογράφησε. Είχε πράγματα να πει κι αυτό φάνηκε…
Εμφανίστηκε για πρώτη φορά ως τραγουδίστρια δίπλα στο Διονύση Σαββόπουλο, στην παράσταση «Αχαρνής», εν έτει 1977. Ευτυχώς για κείνη, το 2006 την ανέλαβε ο Σταμάτης Κραουνάκης και παρουσίασε μαζί της, στη μουσική σκηνή «Αθηναΐδα», την παράσταση «Τα λόγια της αγάπης». Πέρασε και από το «Σείριο» του Μάνου Χατζιδάκι η Μελίνα Τανάγρη και με τη φωνή της στο διπλό δίσκο «Στο Σείριο υπάρχουνε παιδιά» έχουν καταγραφεί τα τραγούδια «Θανατηφόρος πυρετός» κι «Άσε με εδώ», αμφότερα από το δίσκο της «Βυζάκια έξω, λοιπόν». Η ίδια λέει σχετικά: «Ο Σαββόπουλος και ο Χατζιδάκις ήταν οι πιο καθοριστικές συναντήσεις στη δική μου περίπτωση. Ο Σαββόπουλος, παίρνοντας την ιδέα από τον Μπομπ Ντύλαν, μας έμαθε ότι δεν χρειάζεται να είσαι σπουδαγμένος μουσικός για να εκφραστείς λυρικά. Μπορείς να το πεις και απλά, μόνο με μια κιθάρα. Έκανε τομή σε αυτό το πράγμα. Με τον Χατζιδάκι συγγενεύω πολύ λιγότερο, επειδή δεν είμαι καθαρόαιμη μουσικός, αλλά υπήρξε πολύ καθοριστικός για εμένα. Έχω πολλές επιρροές, αλλά δεν ξέρω κατά πόσο ό,τι μας αρέσει και μας αγγίζει είναι συγγενικό» (περιοδικό «Ως 3» - Σεπτέμβριος 2009).
Ο προηγούμενος δίσκος της Μελίνας Τανάγρη, με τίτλο «Το ‘χεις», είχε κυκλοφορήσει από τη «Nitro music», μια εταιρεία που λίγο καιρό μετά την ίδρυσή της έκλεισε κι έτσι οι παραγωγές που είχαν εκδοθεί, ανάμεσά τους και το cd της Τανάγρη, έμειναν στα αζήτητα. Τώρα, στο «Διπλό κλικ» συναντιέται με δύο νέα παιδιά, τον Ιάσονα Γρηγορίου και το Γιάννη «Loud» Πετειναρά («Δίδυμο»). «Ήταν μια ωραία κατάσταση γιατί τους έδινα εγώ ένα κομμάτι και το συμπλήρωναν εκείνοι. Ό,τι σκάλωμα υπήρξε -γιατί υπήρξε, αφού ανήκουμε σε άλλους κόσμους, ακόμη και ηλικιακά- μας βγήκε σε καλό. Γιατί υπήρχε ένα φρένο και από τις δύο πλευρές. Δεν το παρακάναμε σε κάτι...», ανέφερε για τη συνεργασία της με το «Δίδυμο» η Μελίνα Τανάγρη σε συνέντευξή της στα «Νέα» τον περασμένο Αύγουστο. Και συνέχισε: «Είχα μπόλικα κομμάτια στο συρτάρι -από αυτά που ακούσατε και στον δίσκο-, αλλά έλεγα πού να ξαναμπαίνω τώρα, άσ’ το. Τα παιδιά με ξύπνησαν. Μου μετέδωσαν διάθεση…».
Ο ήχος των τραγουδιών, με κυρίαρχη τη χιπ χοπ διάθεση, έχει μια δυναμική, αλλά και μια ομοιομορφία που τις περισσότερες φορές γίνεται αφόρητα μονότονη και κουραστική. Μπορεί τα δυο νεαρά αγόρια να κινητοποίησαν τη συμπαθέστατη τραγουδοποιό για να ξαναμπεί στη δισκογραφική διαδικασία, αλλά όταν από τον καλλιτέχνη απουσιάζει και το εσωτερικό ερέθισμα… Προσωπικά, θα προτιμούσα ν’ ακούσω καινούργιο υλικό με την παλιά δοκιμασμένη συνταγή των τραγουδιών της Τανάγρη κι όχι το συνονθύλευμα που παρουσίασε αυτή τη φορά.
Το «κλικ» δεν έγινε…

Περισσότερα... »
13:32
«Για λύπη, για χαρά, για φαντασία…»
» Αλέξης Λ.

Ρίχνοντας μια ματιά στη δισκογραφική παραγωγή της δεκαετίας που αφήσαμε πίσω μας, θα σταθούμε σήμερα σ’ ένα δίσκο που μπορεί να μην έκανε την αναμενόμενη αίσθηση, έγινε, όμως, αφορμή να ξαναβρεθούν δισκογραφικά ο Σταμάτης Κραουνάκης και η Λίνα Νικολακοπούλου. Ο λόγος για τα «Ισόβια», το δίσκο του Μανώλη Μητσιά, που κυκλοφόρησε το 2005. Δώδεκα λαϊκά -με τον «τρόπο» του Κραουνάκη- άσματα το περιεχόμενό του, όλα σε στίχους της Λίνας Νικολακοπούλου. Οι δυο τους είχαν να βρεθούν μαζί σε ολοκληρωμένο δίσκο δώδεκα χρόνια, από των «Ανθρώπων έργα» του ’93 με την Άλκηστη Πρωτοψάλτη.
Μπορεί στα «Ισόβια» οι δύο δημιουργοί να μην έδωσαν τον καλύτερο εαυτό τους, μπορεί τα τραγούδια τους να μην ήταν αντάξια του ένδοξου παρελθόντος τους, μπορεί το σήμα του λόγου της Νικολακοπούλου και της γραφής του Κραουνάκη να είχε ατονήσει, μπορεί πολλά να είχαν αλλάξει και το γλυκό αυτή τη φορά να μην «έδεσε» τόσο, αλλά… Αλλά το ότι Κραουνάκης και Νικολακοπούλου συναντήθηκαν ξανά σ’ ένα δίσκο είναι από μόνο του κάτι, έτσι κι αλλιώς, σημαντικό και αξιομνημόνευτο. Κάτι που δεν αφήνει τα «Ισόβια» να περάσουν απαρατήρητα… Δεν μπορούμε, βέβαια, από το υλικό του δίσκου να αγνοήσουμε τραγούδια, όπως, «Η βαλίτσα», η «Λάμπα θυέλλης», «Η γλάστρα» ή το «Είχα μια βάρκα» ούτε -για λόγους στατιστικούς, έστω- να παραβλέψουμε την ερμηνευτική σύμπραξη Σταμάτη και Λίνας (και Μητσιά) στο τραγούδι «Το αναπτηράκι». Μετρημένα στα δάχτυλα, έτσι κι αλλιώς, τα ντουέτα τους, αρχής γενομένης από το «Αγάπη μου λατρεία μου» (δίσκος: «Δεν έχω ιδέα» - 1989) και συνεχίζοντας με «Τα καντήλια» (δίσκος: «Όταν έρχονται οι φίλοι μου» - 1995), «Το βατραχάκι κ. α. ιστορίες» -με σφήνα το Σάκη Ρουβά- και τον «Τιτανικό» (δίσκος: «Σπεράντζα» - 1998).
Είχα συναντήσει το Σταμάτη Κραουνάκη το καλοκαίρι του 2004 κι ήταν χαρούμενος, θυμάμαι, γιατί επέστρεφε στη δισκογραφία «με ησυχία», όπως μου είπε και με όχημα τους στίχους της Λίνας. Μαζί είχαν γράψει για τον Μανώλη Μητσιά τα μισά τραγούδια στη δεύτερη πλευρά του δίσκου «Εξ’ αδιαιρέτου», εν έτει 1984, με κορυφαίες στιγμές το «Ποτέ» και την «Επέτειο». Σ’ εκείνο το δίσκο βρίσκουμε και το «Καληνύχτα κοιμήσου», που το «ξανάπε» ο Γιώργης Χριστοδούλου το 2001 στο άλμπουμ του «Η αγάπη είναι ένα πορτοκάλι», το «Θρίλερ του Σαββάτου», τα «Προσεχώς», το «Απόψε θέλω κάτι να συμβεί», «Τα ψέματα τελειώσανε»…
«Ιστορία κάνουν οι παρέες -αν και τώρα πια αυτό μοιάζει σπάνιο νόμισμα», έλεγε η Λίνα Νικολακοπούλου στην παρουσίαση του δίσκου το Μάη του 2005. Και συνέχιζε: «Μετά από τόσα χρόνια που είχαμε να συναντηθούμε δεν ξέρω με ποιο ακριβώς ρόλο είμαι εδώ: δεν έχω συνειδητοποιήσει ότι αυτά τα τραγούδια τα ’χω γράψει εγώ. Κι είμαι συγκινημένη που έχουμε ακόμα την ελευθερία να γράφουμε τραγούδια πέραν αυτού του επικοινωνιακού... τσουνάμι που μας κατακλύζει. Είμαι συγκινημένη και με τη φωνή και τη μαεστρία του Μανώλη Μητσιά. Όσο για τον Κραουνάκη, αν δεν υπήρχε θα ’χα ξενιτευτεί».
Και σε μια συνέντευξή της στην εφημερίδα «Το Βήμα», λίγες μέρες αργότερα, η αγαπημένη μας στιχουργός συμπλήρωνε: «Είχα πολλή χαρά που γινόταν αυτός ο δίσκος και, αν εξαιρέσει κανείς τη βροντερή αναμονή, τα τραγούδια ήταν ωραία. Είχαν τη θέρμη του εναγκαλισμού, σαν να πήρα τον Σταμάτη αγκαλιά. Δεν έχουν τον ερωτικό χορό των δύο δημιουργών... Δεν έχουν τη μεγάλη στιγμή μας, αλλά η μεγάλη στιγμή, αν είναι να έρθει, είναι πιο εύκολο να έρθει τώρα, μετά απ' αυτό το πρώτο ραντεβού».
Η «μεγάλη στιγμή» τους δεν ήρθε ακόμα… Κι ούτε βλέπω να ’ρχεται… Μακάρι να διαψευστώ, μακάρι οι δυο δημιουργοί που άλλαξαν τον «ρουν» του τραγουδιού μας στη δεκαετία του ογδόντα να μας επιφυλάσσουν εκπλήξεις, αλλά… Τι μέλλει γενέσθαι; Ποιος το ξέρει! Και ειδικά σήμερα, που η δισκογραφία περνάει τη χειρότερή της περίοδο, για να μην πω ότι πεθαίνει και ουδείς γνωρίζει και μπορεί να προβλέψει με σιγουριά τι θα προκύψει.
Πάντως, το 2008 με τις υπογραφές του Σταμάτη Κραουνάκη και της Λίνας Νικολακοπούλου ηχογραφήθηκε ένα καινούργιο τραγούδι τους, η «Φουρτούνα στο πλυντήριο». Στο cd «Προσοχή Τρίφωνο», με το Νίκο Κουρουπάκη, την Ερωφίλη και το Δημήτρη Υφαντή.

Περισσότερα... »
13:27
Είκοσι χρόνια στο… «Απέναντι μπαλκόνι»
» Αλέξης Λ.

Φέτος συμπληρώνονται είκοσι χρόνια από την κυκλοφορία ενός δίσκου που άφησε έκτοτε βαθύ το αποτύπωμά του όχι μόνο στην ελληνική δισκογραφική παραγωγή, αλλά εντός μας κυρίως. Μιλάω για το «Το απέναντι μπαλκόνι» της Ελένης Βιτάλη, με δέκα τραγούδια γραμμένα και ερμηνευμένα από την ίδια:
«Οι μοναχικές γιαγιάδες», «Εγώ τραγούδαγα», «Η κιβωτός», «Κάθε σπίτι οχυρό», «Πιο πολύ για μένα», «Περπατούσα αφηρημένη», «Εγγόνα», «Ένα χειμωνιάτικο πρωί», «Νυχτώνει», «Τι με κοιτάζετε».
Η Βιτάλη τραγουδοποιός; Θεωρητικά ναι, θα μπορούσε να ειπωθεί κι έτσι, αλλά εδώ έχουμε να κάνουμε με κάτι περισσότερο από ένα τρέχον δισκογραφικό «προϊόν». Μπορεί η ίδια να είπε αργότερα ότι δε θεωρεί πως έκανε κάτι σπουδαίο κι ότι έγραψε τα συγκεκριμένα τραγούδια επειδή ήθελε να κάνει εντύπωση στον άντρα της, κρίνοντας όμως εκ του αποτελέσματος έχουμε να κάνουμε με μια κατάθεση ψυχής. Μια λαϊκή τραγουδίστρια απεκδύεται το ένδυμα της πίστας και μοιράζεται μαζί μας την αλήθεια της. Δεν ήταν αυτονόητο ούτε εύκολο. Ήταν, όμως, αληθινό, γήινο, είχε σάρκα και αίμα, δε χρειαζόταν μακιγιάζ και φτιασιδώματα για να αρέσει. Από κει και πέρα κύλησε πολύ νερό στ’ αυλάκι του χρόνου, μεγαλώσαμε εμείς, μεγάλωσε και η Βιτάλη, «χάθηκε» για λίγο, ξανάρθε ευτυχώς, αλλά το «Μπαλκόνι» παραμένει σημείο αναφοράς στη γεωγραφία του ελληνικού τραγουδιού. Στο εσώφυλλο του δίσκου υπήρχε ένθετο ένα κείμενο της Ελένης Βιτάλη, που θέλω να το μοιραστούμε κι από δω:
«Γεννήθηκα σε κοπάδι από λύκους. Ήταν, με θυμάμαι, σοφοί οι λύκοι, σκληροί, αμείλικτοι και με μάθανε να σκοτώνω χορτοφάγα. Έτσι έπρεπε, για να ζήσω. Τώρα περνάω τη ζωή μου ανάμεσα σε ισορροπημένους ανθρώπους. Είμαι τόσο ανισόρροπη. Ψάχνω το κοπάδι μου, τον γερόλυκο πατέρα μου, την αμείλικτη απολυτότητά του και τη βιασύνη του να φάει το φαΐ μου. Πάει το κοπάδι, πάνε οι ήχοι του Ταμ Ταμ, οι καυγάδες, οι φωτιές, τα γλέντια, τα κρασοπότια. Πάνε τα ερωτικά επιδεικτικά παιχνίδια του αρχηγού.
Γιατί σκοτώσανε τους λύκους;
Γιατί με υιοθέτησε η οικογένεια των ανθρώπων; Κι ήμουνα παιδί, τόσο παιδί, ίσα να συμπαθήσω τους ανθρώπους και να ξεχάσω για λίγο τους νόμους του κοπαδιού μου…».
Θα ήταν σημαντική παράλειψη, αν δεν αναφέραμε ότι τις ενορχηστρώσεις στα τραγούδια του δίσκου επιμελήθηκε ο Γιάννης Σπάθας, σπουδαίος κιθαρίστας με ιστορία, αλλά και συνθέτης με μια παρουσία που μόνο αδιάφορη δεν τη λες. Χωρίς την καθοριστική συμβολή του Σπάθα, «Το απέναντι μπαλκόνι» θα ήταν κάτι άλλο και σίγουρα η φλέβα των τραγουδιών της Βιτάλη θα «χτυπούσε» αλλιώς.
Να πως θυμάται ο ίδιος τη συνεργασία τους: «Η Ελένη μου είχε φέρει 25-30 τραγούδια και μου είχε ζητήσει να τα παίξω με την ηλεκτρική κιθάρα. Επέλεξα αυτά που πίστευα ότι μπορούν να ενορχηστρωθούν με τέτοια τρόπο και προχωρήσαμε. Τα τραγούδια λοιπόν είχαν μια δύναμη αλλά και μια τραγικότητα, ήταν αληθινά. Θυμάμαι ακόμα πως είχαμε πρόβλημα ποιο από τα πέντε κανάλια θα ηχογραφούσαμε με τη φωνή της να επιλέξουμε, αφού όλα ήταν εξίσου καλά. Είναι πραγματικά από τους δίσκους που αγάπησα στη ζωή μου» (περιοδικό «Δίφωνο», Μάιος 2008).
Ο Γιάννης Σπάθας συναντήθηκε δισκογραφικά με την Ελένη Βιτάλη και πριν από ένα χρόνο, όταν κλήθηκε να ενορχηστρώσει -μαζί με το Μανώλη Ανδρουλιδάκη- δώδεκα τραγούδια της στο δίσκο «επτά… και να προσέχεις». Στη νέα της απόπειρα να εκτεθεί ξανά, για τρίτη φορά ως δημιουργός, μετά «Το απέναντι μπαλκόνι» και το δίσκο του ‘94 «Ποιος φοβάται τη Βιρτζίνια Γούλφ».
Ενδιάμεσα, βέβαια, η Βιτάλη ηχογράφησε και τα τραγούδια του Σπάθα «Η μπλούζα» και «Τρόμαξα» (ντουέτο με το Λαυρέντη Μαχαιρίτσα), αμφότερα σε στίχους της Λίνας Νικολακοπούλου, στο άλμπουμ του 2002 «Οπωσδήποτε παράθυρο».
Στα είκοσι χρόνια που πέρασαν, απ’ όταν κυκλοφόρησε «Το απέναντι μπαλόνι», κάποια από τα τραγούδια του δίσκου γνώρισαν και δεύτερες εκτελέσεις, αδιάφορες εν τέλει και «αδύναμες» συγκρινόμενες με τον καταλυτικό τρόπο της πρώτης διδάξασας. Πολλά ηχογραφήθηκαν live από την Ελένη Βιτάλη τόσο στο «Προσκήνιο» του 2000 όσο και στο φετινό «Ζωντανό κύτταρο»…

Υ. γ.
Το δίσκο τον αφιερώνω στη μνήμη της λατρευτής μου Μαρίας Ιορδανίδου. Γιατί εκείνο έτσι είναι.
Ε. Β.

Περισσότερα... »
Ιωάννινα, 30.01.2010
10:37
faux
» Αλέξης Λ.

Έφυγες με φόρα… Χωρίς ούτε μια "καληνύχτα" για συντροφιά… Κι ήθελα πολλά να σου πω...
Η νύχτα ήταν υγρή… Απ’ τα δάκρυα της θλίψης…
Να προσέχεις τα λάφυρα της νύχτας, μονολόγησα, όταν έκλεινες την πόρτα πίσω μου…
Τα λάφυρα της νύχτας… Τα βλέπει η μέρα και γελάει… Γιατί ήταν faux…

«Είσαι η νύχτα με τα αινίγματα»
Μουσική: Νίκος Αντύπας
Στίχοι: Λευτέρης Παπαδόπουλος
Ερμηνεία: Χαρούλα Αλεξίου
Δίσκος: «Έϊ» (1994)

Περισσότερα... »
09:53
«Έλα...»
» Αλέξης Λ.

«το γυαλινό μου κόσμο
έλα να δεις...»

«Γυαλί ντουνιάς»
Μουσική & Ερμηνεία: Δήμητρα Γαλάνη
Στίχοι: Μαριανίνα Κριεζή
Δίσκος: «Το σ' αγαπώ μπορεί» (2004)

Περισσότερα... »
Ιωάννινα, 24.01.2010
21:40
και...
» Αλέξης Λ.

-κρύες μέρες... και νύχτες...

-εντός και εκτός;

-εντός και εκτός...

-σε λίγο θα έχουμε άνοιξη...

«Καθώς περνά η ώρα»
Μουσική & Στίχοι: Νίκος Ζούδιαρης
Ερμηνεία: Αλκίνοος Ιωαννίδης
Δίσκος: «Στην αγορά του κόσμου» (1993)

Περισσότερα... »
Ιωάννινα, 20.01.2010
13:06
«στην ξενιτιά...»
» Αλέξης Λ.

Υπάρχει και η μέσα μας ξενιτιά...

Εκεί που πολλές φορές αυτοεξοριζόμαστε...

«Τώρα που πας στην ξενιτιά»
Μουσική: Μάνος Χατζιδάκις
Στίχοι: Νίκος Γκάτσος
Ερμηνεία: Νάνα Μούσχουρη
Δίσκος: «LIVE AT HEROD ATTICUS»

Περισσότερα... »
Ιωάννινα, 19.01.2010
10:31
Μια τόσο ωφέλιμη «Νεροποντή»…
» Αλέξης Λ.

Ήταν, χωρίς δεύτερη σκέψη, ένας από τους καλύτερους -για να μην πω ο καλύτερος- δίσκους της χρονιάς που φεύγει. Ο λόγος για τη «Νεροποντή» του Αλκίνοου Ιωαννίδη, που… ξέσπασε την περασμένη άνοιξη. Ένας δίσκος με λόγο ύπαρξης από έναν τραγουδοποιό που κάθε φορά, δίσκο με το δίσκο, προχωρά τη γραφή του, εξελίσσει τα εκφραστικά του μέσα, ανανεώνει τη στιχουργία του, ψάχνεται, παιδεύεται, ποιεί μουσική όχι για καταναλωτική χρήση, αλλά από μια εσωτερική ανάγκη επικοινωνίας. Είναι καλλιτέχνης ο Αλκίνοος με το «Κ» κεφαλαίο σε μια εποχή που στο ελληνικό τραγούδι το είδος τελεί εν ανεπαρκεία. Μπορεί να έχουμε ενδιαφέρουσες φωνές, συμπαθητικούς δημιουργούς, στιχουργούς που άλλοι λένε κάτι κι άλλοι προσπαθούν να πούνε κάτι, αλλά οι αληθινοί καλλιτέχνες μετριούνται στα δάχτυλα του ενός χεριού. Ο Αλκίνοος κατατάσσεται δίκαια σ’ αυτή την κατηγορία. Διάφανος, μελωδικός, ποιητικός, οργισμένος κάποιες φορές, σκωπτικός κάποιες άλλες, διεισδυτικός πάντα και καίριος στις παρατηρήσεις του, γήινος και απόκοσμος μαζί, «συνθέτει» με τα τραγούδια μιας τόσο ωφέλιμης «Νεροποντής» ένα ζωγραφικό πίνακα με έντονα χρώματα και λεπτές αποχρώσεις.
Να έρθουμε τώρα και σε μερικά στατιστικά. Από τις «Περιπέτειες ενός προσκυνητή» του 2003 μέχρι τη «Νεροποντή» του 2009 πέρασαν έξη ολόκληρα χρόνια. Στο διάστημα αυτό ο Ιωαννίδης μπορεί να μην έμεινε άπραγος δισκογραφικά, δεν παρουσίασε, όμως, καινούργιο υλικό. Το 2006, με τη σύμπραξη του Μιλτιάδη Παπαστάμου, ηχογράφησε δεκατρία παραδοσιακά τραγούδια της Κύπρου στην έκδοση «Που Δύσην ως Ανατολήν». Η προσωπική του δισκογραφία συμπληρώνεται από τη «Συνάντηση», ένα διπλό cd με συγκεντρωμένες τις δισκογραφικές συμμετοχές του από το 1994 ως το 2006.
Το 2007 τον βρίσκουμε στο άλμπουμ «Οι τροβαδούροι της καρδιάς μου» να τραγουδά τα «Εναέρια τρένα» σε μουσική δική του και στίχους του Άλκη Αλκαίου, έχοντας προηγηθεί το 2006 οι «4 θεατρικοί μύθοι» του Μάνου Χατζιδάκι («Ματωμένος γάμος» του Λόρκα σε στίχους Νίκου Γκάτσου, «Κύκλος με την κιμωλία» του Μπρεχτ σε μετάφραση Οδυσσέα Ελύτη, «Παραμύθι χωρίς όνομα» του Ιάκωβου Καμπανέλλη και «Καπετάν Μιχάλης» του Νίκου Καζαντζάκη), ερμηνευμένοι από τον Αλκίνοο Ιωαννίδη και το Μανώλη Λιδάκη.
Να μη ξεχάσουμε και το διπλό live cd από τη συναυλία στο Λυκαβηττό, το Σεπτέμβριο του 2006, με τη Χαρούλα Αλεξίου και το Σωκράτη Μάλαμα.
Και πάλι πίσω στη «Νεροποντή», όπου ο Αλκίνοος συνεργάστηκε με τη Συμφωνική Ορχήστρα της Βουλγαρικής Εθνικής Ραδιοφωνίας, την παιδική χορωδία του ωδείου «Ηχογέννηση» και το φωνητικό σύνολο «Εν φωναίς». Υπάρχει, ακόμα, ένα ντουέτο - έκπληξη με τη Σόνια Θεοδωρίδου, ενώ το εξώφυλλο είναι έργο του πατέρα του Άντη Ιωαννίδη.
Ακούστε το εισαγωγικό τραγούδι «Ο δρόμος σου είσαι εσύ», την «Πατρίδα», το «Απόψε», το «Ήταν ανάγκη;», το «Πέρασμα», το «Έλα κοντά», ακούστε τα όλα, το ένα μετά το άλλο και θα διαπιστώσετε πως μέσα από την πολυμορφία των ήχων του, την ενορχηστρωτική του μαεστρία, τον ποιητικό του λόγο, που είναι τόσο ώριμος και τόσο «φρέσκος» συνάμα και σαφέστατα μέσα από τις καλοδουλεμένες ερμηνείες του ο Αλκίνοος Ιωαννίδης καταθέτει, με τη «Νεροποντή», ένα δισκογραφικό έργο τέχνης!
Και μας καλεί με τα τραγούδια του σ’ ένα λυτρωτικό ταξίδι ψυχής, καθόλου εύκολο και καθόλου προβλέψιμο, που αν δεν το ακολουθήσουμε, εμείς θα είμαστε οι χαμένοι…

Περισσότερα... »
10:26
Μια αποτυχημένη «Προσωπογραφία»
» Αλέξης Λ.

Η ίδια δηλώνει πως «παρότι είναι ένας πολυσυλλεκτικός δίσκος, η αλληλουχία των τραγουδιών εξυπηρετεί μια ιστορία με αρχή, μέση και τέλος, καθώς και ένα συνολικό ηχητικό concept».
Ο λόγος για την «Προσωπογραφία», που ξανάφερε την Τάνια Τσανακλίδου στο δισκογραφικό προσκήνιο, μετά από απουσία οχτώ χρόνων. Η τελευταία φορά που είχε παρουσιάσει δίσκο με καινούργιο υλικό ήταν το 2001, όταν κυκλοφόρησε «Το χρώμα της μέρας» με τραγούδια του Μιχάλη Δέλτα γραμμένα για τη φωνή της. Ακολούθησαν δύο διπλά live άλμπουμ, ένα από τις εμφανίσεις της με τη Δήμητρα Γαλάνη στο «Ζυγό» (2001-2002) κι ένα από τη στάση της για δύο σεζόν στη μουσική σκηνή «Μετρό» (2003-2005).
Τι έφερε η «Προσωπογραφία»; Μμμ… Τίποτα! Εννιά καινούργια τραγούδια που ούτε με συγκίνησαν ούτε μου «είπαν» κάτι ούτε ανανέωσαν την πολύχρονη σχέση αγάπης μου με την Τάνια Τσανακλίδου και το μέχρι τώρα ρεπερτόριό της. Στην «Προσωπογραφία» ζήτησε από νέους δημιουργούς (Γιάννης Χριστοδουλόπουλος, Ελεάνα Βραχάλη, Θέμης Καραμουρατίδης, Γεράσιμος Ευαγγελάτος, Θοδωρής Οικονόμου, Άκης Δήμου και Σταύρος Σταύρου) να της γράψουν τραγούδια. Άσχετα, αν στους νέους μπήκε ως σφήνα και ο Λαυρέντης Μαχαιρίτσας με την «Καληνύχτα» του σε στίχους Γιάννη Μαύρου. Ως εδώ καλά. Έλα, όμως, που το υλικό… μπάζει. Τραγούδια χωρίς καμιά μουσική έμπνευση ή πρωτοτυπία, με μια συνηθισμένη και -επιτρέψτε μου την έκφραση- ξενέρωτη ερωτική θεματολογία στους στίχους τους, που τα ακούς κι αναρωτιέσαι με ποιο κριτήριο καλλιτεχνικής… απελπισίας τα επέλεξε.
Με την «Προσωπογραφία» η Τάνια Τσανακλίδου φαίνεται ότι παρασύρθηκε και έχασε το μέτρο. Εκείνη που κάθε φορά έκανε το κάθε της δισκογραφικό βήμα χωρίς βιασύνη, τώρα παρουσίασε κάτι τόσο πρόχειρο, τόσο ίδιο και τόσο βαρετό. Μπορεί να βασίστηκε σε δημιουργούς της νεότερης γενιάς, όμως το ατού της ιδέας να συνεργαστεί μαζί τους γύρισε μπούμερανγκ. Φάνηκε ότι δεν έψαξε πολύ -για να μην πω καθόλου- ούτε είχε απαιτήσεις από το υλικό που της έδωσαν. Αλήθεια, τι την έκανε να χτυπήσει λ.χ. την πόρτα του Γιάννη Χριστοδουλόπουλου; Ζήλεψε, μήπως, τη συνθετική γραφή του στους δίσκους του με το Γιάννη Πάριο, την Άλκηστη Πρωτοψάλτη και το Γιώργο Τσαλίκη; Τι βρήκε, άραγε, στα στιχάκια της Ελεάνας Βραχάλη; Εκτός αν είχε η Τάνια Τσανακλίδου την ανάγκη να προσθέσει στα μεγάλα τραγούδια των συνθετών που ερμήνευσε όλα αυτά τα χρόνια κι ένα σουξέ της σειράς -στο «Εγώ για δύο» αναφέρομαι- και να ακουστεί έτσι σε ένα κοινό που δεν πρόκειται, βέβαια, να ψάξει και βρει περαιτέρω ποια είναι η Τσανακλίδου και η ιστορία της.
Τα δύο τραγούδια που ξεχώρισαν και που δείχνουν ότι έχουν να πουν κάτι διαφορετικό είναι αυτά που της έγραψαν ο Θέμης Καραμουρατίδης και ο Γεράσιμος Ευαγγελάτος, γνωστοί από τη συνεργασία τους με τη Νατάσσα Μποφίλιου. Όμως κι αυτά τα τραγούδια («Αυτό είμαι» και «Νύχτα της φωτιάς») χαντακώθηκαν μέσα στο γενικότερο αδιάφορο σύνολο του δίσκου και στην ερμηνευτική υπερβολή της Τσανακλίδου.
Κρίμα. Γιατί περιμέναμε η απουσία τόσων χρόνων να γεννήσει κάτι ουσιαστικό και μέσα από τη σιωπή της η Τάνια Τσανακλίδου να «μιλήσει» τώρα πια αλλιώς στην ψυχή μας. Δε μίλησε. Ούτε, καν, τραγούδησε. Φώναξε. Και φώναξε πολύ. Και με τρόπο που, εν πολλοίς, ακούγεται υστερικός. Κι ανέδειξε μέσα από τα τραγούδια μιας αποτυχημένης «Προσωπογραφίας» έναν κακό εαυτό της, που μάλλον δεν μπορεί, πια, να ελέγξει…

Περισσότερα... »
10:18
«Και πάλι χαίρετε!»
» Αλέξης Λ.

Είχαμε να την ακούσουμε δεκατέσσερα χρόνια σε καινούργια τραγούδια… H τελευταία φορά ήταν το 1995, όταν κυκλοφόρησε ο «Έμπορος ονείρων». Μετά χάθηκε δισκογραφικά για να επιστρέψει τώρα, να μας πει «Και πάλι χαίρετε!» και σ’ ένα διπλό άλμπουμ να παρουσιάσει «φρέσκα» τραγούδια, αλλά και μερικά από προηγούμενες δουλειές της, ξανακοιταγμένα εδώ. Ο λόγος, βεβαίως, για την Αρλέτα. Όχι πως έφυγε ποτέ απ’ το προσκήνιο της καρδιάς μας, αλλά θέλαμε πολύ να την ξανακούσουμε, να νιώσουμε ότι είναι εδώ, δρώσα, παρούσα. Και, ιδιαίτερα, μετά την αίσια έκβαση που είχε η τελευταία μεγάλη περιπέτεια της υγείας της…
Με τα λόγια της Αρλέτας:
«Η αλήθεια είναι πως δεν περίμενα μετά από κάπου δεκατρία χρόνια θα κατάφερνα να ξεφουρνίσω ένα καινούριο και μάλιστα διπλό cd. Ήταν η τρίτη φορά που ξεκινούσε, τις δύο προηγούμενες σκόνταψε άδοξα σε προβλήματα της υπέροχης υγείας μου. Τα πρώτα τραγούδια που έγιναν ήταν remix παλιότερων αριστουργημάτων μου, που τα φτιάχναμε με τον Ηλία (Κατελάνο) στο σπίτι του, δηλαδή αυτός τα έφτιαχνε κι εγώ κάθε λίγο χανόμουνα σε κάποιο νοσοκομείο. Το σωτήριον 2009, κατόπιν επιμονής και υπομονής του τελευταίου των Μοϊκανών και παλιού συνεργάτη μου από τα ηρωικά χρόνια Γιώργου Μακράκη, ο οποίος ευτυχώς είναι μεγάλης αντοχής, ξεκινήσαμε πάλι. Σας τα λέω περιληπτικά γιατί αν βάλω λεπτομέρειες, μάλλον για μυθιστόρημα πάω. Επέμενε για διπλό cd, μιας και όταν είσαι πάνω από σαράντα χρόνια φούρναρης, πρέπει να το γιορτάζεις με κάτι. Δεν πίστευα ούτε σε μονό cd. Αλλά ο Γιώργος είναι της άποψης ότι τρώγοντας έρχεται η όρεξη και τελικά δίκιο είχε. Σιγά σιγά θυμήθηκα υλικό που είχε ως δια μαγείας συγκεντρωθεί αυτά τα χρόνια της απουσίας, το οποίο τελικά δεν εστερείτο ουσίας νομίζω. Εκλήθη στα όπλα ο παλαιός των ημερών Βασίλης Ρακόπουλος και σιγά σιγά άρχισε να παίρνει σχήμα αυτό το “Και πάλι χαίρετε!”.
Αν δεν είναι του γούστου σας, πετάξτε το γρήγορα στα περιστέρια. Αν είναι, θα χαρώ χαρά μεγάλη η νεκραναστημένη».
Στη μουσική των τραγουδιών, εκτός απ’ την Αρλέτα, συνέδραμε ο παλιός της συνεργάτης από την εποχή του «Άσε τα κρυφά κρυμμένα» (εκεί είχε γράψει την «Εκδρομή») και του «Έμπορου ονείρων» (δικό του το ομότιτλο) Βαγγέλης Γεωργίου, καθώς και ο Βασίλης Ρακόπουλος. Με στίχους τους συμμετείχαν η Σάννυ Μπαλτζή και η Σωτηρία Μπαβέλου, που αμφότερες είχαν συνεργαστεί και στο παρελθόν με την Αρλέτα. Σε στίχους του Αλέξανδρου Δήμα, βρίσκουμε ξανά το τραγούδι «Αγαπάω τη βροχή», που τραγούδησε η Αρλέτα για πρώτη φορά στον «Εκτός έδρας» δίσκο της με τη Σοφία Βόσσου, το 1989. Υπάρχει και το «Με σημάδεψες», σε μουσική και στίχους Αρλέτας, που ηχογράφησε ο Πέτρος Γαϊτάνος στο δεύτερο προσωπικό του δίσκο «Γυάλινος δρομέας», εν έτει 1992.
Στο δεύτερο cd, αυτό με τα παλιά της κομμάτια σε νέα, όμως, ενορχήστρωση του Ηλία Κατελάνου θα βρείτε και κάποια απρόσμενα τραγούδια, όπως το «Κλαις» του Λεό Ραπίτη και του Κώστα Κοφινιώτη, το γαλλικό «Plaisir d’ amour», το παραδοσιακό νανούρισμα «Ο βουτηχτής» και τα ηπειρώτικα «Στης πικροδάφνης τον ανθό» και «Κοντούλα λεμονιά». Τα σχέδια στο εξώφυλλο και το ένθετο του cd είναι φτιαγμένα απ’ την ίδια την Αρλέτα.
Να μη ξεχάσουμε, ότι δύο χρόνια πριν, η Αρλέτα βγήκε για λίγο από το «κελί» της ησυχίας της και ηχογράφησε τότε ένα καινούργιο τραγούδι, την «Εχεμύθεια», σε μουσική του Νίκου Ζούδιαρη και στίχους του Άλκη Αλκαίου για το δίσκο «Οι τροβαδούροι της καρδιάς μου».
Η Αρλέτα είναι ένα από τα πολύ ενδιαφέροντα πρόσωπα του ελληνικού τραγουδιού. Μια «δασκάλα στο αίσθημα», όπως την αποκάλεσε ο Σταμάτης Κραουνάκης. Δεν πουλήθηκε ποτέ κι άφησε να την «αγοράσουν» μόνο όσοι είχαν νηστέψει από τις «πολλές συνάφειες», για να μπορέσουν να κοινωνήσουν έτσι το σώμα και το αίμα της τέχνης της. Έχοντας ως αφετηρία της το «Νέο Κύμα», εκτέθηκε και η ίδια από ένα σημείο και μετά και ως δημιουργός. Τα τραγούδια της όχι μόνο σου κλείνουν το μάτι, αλλά σε κινητοποιούν με την αλήθεια, το χιούμορ, το σαρκασμό τους. Εκεί που σου χαμογελούν και σε γλυκαίνουν -χωρίς ούτε για μια στιγμή να γίνονται μελό- την ίδια ώρα σου ξύνουν μια πληγή ή σου ανοίγουν μια άλλη…
Έχει μια άλλη προσέγγιση η Αρλέτα στα πράγματα εντός και εκτός της, της αρέσει να παρατηρεί γύρω της τους ανθρώπους με μια ματιά τόσο δική της, που όταν γίνεται τραγούδι μας ακουμπάει με ένα μυστηριώδη τρόπο όλους. «Νομίζω ότι είμαι πολύ παρεξηγημένη και ως καλλιτέχνης», λέει σε πρόσφατη συνέντευξή της στη «Lifo». Και συνεχίζει: «Οι περισσότεροι άνθρωποι έχουνε μείνει σε ένα πολύ χαμηλότονο, απαλό και ολίγον γλυκερό, κατά τη γνώμη τους, πράγμα. Το γλυκερό προσωπικά ποτέ δεν το άντεξα και δεν πιστεύω ότι υπήρξα ποτέ μου γλυκερή».
Ως παρουσία στο χώρο του ελληνικού τραγουδιού, σαράντα χρόνια τώρα, η Αρλέτα ούτε πήρε ούτε έδωσε σκυτάλη. Δεν εντάχτηκε σε «σχολή», αλλά ούτε και επιδίωξε να δημιουργήσει. Δεν απέκτησε «ταυτότητα», δεν έκανε καριέρα, δεν την ενδιέφερε να κάνει. Ήταν και παραμένει ένα «νησί μέσα στην πόλη», μια αυτόνομη καλλιτεχνική περσόνα, που η γραφή της δεν έχει σχέση ούτε με το ρεαλισμό της Αφροδίτης Μάνου ούτε με το «αλαφροΐσκιωτο» της Μελίνας Τανάγρη, για να μνημονεύσω δύο μόνο από τις γυναίκες τραγουδοποιούς του χώρου. Παρέμεινε αυτόφωτη και αυτάρκης, μια εκλεκτή τραγουδοποιός χαμηλών τόνων, που όμως το σήμα του έργου της προκαλούσε δυνατές ψυχικές δονήσεις…
Θα κλείσουμε, με τις τελευταίες γραμμές από το ένθετο σημείωμα της Αρλέτας στο «Και πάλι χαίρετε!»:
«Βγήκα από τα πέτρινα χρόνια μου με χρέη προς όλους όσους στάθηκαν δίπλα μου και τους ευχαριστώ από καρδιάς, ως τον τελευταίο που έστειλε e-mail ή έκανε μια προσευχή όταν την χρειαζόμουνα τόσο. Και ήταν πολλοί, πολύ περισσότεροι απ’ ό,τι μπορούσα να φανταστώ. Ζητώ συγγνώμη, δεν το ήξερα. Ελπίζω κάτι να τους προσφέρω και τώρα. Και πάλι χαίρετε, φίλοι μου. Ευχαριστώ από καρδιάς».
Κι εμείς ευχαριστούμε κυρία Τσάπρα…
Αρλέτα μας…

Περισσότερα... »
Ιωάννινα, 17.01.2010
21:12
Όταν η Δήμητρα Γαλάνη «συνάντησε» το Βασίλη Τσιτσάνη...
» Αλέξης Λ.

«1974, λοιπόν, αν θυμάμαι καλά και η πορεία μου στο τραγούδι έχει ήδη αρχίσει δίπλα στους πιο καταξιωμένους δημιουργούς. Το τηλέφωνο χτυπάει κι ακούω τη φωνή του δασκάλου να μου λέει ότι θα ήθελε να πω σ’ έναν καινούργιο δίσκο το ένα τραγούδι που παλαιότερα είχε τραγουδήσει η Στέλλα Χασκίλ, το "Ακρογιαλιές δειλινά". Το μόνο που καταλάβαινα εκείνη τη στιγμή ήταν ότι μιλούσα με τον ζωντανό μύθο του τραγουδιού και ότι είχα φοβερή αγωνία για το κατά πόσον θα ήμουν αντάξια της επιλογής του…».
Δήμητρα Γαλάνη, εφημερίδα «Ελευθεροτυπία» (19 Ιανουαρίου 1994).

«… Ο Τσιτσάνης μου έδειξε το δρόμο. Μου έδειξε πώς να φραζάρω σ’ αυτό το είδος. Μόνη, δεν θα το τολμούσα ποτέ. Είχα την αίσθηση του γελοίου. Είχα τον φόβο μην κάνω κάτι που να είναι γελοίο. Από τη μία μεριά αυτό με ανέστειλε σε πολλά, από την άλλη, όμως, μου έκανε και πολύ καλό, γιατί απέφυγα κακοτοπιές. Τραγουδάω, πια, Τσιτσάνη έχοντας περάσει από το σχολείο Τσιτσάνη».
Δήμητρα Γαλάνη, περιοδικό «Δίφωνο» (τ. 1).

To 1973, στο δίσκο «Τα ωραία του Τσιτσάνη», με βασικούς ερμηνευτές το Γρηγόρη Μπιθικώτση και το Σταμάτη Κόκοτα, η Δήμητρα Γαλάνη συμμετείχε τραγουδώντας, σε δεύτερη εκτέλεση, τις «Ακρογιαλιές - δειλινά», μαζί με τον Τσιτσάνη και «Το όνειρο της αδερφής». Δυο χρόνια αργότερα, το 1975, στο δίσκο «Σκοπευτήριο», με τη Βίκυ Μοσχολιού και τη Λιζέττα Νικολάου, ηχογράφησε σε πρώτη εκτέλεση τα τραγούδια του Τσιτσάνη «Η σκιά μου κι εγώ» και «Σταυραετός» σε στίχους του Κώστα Βίρβου.
Το 1983 κυκλοφόρησε ο «Ατέλειωτος δρόμος», ένας διπλός δίσκος της Γαλάνη, που περιείχε είκοσι τραγούδια διαφόρων δημιουργών. Μια μικρή ανθολογία με «παλιά και καινούργια τραγούδια, ελληνικά και ξένα, ρεμπέτικα και μπλουζ». Ανάμεσά τους και τρία του Τσιτσάνη: «Ακρογιαλιές δειλινά», «Κάθε βράδυ πάντα λυπημένη» και «Τα λιμάνια».
Το 1992 στο δίσκο της «Μ’ ένα γλυκό αναστεναγμό» -«δάνειο» από το στίχο του Τσιτσάνη στο «Ό, τι κι αν πω»: «λέω με δάκρυα και καημό κι έναν πικρό αναστεναγμό»- ο «δάσκαλος» είχε και πάλι θέση στο ρεπερτόριο της «μαθήτριάς» του. Με τα τραγούδια «Η σκιά μου κι εγώ» σε στίχους Βίρβου «καρφωμένους» στη μουσική, «Νοσταλγία» και «Ό, τι κι αν πω δε σε ξεχνώ» σε στίχους Τσιτσάνη. Στο ένθετο της έκδοσης, η Δήμητρα Γαλάνη γράφει:
«Ό, τι κι αν πω δε σε ξεχνώ… Βασίλη Τσιτσάνη και σ’ ευχαριστώ για ό, τι έμαθα κοντά σου και μέσα από το έργο σου. Ψάχνοντας από τότε, σχεδόν την κάθε νότα, την κάθε λέξη που έχεις γράψει, μπόρεσα να ανακαλύψω τον πλούτο της λαϊκής μας παράδοσης, την παγκοσμιότητα της μουσικής σου, την πραγματική έννοια του δημιουργού. Και τώρα που δεν είσαι πια εδώ να δεις τη σκοτεινιά αυτής της εποχής, προσπαθώ κι εγώ -με τον τρόπο μου- να σώσω ό, τι ακριβό έχει μείνει…».
Τέσσερα χρόνια μετά την κυκλοφορία του δίσκου της «Μ’ ένα γλυκό αναστεναγμό», η Δήμητρα Γαλάνη αναβίωσε για τρεις χρονιές το «Χάραμα» του Βασίλη Τσιτσάνη. Η Λίνα Νικολακοπούλου επιμελήθηκε ένα ξεχωριστό λαϊκό πρόγραμμα, που γνώρισε πολύ μεγάλη επιτυχία και αποτυπώθηκε σε δύο live δίσκους: «Η Δήμητρα Γαλάνη στο Χάραμα», με τη συμμετοχή της Ελένης Τσαλιγοπούλου και του Γεράσιμου Ανδρεάτου στον πρώτο, της Έλλης Πασπαλά και του Φίλιππου Πλακιά στο δεύτερο.
«Το ΧΑΡΑΜΑ ήταν πάντα εκεί. Δίπλα στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής, μέσα στα δέντρα. Ένα κέντρο μακριά απ’ το κέντρο, αλλά μέσα στην καρδιά όλων αυτών που πέρασαν μία νύχτα της ζωής τους σ’ αυτό το χώρο. Ακούγοντας τον Τσιτσάνη… ήσουν παρών κι αυτόπτης μάρτυς της ιστορίας που γραφόταν κάθε λεπτό και που αργότερα έγινε μύθος κι απ’ αυτό το μύθο κρατιόμαστε ακόμα κάθε φορά που το παρόν δε μας αρκεί για μέλλον». Λίνα Νικολακοπούλου.

Τραγούδια του Βασίλη Τσιτσάνη με τη φωνή της Δήμητρας Γαλάνη υπάρχουν και στις παρακάτω δισκογραφικές εκδόσεις, από live εμφανίσεις της ερμηνεύτριας:
«Μια βραδιά με ένα τραγούδι» (1985), με το Σπύρο Σακκά: «Τι σήμερα, τι αύριο, τι τώρα».
«Για πιάνο και φωνή», ζωντανή ηχογράφηση στις Βρυξέλλες (15/2/89), με το Θάνο Μικρούτσικο στο πιάνο: «Η αχάριστη».
«Η Δήμητρα Γαλάνη στο Χάραμα» (1994): «Ακρογιαλιές δειλινά» και «Συννεφιασμένη Κυριακή».
«Η Δήμητρα Γαλάνη στο Χάραμα - μέρος δεύτερο» (1996): «Τι σήμερα, τι αύριο, τι τώρα» και «Απόψε στις ακρογιαλιές».
«Να μείνουν μόνο τα τραγούδια» (1998), live στη «Μέδουσα», με τον Κώστα Μακεδόνα: «Μην ξαναπερνάς» και «Το σκαλοπάτι σου» σε στίχους Γεράσιμου Τσάκαλου.

Υπάρχει και «Η Ραραού». Ένα τραγούδι του Χρήστου Νικολόπουλου πάνω σε στίχους του Βασίλη Τσιτσάνη, που με τη φωνή της Δήμητρας Γαλάνη ηχογραφήθηκε στο δίσκο «Η συνάντηση» (2001), στον οποίο ο Νικολόπουλος μελοποίησε στίχους του Τσιτσάνη για να τους τραγουδήσουν η Χαρούλα Αλεξίου, η Δήμητρα Γαλάνη, ο Μανώλης Λιδάκης, ο Ηλίας Μακρής, η Μαρία Σπυροπούλου και ο ίδιος ο συνθέτης.

Ο Βασίλης Τσιτσάνης έφυγε από τη ζωή στις 18 Ιανουαρίου του 1984, την ίδια μέρα της γέννησής του (1917).
Η Δήμητρα Γαλάνη είναι η μοναδική τραγουδίστρια από τη γενιά της, που τραγούδησε Βασίλη Τσιτσάνη όσο ο ίδιος βρισκόταν στη ζωή και, κυρίως, μετά από δική του επιθυμία.

«Η σκιά μου κι εγώ»
Μουσική: Βασίλης Τσιτσάνης
Στίχοι: Κώστας Βίρβος
Ερμηνεία: Δήμητρα Γαλάνη
Δίσκος: «Μ' ένα γλυκό αναστεναγμό» (1992)

«Αχάριστη»
Μουσική & Στίχοι: Βασίλης Τσιτσάνης
Ερμηνεία: Δήμητρα Γαλάνη
Δίσκος: «Μια βραδιά μ' ένα τραγούδι» (1989)

Περισσότερα... »
Ιωάννινα, 15.01.2010
17:45
Δημήτρης Χορν
» Αλέξης Λ.

Η αυλαία του βίου του έκλεισε στις 16 Ιανουαρίου του 1998...

«Το πάρτυ»
Από την «Οδό Ονείρων» του Μάνου Χατζιδάκι

Περισσότερα... »
11:45
«Σ' όποιον...»
» Αλέξης Λ.

«Μεταμφιέζω τη σιωπή σε λέξη
και τη χαρίζω σ' όποιον μ' εξηγήσει...»

«Εν λευκώ»
Μουσική: Θέμης Καραμουρατίδης
Στίχοι: Γεράσιμος Ευαγγελάτος
Ερμηνεία: Νατάσσα Μποφίλιου
Δίσκος: «Εν λευκώ» (2007)

Περισσότερα... »
Ιωάννινα, 11.01.2010
09:12
«Σαν τα βράδια του Γενάρη...»
» Αλέξης Λ.

Κι αν το παιδί του τραγουδιού
δεν το λέγανε Κοσμά;

«Το παιδί από την Κρήτη»
Μουσική & Στίχοι: Μάνος Χατζιδάκις
-Υπάρχει και η εκδοχή ότι τους στίχους έγραψε ο Μιχάλης Μπουρμπούλης-
Ερμηνεία: Μαρία Δημητριάδη
Δίσκος: «Δελτίο καιρού» (1980)
Ερμηνεία: Βασίλης Λέκκας
Δίσκος: «Ο Μάνος Χατζιδάκις στη Ρωμαϊκή αγορά» (1986)

Περισσότερα... »
Ιωάννινα, 09.01.2010
09:34
Η Στέλλα Βλαχογιάννη γράφει για την Αφροδίτη Μάνου...
» Αλέξης Λ.

Το λάλον ύδωρ

Ένα αυθαίρετο πορτρέτο της σημαντικής τραγουδοποιού μέσα από τους τέσσερις δίσκους της.

Γράφει η Στέλλα Βλαχογιάννη

Είναι τα μέσα της δεκαετίας του 1980 (Ιούνιος 1984 συγκεκριμένα) που ξαφνικά όλοι στα ραδιόφωνά μας αρχίζουμε ν’ ακούμε δυνατά τζαζ ροκ. Η μεταπολίτευση πάει στην Πέμπτη δημοτικού (έχει γίνει δέκα ετών δηλαδή), η αλλαγή που υποσχέθηκε ο Ανδρέας Παπανδρέου έχει τυπικά υλοποιηθεί, έχει βγάλει όλα της τα δοντάκια κι ετοιμάζεται για προνήπιο. Η Ελλάδα ζει μια μεγάλη κοινωνική ανακατάταξη. Σύμφωνα με το συμβόλαιο με το λαό, αυτός, ο λαός δηλαδή, βρίσκεται στην εξουσία. Μια εξουσία που θα του χαϊδέψει το μαλακό υπογάστριο και θ’ αφήσει εντελώς ακάλυπτη την επιταγή του σκέπτεσθαι. Τα μέσα μαζικής ενημέρωσης είναι σε ελεγχόμενο αριθμό. Δεν υπάρχει ακόμα ιδιωτική ραδιοφωνία, ούτε φυσικά και τηλεόραση, δεν έχει γίνει το σκάνδαλο Κοσκωτά. Η γενιά του πολυτεχνείου μόλις έχει αρχίσει ν’ ανταλλάσει τις πληγές της με θέσεις στα «πράγματα». Η 17 Νοέμβρη έχει ήδη δώσει το παρόν αρκετά έντονα, στην πλατεία Εξαρχείων βασιλεύει η διακίνηση ουσιών αλλά και ΜΑΤ (οξύμωρον πλην αληθινό), η Ελλάδα δεν αντιστέκεται, αλλάζει. Και μόνον σήμερα είμαστε σε θέση να δούμε ότι ζούσαμε την κυοφορία μιας τερατογεννέσεως την οποία απολαμβάνουμε τώρα. Όπως και να έχει, είναι μια εποχή που στη δημοσιογραφία η είδηση παραμένει είδηση και όχι σχόλιο, κουτσομπολιό, παραπλάνηση, εκβιαστικός κιτρινισμός και όλα όσα επήλθαν όταν (νομίσαμε ότι) γίναμε Ευρώπη.
Σε μας του καλλιτεχνικού ρεπορτάζ -που ειρήσθω εν παρόδω εκείνη την εποχή ήταν πολύ σοβαρή δουλειά και δύσκολη- ήταν μεγάλη είδηση ότι η γνωστή τοις πάσι ως ερμηνεύτρια και τοις λίγοις για τις εξωκαλλιτεχνικές της δραστηριότητες Αφροδίτη Μάνου μεταλλάχθηκε σε τραγουδοποιό και ήδη το πρώτο της βινίλιο ήταν γεγονός. Τίτλος δίσκου: Νυχτερινή Εκπομπή. Μουσική-στίχοι-ερμηνεία: Αφροδίτη Μάνου -Μπουμπού για τους φίλους της και για τους ανθρώπους του καλλιτεχνικοπολιτικού χώρου. Ήταν μια κίνηση που δεν είχε επιστροφή. Δηλαδή ακούγοντας τον δίσκο της καταλάβαινες πως αυτή η γυναίκα από δω κι εμπρός μόνον αυτό μπορεί και πρέπει να κάνει: να γράφει τραγούδια. Τόσο ισχυρό ήταν το σήμα που εξέπεμψε με τις 11 πρώτες ολοδικές της ηχογραφήσεις. Το μέλλον το απέδειξε περίτρανα μολονότι μέσα σε 23 χρόνια η Α. Μάνου κυκλοφόρησε μόνον τέσσερις (τέτοιους) δίσκους. Αυτοί οι τέσσερις είναι αρκετοί για να χαρακτηριστούν ως πορεία και διαδρομή που όλοι θέλουμε να πιστεύουμε ότι δεν έχει κλείσει, απλώς διανύει ένα απαράδεκτα μεγάλο διάλειμμα.
Πριν μπούμε στο κεφάλαιο Μάνου-τραγουδοποιός χρειάζεται να δούμε την προϊστορία. Το πώς και το γιατί δηλαδή μια τόσο σημαντική ερμηνεύτρια που πρωτοεμφανίστηκε στη δισκογραφία το 1971 (Εκείνο το καλοκαίρι) και διήνυσε μιαν έντονη πολιτική και καλλιτεχνική διαδρομή ξαφνικά αποφασίζει να γράψει μόνη της. Πόσο ξαφνικά ήταν αυτό το ξαφνικά; Μήπως ήταν ανάγκη να στραφεί στον εαυτό της και όχι… θεία έμπνευση -άσχετα αν το αποτέλεσμα που απέφερε αυτή της η κίνηση ήταν εξαιρετικό για όλους μας; Η δισκογραφία της μέχρι το 1977 που κυκλοφορεί ο πρώτος επιτέλους προσωπικός της δίσκος (Ανεπίδοτα Γράμματα, Μιχ. Γρηγορίου-'Αρη Αλεξάνδρου) είναι συμμετοχές σε δίσκους άλλων -από τον Μπιθικώτση και τον Κόκοτα μέχρι τον Μίκη Θεοδωράκη. Η πτώση της δικτατορίας δεν σήμανε αυτόματα -κι ίσως και να μην σήμανε και ποτέ- πτώση και πολλών πολιτικών αγκυλώσεων. Η Μάνου, η πορεία της μάλλον, ίσως και να είναι η πορεία των μειοψηφιών στην Ελλάδα. Τοποθετημένη στην άκρα -ενίοτε και ακραία- αριστερά αντιμετωπίζεται από την επίσημη δισκογραφία και τους «επίσημους» καλλιτεχνικούς κύκλους αναλόγως. Μπορεί εδώ να φυτοζωεί δισκογραφικά την ίδια στιγμή όμως αποθεώνεται στη Λατινική Αμερική τραγουδώντας Canto General σε περιοδεία με τον Μίκη Θεοδωράκη. Είναι ακόμα νεαρή σε ηλικία και ενδεχομένως τότε να διχάστηκε η ψυχολογία της. Να μην μπορούσε με τη λογική να συνταιριάξει πράγματα που όντως ήταν αταίριαστα αλλά στη χώρα μας θεμιτά και… νόμιμα. Όποιος φεύγει από το κοπάδι τον τρώει ο λύκος, δεν έλεγε και ο Αβέρωφ-Τοσίτσας; Η Μάνου δεν υπήρξε ποτέ του κοπαδιού αλλά κατάφερε να γίνει η ίδια ο λύκος του εαυτού της. Πρόβλημα αυτοπεποίθησης; Ενδεχομένως. Και μάλιστα προερχόμενη από πολύ πιο κοντά από την επαγγελματική της ζωή. Γιατί έχει και η Αριστερά τις αγκυλώσεις της. Η σκιά της αδελφής με την τεράστια φωνή (Μαρία Δημητριάδη) που κι αυτή είχε προβλήματα στη δουλειά της πλην απολάμβανε της πλήρους αποδοχής του ταλέντου της από όλους, πρέπει να έπαιξε και αυτή το ρόλο της στα πρώτα δειλά και «ακατάστατα» δισκογραφικά βήματα της Αφρ. Μάνου.
Όταν το 1977 κυκλοφορεί τα Ανεπίδοτα γράμματα, δυο χρόνια αργότερα την Ποδηλάτισσα (Μιχ. Τρανουδάκης-Οδ. Ελύτης κα το 1981 την Απόπειρα (Ν. Καλλίτσης-Γ. Κοντός και Αντ. Κολυβάς) δείχνει ολοφάνερα τι θέλει να κάνει και πού να κινηθεί αλλά εμπορικά εισπράττει ένα γενναίο χαστούκι. Αυτή η ερμηνεύτρια Μάνου είναι η ακριβής αποτύπωση της προσωπικότητας Μάνου σ’ έναν καθρέφτη όμως που δεν επιστρέφει το είδωλο. Σκεπτόμενη όλα αυτά τα οποία -να εξηγήσω- δεν βασίζονται ούτε σε μυστικά αλλά ούτε και σε ντοκουμέντα, προσωπικές μου προσεγγίσεις είναι, καταλήγω στο συμπέρασμα πώς μετά την Απόπειρα δύο μόνο λύσεις είχε. Ή να τα παρατήσει ή να στραφεί εντελώς στον εαυτό της και να γίνει ο απόλυτος διαχειριστής του συναισθήματος και των σκέψεών της ανακαλύπτοντας ένα ταλέντο την ύπαρξη του οποίου είτε δεν τη γνώριζε και η ίδια είτε τη φοβόταν. Επέλεξε το δεύτερο και έπραξε περισσότερο από άριστα. Αυτό που παρήγαγε πλέον ήταν αφοπλιστικά ειλικρινές και άρα τόσο δυνατό ώστε να γίνει αποδεκτό από όλους.

Η πρωθιέρεια του γυναικείου λόγου
Δεν πιστεύω στο αξίωμα περί ανδρικού και γυναικείου λόγου άρα και γραφής. Αν ωστόσο για κάποιο λόγο θα έπρεπε να υποταχθώ σ’ αυτήν την τυπολογία τότε θα έλεγα πως ασυζητητί η πρωθιέρεια του γυναικείου λόγου στο ελληνικό τραγούδι είναι η Αφροδίτη Μάνου. Κι αυτό δεν υπάγεται σε τεχνοτροπίες και κόλπα του επαγγέλματος ενός γραφιά. Υπάγεται κατ' ευθείαν στη γενναιότητα ενός ανθρώπου, μιας γυναίκας εν προκειμένω, να εκτεθεί δημόσια. Θα έλεγα πως η Αφρ. Μάνου αρχίζοντας να γράφει η ίδια τραγούδια άρχισε να κάνει και ένα δημόσιο στριπτίζ της συναισθηματικής της γεωγραφίας: από το χαριτωμένο φλερτ με τον κύριο που ακολουθούσε το φολξβάγκεν αλλά τελικά έστριψε στο ύψος της Πανόρμου μέχρι την πιο ερωτική σκηνή που γράφτηκε ποτέ σε τραγούδι και ΔΕΝ είναι χυδαία (έλα που ξέρεις πως μ’ αρέσει/ φίλα με πάλι στο λαιμό/ κι αν κατεβείς κάτω απ' τη μέση/ μπορεί να πέσω στο γκρεμό./ Στάσου να φέρω το ουίσκι/ κι ένα τασάκι για μετά/ για σένα γίνομαι οδαλίσκη/ δεν σου αρνιέμαι τίποτα - Σαν τη Σοράγια)
Αυτό που διαφαίνεται στην Νυχτερινή Εκπομπή είναι ένα πράγμα: μιλάει μια γυναίκα που δεν ντρέπεται να κοιτάξει τον εαυτό της αμακιγιάριστο στον καθρέφτη, δεν φοβάται να ονομάσει τον πόθο και να ζωγραφίσει την επιθυμία και πάνω από όλα δεν τρέμει να εκθέσει πολύ προσωπικά της κομμάτια ζωής (Αλαφροΐσκιωτος) που όσοι την γνωρίζουν τα αποκρυπτογραφούν ευκολότατα, στους υπόλοιπους μένει το πανέμορφο τραγούδι. Το πρόσωπο πίσω από τα τραγούδια είναι μια γυναίκα που διεκδικεί τον έρωτά της ακόμα κι αν είναι παράνομος, που παραδέχεται την προδοσία (το ξέρω πως ήσουνα μ’ εκείνη την άχαρη) χωρίς κόμπλεξ, που δεν θα διστάσει αν χρειαστεί να γίνει μια παλιοκατίνα -αλλά αυτό θα έρθει αργότερα σε άλλο δίσκο. Είναι το θηλυκό που γιορτάζει το σώμα του χωρίς αυτό να αναιρεί τις λειτουργίες της νοημοσύνης της. Ο δίσκος ακούστηκε και αγαπήθηκε πάρα πολύ. Η παντοδυναμία της κρατικής ραδιοφωνίας τον έστειλε σε όλη την Ελλάδα και αν δανειστούμε την χυδαιότητα της σημερινής δισκογραφικής ορολογίας θα λέγαμε πως ήτανε γκραν σουξέ. Η μουσική της δεν διεκδικεί κάποιον «ιστορικό» ρόλο, είναι σαφέστατα επηρεασμένη από τον Λουκιανό Κηλαηδόνη της εποχής του μοναχικού καουμπόη, αλλά είναι τόσο ευχάριστη και ταιριαστή στα λόγια που δε νομίζω να στάθηκε κανείς να εμβαθύνει… μουσικολογικά. Όσο για την ερμηνεία της δεν μπορεί να μπει σε καμία κλίμακα. Πάντα ήταν εξαιρετική. Μόνο που αυτά τα τραγούδια δεν μπορούσε ποτέ να τα πει κανένας άλλος γι' αυτό νομίζω μολονότι αγαπήθηκαν τόσο δεν κατέληξαν ποτέ σε δεύτερες εκτελέσεις. Ήταν της Αφροδίτης. Πάει και τέλειωσε.
Στη Νυχτερινή Εκπομπή υπάρχει ένα τραγούδι που πιστεύω ότι θα μείνει στην ιστορία ως σπουδαίο, ένα τραγούδι ύπουλο, που ξεκινά χαλαρά και ανάλαφρα κι όταν τελειώνει αναρωτιέσαι πώς έκλαψες τόσο πολύ χωρίς να το αντιληφθείς. Γκάζι-Ταύρος ο τίτλος του, και είναι κάτι περισσότερο από αυτοβιογραφία. Είναι φωτογραφία της γενιάς της με το ζουμ ακινητοποιημένο στην καρδιά, με τον στίχο-διαμάντι φίλοι παλιοί πανάκριβές μου μινιατούρες και το τρίτο κουπλέ κάτι σαν ομολογία κρατουμένου στην μέσα του εξορία: Ούτε τραγούδι ειν’ αυτό ούτε και ποίημα/ είν’ η ζωή μου η μισή και κάτι μήνες/ όλο χρυσόχαρτα και όλο ζελατίνες/ ενώ την άλλη τη μισή την πήρα χύμα.
Δύο χρόνια αργότερα κι ενώ όλοι έχουμε αρχίσει να ξαναβλέπουμε με τρυφερό μάτι τους Σκαραβαίους που είναι δεμένοι με σκοινί, εμφανίζεται η, με τη μία έγκυρη, τραγουδοποιός με το Σαν Αφροδίτη. Πάντα με προβλημάτιζε το σαν του τίτλου. Θέλησε να πιστοποιήσει το προσωπικό του λόγου της ή να παραπλανήσει τον μέσα της εαυτό για πράγματα κρυμμένα που όμως πίεζαν να βγουν; Η απάντηση βρίσκεται μέσα στον ίδιο το δίσκο. Κατ' αρχάς να επισημάνω πως ήδη μουσικά έχει αφήσει πίσω της τις απομιμήσεις και χωρίς να ανοίγει νέους μουσικούς δρόμους, υπογράφει μελωδίες πολύ πιο βάσιμες, κινούμενη κυρίως στη μπαλάντα αλλά χωρίς ν’ αποστρέφεται κι ένα… μπλουζ.

Αυτοψία στον εαυτό της
Το να κάνεις αυτοψία στον εαυτό σου και μάλιστα δημόσια θέλει γερό στομάχι και ατσάλινο νευρικό σύστημα. Δε ξέρω αν τα είχε, πάντως το τόλμησε. Η αυτοβιογραφία της πηγαίνει σε βαθύτερα στρώματα της ψυχής. Ο Πέτρος της Μυκόνου είναι σαν αρκτικόλεξο μιας πραγματικής σχέσης και η μανούλα-μαινάδα (του κουμ καν και του κουτσομπολιού) με μια ωραία λεκτική πιρουέτα γίνεται στο τέλος μανούλα Ελλάδα -σε ωραιοποιημένη μορφή βέβαια αλλά γιατί όχι; Ετσι δεν θα την θέλαμε όλοι; Στο δίσκο αυτό αρχίζει να φαίνεται επιτέλους αυτό που όλοι περιμέναμε: μια πολιτική ματιά στα πράγματα από μια δημιουργό που δεν έκρυψε ποτέ την τοποθέτησή της. Θα τη βρούμε εδώ λοιπόν σε δυο τραγούδια, το Ανθρώπινο κρέας μου μυρίζει -μια ρεαλιστικότατη φωτογραφία των Εξαρχείων της εποχής- και στην πολυτραγουδισμένη Νύχτα. Αυτό το δεύτερο τραγούδι έχει πολλές αναγνώσεις για όσους προτίθενται να μπουν στον κόπο. Τραγουδήθηκε φοβάμαι κυρίως για αυτόν τον διαχρονικό μύθο του ακαταλόγιστου που έχει η νύχτα στην τέχνη, ένα ακαταλόγιστο που κινείται σχεδόν αυτιστικά στο υπερβολικό αλκοόλ, την κατάρα των μοναχικών ανθρώπων και την αυθαιρεσία των αισθημάτων που τέτοιες ώρες ξεχνούν και ξεπερνούν τα όρια τα οποία θα βρουν μπροστά τους το επόμενο ακριβώς πρωί. Όμως η Νύχτα της Αφροδίτης Μάνου λέει και άλλα για όσους θέλουν να τα εννοήσουν: Η νύχτα ό,τι και να γίνει/ αναλαμβάνει την ευθύνη/ κι αυτός που ξέρει τι συμβαίνει/ ζει με τη νύχτα και σ ω π α ί ν ε ι (σ.σ.: η υπογράμμιση δική μου).Στα πολύ ωραία τραγούδια του δίσκου Ο βασιλιάς κι εγώ και το αλά 'Ακη Πάνου Ο κόσμος πια με διω-.
Το 1990 η Αφροδίτη Μάνου αισθάνθηκε -καθώς φαίνεται- πως χρειάζεται συνθέτη. Και κατέφυγε στον Νίκο Πορτοκάλογλου. Τέκνο τους ο δίσκος Καιρός για δύο. Δύο μόνον υπογράφει πλήρως η ίδια εκ των οποίων το ένα έγινε μέγα σουξέ (Αμόρε μίο) και το άλλο ιστορία (Καράβι κόκκινο). Ο Νίκος Πορτοκάλογλου, χωρίς να προδώσει την ήδη υπάρχουσα παρακαταθήκη της Μάνου της έδωσε θα έλεγα μουσικά μια πιο κοριτσίστικη διάθεση, μιαν ανεμελιά και μια φρεσκάδα που η ίδια ενδεχομένως να μην μπορούσε να διαχειριστεί εύκολα ούσα ένας νους ισχυρός χωρίς το κουμπάκι του off. Εδώ θα εμφανιστεί η παλιοκατίνα που λέγαμε, η γυναίκα που θέλει να πάρει το αίμα της πίσω από τον εραστή (της) που καθυστερεί το… διαζύγιο (του). Εδώ θα απομυθοποιηθεί η ψυχανάλυση από τον συνειδητά πολιτικοποιημένο σε συγκεκριμένο χώρο άνθρωπο (εδώ ο κόσμος χάνεται και χάθηκες κι εσύ/ κι εγω θέλω κι αυτοπεποίθηση ή κομμάτι αμερικάνικο που φάνηκε και σικ κι έξαφνα έκανα μέσα μου ένα κλικ), εδώ θα ειπωθούνε φάτσα-φόρα τα ερωτικά τρίγωνα (σ’ αυτό το τρίο έπιασε κρύο καιρός για δύο) κι εδώ θα γίνει πλήρης ψυχοσωματική ακτινογραφία του κοριτσιού που γίνεται γυναίκα στο εξαιρετικό Με το καλοκαίρι μάλωσα. Εδώ επίσης με το Καράβι κόκκινο θα καταγραφεί σπαρακτικά η μεγάλη Πτώση. Από το τείχος του Βερολίνου άρξασθαι μέχρι την προφητεία όσων επακολούθησαν στις ανατολικές χώρες κατά τις αρχές της δεκαετίας του 1990. Αν έχει χρώμα το DNA της Αφροδίτης Μάνου -και όχι μόνο φυσικά- τότε είναι κατακόκκινο. Εδώ τέλος, στην κοινωνία των μεταλλαγμένων, ο ξεροκέφαλος ο επιμένων, θα υπογράψει το δεύτερο τραγούδι με εξασφαλισμένη αθανασία. Το μήλο. Το προσεκτικά, τρυφερά και λεπταίσθητα χρωματισμένο πορτρέτο της ακυρωμένης μέσα σ’ ένα γάμο γυναίκας, που τις νύχτες μένει άυπνη και με τη φαντασία της προδίδει, με την φαντασία της ανεβαίνει στο άλογο ενός ξένου και φεύγει μαζί του, με τη φαντασία της το μαχαίρι που ήταν για το μήλο καταλήγει φονικό στο σώμα του κοιμώμενου -γενικά- συντρόφου της. Από δίσκο σε δίσκο ερμηνευτικά η Αφροδίτη Μάνου γίνεται όλο και πιο σπαρακτική -όπου χρειάζεται, εννοείται- ίσως γιατί από δίσκο σε δίσκο ξαναζεί τη διαδρομή της ίδιας της τής ζωής και συνειδητοποιεί πως η τόλμη της να γυμνωθεί μπροστά μας δεν έχει αναστροφή οπότε πρέπει να την κάνει τουλάχιστον τέλεια.

Αντάρτες και θεοί η κληρονομιά μου
Το 1994 είναι χρονιά σημαδιακή. Επιστρέφει στον εαυτό της πλήρως -δηλαδή γράφει πάλι και τη μουσική-, εκδίδει τη σημαντικότερη μέχρι σήμερα εργασία της συνοψίζοντας όλα τα προϋπάρχοντα και εξελίσσοντάς τα και έκτοτε… μακρά σιωπή. Συμμετοχές αριστερά δεξιά, δίνει δυο τρία τραγούδια της σε άλλους (Β. Παπακωνσταντίνου, Λ. Μαχαιρίτσα) και κρατά για τον εαυτό της μόνο το να γράφει σάουντρακ άντε και κανένα τραγουδάκι μέσα σ’ αυτά για τις ανάγκες της ταινίας ή του θεατρικού έργου στο οποίο συνεργάζεται. Δεν σημειώνω υποτιμητικά τη δουλειά της στο θέατρο και τον κινηματογράφο που την κρατά ενεργή στα πράγματα και εν μέρει και στη δισκογραφία πλην όλοι περιμέναμε και περιμένουμε την εκάστοτε προσωπική της ματιά και κατάθεση. Εξ ορισμού οι μουσικές και τα τραγούδια που γράφονται για να υπηρετήσουν άλλες τέχνες δεν έχουν τη δυναμική ενός απολύτως προσωπικού δίσκου. Κι εδώ πρέπει να γίνει μια τιμητική αναφορά στο συγγραφικό δίδυμο Θανάση Παπαθανασίου - Μιχάλη Ρέππα οι οποίοι την επέλεξαν ως σταθερή μουσική συνοδοιπόρο στην εργασία τους, δίνοντάς της και τη δυνατότητα να ανταπεξέλθει ενός ενδεχόμενου προσωπικού κολλήματος ως αυτόνομης δημιουργού.
Πού πας καραβάκι με τέτοιον καιρό ο διόλου τυχαίος τίτλος αυτού του τέταρτου και τελευταίου ως τώρα δίσκου της. Ο οποίος ξεκινάει ορμητικά: Στη χώρα των ηρώων γεννήθηκα κι εγώ / αντάρτες και θεοί η κληρονομιά μου. Είναι το πασίγνωστο Για ποια Ελλάδα ρε γαμώτο, αφιερωμένο προσχηματικά στην ολυμπιονίκη Βούλα Πατουλίδου και την περίφημη ατάκα της «για την Ελλάδα ρε γαμώτο». Και λέω προσχηματικά όχι για να μειώσω την αφιέρωση προς τη μεγάλη αθλήτρια αλλά γιατί η ουσία του τραγουδιού είναι σαν να της λέει: Βούλα εσύ υπερέβης τον εαυτό σου και μπράβο σου αλλά κοριτσάκι μου κοίτα γύρω σου τι υπάρχει χωρίς να φοράς τα πρόσκαιρα χρωματιστά γυαλιά. Η πολιτική Μάνου με τεντωμένες τις κεραίες είναι εδώ και είναι αποφασισμένη να «τα πει». Το μεταναστευτικό ρεύμα προς Ελλάδα είναι σε πλήρη εξέλιξη κι αυτό δεν μπορεί να της περάσει αδιάφορο. Αποτέλεσμα δύο τραγούδια: Βαβέλ (Τι γυρεύει η Αλβανία/ στην Ομόνοια στη γωνία/ Καύκασος και Τραπεζούντα/ στην Αθήνα στη Ραμνούντα) και το θαυμάσιο Ηπειρώτικο τραγούδι. Με τρυφερότητα προς τους πρόσφυγες αλλά και προβληματισμό για την χώρα υποδοχής τους, είναι η πρώτη δημιουργός που θα εντάξει στην τέχνη της ένα θέμα το οποίο εξακολουθεί να γιγαντώνεται και να δημιουργεί αδιέξοδα προς όλες τις κατευθύνσεις μέχρι σήμερα. Και η αποκορύφωση της πολιτικής Αφροδίτης: Ο Σούπερμαν (που δεν μένει πια εδώ): Το 45άρι μες στην τσέπη/ η οργάνωση όλη σε επιφυλακή/ κι εσύ θα κάνεις πάλι αυτό που πρέπει/ με ψυχραιμία επαγγελματική/ το ψεύτικο μουστάκι η καμπαρντίνα/ και στο κλεμμένο αμάξι ο ψηλός/ Σικάγο θα την κάνεις την Αθήνα/ που ξόφλησε η πουτάνα εντελώς. Ο νοών νοείτω. Έστω και τώρα που συνελήφθησαν οι σούπερμαν αλλά αγνοείται ακόμα ένα 45άρι…
Πριν από το τελευταίο τραγούδι αυτού δίσκου που έχει κι αυτό τη σημασία του, παραφυλάει ένα ατόφιο αριστούργημα. Φθινοπωρινός σκύλος ο επίσημος τίτλος του Πού πάει ο έρωτας όταν πεθάνει ο τίτλος με τον οποίο έγινε γνωστό. Η Αφρ. Μάνου καταφεύγει πάλι στο συναίσθημα αλλά πλέον μ’ ένα τρόπο καταλυτικό, τραγικό -με την αρχαία έννοια- συνταρακτικό. Μια ατελής σχέση. Λόγια που δεν ειπώθηκαν με λόγια αλλά αυτός που τα περίμενε τα εισέπραξε έστω και ως χαίνουσα πληγή (τις νύχτες που σε γλύκαινα/ σα γυμνασμένη λύκαινα/ του έρωτα ζητώντας το μαρτύριο). Και η μουσική; Ένα ρέκβιεμ. Νομίζω είναι ο ορισμός του ερωτικού τραγουδιού εδώ και ένα τέταρτο του αιώνα. Ο δίσκος θα κλείσει ωστόσο με λόγια του Ζαχαρία Παπαντωνίου. Ένα πανέμορφα μελοποιημένο ποίημα ερώτηση και αμφιβολία και φόβος και απόγνωση και αδιέξοδο ταυτόχρονα: Πού πας καραβάκι με τέτοιον καιρό; Με τα λόγια αυτά η Αφροδίτη Μάνου έκλεισε τη μέχρι σήμερα πορεία της ως τραγουδοποιός.
Αρχίζοντας αυτό το κείμενο είχα σκοπό να προσπαθήσω ν’ αναλύσω όσο μπορώ τη Μάνου ως δημιουργό και κυρίως ως στιχουργό. Μελετώντας πάλι την εργασία της αισθάνθηκα ότι δεν μπορούσα να κάνω κάτι περισσότερο από το να ιχνηλατήσω τα βήματά της, να δω τα τοπία από όπου πέρασε τραγουδώντας και βήμα βήμα να την ανακαλύψω ξανά. Οι κωδικοποιήσεις είναι εύκολες σχετικά και δεν απαιτούν και πολύ κόπο εντέλει. Αλλά δεν είμαι σίγουρη ότι δύνανται -οι κωδικοποιήσεις- να ψαύσουν την αλήθεια ενός προσώπου, να κοινωνήσουν την προσφορά του και να τοποθετήσουν τα πράγματα στο ευρύτερο πλαίσιο μιας κοινωνίας και μιας τέχνης.
Αν πρέπει οπωσδήποτε να συμπυκνώσω κάπως την Αφροδίτη Μάνου ως δημιουργό θα σημείωνα τα εξής:
-αισθηματική αλλά όχι μελοδραματική
-με το φακό στις προσωπικές σχέσεις (βαλσαμωμένος έρωτας κι αγάπη ιμιτασιόν)
-κοινωνική καθ' όλη τη διάρκεια. Με ό,τι κι αν καταπιάνεται δίνει φόντο εποχής και κοινωνίας
-αγαπημένοι ήρωες: ο Μάλκο (S.A.S), η Μαντουβάλα, η Ναργκίς και οι σύγχρονοι Σούπερμαν.-σ’ έναν συνεχή εσωτερικό διάλογο (γίνεσαι ο εαυτός του εαυτού σου) και πάνω από όλα-μια γυναίκα που τολμά να θέτει τα εις εαυτήν σε δημόσια θέα ή καλύτερα ακρόαση.
Έχει 13 χρόνια να βγάλει ολοδικό της δίσκο. Στο μεταξύ το τοπίο στην Ελλάδα έχει εξελιχθεί επί τα χείρω από εκεί που μας άφησε η Αφρ. Μάνου ενώ στη δισκογραφία επικρατεί το αδιαχώρητο σε απορρίμματα. Δεν γνωρίζω τι σκέπτεται και τι σκοπεύει να κάνει αλλά θεωρώ σχεδόν υποχρέωσή της να επιστρέψει «ολόκληρη». Για έναν πολύ απλό λόγο. Γιατί: το μέλλον είν’ εδώ και μας πονά.

(svlachogianni@hridanos.gr)
Ιανουάριος 2007

Περισσότερα... »
Ιωάννινα, 08.01.2010
14:22
Γενέθλια...
» Αλέξης Λ.

Δύο χρόνια στον «αέρα» του διαδικτύου...
6 Ιανουαρίου 2008 - 6 Ιανουαρίου 2010...
Κι «είμαστε ακόμα ζωντανοί...»
Σας ευχαριστώ από καρδιάς...
Στο ταξίδι αυτό δεν ήμουν μόνος...

«Το χειροκρότημα»
Μουσική: Δήμητρα Γαλάνη
Στίχοι: Λίνα Νικολακοπούλου
Ερμηνεία: Βλάσσης Μπονάτσος & Δήμητρα Γαλάνη
Δίσκος: «Χαίρετε» (1996)

Περισσότερα... »
09:51
«Πρέπει να βγεις πάλι έξω...»
» Αλέξης Λ.

Από συνέντευξη της Λίνας Νικολακοπούλου, σήμερα στα «Νέα»:

«...Πέρασε χρόνος μέχρι να καταλάβω ότι για κάποιο λόγο τελειώνουν τα πράγματα. Και σημασία έχει τι απόθεμα έχεις για να ξανακάνεις. Τώρα που εγώ είπα μέσα μου πως θέλω να κάνω κάτι, βρέθηκαν οι άνθρωποι. Πρέπει να βγεις πάλι έξω να δεις, να ονειρευτείς, να επιθυμήσεις, να εμπνευστείς. Και να είσαι διατεθειμένος να δώσεις. Και φυσικά να εκτεθείς. Αν είσαι καλλιτέχνης, δεν γίνεται να ζήσεις χωρίς αυτό. Αν είσαι πραγματικός καλλιτέχνης...».

Ολόκληρη η συνέντευξη εδώ:
http://www.tanea.gr/default.asp?pid=2&artid=4554324&ct=4

Περισσότερα... »
Ιωάννινα, 05.01.2010
12:38
«το σταυρό...»
» Αλέξης Λ.

«Τα παιδιά κάτω στον κάμπο
δεν μιλάν με τον καιρό
μόνο πέφτουν στα ποτάμια
για να φτάσουν το σταυρό...»

«Τα παιδιά κάτω στον κάμπο»
Μουσική & Στίχοι: Μάνος Χατζιδάκις
Ερμηνεία: Χορωδία
Δίσκος: «Sweet movie» (ost)

Περισσότερα... »
Ιωάννινα, 01.01.2010
12:46
Καλή χρονιά!
» Αλέξης Λ.

«Ευτυχές
και στο χέρι μας
το νέο έτος...»

«Και του χρόνου»
Μουσική - Στίχοι - Ερμηνεία: Φοίβος Δεληβοριάς
Δίσκος: «Έξω» (2007)

Περισσότερα... »
Ιωάννινα, 31.12.2009
13:44
Καλή Χρονιά!
» Αλέξης Λ.

Στην αρχή της καινούργιας χρονιάς…
Οι επιθυμίες, τα όνειρα, οι στόχοι, τα σχέδια, οι ελπίδες, οι προσμονές μας…
ας γίνουν Προσευχή…

«Η προσευχή του ακροβάτη»
Μουσική: Μάνος Χατζιδάκις
Στίχοι: Αγαθή Δημητρούκα
Ερμηνεία: Αλίκη Καγιαλόγλου
Δίσκος: «Αντικατοπτρισμοί» (1992)

Περισσότερα... »
Ιωάννινα, 30.12.2009
23:25
«Πρωτοχρονιά παραμονή...»
» Αλέξης Λ.

Πρωτοχρονιά παραμονή
σε βλέπω που κοιμάσαι
στου ονείρου σου τη μουσική
ευτυχισμένος να ’σαι
Τον ύπνο σου ζεσταίνουνε
κι ας είναι η νύχτα κρύα
τα δώρα που σε καρτερούν από την Καισαρεία.

Για σένα ο κόσμος κι ο καιρός
δεν λιώνουν σαν τους πάγους
Έχεις Χριστό και Παναγιά,
αστέρι και τρεις μάγους
Έχεις το ψέμα της γιορτής
και τη φωτιά της νιότης
Πρίγκιπας είσαι και φτωχός,
προσκυνητής και ιππότης.

Πώς να σου πω πως δεν υπάρχει Αγιοβασίλης;
Σε ποιον το γράμμα σου θα στείλεις
Για να ζητήσεις τα παιχνίδια που αγαπάς
Όταν μονάχος σου στη γη θα περπατάς
Παντού κλεισμένες πόρτες θα χτυπάς
Χρήμα και χρόνο πάντα θα χρωστάς
Κι αγάπη δανεική θα οφείλεις
Πώς να σου πω πως δεν υπάρχει Αγιοβασίλης;

Πρωτοχρονιά παραμονή
ακόμα ένας χρόνος
Άλλο ένα βήμα στα τυφλά
ένας ακόμα πόνος
Θα ’ρθουν πολλά κι άλλα πολλά,
ατέλειωτη θητεία
Ταξίδι ωραίο η ζωή,
σπουδή και μαθητεία.

Να το θυμάσαι, είσαι παιδί,
κι αν θες παιδί να μείνεις
Κρύψε στη μέσα σου ψυχή
πίσω σου όσα αφήνεις
Για να τα βρεις έναν καιρό
μπροστά σου φωτισμένα
Και μες στης μνήμης τον σωρό
να θυμηθείς κι εμένα.

«Το τραγούδι του Ανδρέα»
Μουσική & Στίχοι: Γιώργος Ανδρέου
Ερμηνεία: Τάνια Τσανακλίδου
Δίσκος: «Τα τραγούδια του παράξενου κόσμου» (1995)

Περισσότερα... »
08:35
Καινούργιο τραγούδι!
» Αλέξης Λ.

«Ο χοντρός με τα κόκκινα»
Μουσική: Δημήτρης Μαρκατόπουλος
Στίχοι: Χρήστος Παπαδόπουλος
Ερμηνεία: Αλέξανδρος Καλλιφατίδης

(Το τραγούδι δεν έχει δισκογραφηθεί. Δώρο από το στιχουργό του για τους φίλους του στο f.b.)

Περισσότερα... »
Ιωάννινα, 29.12.2009
23:12
Καλή σου χρονιά...
» Αλέξης Λ.

«Φωτιά & χιόνι»
Μουσική: Dulce Pontes
Στίχοι: Μιχάλης Γκανάς
Ερμηνεία: Ελευθερία Αρβανιτάκη - Dulce Pontes
Δίσκος: «Εκπομπή» (2001)

Περισσότερα... »
15:22
Στην «Αποθήκη»...
» Αλέξης Λ.

Η Λίνα Νικολακοπούλου
στο cd «Φ - Χρυσός Λόγος»
του συγκροτήματος «Άνεμος»
(Κώστας Χατζόπουλος & Κατερίνα Νιτσοπούλου).

Περισσότερα... »
Ιωάννινα, 27.12.2009
15:44
την Άνοιξη...
» Αλέξης Λ.

Ε, αφού ήρθαν και τα κατάφωτα Χριστούγεννα, τώρα περιμένω την Άνοιξη!!!
Μιαν ακρούλα από το φόρεμά της ήδη ξεπροβάλλει στο βάθος του ορίζοντα!!!

Βασιλική Νευροκοπλή

Περισσότερα... »
12:10
«Πρωτοχρονιές του ραδιοφώνου»
» Αλέξης Λ.

Πρωτοχρονιές σε χρόνους άλλους
πρωτοχρονιές με τους μεγάλους
μικρός εσύ, μικρός κι ο χρόνος
αλλάζατε κι οι δυο συγχρόνως.

Λίγο μετά, στα δεκαεφτά
με τους γονείς σου ήσουν πάλι
μα αισθανόσουν ήδη απών
σε συντροφιά συμμαθητών
το σπίτι σου έχανε εξουσία
κι ο χρόνος την κρυφή του ουσία.

Ύστερα γιόρταζες με φίλους
σ’ ένα δωμάτιο καπνού
το θαύμα πάλι ήταν αλλού
στις παιδικές πρωτοχρονιές σου
στον χρόνο που άλλαζε μαζί σου
πριν μεγαλώσει η αντίστασή σου.

Τώρα τι κλαις και τι γκρινιάζεις
πρωτοχρονιά είναι και γιορτάζεις
την λίγη πίστη του ενηλίκου
στην παιδική ανατολή του.

Πρωτοχρονιές, γιορτές του χρόνου
πρωτοχρονιές του ραδιοφώνου
πως θα τις γιόρταζες εσύ
τώρα που έχεις το κλειδί;

Μικρό κλειδί και σ’ οδηγάει
σ’ ένα παράσπιτο στο πλάι
σ’ ένα μικρό - μικρό πλανήτη
πλάι στο μεγάλο άδειο σπίτι.

Πάει ο καιρός που οι δικοί σας
σκηνοθετούσαν τη γιορτή σας
και είσαι συ που πρέπει τώρα
να υψώσεις της γιορτής τα δώρα.

Ποιος θα νοιαστεί και ποιος θα παίξει
χρονοποιός ας είναι η λέξη
γιατί τα χρόνια τρέχουν χύμα
κι εμείς τους δίνουμε ένα σχήμα.

Τις «Πρωτοχρονιές του ραδιοφώνου» έγραψε ο Διονύσης Σαββόπουλος και υπάρχει στο cd του «Σαββόραμα», από ζωντανή ηχογράφηση στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών.
Πρωτοκυκλοφόρησαν, βέβαια, με το άλμπουμ του Σαββόπουλου «Χρονοποιός», ως κρυμμένο track.

Περισσότερα... »
Ιωάννινα, 25.12.2009
16:17
για τις γιορτές...
» Αλέξης Λ.

«Λένε πως τρέμουν τα βουνά και θυμώνουν τα έλατα
Όταν η νύχτα ροκανάει τις πρόκες των κεραμιδιών να μπουν οι καλικάντζαροι μέσα…

Δεν ωφελεί το παράπονο…
Λίγο σιτάρι για τις γιορτές λίγο κρασί για τη θύμηση λίγο νερό για τη σκόνη…»

Νίκος Γκάτσος,
«Αμοργός».

«Αγάπη - αγάπη»
Μουσική: Σταύρος Ξαρχάκος
Στίχοι: Νίκος Γκάτσος
Ερμηνεία: Δήμητρα Γαλάνη
Δίσκος: «Η συμφωνία της Γιάλτας και της πικρής αγάπης τα τραγούδια» (1976)

Περισσότερα... »
11:06
«Τα παιδικά τα τρίγωνα»
» Αλέξης Λ.

«Σου στέλνω τα δικά μου Χριστούγεννα και σου εύχομαι κάθε καλό, από καρδιάς».
(Νίκος Μωραΐτης )

«Τα παιδικά τα τρίγωνα»:

Έβγαλα έξω την ψυχή μου
για να πει τα κάλαντα
στην πόρτα καθενός ανθρώπου
Δεν ειν’ τα πράγματα όπως τότε
τότε που σου τα 'λεγα
με τη λατρεία ενός άλλου τρόπου

R: Τα παιδικά τα τρίγωνα
ανοίξαν σε πολύγωνα
Και πιάσαν τις γωνίες
του κόσμου μόνα άτομα
με μια γωνιά για πάτωμα
και χίλιες αγωνίες

Ποιοι φόβοι σ’ έχουν κλείσει μέσα
κι από μέσα με κοιτάς
από της πόρτας σου το μάτι
Πως να σε κάνω όπως πρώτα
σα φωτιά να με κρατάς
και να με ρίχνεις στο κρεβάτι

Χρόνια καλά, Νίκο... Με φως και αγάπη... Με έμπνευση και δημιουργία... Σ' ευχαριστώ από καρδιάς για το χριστουγεννιάτικο δώρο σου...
Εύχομαι κάποια στιγμή να γίνει τραγούδι…

«Λαμπερές στιγμές»
Μουσική: Στάμος Σέμσης
Στίχοι: Νίκος Μωραΐτης
Ερμηνεία: Έλλη Πασπαλά
Δίσκος: «Σε ποιο Θεό να πιστέψω» (2002)

Περισσότερα... »
Ιωάννινα, 22.12.2009
23:23
«γεννήθηκε η ευσπλαχνία...»
» Αλέξης Λ.

«Ένα άλλο βράδυ τον άκουσα να κλαίει δίπλα. Χτύπησα την πόρτα και μπήκα. Μου 'δειξε πάνω στο κομοδίνο ένα μικρό ξύλινο σταυρό. «Είδες -μου λέει- γεννήθηκε η ευσπλαχνία». Έσκυψα τότε το κεφάλι κι έκλαψα κι εγώ.
Γιατί θα περνούσαν αιώνες και αιώνες και δε θα 'χαμε να πούμε τίποτα ωραιότερο απ' αυτό».

Τάσος Λειβαδίτης,
«H Γέννηση» (1983).

Περισσότερα... »
23:08
γιορτινά...
» Αλέξης Λ.

«Μα εσύ που ζεις παντοτινά
δυο δάκρυα δώσ’ μου γιορτινά
να πίνω εδώ στα σκοτεινά...»

«Η σκάλα τ’ ουρανού»
Μουσική: Μάνος Χατζιδάκις
Στίχοι: Λίνα Νικολακοπούλου
Ερμηνεία: Δήμητρα Γαλάνη
Δίσκος: «Χορός με τη σκιά μου» (1998)

Περισσότερα... »
Ιωάννινα, 21.12.2009
20:06
Αναστασία...
» Αλέξης Λ.

Τελικά...

«Αναστασία»
Μουσική: Δημήτρης Παπαδημητρίου
Στίχοι: Λίνα Νικολακοπούλου
Ερμηνεία: Ελευθερία Αρβανιτάκη
Δίσκος: «Αναστασία» (ost)

Περισσότερα... »
09:21
«Δείγμα ενός νεοέλληνα με παράδοση...»
» Αλέξης Λ.

«Ο Γιάννης Μόραλης υπήρξε φίλος μου από τα χρόνια της νεότητάς μου, μες στην Κατοχή. Διδάσκει τη ζωγραφική μέσα και πέρα απ' τη Ζωγραφική. Μου έμαθε τη σημασία της λεπτομέρειας και την αξία της επιμονής στην τελική σύνθεση. Περιέχει όλες τις ανθρώπινες περιπέτειές του με την άνεση του Ευπατρίδη και του Ευγενούς. Δείγμα ενός νεοέλληνα με παράδοση. Μεγίστη κοινή στιγμή μας, οι Έξη Λαϊκές Ζωγραφιές, το 1950».

Μάνος Χατζιδάκις
(Από το βιβλίο του «Ο καθρέφτης και το μαχαίρι»)

Περισσότερα... »
09:21
«Δείγμα ενός νεοέλληνα με παράδοση...»
» Αλέξης Λ.

«Ο Γιάννης Μόραλης υπήρξε φίλος μου από τα χρόνια της νεότητάς μου, μες στην Κατοχή. Διδάσκει τη ζωγραφική μέσα και πέρα απ' τη Ζωγραφική. Μου έμαθε τη σημασία της λεπτομέρειας και την αξία της επιμονής στην τελική σύνθεση. Περιέχει όλες τις ανθρώπινες περιπέτειές του με την άνεση του Ευπατρίδη και του Ευγενούς. Δείγμα ενός νεοέλληνα με παράδοση. Μεγίστη κοινή στιγμή μας, οι Έξη Λαϊκές Ζωγραφιές, το 1950».

Μάνος Χατζιδάκις
(Από το βιβλίο του «Ο καθρέφτης και το μαχαίρι»)

Περισσότερα... »
09:21
«Δείγμα ενός νεοέλληνα με παράδοση...»
» Αλέξης Λ.

«Ο Γιάννης Μόραλης υπήρξε φίλος μου από τα χρόνια της νεότητάς μου, μες στην Κατοχή. Διδάσκει τη ζωγραφική μέσα και πέρα απ' τη Ζωγραφική. Μου έμαθε τη σημασία της λεπτομέρειας και την αξία της επιμονής στην τελική σύνθεση. Περιέχει όλες τις ανθρώπινες περιπέτειές του με την άνεση του Ευπατρίδη και του Ευγενούς. Δείγμα ενός νεοέλληνα με παράδοση. Μεγίστη κοινή στιγμή μας, οι Έξη Λαϊκές Ζωγραφιές, το 1950».

Μάνος Χατζιδάκις
(Από το βιβλίο του «Ο καθρέφτης και το μαχαίρι»)

Περισσότερα... »
08:50
Έφυγε από τη ζωή ο Γιάννης Μόραλης...
» Αλέξης Λ.

Διαβάστε σχετικά εδώ:
http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=113947

Περισσότερα... »
08:50
Έφυγε από τη ζωή ο Γιάννης Μόραλης...
» Αλέξης Λ.

Διαβάστε σχετικά εδώ:
http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=113947

Περισσότερα... »
08:50
Έφυγε από τη ζωή ο Γιάννης Μόραλης...
» Αλέξης Λ.

Διαβάστε σχετικά εδώ:
http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=113947

Περισσότερα... »
Ιωάννινα, 19.12.2009
09:28
«Σεβαστιανά...»
» Αλέξης Λ.

«Έρωτά μου,
αγκάθι Στέμμα
και βέλη μου Σεβαστιανά
αν είχε ο πόνος αίμα
θα κοκκίνιζε βουνά...»

«Καθρεφτίζω το νου»
Παραδοσιακό τσιγγάνικο τραγούδι
Στίχοι: Λίνα Νικολακοπούλου
Ερμηνεία: Ελευθερία Αρβανιτάκη
Δίσκος: «Μένω εκτός» (1991)

Περισσότερα... »
Ιωάννινα, 17.12.2009
13:56
Συνέντευξη Λίνας Νικολακοπούλου
» Αλέξης Λ.

Η Λίνα Νικολακοπούλου στη Lifo...
Η συνέντευξή της εδώ:
[www.lifo.gr]

Περισσότερα... »
08:51
Κάποτε τελειώνουν οι γιορτές...
» Αλέξης Λ.

-Δε θέλω αυτά τα Χριστούγεννα...

-Ούτε εγώ...

«Κάποτε τελειώνουν οι γιορτές»
Μουσική: Γιάννης Σπανός
Στίχοι: Γιώργος Λεκάκης
Ερμηνεία: Ελένη Δήμου
Δίσκος: «Άκου λοιπόν» (1996)

Περισσότερα... »
Ιωάννινα, 14.12.2009
08:56
Άγνοια...
» Αλέξης Λ.

Με φόρα στην άγνοια άλλης μιας βδομάδας.
Γ. Ε.

Μουσική: Θέμης Καραμουρατίδης
Στίχοι: Γεράσιμος Ευαγγελάτος
Ερμηνεία: Νατάσσα Μποφίλιου
Δίσκος: «Μέχρι το τέλος»

Περισσότερα... »
Ιωάννινα, 13.12.2009
23:01
Μια δεκαετία… δίσκοι
» Αλέξης Λ.

Ο δικός μας απολογισμός στη δισκογραφική παραγωγή της δεκαετίας που φεύγει…

Έρχεται…

Περισσότερα... »
22:40
«Ένα αστέρι...»
» Αλέξης Λ.

«Έχω κρεμάσει στο μπαλκόνι μου ένα αστέρι
του ονείρου μου τους μάγους να οδηγεί…»

Λίνα Νικολακοπούλου,
«Δεν απαντά».
(Σε μουσική του Αντώνη Μιτζέλου, από το «Μένω εκτός»)

Περισσότερα... »
Ιωάννινα, 12.12.2009
22:49
Ελένη & Σουζάνα Βουγιουκλή
» Αλέξης Λ.

Η Ελένη και η Σουζάνα Βουγιουκλή ξεκίνησαν από πολύ νωρίς να πειραματίζονται με τις δυνατότητες που μπορεί να προσφέρει η ανθρώπινη φωνή, ως εγγενές μουσικό όργανο.
Το 1997 έδωσαν την πρώτη τους συναυλία ως «Βόρειο Σέλας» με ρεπερτόριο από τραγούδια a cappella, χωρίς όργανα, βασισμένα μόνο στη φωνή. Ένας λόγος για την προτίμηση τους στο a cappella είναι το ότι τα περισσότερα τραγούδια τους είναι παραδοσιακά, καθιστικά - αφηγηματικά.
Φυσικά ο κύριος όγκος των τραγουδιών τους παρουσιάζεται με τη συνοδεία κιθάρας, πιάνου και κρουστών που παίζουν οι ίδιες. Καθώς ο στίχος είναι ιδιαίτερα σημαντικός στα συγκεκριμένα τραγούδια, τα τραγουδάνε στην πρώτη γλώσσα και με σεβασμό στην προφορά και εκφορά της.
Το ρεπερτόριο τους αποτελείται από τραγούδια ρεμπέτικα και παραδοσιακά ελληνικά σε όλες τις διαλέκτους συμπεριλαμβανομένων ελληνόφωνων της Κ. Ιταλίας, πορτογαλέζικα fados, ισπανόφωνα, γαλλικά, ιταλικά, ρουμάνικα, τούρκικα, αραβικά, τσιγγάνικα, σέρβικα, αμερικάνικο μπλουζ και τζαζ, αρμένικα, σεφαραδείτικα, πομάκικα και βουλγάρικα.
Σ’ αυτό το ύφος κινείται και το πρώτο τους προσωπικό άλμπουμ «Ελένη και Σουζάνα Βουγιουκλή», που περιλαμβάνει 16 τραγούδια, στην πλειοψηφία τους παραδοσιακά.
Στο άλμπουμ συμμετέχει ο Χρήστος Θηβαίος (στο παραδοσιακό της Κ. Ιταλίας «Καληνύφτα»), ο Γιάννης Σπάθας (ηλεκτρική κιθάρα στα παραδοσιακά της Θράκης), ο Τάσος Καρακατσάνης (πιάνο) και ο Μανόλης Ανδρουλιδάκης (κλασική κιθάρα).
Οι αδερφές Βουγιουκλή συνολικά τραγουδάνε σε πάνω από 20 γλώσσες και διαλέκτους, τις περισσότερες από τις οποίες κατανοούν αρκετά καλά. Όλα τα τραγούδια τους ξεχωρίζουν για την εκφραστικότητα τους και την αντοχή τους στο χώρο και στο χρόνο και τα δουλεύουν πολύ καιρό πριν να τα παρουσιάσουν, ώστε να έχουν τη δυνατότητα να ανακαλύψουν πράγματα που δεν φαίνονται στα πρώτα ακούσματα.
Έχουν συνεργαστεί με πολλούς γνωστούς καλλιτέχνες όπως με τη Μαρία Φαραντούρη, τον Λουδοβίκο των Ανωγείων, τους Άβατον, πολλές φορές με τον Θανάση Γκαϊφύλλια, τον Ψαραντώνη και τον Βασίλη Λέκκα. Από το 2004, συνεργάζονται με το Ερευνητικό Εργαστήρι Παραστατικών Τεχνών ALMA KALMA, υπό τον σκηνοθέτη - ερευνητή Γιάννη Μήτρου ως performers-τραγουδίστριες.

Οι αδερφές Ελένη και Σουζάνα Βουγιουκλή την ερχόμενη Πέμπτη 17 Δεκεμβρίου, στις 21.15 το βράδυ, θα τραγουδήσουν στην πόλη μας, στην αίθουσα της Ζ. Π. Α. Ιωαννίνων.
Την εκδήλωση διοργανώνει το ίδρυμα Κ. Κατσάρη.
Μια μέρα μετά, θα εμφανισθούν στην Πρέβεζα…

Περισσότερα... »
Ιωάννινα, 11.12.2009
09:01
Οι δίσκοι της δεκαετίας
» Αλέξης Λ.

Οι κατά... «Μάρκον» 10+1 καλύτεροι δίσκοι της δεκαετίας...
Στο blog «Παιχνίδι για δύο»...

Περισσότερα εδώ:
http://paixnidigiadyo.blogspot.com/

Περισσότερα... »
Ιωάννινα, 07.12.2009
08:43
Γιάννης Θεοδωράκης
» Αλέξης Λ.

Γιάννης Θεοδωράκης
(Ποιητής - Δημοσιογράφος)

Γιάννενα, 1932 -
Αθήνα, 7 Δεκεμβρίου 1996.

Περισσότερα... »
08:09
Για τον Αλέξη...
» Αλέξης Λ.

«Μοιρολόι της βροχής»
Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης
Ποίηση: Τάσος Λειβαδίτης
Ερμηνεία: Δώρος Δημοσθένους
(Από «Τα Λυρικά»)

Περισσότερα... »
Ιωάννινα, 06.12.2009
23:27
Ένα χρόνο μετά...
» Αλέξης Λ.

«Παλληκάρι χλωμό
σ’ ηύραμε νεκρό…»

Μουσική - Ερμηνεία: Μίκης Θεοδωράκης
Ποίηση: Τάσος Λειβαδίτης

Περισσότερα... »
Ιωάννινα, 03.12.2009
22:38
Live
» Αλέξης Λ.

«Μάνα μου μάνα»
Μουσική: Χριστόδουλος Χάλαρης
Στίχοι: Νίκος Γκάτσος
Δίσκος:«Ελένη & Σουζάνα Βουγιουκλή»

Περισσότερα... »
Ιωάννινα, 30.11.2009
08:31
Πρώτη του Δεκέμβρη
» Αλέξης Λ.

«Σου γράφω πρώτη του Δεκέμβρη
είναι μεσάνυχτα βαθιά…

Μια κάρτα στέλνω στην παρέα
η λίμνη του Αλή Πασά
εδώ σαν πιάνει να φυσά
θυμίζει Μάρτη στον Περαία».

Μάνος Ελευθερίου

Μουσική: Γιάννης Σπανός
Στίχοι: Μάνος Ελευθερίου
Δίσκος: «Οι Μάηδες οι ήλιοι μου».

Περισσότερα... »
08:27
Δεκέμβρης
» Αλέξης Λ.

Δεκέμβρης αύριο...

Καλό μήνα!

Περισσότερα... »
Ιωάννινα, 29.11.2009
15:13
Κατά...
» Αλέξης Λ.

1η Δεκεμβρίου - Παγκόσμια ημέρα κατά του AIDS

Ενημερώνομαι - Προστατεύομαι

Περισσότερα... »
Ιωάννινα, 25.11.2009
22:22
Ημερολόγιο
» Αλέξης Λ.

«Τόσα χρόνια
μες στους χάρτες μου
σε ψάχνω...»

Συνήθεις Ύποπτοι - «Ημερολόγιο».
Δίσκος: «Μέρες αδέσποτες» (1995).

Περισσότερα... »
Ιωάννινα, 24.11.2009
08:29
Όλα…
» Αλέξης Λ.

«Φίλα με κι αγάπα με
όλα τ’ άλλα τα ’παμε…»
(Λίνα Νικολακοπούλου)

Όλα… Αλήθεια λέει…

«Πως περνούν οι άνθρωποι»:
Μουσική - Ερμηνεία: Δήμητρα Γαλάνη
Στίχοι: Λίνα Νικολακοπούλου
Δίσκος: «Ανάσα, η τέχνη της καρδιάς».

Περισσότερα... »
Ιωάννινα, 23.11.2009
08:18
Η Λίνα Νικολακοπούλου για το Νίκο Κούνδουρο
» Αλέξης Λ.

Το καινούργιο τραγούδι, σε στίχους της Λίνας Νικολακοπούλου και μουσική του Ηλία Λιούγκου, για τη ζωή και το έργο του Νίκου Κούνδουρου:

Ένα βουνό
μια θάλασσακαι κάποιο πανηγύρι
όμορφος σαν τον άγγελο
με μάτια θαλασσί
με μαύρο το πουκάμισο
και μιας ρακής ποτήρι
σαν μέθυσε απ' τον έρωτα
μια λύρα αρπάει χρυσή

κι είπε: κόσμε, δεν σου ανήκω
μα αν με θες, με λένε Νίκο

Με το φεγγάρι
τράβαγε
και τ' άστρα λιτανεία
κι απ' τ΄άσπρα - μαύρα του Θεού
χιλιόμετρα ταινία
πιάνει φως κι ασβέστη, γράφει
κι όταν δύσει ο ήλιος, βάφει
με το αλάτι των κυμάτων
πλάθει Οδύσσειες σωμάτων

κι είπε: κόσμε, δεν σου ανήκω
μα αν με θες, με λένε Νίκο.

Μουσική: Ηλίας Λιούγκος
Στίχοι: Λίνα Νικολακοπούλου
Ερμηνεία: Παντελής Θεοχαρίδης
Από το ντοκιμαντέρ: Οδύσσειες Σωμάτων - Μπαλάντα για τον Νίκο Κούνδουρο.

(ΠΗΓΗ: Blog ΑΣΜΑΤΑ ΚΑΙ ΜΙΑΣΜΑΤΑ).

Περισσότερα... »
Ιωάννινα, 22.11.2009
21:46
«Κι εγώ που νόμιζα...»
» Αλέξης Λ.

Αυστραλία
(Γιάννη Σπανού - Μάνου Ελευθερίου)

Επειδή το έπαιξε ο Γεράσιμος σήμερα το απόγευμα στην εκπομπή του στον Μελωδία…
Επειδή το παράξενο φως έχει άλλη λάμψη...
Επειδή αρέσει στο Μάνο…
Επειδή αρέσει και σε μένα…
Επειδή Χαρούλα είν’ αυτή…
Επειδή σε βρήκα δίπλα στη δική μου φυλακή…

Περισσότερα... »
Ιωάννινα, 21.11.2009
13:07
Μετρονόμος
» Αλέξης Λ.

Κυκλοφορεί...

Περισσότερα... »
13:00
Μετά τον Παράδεισο...
» Αλέξης Λ.

Ένα από τα καινούργια τραγούδια στην «Προσωπογραφία» της Τάνιας Τσανακλίδου...

Περισσότερα... »
12:48
Ελένη και Σουζάνα Βουγιουκλή
» Αλέξης Λ.

Οι αδερφές Ελένη και Σουζάνα Βουγιουκλή στις 17 Δεκεμβρίου θα τραγουδήσουν στην πόλη μας, στην αίθουσα της Ζ.Π.Α. Ιωαννίνων. Την εκδήλωση διοργανώνει το ίδρυμα Κ. Κατσάρη.
Θα επανέλθουμε...

Περισσότερα... »
Ιωάννινα, 13.11.2009
13:17
Κρυμμένη αγάπη
» Αλέξης Λ.

Περισσότερα... »
13:09
Ηδονή
» Αλέξης Λ.

Χαρά και μύρο της ζωής μου η μνήμη των ωρών που ηύρα και που κράτηξα την ηδονή ως την ήθελα.
Χαρά και μύρο της ζωής μου εμένα, που αποστράφηκα την κάθε απόλαυσιν ερώτων της ρουτίνας.

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης

Περισσότερα... »
13:05
Και ντρέπεσαι...
» Αλέξης Λ.

Οι ευγενείς άνθρωποι είναι σαν ωραία σπίτια. Θες να μπεις και ντρέπεσαι. Θες να πεις και ντρέπεσαι…

Λίνα Νικολακοπούλου

Περισσότερα... »
Ιωάννινα, 09.11.2009
22:52
Μου λείπει κάποιος...
» Αλέξης Λ.

«Μου λείπει πια κάποιος να με πάρει απ' το χέρι και να με οδηγήσει κάπου ή απλώς να μου κάνει παρέα, χωρίς αυτό να πρέπει να γίνει ένα συναισθηματικό έπος...»:
Η Χαρούλα Αλεξίου σε μια αποκαλυπτική συνέντευξή της χτες στην κυριακάτικη «Ελευθεροτυπία»: http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=99402

Αύριο, κυκλοφορούν τα καινούργια της τραγούδια... «Η αγάπη θα σε βρει όπου και να 'σαι», λέει... Λέτε; Δεν ξέρω... Μπορεί... Μακάρι...
Μια γεύση απ' τα καινούργια της στο ανανεωμένο της site: http://www.alexiou.gr/

Περισσότερα... »
Ιωάννινα, 07.11.2009
13:07
Θέλω να στο πω πόσο σ’ αγαπάω
» Αλέξης Λ.

Από τον Στάθη Τσαγκαρουσιάνο
(Lifo)

Η Χαρούλα έφυγε λίγο πριν από το γραφείο. Τα έλεγξε όλα. Τα έστησε όλα - πόντο πόντο. Νύχτα αργά. Φάγαμε όλοι μαζί στην κουζίνα σουβλάκια ντελίβερι και κόκα κόλες λάιτ. Πήγα να της δώσω ένα ποτήρι και ήταν όλα άπλυτα στο νεροχύτη. Η μεγαλύτερη Ελληνίδα τραγουδίστρια έφαγε δυο σουβλάκια γύρο με απ' όλα. Ήπιε το αναψυκτικό απ' το κουτάκι. Το ίδιο κάναμε κι εμείς.
Αλλά δεν είμαστε το ίδιο.
Καθόταν στο γραφείο μου - κι έτσι γύρναγα ρεμπέτης στους διαδρόμους. Γράφω μόνος, τελευταία στιγμή. Μου είχε δώσει θέμα με τίτλο «...», αλλά θέλω να βγω εκτός θέματος. Διότι είναι καλή αφορμή να της εκφράσω το θαυμασμό μου.
Δεν είναι μόνο το βαθύ, ζεστό, υπόγειο ρεύμα της φωνής της που χτυπάει κατευθείαν στα σπλάχνα, είναι και η καλή τύχη των τραγουδιών της. Είπε λόγια που έχουν περάσει στη γλώσσα των Ελλήνων σαν σήματα και παροιμίες, σαν τροχιοδεικτικά των αισθημάτων τους. Με την απλότητα του χαρακτήρα της και την ηθελημένη μεταστροφή της εξυπνάδας της σε καλοσύνη, έγινε το πιο αγαπητό, ίσως, δημόσιο πρόσωπο - μόνο ένας τρελός θα την έβλεπε με μισό μάτι. Έγινε αυτό που όλοι οι καλλιτέχνες επιθυμούν: ερωμένη και μάνα (ταυτοχρόνως!) ενός ολόκληρου λαού. Η πιο αγαπημένη...
Όλες τις μέρες που ερχόταν στο γραφείο φορούσε καθημερινά ρούχα. Στο τραπέζι υπήρχαν φωτογραφίες συναυλιών: στη σκηνή άστραφτε σαν θεότητα - στη Βοστόνη, στην Ιαπωνία, στο Ισραήλ... Ήμουνα λίγο μπερδεμένος, γιατί ένιωθα περιττός στο σπίτι μου, αλλά και γιατί αισθανόμουν ότι η κλίση μου προς την περίπτωσή της δεν ήταν μόνο θαυμασμός στο μέτρο του τραγουδιού της: τον τρόπο που η φωνή της είναι μαζί ωκεανός και ψίθυρος σε δωμάτιο.
Kαι κάποια στιγμή την αγκάλιασα και της είπα αυτό ακριβώς που έπρεπε να της πω από την αρχή. Πόσο την αγαπάω! Κι αυτό θέλω να της ξαναπώ τώρα. Γιατί δεν ξέρω άλλη γιορτή μεγαλύτερη από την αγάπη - ούτε τη νιότη ούτε τη δημιουργία, ούτε καν την υγεία.
Την αγαπάω όπως όλοι οι Έλληνες. Γιατί είναι η τραγουδίστρια που μας είπε ότι δεν πειράζει που τρώμε σουβλάκια ντελίβερι και κόκα κόλα λάιτ στην κουζίνα. Δεν πειράζει που έχει τρύπα η μπλούζα μας. Έτσι είναι η ζωή. Θρίαμβοι, αυταπάτες, καταστροφές και πάλι απ' την αρχή.
Σημασία έχει ν' αγαπάς.
Χαρούλα, σ' αγαπάμε.

Περισσότερα... »
08:39
Χάθηκα...
» Αλέξης Λ.

«Γιατί δεν είχα...»

Περισσότερα... »
00:38
Δάκρυα...
» Αλέξης Λ.

Χρωστούσε... Δάκρυα...

Περισσότερα... »
Ιωάννινα, 04.11.2009
13:24
Ένα από τα καινούργια τραγούδια της Χαρούλας...
» Αλέξης Λ.

Περισσότερα... »
13:02
«Η αγάπη θα σε βρει όπου και να ’σαι»
» Αλέξης Λ.

Έρχεται...

Περισσότερα... »
Ιωάννινα, 01.11.2009
13:43
Δεβλέτογλου Αλίκη
» Αλέξης Λ.

«Φθινόπωρο
στο Ζαγόρι»

Περισσότερα... »
Ιωάννινα, 31.10.2009
10:14
Κοσμά και Δαμιανού...
» Αλέξης Λ.

Πρώτη Νοέμβρη αύριο...
Κοσμά και Δαμιανού στο εορτολόγιο...
Αλλά και στο τραγούδι του Σταμάτη Κραουνάκη με τον Κώστα Μακεδόνα...

Περισσότερα... »
Ιωάννινα, 30.10.2009
10:37
Εδώ...
» Αλέξης Λ.

Το ποίημα του Καρυωτάκη διαβάζει ο ηθοποιός Δημοσθένης Παπαδόπουλος...

Περισσότερα... »
10:35
Κώστας Καρυωτάκης
» Αλέξης Λ.

Γεννήθηκε σαν σήμερα...
Στις 30 Οκτωβρίου του 1896...

Στην Τρίπολη...

Περισσότερα... »

Σελίδες: 1 2 3 ... 5

← Αγωνι&sigma... Ανάγκη &gam... →

skip to content Ioannina Blogs » Αλέξης Λ.
Όλα τα blogs του νομού Ιωαννίνων με μια ματιά Home Search	Πληροφορίες Πληροφορίες για το site Καταχωρήστε το blog σας Συχνές ερωτήσεις (FAQ) Blogging για αρχάριους		Pass Free Internet με Extra! ΝΕΟΣ αριθμός: 899 300 300 300 Username: pass Password: free Δωρεάν Μουσική, SMS, WebVoice κ.α.

Ioannina Blogs » Αλέξης Λ.

Feeds

Αλέξης Λ. (100)