Ioannina Blogs » Νεολαία Συνασπισμού Ιωαννίνων » Τα επιλεγμένα μπλογκ του νομού Ιωαννίνων με μια ματιά

Νεολαία Συνασπισμού Ιωαννίνων (100)

Σελίδες: 1 2 3 ... 13

Ιωάννινα, 31.01.2012

17:20

Σχόλιο του Γραφείου Τύπου του ΣΥΡΙΖΑ για τα εκκαθαριστικά μισθοδοσίας και τα νέα μέτρα κυβέρνησης-τρόικας

Δεν υπάρχει πάτος για την κυβέρνηση του μνημονίου. Τα νέα εκκαθαριστικά μισθοδοσίας ισοπεδώνουν τους μισθούς χιλιάδων εργαζομένων, που βλέπουν κάθε μήνα τα εισοδήματά τους να μειώνονται, μέχρι να καταντήσουν ένα απλό χαρτζιλίκι ή μέχρι να βρεθούν στην ανεργία. Σαν να μην έφτανε αυτό, η κυβέρνηση σχεδιάζει από κοινού με τρόικα και ΣΕΒ νέες περικοπές σε μισθούς και συντάξεις, καθώς και απολύσεις. Τα κόμματα της κυβέρνησης Παπαδήμου όχι μόνο αποφασίζουν και υλοποιούν την πιο αντιδραστική και αντεργατική πολιτική, που μετατρέπει τους μισθωτούς σε έρμαια της εργοδοτικής αυθαιρεσίας, εκτοξεύει την ανεργία και την ύφεση και ισοπεδώνει το βιοτικό επίπεδο όλων των εργαζομένων, αλλά προσπαθούν ταυτόχρονα να εμφανιστούν ως οι σκληροί διαπραγματευτές απέναντι στην τρόικα, στον αγώνα τους για τη "σωτηρία" της χώρας.Το μόνο φράγμα στη μνημονιακή πλημμύρα θα έλθει από την ενδυνάμωση των ενωτικών αγώνων όλων των εργαζομένων, τη συγκρότηση ενός κοινωνικού και πολιτικού μετώπου, με πυρήνα τις δυνάμεις της αριστεράς, που θα ανατρέψει τα μνημόνια και τους εκφραστές τους και θα υλοποιήσει μια νέα πολιτική για την αναδιανομή του πλούτου, την κοινωνική δικαιοσύνη, την παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας, την προστασία της εργασίας και την ενίσχυση του κοινωνικού κράτους.To Γραφείο Τύπου

Περισσότερα... »

14:27

ΨΗΦΙΣΜΑ ΤΗΣ ΑΝΟΙΧΤΗΣ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗΣ ΤΩΝ ΣΥΛΛΟΓΩΝ ΔΕΠ, ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΚΑΙ ΦΟΙΤΗΤΩΝ ΤΟΥ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΙΩΑΝΝΙΝΩΝ

» Νεολαία Συνασπισμού Ιωαννίνων

Το βάθεμα της κρίσης στη χώρα μας αλλά και σε παγκόσμιο επίπεδο, οδηγεί αναπόφευκτα στην πιο βάρβαρη επίθεση ενάντια σε όλο το φάσμα των δικαιωμάτων των εργαζομένων. Βασικές καταχτήσεις που χρειάσθηκαν θυσίες και πολυετείς αγώνες για να επιτευχθούν ανατρέπονται και καταργούνται με συνοπτικές αποφάσεις και διαδικασίες. Τα βασικά δικαιώματα στην εργασία, την υγεία, την παιδεία και την κοινωνική πρόνοια καθώς και τα ασφαλιστικά και συνταξιοδοτικά δικαιώματα των εργαζομένων θυσιάζονται στο βωμό της ανταγωνιστικότητας του κεφαλαίου. Αιχμή του δόρατος της βάρβαρης επίθεσης ενάντια στους εργαζόμενους αποτελεί η Συγκυβέρνηση των τριών κομμάτων η οποία σχηματίστηκε με τις ευλογίες και τις προτροπές της Ευρωπαϊκής Ένωσης.Εξειδίκευση της πολιτικής αυτής στο χώρο της ανώτατης εκπαίδευσης συνιστά ο νόμος 4009/6-9-2011, ο οποίος κατεδαφίζει το δημόσιο πανεπιστήμιο και παραδίδει ότι απέμεινε σε επιχειρηματικά συμφέροντα. Ταυτόχρονα διαλύει τη γνώση που προσφέρει στους νέους ανθρώπους και αφαιρεί και τις τελευταίες δωρεάν παροχές που απόμειναν στο χώρο της ανώτατης εκπαίδευσης. Ο νόμος αυτός, μέσα από την αναδιοργάνωση των σχολών, την κατάργηση των τμημάτων και των τομέων, την εισαγωγή των τριών κύκλων σπουδών και των 3-ετών προγραμμάτων σπουδών, την επιβολή διδάκτρων, την κατάργηση της δωρεάν διανομής συγγραμμάτων, της φοιτητικής μέριμνας, του ασύλου κλπ., επιδιώκει να μεταφέρει το σύνολο των δαπανών για την παιδεία στις πλάτες της λαϊκής οικογένειας, καθιστώντας το κοινωνικό δικαίωμα στη μόρφωση προνόμιο για λίγους. Στοχεύει στην υποβάθμιση των σπουδών και την παραγωγή οικονομικά και ιδεολογικά διαχειρίσιμων αποφοίτων. Ταυτόχρονα δημιουργεί τις συνθήκες και τις προϋποθέσεις για την εφαρμογή της γενικότερης πολιτικής των απολύσεων εργαζομένων και διδασκόντων, τον περιορισμό των αμοιβών και την ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων. Κομβικό εργαλείο στην υλοποίηση της πολιτικής αυτής μέσω της εφαρμογής του νόμου 4009/6-9-2011 αποτελεί η ανάδειξη του Συμβουλίου Διοίκησης και ο συνακόλουθος διορισμός των «Βασιλικών Επιτρόπων»-Πρυτάνεων και Κοσμητόρων. Το Πανεπιστημιακό κίνημα, πάρα τις αδυναμίες του, κατάφερε να παρεμποδίσει μέχρι σήμερα την εφαρμογή βασικών πλευρών του νόμου 4009/6-9-2011, με αποτέλεσμα το υπουργείο ΠΔΒΜΘ να χρησιμοποιεί ως μοχλό εξαναγκασμού της Πανεπιστημιακής κοινότητας τις απειλές και τον οικονομικό στραγγαλισμό των Πανεπιστημίων.Η Ανοιχτή Συνέλευση των Συλλόγων ΔΕΠ, Εργαζομένων και Φοιτητών του Πανεπιστήμιου Ιωαννίνων, λαμβάνοντας υπόψη τα παραπάνω, κατέληξε στα ακόλουθα: Επιβεβαιώνει την αντίθεση της Πανεπιστημιακής κοινότητας στο Ν. 4009/6-9-2011 και την σταθερή προσήλωση της στην πάλη για την μη εφαρμογή του. Θέτει ως άμεσο στόχο της συντονισμένης δράσης των Συλλόγων τη ματαίωση των εκλογών για την ανάδειξη του «Συμβουλίου του Ιδρύματος», οι οποίες αποτελούν καθοριστικό βήμα στην προσπάθεια εφαρμογής του νόμου.Αποφασίζει να εντείνει τις κοινές προσπάθειες ενημέρωσης των μελών ΔΕΠ, των εργαζομένων, των φοιτητών και της Γιαννιώτικης κοινωνίας σχετικά με τις συνέπιες του νόμου 4009/6-9-2011.Επικαλείται το ακαδημαϊκό και δημοκρατικό ήθος των Υποψηφίων και των μελών της Οργανωτικής Επιτροπής και τους καλεί να σεβαστούν τις αποφάσεις των συλλογικών οργάνων του Πανεπιστημίου και να παραιτηθούν.Καλεί τα μέλη της Πανεπιστημιακής κοινότητας να συμμετάσχουν και να διαδηλώσουν την αντίθεσή τους σε όποιο Πανεπιστήμιο προγραμματίζονται εκλογές για την ανάδειξη εσωτερικών μελών Συμβουλίων. Πρώτο είναι το Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας (31/1). Καταγγέλλει τη δραματική μείωση των προϋπολογισμών των Πανεπιστημίων που οδηγούν σε υποβάθμιση της ποιότητας των σπουδών και απαιτεί την κάλυψη των πραγματικών λειτουργικών, εκπαιδευτικών και ερευνητικών αναγκών τους.Καλεί τη Σύγκλητο να αποφασίσει τη Συλλογική παράσταση διαμαρτυρίας του Οργάνου στην Περιφέρεια, καλώντας σε συμμετοχή όλη την πανεπιστημιακή κοινότητα, προκειμένου να αναδειχτεί η πραγματική διάσταση της υποχρηματοδότησης του Πανεπιστημίου και τα προβλήματα λειτουργίας που προκαλεί και να διεκδικήσει την άμεση και χωρίς όρους αύξηση της χρηματοδότησης. Καταγγέλλει το ανάλγητο μέτρο της εφεδρείας – απόλυσης των εργαζομένων και απαιτεί την κατάργηση του σχετικού νόμου και την ακύρωση όλων των εφεδρειών. Δηλώνει ότι θα βρεθεί στο πλευρό κάθε εργαζομένου που θα γίνει στόχος αυτών των μέτρων.Εκφράζει την αλληλεγγύη της στους εργαζόμενους της Ελληνικής Χαλυβουργίας και του τηλεοπτικού σταθμού ALTER, καθώς και στους εργαζόμενους που βρίσκονται όλο αυτό το διάστημα σε πολυήμερες κινητοποιήσεις σε δεκάδες τόπους δουλειάς.Καλεί τους Συλλόγους να οργανώσουν και να συμμετάσχουν στις κινητοποιήσεις σε συντονισμό με τις ομοσπονδίες και τα συνδικαλιστικά όργανα των εργαζομένων στις αρχές του Φλεβάρη ως απάντηση στην ένταση της αντιλαϊκής επίθεσης.Να επαναλάβει τη διαδικασία της Ανοιχτής Συνέλευσης των Συλλόγων και των Φοιτητών το πρώτο δεκαήμερο του Φλεβάρη.Ιωάννινα 25/1/2012

Περισσότερα... »

Ιωάννινα, 28.01.2012

17:54

Τελεσίγραφο για μισθούς Βουλγαρίας!

» Νεολαία Συνασπισμού Ιωαννίνων

"Η Ελλάδα για να ανακτήσει την ανταγωνιστικότητά της θα πρέπει άμεσα να μειώσει τους μισθούς τουλάχιστον στα επίπεδα της Πορτογαλίας, ή ακόμα και των γειτονικών ανατολικών χωρών"!Στον Παπαδήμο παραπέμπει το "ξήλωμα" της εργατικής νομοθεσίας ο ΚουτρουμάνηςΑυτή η αποστροφή μέλους της τρόικας συνοψίζει το οριστικό, όπως το χαρακτήρισαν κύκλοι του υπουργείου Εργασίας, τελεσίγραφο για μείωση των κατώτατων μισθών, του 13ου και 14ου, των ωριμάνσεων, αλλά και των κλαδικών συμβάσεων, με κατάργηση της (6μηνης) περιόδου μετενέργειας. Μαζί με την αλλαγή του πλαισίου προσφυγής στον ΟΜΕΔ (θα πρέπει να υπάρχει συναίνεση και της εργοδοτικής πλευράς) και την εξίσωση των όρων εργασίας σε ΔΕΚΟ - Τράπεζες, με τους αντίστοιχους του ιδιωτικού τομέα, (απολύσεις, αποζημιώσεις, υπερωρίες) η τρόικα ζητεί ουσιαστικά πλήρη κατάργηση των Συμβάσεων, αλλά και του εργατικού δικαίου, όπως αυτό διαμορφώθηκε τα τελευταία 70 χρόνια, πριμοδοτώντας τη μετατροπή των συμβάσεων για να γίνει πλήρως ευέλικτη η αγορά εργασίας.Και βέβαια στο θέματα που σχετίζονται με το ασφαλιστικό, ζήτησε την άμεση μείωση των εργοδοτικών ασφαλιστικών εισφορών, αλλά και μείωση των επικουρικών συντάξεων (έως 40% σε ορισμένα ταμεία).Η τρόικα ζήτησε να ληφθούν αποφάσεις από την κυβέρνηση, πριν τη μεθαυριανή Σύνοδο Κορυφής, ενώ τις συνέδεσε με τις εξελίξεις για το PSI μη αφήνοντας ουσιαστικά περιθώρια για διαπραγματεύσεις. Μάλιστα μέχρι αργά χθες το βράδυ συνεδρίαζαν οι κοινές τεχνικές επιτροπές (τρόικας - υπουργείου) προκειμένου σήμερα να επαναληφθεί η συνάντηση των εκπροσώπων των δανειστών με τον υπουργό Εργασίας, προφανώς για να οριστικοποιηθούν τα μέτρα.Με δεδομένες αυτές τις εξελίξεις η πολιτική ηγεσία του υπουργείου Εργασίας τόνισε ότι "το θέμα είναι πλέον πολιτικό" παραπέμποντας ουσιαστικά στον πρωθυπουργό κ. Λ. Παπαδήμο, για την τελική στάση της κυβέρνησης. Επιχειρησιακές ή ατομικές! Περιγράφοντας το κλίμα της χθεσινής συνάντησης, κύκλοι του υπουργείου Εργασίας, τόνισαν ότι η τρόικα όχι μόνο δεν πρόκειται να περιμένει την ολοκλήρωση του διαλόγου των "κοινωνικών εταίρων", αλλά χαρακτήρισε πλήρως ανεπαρκή, όσον αφορά την αύξηση της ανταγωνιστικότητας, τόσο μια συμφωνία για τριετές "πάγωμα" των μισθών που διαμορφώνεται από τον διάλογο της ΓΣΕΕ με τις εργοδοτικές οργανώσεις, αλλά και την...πρόοδο στη μείωση του μισθολογικού κόστους (μεσοσταθμικά 12%) που έχει επιτευχθεί μέσω της ραγδαίας αύξησης των επιχειρησιακών συμβάσεων, για την οποία επιχειρηματολόγησε η ηγεσία του υπουργείου Εργασίας. Επιπλέον οι εκπρόσωποι των δανειστών, επιχειρηματολογώντας για την κατάργηση της περιόδου μετενέργειας στις συμβάσεις, τόνισαν ότι με τον τρόπο αυτό θα μειωθούν μεσοσταθμικά έως και 20% οι μισθοί στον ιδιωτικό τομέα, καθώς με τη λήξη μιας σύμβασης, αν δεν υπάρξει νέα συμφωνία, τότε οι επιλογές θα είναι η υπογραφή επιχειρησιακής σύμβασης, ή η υπογραφή ατομικών συμβάσεων που θα είναι πλέον απαλλαγμένες από τις προβλέψεις της προηγούμενης σύμβασης, τόσο για τους εν ενεργεία εργαζόμενους όσο και για τους νεοεισερχόμενους στην αγορά εργασίας. Αυτόνομη Παρέμβαση: Να κηρύξει τώρα απεργία η ΓΣΕΕ Να φύγει τώρα η ΓΣΕΕ από τον διάλογο - απάτη και να προκηρύξει άμεσα, σε συνεννόηση με την ΑΔΕΔΥ Γενική Απεργία, ζητεί από την πλειοψηφία της Συνομοσπονδίας με ανακοίνωσή της η Αυτόνομη Παρέμβαση, τονίζοντας ότι η συμπαιγνία κυβέρνησης τρόικας και ΣΕΒ «εξαφανίζει» τα δικαιώματα."Οι σημερινές εξελίξεις μετά τη συνάντηση Κουτρουμάνη, τρόικας επιβεβαιώνει την εκτίμηση ότι σχεδιάζουν την ανατροπή του συνόλου των κατακτήσεων του εργατικού κινήματος του τελευταίου αιώνα. Η συμπαιγνία τρόικας, κυβέρνησης και ΣΕΒ έχουν βάλει στόχο να καταργήσουν τις συλλογικές συμβάσεις εργασίας, να «εξαφανίσουν» τους μισθούς και τις επικουρικές συντάξεις στον ιδιωτικό και στον δημόσιο τομέα, να διαλύσουν το κοινωνικό κράτος, οδηγώντας τους εργαζόμενους στην φτώχεια, στην ανεργία και στην απόλυτη εξαθλίωση.Το μαύρο αντιλαϊκό αντεργατικό μέτωπο ΠΑΣΟΚ - Ν.Δ. - Ακροδεξιάς και ο δοτός πρωθυπουργός της δεν έχουν καμιά λαϊκή νομιμοποίηση να «κινεζοποιήσουν» τους μισθούς και τις εργασιακές σχέσεις στη χώρα μας.Θεωρούμε ότι οι μεθοδεύσεις αυτές είναι απαράδεκτες ιδιαίτερα όταν γίνονται από πρώην συνδικαλιστές όπως ο κ. Κουτρουμάνης, που το εργατικό κίνημα πρέπει αυτή τη στιγμή να ζητήσει την παραίτησή του.Οι εργαζόμενοι, όλος ο ελληνικός λαός, δεν θα επιτρέψει να περάσουν αυτά τα βάρβαρα μέτρα και θα αγωνιστούν για την ανατροπή αυτής της πολιτικής και των κομμάτων που τη στηρίζουν.Επισημαίνουμε, για μια ακόμα φορά. ότι η συμμετοχή της πλειοψηφίας της ΓΣΕΕ στον διάλογο με τον ΣΕΒ και τους εργοδότες για τις μειώσεις των μισθών είναι απαράδεκτη, γιατί νομιμοποιεί την τρόικα και την κυβέρνηση να προχωρήσουν στον σφαγιασμό των μισθών, των συντάξεων και των συλλογικών συμβάσεων.Καλούμε την πλειοψηφία της ΓΣΕΕ να εγκαταλείψει, πριν είναι αργά, τον διάλογο απάτη και να κηρύξει τώρα μαζί με την ΑΔΕΔΥ Γενική Απεργία και να οργανώσουν την αντίσταση των εργαζομένων". ΔΑΚΕ κατά Παπαδήμου Δριμύτατη επίθεση κατά του πρωθυπουργού Λ. Παπαδήμου εξαπέλυσε ο γ.γ. της ΓΣΕΕ Νικ. Κιουτσούκης, κατηγορώντας τον, με αφορμή τις παρεμβάσεις του στα εργασιακά, ότι εκτελεί διατεταγμένη υπηρεσία υπέρ των δανειστών. «Αποδοχή των προτάσεων της τρόικας ισοδυναμεί με οριστική καταδίκη», υπογραμμίζει και ζητεί να γίνουν σεβαστές οι αποφάσεις των κοινωνικών εταίρων. Ο κ. Κιουτσούκης καλεί τον πρωθυπουργό να ορθώσει ανάστημα και ανάχωμα στην πρακτική του ΔΝΤ διαφορετικά να παραιτηθεί.

Περισσότερα... »

Ιωάννινα, 27.01.2012

10:50

Η Κρίση και το Εγχείρημα της Συντηρητικής Ηγεμονίας

» Νεολαία Συνασπισμού Ιωαννίνων

Της Τζένης ΛιαλιούτηΜία σημαντική διάσταση της παρούσας κρίσης, όψεις της οποίας θα μας απασχολήσουν εδώ, αφορά στον «προνομιακό ορισμό του προβλήματος» και στην προσπάθεια οικοδόμησης ηγεμονίας βάσει της καθιέρωσης στο δημόσιο λόγο μιας ερμηνείας για τα αίτια της κρίσης και τον ενδεδειγμένο τρόπο αντιμετώπισής της [1]. Η ερμηνεία που προτείνεται από ένα μέρος των πολιτικών και δημοσιογραφικών ελίτ οδηγεί στην ανάδυση ενός συντηρητικού φιλελεύθερου λόγου, ο οποίος διαπερνά τις παραδοσιακές κομματικές και παραταξιακές διαιρέσεις. Αυτός ο φιλελεύθερος συντηρητισμός εμπεριέχει στοιχεία ριζοσπαστισμού, καθώς θέτει στο επίκεντρο των προγραμματικών του στόχων την αναμόρφωση του κράτους και των παραγωγικών δομών, καθώς και την αναδιάταξη της σχέσης ιδιωτικού-δημοσίου. Οι στόχοι αυτοί συνοψίζονται στις συνθηματολογικές αναφορές στο «μεγάλο» κράτος, καθώς και στο επαναλαμβανόμενο αίτημα για ιδιωτικοποίηση των όποιων επιχειρηματικών δραστηριοτήτων παραμένουν υπό κρατικό έλεγχο. Παράλληλα, προβάλλεται συστηματικά η αναγκαιότητα για αναμόρφωση του κομματικού συστήματος και ανάδυση ενός νέου πολιτικού προσωπικού.Ο περί κρίσης λόγος που προκύπτει εντός του παραπάνω ιδεολογικού πλαισίου εκκινεί από την έννοια της εθνικής κρίσης και της κατάστασης εκτάκτου ανάγκης προκειμένου να υποστηρίξει την ενίσχυση της εκτελεστικής εξουσίας έναντι της νομοθετικής και την προσαρμογή των κοινοβουλευτικών διαδικασιών στην αναγκαιότητα της ταχείας λήψης αποφάσεων. Βασικά σημεία αναφοράς αυτού του λόγου είναι η επίκληση του αντι-λαϊκισμού, η απαξίωση της Μεταπολίτευσης και των πολιτικών ελίτ που αναδείχθηκαν στη διάρκειά της, το πρόταγμα της τεχνοκρατικής διακυβέρνησης, η απόρριψη της ιδεολογίας, η υποκατάσταση του στόχου της κοινωνικής δικαιοσύνης από την έννοια της αλληλεγγύης και της φιλανθρωπίας στο πλαίσιο μίας εξιδανικευμένης Κοινωνίας Πολιτών. Ως προς το τελευταίο στοιχείο, αξίζει να υπογραμμιστεί η ιδιαίτερη προβολή που επιφυλάχθηκε από μέσα μαζικής ενημέρωσης στις φιλανθρωπικές πρωτοβουλίες της Εκκλησίας της Ελλάδος.Ειδικότερα, το ιδεολόγημα του αντι-λαϊκισμού αποτελεί ένα από τα βασικά ερμηνευτικά σχήματα αυτού του λόγου. Αιχμή του δόρατος για την αφήγηση του αντι-λαϊκισμού αποτελεί η εξαιρετικά αρνητική αξιολόγηση της περιόδου της Μεταπολίτευσης, η οποία αναπαρίσταται ως παραγωγός δημοσιονομικών ελλειμμάτων και παθογενειών στη συμπεριφορά του κοινωνικού σώματος. Πρόκειται για μία αποσπασματική θέαση του πρόσφατου ιστορικού παρελθόντος, η οποία αποσιωπά τα κεκτημένα της Μεταπολίτευσης στο επίπεδο του εκδημοκρατισμού και της οργάνωσης των κοινωνικών και πολιτικών σχέσεων. Είναι επίσης χαρακτηριστική η παραγνώριση της συγκριτικής διάστασης της κρίσης, με συστηματικές αναφορές στα αίτια και τα χαρακτηριστικά της στο διεθνές πλαίσιο, και η τάση αναπαράστασής της ως ελληνικής παθολογίας, ως ένα ακόμη σύμπτωμα της ελληνικής εξαίρεσης [2].Άμεσα συνδεδεμένη με τα παραπάνω είναι η πλήρης απαξίωση του πολιτικού προσωπικού, η οποία συνοδεύεται από την εξιδανίκευση των λεγόμενων τεχνοκρατών στους οποίους αποδίδεται ένας προνομιακός ρόλος όσον αφορά τη διαχείριση της κρίσης, λόγω της αποδεδειγμένης αποτελεσματικότητας και του ρεαλισμού που υποτίθεται ότι τους διακρίνει. Παρά τη δεδηλωμένη εχθρότητα του προς το λαϊκισμό, ο λόγος αυτός παράγει με τη σειρά του στην περίπτωση αυτή έναν δικό του ιδιότυπο λαϊκισμό. Αξίζει επίσης να παρατηρηθεί ότι η κριτική στις πολιτικές ελίτ παίρνει συχνά στο δημόσιο λόγο τη μορφή ενός ισοπεδωτικού αντικομματισμού με αντικοινοβουλευτικές και αντιδημοκρατικές προεκτάσεις. Σε αυτό το πλαίσιο, εντάσσονται και όψεις της συζήτησης για την αναγκαιότητα ή μη της χρηματοδότησης των κομμάτων από το κράτος, η οποία καταλήγει ορισμένες φορές σε λαϊκιστικές αναφορές στο «κόστος» της (κομματικής) δημοκρατίας. Ανάλογες αντιδημοκρατικές συνδηλώσεις εντοπίζονται σε αναφορές που υποστηρίζουν την ανάγκη διάκρισης βουλευτικής και υπουργικής ιδιότητας προκειμένου οι αποφάσεις των υπουργών να είναι απαλλαγμένες από τη λογική του πολιτικού κόστους. Ωστόσο, συχνά η αναφορά στο πολιτικό κόστος εμπεριέχει τελικά την ίδια την έννοια της εκπροσώπησης και της λογοδοσίας που ενυπάρχει στη σχέση βουλευτή-εκλογέα.Κεντρικής σημασίας για το ιδεολογικό αυτό οικοδόμημα είναι η αντίληψη περί της έννοιας του πολίτη, ενώ ενδεικτική είναι η απουσία αναφορών στην έννοια του λαού. Μέσα από τοποθετήσεις πολιτικών και δημοσιογραφικές αναλύσεις, προβάλλει η έννοια του υπεύθυνου και «νομοταγούς» πολίτη, ο οποίος υποκαθιστά την έννοια του λαού και αντιδιαστέλλεται προς την ανεύθυνη και ανορθολογική συμπεριφορά μίας σειράς συλλογικοτήτων (π.χ. συνδικάτα, κόμματα). Ως βασικό στοιχείο της ταυτότητας του υπεύθυνου πολίτη προσδιορίζεται ρητά η απαρέγκλιτη εκπλήρωση των φορολογικών του υποχρεώσεων, αλλά και η συνεισφορά του στη σφαίρα της ιδιωτικής οικονομίας. Η επιχειρηματολογία αυτή στηρίζεται σε μία απλουστευτική, και εν τέλει λαϊκιστική, αντιδιαστολή των εργαζομένων του δημόσιου τομέα προς όσους εργάζονται στον ιδιωτικό τομέα. Οι πρώτοι απαξιώνονται ως μη παραγωγικοί και ενοχοποιούνται για την εκδήλωση της κρίσης, ενώ οι δεύτεροι παρουσιάζονται ως θύματα της παρασιτικής συμπεριφοράς των πρώτων. Είναι χαρακτηριστική η ακόλουθη αναφορά η οποία υποστηρίζει αυτή τη θέαση των δύο τομέων της οικονομίας, ενώ παράλληλα φέρνει στην επιφάνεια γνώριμα στοιχεία του συντηρητικού λόγου με την αντιδιαστολή του εργατικού πολίτη, που είναι πρόθυμος να αναλάβει επιχειρηματικές πρωτοβουλίες, προς τον οκνηρό πολίτη που ρέπει προς την παραβατικότητα: «Η προσπάθεια, η τήρηση των νόμων και η επιχειρηματικότητα πρέπει να αμείβονται. Η τεμπελιά και η παρανομία όχι» [3]. Στο πλαίσιο αυτό, αναδύεται ένας δυνάμει διχαστικός λόγος που παραπέμπει σε μία αντίληψη περί εσωτερικού εχθρού, καθώς τίθεται ζήτημα «εκπροσώπησης νομοταγών» πολιτών [4], οι οποίοι αντιδιαστέλλονται έτσι προς τους μη νομοταγείς, απηχώντας εν μέρει ιδεολογικά σχήματα του εθνικόφρονος λόγου. Τα παραπάνω θα άξιζε ίσως να συσχετιστούν με τις σύγχρονες τάσεις στις ΗΠΑ και την Ευρώπη που αφορούν την ανάδυση ενός νέου και δυνάμει ηγεμονικού συντηρητικού λόγου, συχνά ριζοσπαστικού, ο οποίος φέρνει επίσης στο προσκήνιο μία ανάλογη αντίληψη της έννοιας του πολίτη. Ενδεικτικά, αναφέρουμε το Tea Party στις ΗΠΑ, το οποίο παρά την σχετικά μικρή εκλογική του επιτυχία, έχει ασκήσει σημαντική επιρροή στη δημόσια θεματολογία και στο ιδεολογικό στίγμα του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος. Το Tea Party στηρίζει την επιχειρηματολογία του στη διχοτομία μεταξύ σκληρά εργαζόμενων πολιτών που θεωρούνται πλήρη μέλη της κοινωνίας και «ανάξιων», «τσαμπατζήδων», μη παραγωγικών πολιτών που δε νομιμοποιούνται να απολαμβάνουν προνοιακών επιδομάτων ή άλλων αναδιανεμητικών κρατικών πολιτικών. Η εργασία, η παραγωγικότητα τίθενται στον πυρήνα της αντίληψης του Tea Party για την ιδιότητα του πολίτη και την έννοια της αντιπροσώπευσης [5]. Από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού, στη Βρετανία, το ιδεολογικό σχήμα της «Μεγάλης Κοινωνίας» του Ντέιβιντ Κάμερον έφερε στο προσκήνιο την έννοια της ατομικής ευθύνης, της εργασίας ως «σκοπού» της ζωής και προέβαλε τις αξίες του εθελοντισμού και της φιλανθρωπίας δαιμονοποιώντας τον «κρατικό έλεγχο» και τις ηθικές επιπτώσεις των προνοιακών επιδομάτων στη διάπλαση του χαρακτήρα των πολιτών [6].Έχει, λοιπόν, ενδιαφέρον να δούμε αν και κατά πόσον, η κρίση που σήμερα εκδηλώνεται σε περισσότερα του ενός επίπεδα θα οδηγήσει στην εδραίωση μιας συντηρητικής ηγεμονίας, σε εθνικό και διεθνές επίπεδο και πώς οι τρέχουσες ιδεολογικές διεργασίες θα επηρεάσουν το περιεχόμενο όρων όπως η πολιτική, η δημοκρατία και η συμμετοχή. Η Τζένη Λιαλιούτη είναι δρ. Πολιτικής Ιστορίας στο Πάντειο Πανεπιστήμιο

Περισσότερα... »

Ιωάννινα, 23.01.2012

17:16

Θεμέλια μιας αριστερής προσέγγισης για την κρίση Του Ευκλείδη Τσακαλώτου

» Νεολαία Συνασπισμού Ιωαννίνων

Αρχίζω με ένα πολύ παλιό ερώτημα που έχει να κάνει με τη σχέση μεταξύ θεωρίας και πρακτικής στην πολιτική της αριστεράς. Πώς μας βοηθά η θεωρία; Ποιος είναι ο ρόλος των αριστερών διανοούμενων, είτε είναι στο πανεπιστήμιο είτε είναι οργανικοί διανοούμενοι; Είναι η επιστήμη ουδέτερη, μας δίνει δηλαδή ουδέτερες απαντήσεις στα ερωτήματα που έχουν τεθεί: για τον αν είναι ο προστατευτισμός καλύτερος από την παγκοσμιοποίηση, για τον αν είναι καλύτερα να έχεις το δικό σου νόμισμα ή να συμμετέχεις σε ένα σύστημα σταθερών συναλλαγματικών ισοτιμιών, για το αν η ανάπτυξη προωθείται καλύτερα από τις ελεύθερες αγορές ή από μια κρατική βιομηχανική πολιτική; (βλ. συζήτηση του Μ. Λεβί με τον Γιώργο Σουβλή στο RNB).Η δική μου προσέγγιση σε τέτοιου είδος ερωτήματα ξεκαθάρισε απ’ όταν κατάλαβα γιατί ο Μαρξ, άλλοτε εκθείαζε την πολιτική οικονομία που προηγήθηκε, και άλλοτε την αποκαλούσε «χυδαία» (vulgar). Η απάντηση, νομίζω, είναι ότι πριν κάνει την εμφάνισή της η εργατική τάξη ως αξιόλογο κοινωνικό και πολιτικό μέγεθος, η πολιτική οικονομία διακαιούνταν να την αγνοεί. Αλλά μετά την εμφάνισή της, ήταν «χυδαίο» να την αγνοήσεις, να υποθέτεις ότι ο καπιταλισμός αποτελεί το τελικό στάδιο της παγκόσμιας ιστορίας, ότι δεν θα μπορούσε να υπάρχει ένας άλλος κόσμος. Άρα, μας λέει ο Μαρξ, η επιστήμη ανταποκρίνεται στην κοινωνική πραγματικότητα και τη δυναμική των κινημάτων. Για τον δε Γκράμσι, οι διανοούμενοι της αριστεράς απλοποιούν, συστηματοποιούν, και γενικεύουν την εμπειρία του κόσμου της εργασίας. Θα ήθελα η δική μας αριστερά να διευρύνει αυτόν τον ορισμό, ώστε να εμπεριέχει το φεμινιστικό και οικολογικό κίνημα, το κίνημα κατά του ρατσισμού, και όλα αυτά τα κινήματα που παλεύουν κατά της εμπορευματοποίησης των κοινωνικών αγαθών.Γιατί ξεκίνησα την ομιλία μου με αυτές τις σκέψεις; Γιατί μου φαίνεται αξιωματικό ότι για εμάς η κρίση συνδέεται απολύτως με το είδος του καπιταλισμού που γνωρίσαμε πριν από το 2008, και άρα με τις κοινωνικές και γεωγραφικές ανισότητες, την εμπορευματοποίηση των κοινωνικών αγαθών, με τις οικολογικές καταστροφές, με τη μετάβαση ρίσκου στις γυναίκες, στους μετανάστες και γενικότερα στα πιο ευάλωτα στρώματα του πληθυσμού. Πιο γενικά, με ένα σύστημα που βάζει τα κέρδη πάνω από τους ανθρώπους.Και σε αυτή την πραγματικότητα αναπτύχθηκαν πληθώρα κινημάτων αντίστασης. Δεν υπάρχει κάποιος ή κάποια σε αυτή την αίθουσα που να μην έχει κάποια συμμετοχή σε αυτά ή που να μην έχει δηλώσει την συμπαράστασή του σε κινήματα άλλων χωρών. Αυτή δεν είναι η εμπειρία που τώρα θα έπρεπε να απλοποιούμε, να γενικεύουμε, να συστηματοποιούμε; Γιατί προτείνουμε την εθνικοποίηση ή την κοινωνικοποίηση των τραπεζών; Γιατί επιμένουμε στη ριζική αναδιανομή του εισοδήματος; Γιατί θέλουμε μια επέκταση των κοινωνικών υπηρεσιών με ένα διαφορετικό κοινωνικό κράτος, που θα αναζητά την έμπρακτη συνεισφορά των ατόμων που έχουν συγκεκριμένες ανάγκες; Γιατί μας ενδιαφέρουν όλοι αυτοί οι πειραματισμοί με την αυτοδιαχείριση, με την κοινωνική οικονομία, με την κοινωνική αλληλεγγύη; Είναι επειδή όλα αυτά θα λύσουν το πρόβλημα του χρέους; Αυτό είναι που μας λένε όλα τα κοινωνικά κινήματα των τελευταίων χρονών;Είναι ένα πράγμα να ισχυριστεί κανείς ότι το χρέος αποτελεί πρόβλημα (αν και ο Γιάννης Μηλιός θα σας έλεγε ότι ο καπιταλισμός δουλεύει μέσω του χρέους)· είναι ένα πράγμα να δείχνει κανείς πώς το χρέος χρησιμοποιείται για να εμβαθύνει το νεοφιλελεύθερο εγχείρημα με τις επιθέσεις στους μισθούς, στις συντάξεις και στα εργασιακά δικαιώματα. Αλλά είναι τελείως διαφορετικό να θεωρεί κανείς ότι το χρέος αποτελεί το ουσιαστικό πρόβλημα της εποχής. Η δική μας υποχρέωση είναι να δείξουμε τι υπάρχει πίσω από τη συσσώρευση χρέους, να αμφισβητήσουμε τους όρους της αντιπαράθεσης με την κυρίαρχη ιδεολογία. Αισθάνομαι περήφανος για όλα αυτά που έχουμε καταφέρει όλα αυτά τα χρόνια, και με στεναχωρεί όταν αρκετοί δεν συμμερίζονται αυτή την περηφάνια. Ας υποθέσουμε, όμως, ότι κάτι κάναμε καλά όλο αυτόν τον καιρό. Αν δεν ήταν έτσι, τότε η συζήτησή μας εδώ σήμερα δε θα είχε και τόσο νόημα. Ότι θα μπορούσαμε να είχαμε καταφέρει περισσότερα είναι αφορμή για να διευρύνουμε την ατζέντα -- όχι για να γκρινιάζουμε μεταξύ μας.Χρειάζεται να απαντήσουμε τα ερωτήματα που έχει θέσει το σύστημα; Ναι, άλλα με τους δικούς μας όρους. Εξάλλου το έχουμε κάνει για το θέμα του χρέους. Περίπου ζητάμε ό,τι διεκδίκησε με επιτυχία η Γερμανία το ’53: κούρεμα, επενδυτικό πρόγραμμα όπως το σχέδιο Μάρσαλ, και αποπληρωμή ανάλογα με τις δυνατότητές μας σε σχέση με τις εξαγωγές και το ρυθμό ανάπτυξης. Αυτό θα μπορούσε να διαπραγματευτεί μια σημερινή κυβέρνηση. Μια αριστερή κυβέρνηση, με άλλους συσχετισμούς, θα ήταν προφανώς πιο προωθημένη. Στο μεταξύ, δεν βλέπω το λόγο να μην λέμε ναι σε όλα: και στα ευρωομόλογα, και σε ένα αναβαθμισμένο ομοσπονδιακό προϋπολογισμό και σε μια διαφορετική ΕΚΤ. Αυτοί που θεωρούν ότι τα ευρωομόλογα είναι ρεφορμιστικό αίτημα έχουν απόλυτα δίκαιο – αλλά τι σόι παγκόσμια καπιταλιστική κρίση είναι αυτή που θα σωθεί από ένα ευρωομόλογο; Το θέμα είναι αν τέτοιες αλλαγές ανοίγουν νέα πεδία παρέμβασης. Γιατί, όπως εύστοχα αναρωτήθηκε πρόσφατα ο Δημήτρης Παπαγιαννάκος, σε ένα πολύ καλό άρθρο στις Συναντήσεις της Αυγής, αν η TINA είναι μύθος στο επίπεδο τους έθνους κράτους, γιατί να ισχύει στο υπερεθνικό επίπεδο;Για ό,τι λέμε, οφείλουμε να οικοδομούμε από τα κάτω και συγχρόνως να μην χάσουμε τη μεγάλη εικόνα. Όμως, η μεγάλη εικόνα δεν είναι η ανασυγκρότηση της ελληνικής οικονομίας, αλλά μια ριζική μετατόπιση στο οικονομικό-παραγωγικό-καταναλωτικό-κοινωνικό παράδειγμα μιας ολόκληρης εποχής. Και αυτή η μεγάλη εικόνα είναι που μας δίνει ένα μπούσουλα για τις συμμαχίες μας.Για τις συμμαχίες μας με τους μικρομεσαίους, για παράδειγμα. Όχι με βάση τη συνέχισης της φοροδιαφυγής και της εκμετάλλευσης των μεταναστών. Αλλά με βάση νέα καταναλωτικά και παραγωγικά πρότυπα· με μια νέα ματιά στους συνεταιρισμούς και τα παραγωγικά δίκτυα, για μια πιο ποιοτική παραγωγή που θα σέβεται το περιβάλλον.Για τις συμμαχίες με τους ανθρώπους που αποδεσμεύονται από τη σοσιαλδημοκρατία. Από τη μια μεριά αρνούμαστε την πρακτική του ΚΚΕ που δε μιλάει με οργανωμένες πολιτικές συλλογικότητες που δεν ελέγχει. Χρειαζόμαστε και συμμαχίες κορυφής. Από την άλλη, κατανοούμε ότι το βασικό είναι οι κοινωνικές συμμαχίες που έχουν τη δυναμική να αλλάξουν το κυρίαρχο παράδειγμα. Στη διαδικασία αυτή, δεν ενώνουμε δύο παλιά ρεύματα, αλλά χτίζουμε κάτι καινούργιο με βάση τις ανάγκες των πολλών της επόμενης περιόδου.Για τις διεθνείς συμμαχίες. Δεν είμαστε δεσμευμένοι σε καμία υπάρχουσα οικονομική και χρηματοπιστωτική αρχιτεκτονική. Αλλά είμαστε δεσμευμένοι να βρούμε θεσμικές μορφές για τον έλεγχο των χρηματαγορών και των πολυεθνικών. Είμαστε δεσμευμένοι να μη συνεχίσουμε τον ανταγωνισμό μεταξύ εθνικών οικονομιών, που μόνιμα έχει χαμένους τον κόσμο της εργασίας και νικήτρια την αποτυχημένη οικονομία. Είμαστε δεσμευμένοι να βρούμε τους υπερεθνικούς θεσμούς αυτούς που θα δημιουργήσουν χώρο για την πολιτική και τη δημοκρατία, που όχι μόνο θα επιτρέψουν αλλά και θα ενθαρρύνουν τον κοινωνικό και οικονομικό πειραματισμό. Αυτές οι δεσμεύσεις είναι μεγάλο μέρος της ατζέντας μας, γιατί αυτό προκύπτει από τα κινήματα με τα οποία όλοι και όλες ασχολούμαστε πριν και μετά το 2008.Στις πρώτες μεταπολεμικές δεκαετίες, ο καπιταλισμός διεκδικούσε, σε σχέση με τη μονοκαλλιέργεια του σοβιετικού μοντέλου, τον τίτλο του πλουραλισμού -- με την ελεύθερη αγορά, αλλά και με την κρατική παρέμβαση, το κοινωνικό κράτος, τα (ημι) αυτόνομα πανεπιστήμια, με κάποια αυτονομία στην τοπική αυτοδιοίκηση, με διαβουλευτικούς θεσμούς στις αγορές εργασίας. Με το νεοφιλελευθερισμό, ο καπιταλισμός επέστρεψε στη μονοκαλλιέργεια της αγοράς, της επιχειρηματικότητας, της υιοθέτησης των τεχνικών του μάνατζμεντ στο δημόσιο τομέα. Τώρα πια εμείς αντιπροσωπεύουμε τον πλουραλισμό. Έχουμε μπολιαστεί από τα κινήματα και ξέρουμε ότι υπάρχουν πολλές λύσεις για πολλά προβλήματα. Είμαστε και με την αυτοδιαχείριση, και με την κοινωνικοποίηση των υπηρεσιών κοινής ωφέλειας, και με την κοινωνικοποίηση των τραπεζών, και με ένα πιο δημοκρατικό δημόσιο τομέα, και με την κοινωνική οικονομία, και με τους συνεταιρισμούς.Τελειώνω με το σημείο απ’ όπου άρχισα. Χρειαζόμαστε απλοποίηση και γενίκευση. Χρειαζόμαστε, για παράδειγμα, κάποιος που δουλεύει για ένα καλύτερο σχολείο να κατανοήσει τι τον ενώνει με κάποια που παλεύει κατά της επισφάλειας στην αγορά εργασίας. Χρειαζόμαστε έναν αναβαθμισμένο προγραμματικό λόγο που δεν ξεχνά τις ρίζες μας, τα θεμέλια της προσέγγισής μας. Που δεν ξεχνά τις εμπειρίες μας. Αυτός είναι ο μόνος τρόπος να αλλάξουμε τους συσχετισμούς. Να είναι το όλον των παρεμβάσεών μας μεγαλύτερο από το άθροισμα των επιμέρους. Γι’ αυτό προτάσσουμε την ενότητα σε σχέση με τη γραμμή. Γιατί η επιμονή στη μία και μοναδική γραμμή δεν προσθέτει, αλλά διαιρεί. Πιστεύω ότι αν καταφέρουμε να δημιουργήσουμε τις συνθήκες όπου το όλον θα είναι μεγαλύτερο από το άθροισμα, όπου οι κινήσεις μας θα δουλεύουν πολλαπλασιαστικά, τότε θα μπορούμε όλοι και όλες να περιμένουμε πολύ καλύτερες μέρες.

Περισσότερα... »

Ιωάννινα, 22.01.2012

17:50

ΚΚΕ: Άλλα λόγια να (μην) αγαπιόμαστε

» Νεολαία Συνασπισμού Ιωαννίνων

ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΒΟΥΤΣΗΤο μήνυμα του κόσμου της αριστεράς και των πολύμορφων κινημάτων που αναπτύχθηκαν για την ανατροπή της πολιτικής του Μνημονίου έχει ληφθεί απ' όλους. Πέραν από τις δημοσκοπήσεις, που με τα ποιοτικά τους χαρακτηριστικά επιβεβαιώνουν τη συνεχώς αυξανόμενη διάθεση μέσα στον λαό για τη διαμόρφωση μιας μετωπικής εναλλακτικής αριστερής πρότασης που θα βάλει τέρμα - και μέσω φυσικά των εκλογών - στη δολοφονική πολιτική που εφαρμόζουν ενάντια στον λαό οι δυνάμεις του μνημονιακού μπλοκ, η καθημερινή επαφή με τον κόσμο της εργασίας επιβεβαιώνει την πίεση προς όλους τους φορείς της αριστεράς για ενότητα στη δράση.Ως φυσική εξέλιξη μιας αναγκαίας ανταπόκρισης των ηγεσιών των δυνάμεων της αριστεράς στο συγκεκριμένο, κορυφαίο, λαϊκό αίτημα της περιόδου, καταγράφονται διεργασίες ενωτικής ανασύνθεσης ή τουλάχιστον ανοικτού διαλόγου με βάση τις πιο ιδιαίτερες προτάσεις και τη στρατηγική πολιτικών δυνάμεων και ομαδοποιήσεων στον χώρο της αριστεράς. Στο πλαίσιο αυτών των ζυμώσεων κεντρική θέση έχουν εδώ και καιρό οι προτάσεις που έχουν κατατεθεί και βρίσκονται σε συνεχή επεξεργασία με πρωτοβουλία των δυνάμεων που συγκροτούν τον ΣΥΡΙΖΑ. Η εμμονή στην υπόθεση της ενότητας γονιμοποιεί και άλλες προτάσεις και φωνές στον ευρύτερο αριστερό αντιμνημονιακό χώρο, προτάσεις που επικοινωνούν και με αντίστοιχες διεργασίες σε ευρωπαϊκή και διεθνή κλίμακα για τη διαμόρφωση εναλλακτικής πρότασης στο έδαφος της δομικής συστημικής κρίσης του καπιταλισμού.Η ηγεσία του ΚΚΕ αντιμάχεται σθεναρά οποιαδήποτε επικοινωνία και σχετική συζήτηση, προφανώς και ομολογημένα για να μη δημιουργούνται «αυταπάτες». Αυτή η μαγική λέξη, οι αυταπάτες, αποτελεί δυστυχώς ένα μόνιμο και ασφαλές (;) καταφύγιο, ένα σαθρό προκάλυμμα μιας στείρας και κάθετης ανθενωτικής στάσης μέσα στα μαζικά κινήματα, αλλά και στο πεδίο των αναγκαίων πολιτικών πρωτοβουλιών για την ανατροπή της βάρβαρης κοινωνικής πολιτικής που επιχειρείται να εφαρμοστεί μεσομακροπρόθεσμα μέσα από τη συνομολόγηση της περίφημης δανειακής σύμβασης.Στον βωμό της ρητορείας για τη διεκδικούμενη «μοναδικότητα» από το ΚΚΕ της αριστερής πρότασης για τη διέξοδο από την κρίση «καίγονται» όλες οι άλλες προτάσεις και ιδέες, που φιλοδοξούν να διαμορφωθεί ένα αντίπαλο αριστερό δέος που να εκφράζει τις δυνάμεις της εργασίας στη σκληρή αντιπαράθεση και την επίθεση που έχουν εξαπολύσει οι δυνάμεις του κεφαλαίου στη χώρα μας και σε ευρωπαϊκή κλίμακα. Στο πλαίσιο αυτού του παραλογισμού πολλά ερωτηματικά δημιούργησε η άρνηση καθ' αυτή της δυνατότητας να υπάρξει αριστερή κυβερνητική λύση, η αξιωματική άρνηση να διαμορφωθεί φιλολαϊκή πολιτική από μια αριστερή διακυβέρνηση, με κεντρικό στόχο την ανατροπή της μνημονιακής πολιτικής και την εφαρμογή μέτρων και πολιτικών για την αναδιανομή του πλούτου, την ανάπτυξη στη βάση της οικονομίας των αναγκών, την απασχόληση, τη φορολόγηση του κεφαλαίου, τη διευρυμένη κοινωνική αλληλεγγύη ως άμεση προτεραιότητα για την ανάκτηση όσων δικαιωμάτων ήδη έχουν χαθεί. Μια πολιτική που ρητά, σε ό,τι μας αφορά, προϋποθέτει το πάγωμα της αποπληρωμής χρεών μέσα στο πλαίσιο μιας διευθέτησης για τη διαγραφή του μεγαλύτερου δυνατού μέρους των, όπως επίσης και τη διαμόρφωση νέων πολιτικών συσχετισμών σε ευρωπαϊκή κλίμακα, που θα επιβάλουν την ανατροπή της παρούσας αρχιτεκτονικής και των νέων συνθηκών που στηρίζουν το ευρώ ως μοχλό για να πληρώσουν την κρίση οι εργαζόμενοι.Γιατί αποτελεί εμπαιγμό του λαού η ενωτική πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ; Γιατί δημιουργούν αυταπάτες, αναχώματα και συνιστούν επίσης εμπαιγμό οι συγκροτημένες προτάσεις της μεγάλης πλειοψηφίας των δυνάμεων της αριστεράς στην Ευρώπη; Οι συμμαχίες, οι συνεργασίες, τα μέτωπα, οι συγκλίσεις σε επί μέρους στόχους και σε κοινές δράσεις, η συνύπαρξη, προφανώς μέσα από τη διαφορετικότητα, στα μαζικά κινήματα και στις πολιτικές συγκρούσεις, όλα αυτά που αποτελούσαν και αποτελούν το αλφαβητάρι των παραδόσεων και της κουλτούρας των αριστερών δυνάμεων μπαίνουν στο ράφι, εξορκίζονται, ενοχοποιούνται από εκπροσώπους της ηγεσίας του ΚΚΕ.Όταν καταρρέει το δικομματικό πολιτικό σκηνικό, όταν κατά κοινή ομολογία έχει απωλεσθεί από τις αστικές δυνάμεις τόσο η ικανότητα διαμεσολάβησης των κοινωνικών στρωμάτων της εργασίας, όσο και η παραδοσιακή πολυσυλλεκτική συνοχή τους, είναι αδιανόητη η εμμονή ως ιδιότυπη «αρετή» στην πολυδιάσπαση της αριστεράς.Αν μη τι άλλο και αφού πλέον έχει εξαντληθεί το οπλοστάσιο του καταγγελτισμού και των αυθαίρετων αιτιάσεων προς όλες τις άλλες δυνάμεις της αριστεράς, έχει έρθει η ώρα για την ηγεσία του ΚΚΕ να καταθέσει με σαφήνεια τη δικιά της ενωτική πρόταση για το κίνημα και την πολιτική αριστερά. Αν βεβαίως υπάρχει τέτοια πρόταση κι αν πιστεύουν ότι αφορά και οποιονδήποτε άλλον πέραν από τα μέλη, ίσως και όχι όλα, του κόμματος!

Περισσότερα... »

Ιωάννινα, 17.01.2012

15:13

Ανακοίνωση του Τμήματος Παιδείας του ΣΥΝ για τις εκλογές των συμβουλίων διοίκησης των ΑΕΙ

» Νεολαία Συνασπισμού Ιωαννίνων

Βρισκόμαστε μπροστά στην πρώτη, αλλά καθοριστική, μάχη ενός μεγάλου αγώνα για την ανατροπή του νέου νόμου-πλαίσιο για την τριτοβάθμια εκπαίδευση, ενός νόμου που αν εφαρμοστεί θα είναι η χαριστική βολή σε ό,τι έχει μείνει από το ελεύθερο, δημόσιο, ακαδημαϊκό Πανεπιστήμιο.Η πανεπιστημιακή κοινότητα, οι φοιτητές και οι πανεπιστημιακοί δάσκαλοι αλλά και η ελληνική κοινωνία ξέρουν πολύ καλά ότι ο νόμος αυτός σημαίνει το τέλος της δημόσιας και δωρεάν τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, γιατί:• Μετατρέπει τα ΑΕΙ σε Α.Ε που θα παράγουν υπερειδικευμένους τεχνοκράτες μιας χρήσης και όχι επιστήμονες με ευρεία επιστημονική συγκρότηση και κριτική σκέψη,• Διασπά τα πτυχία σε δυο κύκλους με στόχο την εισαγωγή διδάκτρων και την « αυτοχρηματοδότηση» των Πανεπιστημιακών Ιδρυμάτων και παράλληλα κατεδαφίζει τα επαγγελματικά δικαιώματα,• Καταργεί το δημόσιο χαρακτήρα της έρευνας,• Καταργεί τη δημοκρατική αυτοδιοίκηση του πανεπιστημίου και δημιουργεί ένα ολιγαρχικού χαρακτήρα όργανο που θα τελεί κάτω από τον ασφυκτικό κρατικό και επιχειρηματικό έλεγχο, διαλύοντας με τον τρόπο αυτό κάθε ίχνος δημοκρατίας στα ΑΕΙ,• Ανοίγει το δρόμο σε καταργήσεις – συγχωνεύσεις τμημάτων και σχολών με αγοραία κριτήρια καθώς και σε απολύσεις διδακτικού και διοικητικού προσωπικού. Οι εκλογές για την ανάδειξη των συμβουλίων διοίκησης είναι το πρώτο βήμα για την υλοποίηση του νέου νόμου-πλαίσιο.Ο Συνασπισμός θα βρεθεί δίπλα στην πανεπιστημιακή κοινότητα, τους διδάσκοντες, το διοικητικό και ερευνητικό προσωπικό, τους φοιτητές και σπουδαστές στον αγώνα τους για την κατάργηση αυτού του νομοσχεδίου, για την ήττα της πολιτικής του Μνημονίου σε Παιδεία και κοινωνία.Θα συνεχίζει να παλεύει για μια καλύτερη Παιδεία δημόσια, δωρεάν, για όλους και όλες, για ένα Πανεπιστήμιο, χώρο δημιουργίας, έρευνας και αναζήτησης που θα ανταποκρίνεται στις ανάγκες της κοινωνίας και της νεολαίας.Θα συνεχίζει να αγωνίζεται ώστε να ανατραπεί η πολιτική της κυβέρνησης και να οδηγηθούμε άμεσα σε εκλογές για να εκφραστεί δημοκρατικά η θέληση του λαού και να ανοίξει ο δρόμος για θετικές πολιτικές εξελίξεις. Τμήμα Παιδείας

Περισσότερα... »

Ιωάννινα, 16.01.2012

12:49

Αρνούμαστε να κόψουμε το ρεύμα στους φτωχούς

» Νεολαία Συνασπισμού Ιωαννίνων

«ΣΤΟ ΚΑΤΑΦΥΓΙΟ Ο ΕΝΑΣ ΤΟΥ ΑΛΛΟΥ ΕΙΝΑΙ ΠΟΥ ΖΟΥΝ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ»ΚΑΛΕΣΜΑ ΑΝΘΡΩΠΙΑΣ ΚΑΙ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣΠΡΟΣΤΟΥΣ ΣΥΝΑΔΕΛΦΟΥΣ ΤΕΧΝΙΚΟΥΣ ΠΟΥ ΘΑ ΠΑΡΟΥΝ ΕΝΤΟΛΗ ΓΙΑ ΔΙΑΚΟΠΗ ΡΕΥΜΑΤΟΣΣυνάδελφοι τεχνικοί,Τις επόμενες ημέρες θα κληθείτε και θα λάβετε εντολές να διακόψετε το ρεύμα σε εκατοντάδες χιλιάδες φτωχούς και ανέργους συνανθρώπους μας που δεν κατάφεραν να πληρώσουν το χαράτσι.Με κάθε σοβαρότητα και αίσθημα ευθύνης απέναντι στην κοινωνία, αντιλαμβανόμενοι πλήρως τις επιπτώσεις των κινήσεών μας Το συνδικάτο σας, η ταξική και ασυμβίβαστη ΓΕΝΟΠ, σας καλεί να αγνοήσετε αυτές τις εντολές, σας καλεί να μην πειθαρχήσετε, σας καλεί να μην χάσετε την ανθρωπιά σας.Συνάδελφοι – σες,Στις δύσκολες μέρες που ζούμε,• που κλέβουν τους μισθούς μας,• που κλέβουν τις συντάξεις μας,• που κλέβουν και σκοτώνουν τα όνειρά μας,ένα πράγμα δεν πρέπει να τους αφήσουμε να μας κλέψουν. Τις καρδιές μας.Αυτές πρέπει να τις κρατήσουμε ζωντανές για να τους αντιστέκονται και ταυτοχρόνως να τις κάνουμε καταφύγιο για τους φτωχούς και άνεργους συνανθρώπους μας.Συνάδελφοι τεχνικοί, Σε μια κοινωνία 1.000.000 ανέργων και 3.000.000 φτωχών συνανθρώπων μας, που κυριολεκτικά σαν να είναι μπάζα και σκουπίδια είναι σπρωγμένοι και πεταμένοι στο περιθώριο και στα αζήτητα της ζωής εξαιτίας αυτών των βάρβαρων αντεργατικών και αντιλαϊκών πολιτικών, Σας καλούμε να φωνάξετε ότι η ηλεκτρική ενέργεια είναι αγαθό και δεν μπορεί να χρησιμοποιείται ως μοχλός εκβιασμού της κοινωνίας Σας καλούμε να φωνάξετε ότι η ΔΕΗ φτιάχτηκε από το υστέρημα του ελληνικού λαού για να τον υπηρετεί. Συνεπώς, ο ρόλος της και η αποστολή της δεν είναι του φοροεισπράκτορα και του εκβιαστή Σας καλούμε να θυμίσετε και να φωνάξετε τα λόγια του Υπουργού Οικονομικών κ. Βενιζέλου, ο οποίος, σε συνέντευξη τύπου στις 23 Ιούνη 2011, είπε ότι «οι λογαριασμοί του ρεύματος δεν μπορεί να είναι ο μοχλός για να εισπράττονται τέλη ή φόροι και ιδίως φόροι για το ηλεκτρικό ρεύμα, είναι ένα κοινωνικό αγαθό θεμελιώδες» και ο οποίος δυστυχώς το ξέχασε Σας καλούμε να θυμίσετε και να φωνάξετε τα λόγια του Γερμανού Επιτρόπου Ενέργειας κ. ΕΝΤΙΓΚΕΡ ότι «δεν είναι σύννομη με την ευρωπαϊκή νομοθεσία η διακοπή του ρεύματος επειδή δεν πληρώνονται φόροι» Όμως πάνω απ’ όλα Σας καλούμε να φωνάξετε ότι σε εμάς δεν περισσεύει κανείς συνάνθρωπός μας και κανείς νόμος δεν θα μας κάνει να χάσουμε την ανθρωπιά μας. Στις φλέβες μας εξακολουθεί να κυλά αίμα.Γι’ αυτό  Αρνούμαστε να κόψουμε το ρεύμα στους εργάτες της Ελληνικής Χαλυβουργίας που έκλεισαν δύο μήνες απεργίας Αρνούμαστε να κόψουμε το ρεύμα στους αγωνιζόμενους εργαζόμενους του ALTER που είναι 9 μήνες απλήρωτοι Αρνούμαστε να κόψουμε το ρεύμα στους απλήρωτους εργαζόμενους της Ελευθεροτυπίας  Αρνούμαστε να κόψουμε το ρεύμα στις απολυμένες εργάτριες της NOTOS GALLERIES, τους εργαζόμενους στην ALEXPAK, στο ΕΡΡΙΚΟΣ ΝΤΥΝΑΝ και σε μια σειρά άλλες επιχειρήσεις Αρνούμαστε να κόψουμε το ρεύμα στους φτωχούς, τους άνεργους και τους μικροσυνταξιούχους. Δεν θα το κάνουμε ποτέ και ας υποστούμε τις συνέπειες του ΝόμουΣυνάδελφοι – σες,Όχι μόνο σας καλούμε να μην κόψετε το ρεύμα αλλά επιπροσθέτως σας καλούμε όπου το κόβει ο εργολάβος να τον εμποδίσετε.Να τον εμποδίσετε φτιάχνοντας, μαζί με τα εργατικά κέντρα, τα σωματεία, την τοπική αυτοδιοίκηση, τους κοινωνικούς φορείς, τα πολιτικά κόμματα και οργανώσεις αλλά και τον κάθε δημοκρατικό πολίτη, ΑΝΘΡΩΠΙΝΟ ΤΕΙΧΟΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ, έξω από το σπίτι κάθε φτωχού και άνεργου.• Έχουμε τα στοιχεία, τις διευθύνσεις, τις συνοικίες και το ύψος του λογαριασμού για κάθε σπίτι και κάθε μαγαζάκι. • Έχουμε στα χέρια μας το ιστορικό των διακανονισμών.Απ’ όλα αυτά μπορούμε να βγάλουμε σημαντικά συμπεράσματα που θα μας δείξουν που θα θέσουμε προτεραιότητα και που όχι.• Ένα άλλο στοιχείο είναι οι κάρτες ανεργίας.Καμιά διακοπή σε σπίτι άνεργου.Ας πάνε να το κόψουν αυτοί που ψήφισαν αυτόν τον κατάπτυστο και αντικοινωνικό νόμο.Υ.Γ. Σε όσους υπηρέτες του συστήματος και ψευτο-υπεύθυνους μας πουν ότι με αυτή μας την προτροπή θα καταστρέψουμε τη ΔΕΗ και ότι θα ζημιωθεί οικονομικά τους απαντάμε: Τη ΔΕΗ την καταστρέφει αυτός ο κατάπτυστος νόμος και όσοι δεν αντέδρασαν σ’ αυτόν. Τη ΔΕΗ την καταστρέφουν οι κομπίνες, οι αρπαχτές και τα βρώμικα παιχνίδια που γίνονται σε βάρος της. Τη ΔΕΗ την καταστρέφουν αυτοί που σχεδιάζουν το ξεπούλημά της Τη ΔΕΗ την καταστρέφει η Πολιτεία που της χρωστά 181 εκ. ευρώ και κάνει το κορόιδοκαι όχι η ΓΕΝΟΠ/ΔΕΗ που ως ένα ταξικό συνδικάτο στέκεται δίπλα στην κοινωνία.ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΕΕΤΗΔΕ1. Από το σύνολο των 7.500.000 λογαριασμών της ΔΕΗ που εκδίδονται κάθε δίμηνο, τέλος (ΕΕΤΗΔΕ) περιλαμβάνουν οι περίπου 6.300.000.2. Μέχρι σήμερα, από τις 10 Οκτωβρίου που βγήκε ο πρώτος λογαριασμός με ΕΕΤΗΔΕ, έχουν εκδοθεί 9.500.000 και το συνολικό ύψος των τελών (με ΕΕΤΗΔΕ) φθάνει στο 1.950.000.000 ευρώ.3. Από τα 9.500.000 λογαριασμούς με ΕΕΤΗΔΕ μέχρι σήμερα έχουν πληρωθεί τα 5.500.000 με συνολικό ύψος τελών (με ΕΕΤΗΔΕ) 1.100.000 ευρώ.4. Από τα υπόλοιπα 4.000.000 λογαριασμούς με ΕΕΤΗΔΕ που δεν έχουν ακόμα πληρωθεί, το 1.500.000 με ύψος ΕΕΤΗΔΕ 350.000.000 ευρώ έχει λήξει η ημερομηνία πληρωμής.5. Από το 1.500.000 εκ. λογαριασμούς με ΕΕΤΗΔΕ που έχει λήξει η ημερομηνία πληρωμής, στους 250.000 έχει λήξει και το 80ήμερο.6. Από τους 250.000 που έχει λήξει και το 80ήμερο από το σύστημα ΕΡΜΗΣ έχουν βγει 50.000 εντολές διακοπής προς την Εμπορία.Τις επόμενες ημέρες θα βγουν και οι υπόλοιπες και συνεχώς θα προστίθενται και νέες. 7. Από τις 50.000 εντολές διακοπής που έστειλε το σύστημα ΕΡΜΗΣ στην Εμπορία ήδη προώθησε τις 20.000 στο Διαχειριστή του Δικτύου (ΔΕΗ ΔΙΑΝΟΜΗ) για να κοπεί το ρεύμα και συνεχώς θα προωθεί και νέες εντολές.8. Ο Διαχειριστής του Δικτύου από αύριο θα δώσει εντολή στους τεχνίτες της ΔΕΗ και σε εργολάβους να κόψουν το ρεύμα ξεκινώντας από τις περιοχές που η τιμή ζώνης είναι πάνω από 2.500 το τ.μ.ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΥΠΟΥ

Περισσότερα... »

Ιωάννινα, 15.01.2012

13:09

Για το εναλλακτικό πρόγραμμα της αριστεράς

» Νεολαία Συνασπισμού Ιωαννίνων

Ο απλός κόσμος ρωτάει απευθυνόμενος στην αριστερά: Εσείς τι θα κάνατε αν ήσασταν στην κυβέρνηση; Η αριστερή διακυβέρνηση προϋποθέτει, φυσικά, τη διασφάλιση ορισμένων όρων όπως είναι: ένα ισχυρό ταξικό και λαϊκό κίνημα, η αλλαγή πολιτικών συσχετισμών, η ενότητα της αριστεράς. Όμως ας θεωρήσουμε ότι -για λόγους «πολιτικής αδείας»- έχουν εκπληρωθεί αυτοί οι όροι για να επιχειρήσουμε να απαντήσουμε στο επί του πρακτέου, ερώτημα.Μια κυβέρνηση της αριστεράς, λοιπόν, θα έπρεπε να έχει σκεφτεί προτού υλοποιήσει το εναλλακτικό της σχέδιο σε ποια κοινωνική συμμαχία θα βασιστεί, ποιες είναι οι προτεραιότητες, ποια είναι τα κριτήρια και οι στόχοι για μια άλλου τύπου οικονομική και ανάπτυξη, πώς θα δημιουργήσει ένα καλύτερο εσωτερικό και διεθνές περιβάλλον για την υλοποίηση του σχεδίου της. Και επειδή σε κάθε σχέδιο πρέπει να εξασφαλίζεις τα μέσα και τους πόρους, θα έπρεπε να είχε προβλέψει κάποιες απαντήσεις και σε αυτά .Όσον αφορά τις κοινωνικές συμμαχίες, η κοινωνική βάση στήριξης και εκπροσώπησης της αριστερής διακυβέρνησης θα ήταν τα θύματα του μνημονίου και του νεοφιλελευθερισμού, δηλαδή η εργατική τάξη, η νεολαία, τα μεσαία στρώματα της πόλης και του χωριού, το επιστημονικό δυναμικό, οι άνθρωποι των γραμμάτων και του πολιτισμού. Οι προτεραιότητες θα ήταν το να βγει όρθιος ο εργαζόμενος κόσμος από την κρίση και να ενεργοποιηθεί η οικονομική δραστηριότητα στη βάση μιας προοδευτικής και παραγωγικής ανασυγκρότησης της χώρας για να αυξηθεί η απασχόληση και όχι η αποπληρωμή των τοκογλύφων δανειστών. Τα κριτήρια και οι στόχοι θα ήταν η κάλυψη των κοινωνικών αναγκών μέσα από την αναδιανομή εισοδήματος, την ενίσχυση του κοινωνικού κράτους, την ουσιώδη αναβάθμιση της παιδείας και της υγείας, η δημιουργία ενός σταθερού μέλλοντος για τη νέα γενιά, η ευημερία των πολλών και όχι το κέρδος του κεφαλαίου. Το εσωτερικό περιβάλλον θα βελτιωνόταν με την ανασυγκρότηση της οικονομίας, την ακύρωση των μνημονίων και την αποκατάσταση ενός κλίματος αισιοδοξίας για τη δυνατότητα μεγάλων αλλαγών που θα αντικαθιστούσε τα σημερινά αδιέξοδα και τη μαζική κατάθλιψη. Το ευρωπαϊκό και διεθνές περιβάλλον θα επιχειρείτο να αλλάξει με την άρνηση των συμφωνιών για τη μετατροπή της Ευρωζώνης σε μια περιοχή γερμανικής επικυριαρχίας, με τη δημιουργία συμμαχιών για την ανατροπή της Ευρωζώνης για μια εκ βάθρων αλλαγή της Ε.Ε., με μια πλουραλιστική προσέγγιση στις διεθνείς οικονομικές συναλλαγές και στις πηγές δανεισμού. Σχετικά με τα μέσα για την υλοποίηση της νέας οικονομικής πολιτικής θα προχωρούσαν: η ριζική δημοκρατική αναμόρφωση του κρατικού μηχανισμού, η εθνικοποίηση - κοινωνικοποίηση των τραπεζών και των επιχειρήσεων στρατηγικής σημασίας και κοινής ωφέλειας, η ένταξη στο οικονομικό σύστημα φορέων εθνικού, τομεακού, περιφερειακού και κλαδικού σχεδιασμού, η εισαγωγή νέων μορφών συνεταιριστικής επιχειρηματικότητας και η ενίσχυση του κοινωνικού τομέα ο οποίος πρέπει να λειτουργεί εκτός αγοράς, η απελευθέρωση και ενίσχυση του ρόλου των συνδικάτων και κινημάτων, η εισαγωγή μορφών εργατικού και κοινωνικού ελέγχου και συστημάτων εργατικής αυτοδιαχείρισης και ένα νέο σύστημα πολιτικής εκπροσώπησης, διοίκησης και αυτοδιοίκησης με εισαγωγή μορφών άμεσης δημοκρατίας. Αναφορικά με τους πόρους, αυτοί θα προέκυπταν από τη δραστική μείωση των στρατιωτικών δαπανών, τη διεκδίκηση των γερμανικών αποζημιώσεων, τη ριζοσπαστική φορολογική μεταρρύθμιση με βάρος στη φορολόγηση του κεφαλαίου, της μεγάλης ακίνητης περιουσίας, της χρηματιστηριακής δραστηριότητας και της φοροδιαφυγής. Και μόνο η κάλυψη της διαφοράς αποτελεσματικότητας του φορολογικού συστήματος σε σχέση με τα ευρωπαϊκά δεδομένα θα απέφερε ένα 5% του ΑΕΠ, που ισοδυναμεί με 11 δισ. ευρώ ετησίως, ενώ 6 δισ. κάθε χρόνο θα εξοικονομούσε και η πάταξη της εισφοροδιαφυγής. Η επιχειρηματική δραστηριότητα των αναμορφωμένων δημοσίων επιχειρήσεων, η υπέρ της απασχόλησης και της παραγωγικής δραστηριότητας αξιοποίηση των κοινοτικών πόρων καθώς και η αξιοποίηση με όρους ανάπτυξης της εσωτερικής αποταμίευσης θα μπορούσαν να χρηματοδοτήσουν ένα νέο ξεκίνημα της ελληνικής οικονομίας, η οποία θα ανατροφοδοτούσε με τη σειρά της την κοινωνία με νέους πόρους. Φυσικά όλα τα παραπάνω, που πολύ συμπυκνωμένα παρουσιάζονται και χρήζουν εξειδίκευσης, δεν αρκούν διότι πλήθος ζητήματα θα προκύψουν άμεσα. Για παράδειγμα, επειδή δεν έχει κανείς το μαγικό ραβδάκι και δεν μπορεί να υποσχεθεί μια εύκολη έξοδο από την κρίση, θα πρέπει να προσδιοριστεί και μια σταδιακή εφαρμογή μέτρων αποκατάστασης από τα πλήγματα των μνημονίων. Στην περίπτωση αυτή μια αριστερή κυβέρνηση θα ξεκινούσε από τις πιο ευάλωτες κατηγορίες, όπως είναι οι άνεργοι, οι άστεγοι και οι κοινωνικά αποκλεισμένοι, οι χαμηλοσυνταξιούχοι, οι οικογένειες χωρίς εισόδημα, ταυτόχρονα με ένα σύντομο χρονοδιάγραμμα πλήρους αποκατάστασης και φυσικά βελτίωσης του εισοδήματος των εργαζομένων. Όμως στα ζητήματα που έχουν σχέση με τις συμβάσεις, τις εργασιακές σχέσεις, τα ασφαλιστικά και συλλογικά δικαιώματα, με την πάταξη της ακρίβειας, με την απρόσκοπτη και αναβαθμισμένη λειτουργία της υγειονομικής περίθαλψης και του εκπαιδευτικού συστήματος, με την υπερχρέωση των νοικοκυριών, η παρέμβαση θα ήταν άμεση και ριζική. Το μεγαλύτερο πρόβλημα, πάντως, με όσα έχουν προηγηθεί στη χώρα μας είναι αυτό που έχει σχέση με το δημόσιο χρέος και τους καταναγκασμούς της Ευρωζώνης. Αυτούς τους κόμπους κανείς δεν μπορεί να τους αγνοήσει. Το χρέος δεν μπορεί και δεν πρέπει να αποπληρωθεί. Η στάση πληρωμών -ειδικά σήμερα που έχει τεθεί όχι το αν, αλλά το είδος της χρεωκοπίας- με πρωτοβουλία της χώρας, είναι αυτή που μπορεί να εξασφαλίσει ότι η ρύθμιση του χρέους θα είναι σε όφελος του λαού και θα δώσει μια ανάσα από τα τοκοχρεολύσια . Όσον αφορά τον μηχανισμό του ευρώ, υπάρχουν αρκετοί μέσα στην αριστερά, όπως και ο γράφων, που θεωρούν ότι μια προοδευτική και πολύ περισσότερο η σοσιαλιστική προοπτική της χώρας δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί μέσα στο σημερινό νεοφιλελεύθερο οικοδόμημα της Ευρωζώνης. Συνεπώς θα υπάρξει ή η ανατροπή του ευρωπαϊκού πλαισίου ή η αναγκαστική επιλογή της εξόδου από την Ευρωζώνη. Το πρώτο που θα ενδιέφερε, πάντως, μια κυβέρνηση της αριστεράς θα ήταν να εφαρμόσει το πρόγραμμά της, να στηρίξει το λαό χωρίς να εκβιάζεται ή να χειραγωγείται από το δόγμα: μέσα στην Ευρωζώνη με κάθε θυσία. Αν λοιπόν η στάση πληρωμών, η οποία δεν σημαίνει και αυτόματη έξοδο από το ευρώ, μπορεί να δημιουργήσει όρους ενισχυμένης διαπραγμάτευσης για τη διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του χρέους εντός Ευρωζώνης, τότε αυτό θα μπορούσε να είναι η πρώτη επιλογή. Ωστόσο μια αριστερή κυβέρνηση θα αποδραματοποιούσε το ενδεχόμενο εξόδου από το ευρώ, θα το αντιμετώπιζε ως μια ενδεχόμενη επιλογή και στην περίπτωση του αναπόφευκτου, θα προετοίμαζε και θα διαπραγματευόταν τους πιο συμφέροντες όρους εξόδου. Θα έλεγαν κάποιοι ότι καλά είναι όλα αυτά για να είναι αληθινά και θα μας εγκαλούσε ότι το σύστημα δεν θα άφηνε μια κυβέρνηση της αριστεράς να υλοποιήσει αυτούς τους στόχους ή άλλοι θα ισχυριζόντουσαν ότι όλα τα πιο πάνω αποτελούν διαχείριση στο πλαίσιο του καπιταλισμού.Στους πρώτους θα απαντούσαμε ότι ο κίνδυνος αυτός υπάρχει, αλλά αν δεν τολμήσεις τότε οι συνέπειες θα είναι η στρατηγική ήττα του κινήματος και η εφαρμογή ενός άγριου νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού. Ο δρόμος των μεγάλων αλλαγών θα ανοίξει αν η αριστερή κυβέρνηση στηρίζεται σε ένα ισχυρό κίνημα του λαού που θα πείθεται βήμα - βήμα για την ορθότητα των επιλογών και θα συμμετέχει ενεργά και σε συμμαχίες μέσα και έξω από τα σύνορα της Ευρώπης. Στους δεύτερους θα απαντούσαμε ότι σίγουρα μια κυβέρνηση της αριστεράς και των συμμάχων της δεν θα έθετε ως άμεσο στόχο τον σοσιαλισμό, διότι οι έκτακτες συνθήκες απαιτούν μια μεταβατική κυβέρνηση με άμεσους στόχους την κατάργηση των Μνημονίων, την ακύρωση του νεοφιλελευθερισμού, μια αντιμονοπωλιακή κυβέρνηση που οπωσδήποτε θα κινείται στο έδαφος του καπιταλισμού, αλλά ταυτόχρονα θα τον αμφισβητεί όσο θα εισάγει μεγάλες τομές και αναδιαρθρώσεις σε βάρος του κεφαλαίου και θα δημιουργεί γέφυρες με τον στόχο για τον σοσιαλισμό. Διότι ούτε ο σοσιαλισμός πραγματοποιείται με μια απλή αλλαγή κυβέρνησης, αφού απαιτείται μια συνεχής πορεία ρήξεων και συγκρούσεων, ενώ από την άλλη τον σοσιαλισμό του 21ου αιώνα πρέπει εν κινήσει να τον ανακαλύψουμε μαζί με την εργατική τάξη και τους συμμάχους της, αξιοποιώντας την αρνητική και θετική διεθνή εμπειρία. Άλλωστε, όπως θα έλεγε και ο Μαρξ, δεν προσφέρουμε έτοιμες συνταγές από την κουζίνα του μέλλοντος.

Περισσότερα... »

11:54

Δημοσκοπήσεις: "Η ώρα της αριστεράς"

» Νεολαία Συνασπισμού Ιωαννίνων

Αν η χρονιά που πέρασε ήταν καταστροφική για την ελληνική οικονομία, για την κοινωνία ήταν ολέθρια. Οι εργαζόμενοι -όσοι απέμειναν- είδαν τους μισθούς να πετσοκόβονται, τα εργασιακά δικαιώματα να εξαφανίζονται και τη ζωή τους να γυρίζει πίσω σε συνθήκες της δεκαετίας του '60. Τη νέα χρονιά η κατάσταση θα είναι πιο ζοφερή. Η τρόικα επανέρχεται με νέο Μνημόνιο, η τρικομματική κυβέρνηση είναι έτοιμη να υπογράψει τη νέα δανειακή σύμβαση και η κοινωνία ξεχειλίζει από οργή, αγανάκτηση και φόβο. Μοναδική ελπίδα η ανατροπή αυτής της πολιτικής και των δυνάμεων που την εκφράζουν. Οι έξι μήνες της καταστροφής Κατά τη διάρκεια των έξι μηνών που μεσολάβησαν από την τελευταία ανάλυση που παρουσιάσαμε στην "Αυγή", οι πολιτικές εξελίξεις είναι γνωστές, έτρεξαν με μεγάλη ταχύτητα, πήραν δραματικές διαστάσεις και άφησαν το αποτύπωμά τους. Από την ολιγοήμερη ευφορία της κυβέρνησης -για τη συμφωνία της 21ης Ιουλίου που θα αντιμετώπιζε το δημόσιο χρέος- περάσαμε στους εκβιασμούς για την καταβολή της 6ης δόσης. Από τη νέα «επιτυχία» της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ - με την συμφωνία της 27ης Οκτωβρίου και το «κούρεμα» του χρέους στο 50% - βρεθήκαμε μπροστά σε μεγάλες κινητοποιήσεις των εργαζομένων και στο αυθόρμητο ξέσπασμα των πολιτών κατά της κυβερνητικής πολιτικής στις εκδηλώσεις για την 28η Οκτωβρίου. Από την τυχοδιωκτική πολιτική του δημοψηφίσματος, στην παραίτηση του πρωθυπουργού Γ. Παπανδρέου, με κορυφαίο γεγονός τη δημιουργία κατόπιν πιέσεων της τρικομματικής κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ, Ν.Δ. και ΛΑΟΣ με πρωθυπουργό τον τραπεζίτη και έτοιμο από παλιά Λ. Παπαδήμο.Τον βαθμό επιρροής των πολιτών από αυτή την πυκνή αλληλουχία γεγονότων θα προσπαθήσουμε να μελετήσουμε μέσα από ένα μεγάλο πλήθος δημοσκοπήσεων που διενήργησαν το σύνολο των εταιρειών στο αντίστοιχο χρονικό διάστημα.Αναζητείται ελπίς Σχεδόν δύο χρόνια έχουν περάσει από την ημέρα που ο Γ. Παπανδρέου άνοιξε την «κερκόπορτα» για την είσοδο της τρόικας στην ελληνική πολιτική ζωή υποσχόμενος τη σωτηρία της οικονομίας από τη χρεωκοπία. Τα αποτελέσματα της ανιστόρητης αυτής επιλογής είναι καταστροφικά και καταγράφονται από τη συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών αφού:* 95,5% είναι απαισιόδοξοι για την πορεία της χώρας,* 95% θεωρεί ότι πορευόμαστε σε λάθος κατεύθυνση,* 92,5% πιστεύει ότι η οικονομία της χώρας με την πολιτική που ακολουθείται χειροτερεύει,* 90% φοβάται ότι και τα επόμενα χρόνια η κατάσταση θα είναι χειρότερη,* 87% δηλώνει ότι δεν αντέχει νέα οικονομικά μέτρα,* 76% δεν μπορεί να ανταποκριθεί στις οικονομικές του υποχρεώσεις, και το πιο συγκλονιστικό,* 75% των νέων ηλικίας 18-24 ετών σκέφτονται να μεταναστεύσουν στο εξωτερικό γιατί διαπιστώνουν ότι δεν έχουν μέλλον στην Ελλάδα.Οι πολίτες εξάντλησαν προ πολλού κάθε αντοχή και όποια ανεκτικότητα έδειξαν το πρώτο διάστημα.Μέσα σε αυτό το πολιτικό και κοινωνικό πλαίσιο δυσφορίας κυοφορήθηκε η κυβέρνηση Παπαδήμου, ως ειδικού σκοπού και συγκεκριμένης, μικρής χρονικής διάρκειας.Είναι αλήθεια ότι τις πρώτες μέρες μετά την ανάληψη της πρωθυπουργίας από τον Λ. Παπαδήμο καταγράφηκε ένα αίσθημα «λύτρωσης» και ανακούφισης στους πολίτες, που κυρίως οφείλονταν στην αποχώρηση του Γ. Παπανδρέου και λιγότερο σε θετική γνώμη για τον «άγνωστο» πρωθυπουργό. Η συνέχιση της πολιτικής που θα ασκούσε η νέα τρικομματική κυβέρνηση πέρασε για λίγες μέρες σε δεύτερη μοίρα. Όμως τα «θαύματα» δεν διαρκούν πολύ. Λίγες βδομάδες μετά τη συγκρότηση της κυβέρνησης του Λ. Παπαδήμου, η εμπιστοσύνη των πολιτών κατρακυλάει και πλησιάζει τις χειρότερες επιδόσεις της προηγούμενης μονοκομματικής κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ. Η νέα κυβέρνηση δεν μπορεί να ανατρέψει το δυσμενές για αυτήν κλίμα που κυριαρχεί στην ελληνική κοινωνία, με αποτέλεσμα να καταγράφεται ως πλειοψηφούσα άποψη, για πρώτη φορά ιστορικά, η απαίτηση για άμεση προσφυγή στις εκλογές. Οι πολιτικές γυρίζουν την πλάτη στα κόμματα του Μνημονίου Η κατάρρευση όλων των ποιοτικών χαρακτηριστικών του ΠΑΣΟΚ, η υποχώρηση της Ν.Δ., η επιφανειακή στασιμότητα του ΛΑΟΣ και η αδυναμία της ΔΗΣΥΜ να πείσει τους πολίτες ότι είναι αναγκαία η παρουσία της στο νέο πολιτικό σκηνικό που διαμορφώνεται, είναι τα κύρια συμπεράσματα της μελέτης του συνόλου των δημοσιοποιημένων και μη ερευνών αυτής της περιόδου.Η πρόθεση ψήφου για το ΠΑΣΟΚ ξεπερνάει ελάχιστα τα μονοψήφια ποσοστά και συγκεκριμένα στο τέλος της χρονιάς είναι κοντά στο 10,5%, καταγράφοντας νέες απώλειες μέσα σε ένα εξάμηνο. Η συσπείρωσή του έχει φτάσει στο ναδίρ, με ποσοστό 28%, οι ψηφοφόροι του σε ποσοστό 23,5% στρέφονται προς τα αριστερά κόμματα, ενώ σημαντικό ποσοστό της τάξης του 35,5% παραμένει στους αναποφάσιστους. Την ίδια περίοδο ο Γ. Παπανδρέου χάνει 12,5% της δημοτικότητάς του, με αποτέλεσμα να καθίσταται ο πλέον αντιδημοφιλής πολιτικός αρχηγός. Επιπλέον καταγράφει απώλειες 11,5% ως προς την εμπιστοσύνη των πολιτών για τη θέση του πρωθυπουργού. Με τέτοια ευρήματα είναι φανερό ότι ο Γ. Παπανδρέου είναι πλέον βαρίδι για το ΠΑΣΟΚ. Είναι άγνωστο ακόμα τι θα γίνει στο ΠΑΣΟΚ ως προς το θέμα της ηγεσίας που έχει ανοίξει και συζητείται στη σημερινή κρίσιμη συνεδρίαση του Εθνικού συμβουλίου. Το βέβαιο είναι ότι το ΠΑΣΟΚ θα πληρώσει πολύ ακριβά το τίμημα των πολιτικών επιλογών των δύο τελευταίων χρόνων.Εδώ και δύο χρόνια παρατηρούμε τη δυσκολία της Ν.Δ. να εισπράξει δημοσκοπικά από τη συνεχή πτώση του ΠΑΣΟΚ, παρόλο που τυπικά μέχρι τον Οκτώβριο εξέφραζε έναν «αντιμνημονιακό» πολιτικό λόγο. Οι πολίτες χρέωναν και στα δύο κόμματα εξουσίας τις σωρευμένες αποτυχίες του πολιτικού συστήματος. Η συγκρότηση της κυβέρνησης Λ. Παπαδήμου με τη συμμετοχή και της Ν.Δ., την επηρέασε αρνητικά, αφού υποχώρησε ως προς την πρόθεση ψήφου και κατέγραψε απώλειες 5,5% στον βαθμό της ικανοποίησης των πολιτών από τον τρόπο που ασκεί αντιπολίτευση. Τραυματισμένος εξέρχεται και ο Α. Σαμαράς, χάνοντας σε ποσοστό 2% και ως προς την ικανότητά του για τη θέση του πρωθυπουργού, αλλά και ως προς στη δημοτικότητα του. Η Ν.Δ. είναι εγκλωβισμένη στην επιλογή της να συμμετέχει στην κυβέρνηση του Λ. Παπαδήμου. Χρεώνεται και τις δυσλειτουργίες που παρουσιάζει, και τα νέα αντιλαϊκά μέτρα που θα πάρει. Με αυτήν την επιλογή της ξέκοψε απότομα από ένα τμήμα της πολιτικής της βάσης το οποίο έμενε ικανοποιημένο από τον «αντιμνημονιακό» της λόγο. Μπορεί λοιπόν η Ν.Δ. να εξακολουθεί να προηγείται του καταρρέοντος ΠΑΣΟΚ, όμως ο στόχος της αυτοδυναμίας εξακολουθεί να είναι ανέφικτος.Η μικρή και σταθερή ανοδική πορεία του ΛΑΟΣ που καταγράφονταν μέχρι τον Οκτώβριο ανακόπηκε απότομα. Η καθοδική πορεία του τελευταίου δίμηνου δεν πρέπει να πέρασε απαρατήρητη από τον Γ. Καρατζαφέρη που πολιτεύεται με βάση τα ευρήματα των δημοσκοπήσεων, ευρήματα που καθορίζουν σε μεγάλο βαθμό τις απότομες «κωλοτούμπες» στον πολιτικό και επικοινωνιακό του λόγο. Οι προσεχείς του απόψεις για την κυβέρνηση του Λ. Παπαδήμου και για τον χρόνο των εκλογών θα έχουν ως πυξίδα τα αποτελέσματα των επόμενων δημοσκοπήσεων.Το νέο κόμμα της ΔΗΣΥΜ εκτός του ότι δεν παρουσιάζει δυναμική, δεν ευνοείται ούτε κι από τη μικρή δημοτικότητα της Ντ. Μπακογιάννη. Έτσι δεν φαίνεται ικανό να ξεπεράσει το νομικό φράγμα του 3%, ποσοστό που θα του επιτρέψει την είσοδο στο κοινοβούλιο. Η πίεση που θα δεχθεί προεκλογικά από τη Ν.Δ. μπορεί να αποδειχτεί καταλυτική.Συμπερασματικά καταλήγουμε ότι μόνο ο ένας στους τρεις πολίτες που συμμετέχουν στις έρευνες καταθέτει θετική πρόθεση ψήφου και στα τέσσερα κόμματα αθροιστικά που στηρίζουν την πολιτική του Μνημονίου, γεγονός που καταδεικνύει τη μεγάλη αντίθεση της κοινωνίας στην ασκούμενη πολιτική. Οι δυνάμεις της ευρύτερης αριστεράς Οι αριστερές δυνάμεις στο σύνολό τους παρουσίασαν δημοσκοπική άνοδο τη χρονική περίοδο που μελετάμε. Η μεγάλη φθορά του ΠΑΣΟΚ τροφοδότησε όλους τους πολιτικούς χώρους, κυρίως όμως την αριστερά. Από τον πίνακα των συσπειρώσεων - μετακινήσεων παρατηρούμε ότι 8% μετακινείται προς τη ΔΗΜ.ΑΡ. του Φ. Κουβέλη, το 6% προς τον ΣΥΡΙΖΑ και το 5,0% προς το Κ.Κ.Ε. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει το προφίλ των μετακινούμενων ψηφοφόρων. Το «εκσυγχρονιστικό» τμήμα στρέφεται προς τη ΔΗΜ.ΑΡ, ενώ το κατά βάση «παραδοσιακό» τμήμα μετακινείται προς ΣΥΡΙΖΑ και ΚΚΕ. Θα πρέπει να επισημάνουμε ότι οι μετακινήσεις προς το ΣΥΡΙΖΑ και το ΚΚΕ είναι περισσότερο σταθερές και ελάχιστα εξαρτώνται από τις εξελίξεις στο ΠΑΣΟΚ. Αντίθετα οι μετακινούμενοι «νοικοκυραίοι» προς τη ΔΗΜ.ΑΡ., έχουν μικρότερη βεβαιότητα, αφού οι εξελίξεις στο ηγετικό πρόβλημα του ΠΑΣΟΚ θα παίξουν καθοριστικό ρόλο στην τελική τους επιλογή. Να σημειώσουμε επίσης ότι ο ΣΥΡΙΖΑ και το ΚΚΕ κατέχουν τις δύο πρώτες θέσεις για την αντιπολίτευση που ασκούν και στην πολιτική συμπάθεια που οι πολίτες εκφράζουν προς τα κόμματα.Το κόμμα των Οικολόγων δεν ευνοείται από την πολιτική ατζέντα της διετίας και την κατάσταση που βιώνουν οι πολίτες. Αρνητικά επίσης τους επηρέασε και η αλλαγή πολιτικής που εκπέμπουν στον αντιμνημονιακό τους λόγο μετά τη δημιουργία της κυβέρνησης Παπαδήμου.Η ισχυροποίηση της εκλογικής βάσης του ΣΥΡΙΖΑ Συνηθίζουμε να δείχνουμε μεγαλύτερο ενδιαφέρον στις δημοσκοπικές έρευνες στην πρόθεση ψήφου και να αγνοούμε τα ποιοτικά χαρακτηριστικά που τις συνοδεύουν. Όμως αυτά τα στοιχεία είναι που βοηθούν να καταλάβουμε τις ουσιαστικότερες απόψεις των πολιτών.Η εικόνα του ΣΥΡΙΖΑ βελτιώθηκε αισθητά όπως αποδεικνύουν τα παρακάτω στοιχεία αφού:* 10,5% πιστεύει ότι είναι το πιο προοδευτικό κόμμα,* 8,5% θεωρεί ότι είναι κοντά στη σημερινή εποχή,* 7% βλέπει ότι έχει τις καλύτερες προοπτικές για το μέλλον, και* 6,5% των πολιτών ταυτίζεται με τις απόψεις του.Από τη μελέτη όλων των χαρακτηριστικών που καθορίζουν την εικόνα των κομμάτων, προκύπτει ότι το 6% των πολιτών έχει απόλυτα θετική γνώμη για τον ΣΥΡΙΖΑ όταν το αντίστοιχο ποσοστό της προηγούμενης περιόδου ήταν 3,5%.Στην κυβερνητική ικανότητα -κάτι που αποτελεί μόνιμα το αδύνατο σημείο όλων των κομμάτων της αριστεράς- ο ΣΥΡΙΖΑ παρουσιάζει επίσης σημαντική άνοδο αφού:* 6,5% θεωρεί ότι έχει σωστές προτάσεις για την έξοδο από την κρίση, την ανάπτυξη της οικονομίας και την αντιμετώπιση της ανεργίας, και* 6% συμφωνεί με τον πολιτικό του λόγο στα κοινωνικά ζητήματα της παιδείας και της υγείας.Αν τα προηγούμενα στοιχεία τα συνεκτιμήσουμε και με το 10,5% που έχει ως πρόθεση ψήφου ο ΣΥΡΙΖΑ στις ηλικίες 18-24 και 45-54, μπορούμε να συμπεράνουμε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ απέκτησε πιο στέρεα πολιτική φυσιογνωμία.Από τον περασμένο Ιούλιο ο Αλ. Τσίπρας κατέθεσε δημόσια στην ελληνική κοινωνία την πρόταση για τη διέξοδο από την κρίση, τη δημιουργία νέου κυβερνητικού συνασπισμού εξουσίας σε αντιμνημονιακή και αριστερή βάση, θέτοντας τις ηγεσίες των κομμάτων στις οποίες απευθύνεται ενώπιον των ιστορικών τους ευθυνών. Η πρόταση αυτή πυροδότησε προσδοκίες στην κοινωνία και αναθέρμανε τις ελπίδες για την ενότητα της αριστεράς. Σε επίπεδο μετρήσεων το 28% του συνόλου των πολιτών ανταποκρίνεται θετικά, γεγονός που αποδεικνύει το αρχικό εύρος των πολιτών που επιθυμούν την ενότητα της Αριστεράς για την ουσιαστική ανατροπή της μνημονιακής πολιτικής. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν τα στοιχεία που δείχνουν ότι αυτήν την πρόταση τη στηρίζουν το 79% των εν δυνάμει ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ, το 56% των ψηφοφόρων του ΚΚΕ, το 32,5% των ψηφοφόρων της ΔΗΜ.ΑΡ. και το 7% των σημερινών ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ.Όλα τα στοιχεία μας οδηγούν σε ασφαλή συμπεράσματα που δείχνουν ότι η δημοσκοπική άνοδος του ΣΥΡΙΖΑ πατάει σε περισσότερο στέρεα βάση, ότι η εκλογική βάση του ΚΚΕ έλκεται από την πολιτική πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ και ότι οι πολίτες που μετακινούνται από το ΠΑΣΟΚ προς την ΔΗΜ.ΑΡ. είναι «συντηρητικών» αποχρώσεων. Ο δρόμος προς τις εκλογές Οι εκβιασμοί σε βάρος της κοινωνίας προκειμένου να αποδεχτεί τα νέα εξοντωτικά μέτρα που φέρνει η τρόικα, οι εσωκομματικές αντιδράσεις που ενυπάρχουν στα κόμματα που στηρίζουν την κυβέρνηση, οι δραματικές εξελίξεις στο ΠΑΣΟΚ που αποτελεί τον ένα πόλο του δικομματισμού με βαρύτατες ευθύνες στο πώς φθάσαμε ως εδώ, οι πιέσεις που ασκεί το πολιτικό οικονομικό κατεστημένο προκειμένου να αποφύγει τη λαϊκή ετυμηγορία, συνθέτουν το κολασμένο τρίμηνο που επέρχεται. Θεωρώ ότι θα ήταν παρακινδυνευμένο να προσδιοριστούν οι πολιτικές εξελίξεις και ο χρόνος των εκλογών ακόμα κι αν προστρέξουμε στην επιστήμη της «Θεωρίας των παιγνίων», αφού οι παίκτες είναι πολλοί, τα συμφέροντα μεγάλα και αντικρουόμενα και το πολιτικό σκηνικό υπό κατάρρευση.Η προϊούσα φθορά του δικομματικού πολιτικού συστήματος, τα ορατά του αδιέξοδα και η εκρηκτική κοινωνική διάσταση που εντείνεται έχουν λειτουργήσει ως την ώρα ως γεννήτρια πολιτικών ανακατατάξεων. Η εκλογική εκτίμηση των κομμάτων στο τέλος του 2011, που υπολογίζουμε με όλες τις χρονοσειρές, μας επιβεβαιώνει τα προαναφερθέντα.Η Ν.Δ. όχι μόνο την αυτοδυναμία δεν φαίνεται να προσεγγίζει, αλλά αδυνατεί να πλησιάσει και το ποσοστό του 33,5% που είναι το ιστορικά χαμηλότερο ποσοστό της σε βουλευτικές εκλογές.Το ΠΑΣΟΚ έχει υποστεί «κούρεμα» περίπου 60% στο ποσοστό του 43,9% που έλαβε το 2009, με συνεχή πτωτική πορεία. Ο κομματικός μηχανισμός που έχει απομείνει φέρει μεγάλα τραύματα. Εντελώς ξεκομμένο το ΠΑΣΟΚ από τις κοινωνικές δυνάμεις που παραδοσιακά το στήριζαν, έχει χάσει τα ποσοτικά και ποιοτικά χαρακτηριστικά που το καθιστούσαν τον ένα από τους δύο πόλους του δικομματισμού για 34 ολόκληρα χρόνια. Το πολιτικό σκηνικό γκρεμίζεται και όσοι είχαν μάθει από το παρασκήνιο να δίνουν λύσεις εναλλαγής τώρα αδυνατούν να διαμορφώσουν συνθήκες επιτυχούς παρέμβασης.Ναι, το 2012 είναι μια σημαντική χρονιά για την αριστερά, αφού η Ιστορία δεν την προσκαλεί συχνά. Και δεν είναι μόνο γιατί το άθροισμα των ποσοστών της τη φέρνει στην πρώτη θέση δημοσκοπικά. Είναι και γιατί η αριστερά μπορεί και πρέπει να διαμορφώσει ενωτική εναλλακτική πρόταση διεξόδου από την κρίση με υπευθυνότητα και χωρίς φοβίες. Η κοινωνία την έχει ανάγκη. Αν δεν προσπαθήσει, οι πολίτες θα την τιμωρήσουν, είτε την ενισχύουν σήμερα δημοσκοπικά, είτε σε ποσοστό 38,7% παραμένουν ακόμα αναποφάσιστοι. Τότε μπορεί να ενισχύσουν ό,τι αντιδραστικό και απολίτικο «κρύβεται» στο 9,5% των άλλων κομμάτων. Η τιμωρία αυτή θα είναι μεγαλύτερη σε όποια κόμματα την αρνηθούν και γυρίσουν την πλάτη στην αγωνία των πολιτών που επιθυμούν να δουν την αριστερά μπροστά στις εξελίξεις και όχι πίσω από αυτές.Ο δρόμος προς τις κάλπες πρέπει να συντομευθεί. Μοναδικός και καθοριστικός τρόπος οι ενωτικές μαζικές κινητοποιήσεις των πολιτών για να αποκαταστήσουν το έλλειμμα της δημοκρατίας, για να επιβάλουν την ημέρα των εκλογών, για την απαλλαγή από το Μνημόνιο και την πολιτική τους. * Ο Κώστας Πουλάκης είναι μέλος της Π.Γ. του Συνασπισμού, υπεύθυνος της Επιτροπής Ερευνών και Μελέτης Δημοσκοπήσεων

Περισσότερα... »

Ιωάννινα, 12.01.2012

15:54

Ανακοίνωση της Νεολαίας Συνασπισμού για την 24ωρη πανεργατική απεργία στις 17/1/12

» Νεολαία Συνασπισμού Ιωαννίνων

Καθημερινό φαινόμενο αποτελούν πλέον οι απολύσεις και η εργοδοτική αυθαιρεσία. Οι εργαζόμενες και οι εργαζόμενοι βιώνουν καθημερινά έναν αδυσώπητο ταξικό πόλεμο από τις δυνάμεις του κεφαλαίου. Οι συνθήκες εργασιακής επισφάλειας και η ανεργία έχουν οδηγήσει χιλιάδες ανθρώπους σε αδιέξοδο με αποτέλεσμα την αδυναμία κάλυψης ακόμη και των πιο βασικών τους αναγκών.Η κυβέρνηση του τραπεζίτη Παπαδήμου, ο ΣΕΒ, η Ευρωπαϊκή Ένωση επιδιώκουν τώρα να διαλύσουν κάθε εργασιακό δικαίωμα και στον ιδιωτικό τομέα με κατάργηση 13ου και 14ου μισθού, με διάλυση κάθε συλλογικής κατοχύρωσης και υπονόμευσης της Εθνικής Γενικής Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας.Την απάντηση τους στην μαύρη εργασιακή πραγματικότητα του μνημονίου δίνουν οι εργαζόμενοι της Χαλυβουργίας, του ALTER, της Ελευθεροτυπίας και οι χιλιάδες άλλοι εργαζόμενοι που αγωνίζονται κόντρα στην τρομοκρατία της απόλυσης και των περικοπών στους χώρους δουλειάς.Η κόκκινη γραμμή για τους εργαζόμενους δεν μπορεί να είναι τίποτε άλλο εκτός από τα ίδια τους τα δικαιώματα. Με όπλο την απεργία και την ανυπακοή να διαλυθεί κάθε σχέδιο της εργοδοσίας και των κυβερνήσεων του κεφαλαίου για διάλυση των εργατικών κεκτημένων. Καμία θυσία για την ανταγωνιστικότητα, καμία θυσία για τα κέρδη τους.

Περισσότερα... »

15:49

Αλληλεγγύη στον αγώνα των εργαζομένων της «Ελευθεροτυπίας»

» Νεολαία Συνασπισμού Ιωαννίνων

Στηρίζουμε τις διαδικασίες και χαιρετίζουμε τον απεργιακό αγώνα των εργαζομένων της «Ελευθεροτυπίας», οι οποίοι εξακολουθούν να παραμένουν απλήρωτοι εδώ και πάνω από έξι μήνες.Παρά την προηγούμενη γραπτή διαβεβαίωση της ιδιοκτήτριας πως αναγνωρίζει τα χρέη της προς τους εργαζόμενους, αυτοί, όχι μόνο δεν εξαιρέθηκαν από το δικαστήριο από τα προστατευτικά μέτρα έναντι των πιστωτών της στο πλαίσιο της αίτησης υπαγωγής της εταιρείας στο άρθρο 99 του πτωχευτικού κώδικα, αλλά διατρέχουν πλέον άμεσα τον κίνδυνο να χάσουν, πέρα από τα δεδουλευμένα τους και όποιες αποζημιώσεις έχουν ως απαιτήσεις έναντι της εφημερίδας.Εξακολουθούμε να θεωρούμε πλήγμα για τη δημοκρατία το γεγονός ότι κινδυνεύει να κλείσει μια εφημερίδα που έδινε φωνή σε αγώνες κατά των αντεργατικών μνημονίων που ψηφίζει η κυβέρνηση κατ’ επιλογή της πλουτοκρατίας, της τρόικαw και του ΔΝΤ. Δεν παραβλέπουμε επίσης την άνιση χρηματοδότηση των ΜΜΕ, με κύριο κριτήριο τη φιλική ή όχι στάση που τηρούν έναντι της κυβερνητικής πολιτικής. Η ιδιοκτησία όμως της εφημερίδας θα πρέπει να ικανοποιήσει τις αποφάσεις -αιτήματα της χθεσινής συνέλευσης των εργαζομένων για τη διασφάλιση της απασχόλησης, των δεδουλευμένων και των μελλοντικών μισθών τους, ώστε να επανεκδοθεί η εφημερίδα.Ευχόμαστε στους εργαζόμενους/ες της ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑΣ καλή δύναμη. Eίμαστε στο πλευρό τους και θα ενισχύσουμε με κάθε τρόπο τον αγώνα τους. ΔΙΚΤΥΟ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΩΝ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ

Περισσότερα... »

Ιωάννινα, 11.01.2012

11:01

Καμία πρόσληψη το 2012 στα σχολεία

» Νεολαία Συνασπισμού Ιωαννίνων

Με τις χειρότερες προοπτικές μπαίνει το 2012 για την εκπαίδευση. Χθες, πρώτη ημέρα έναρξης των σχολείων μετά τις διακοπές των Χριστουγέννων, η υπουργός Παιδείας, Αν. Διαμαντοπούλου, σε συνάντηση που είχε με το Δ.Σ. της ΟΛΜΕ, ανακοίνωσε ότι δεν θα υπάρξουν διορισμοί στην εκπαίδευση και δεν πρόκειται να πραγματοποιηθεί φέτος διαγωνισμός του ΑΣΕΠ για την πρόσληψη μόνιμου εκπαιδευτικού προσωπικού.Δεν θα γίνει διαγωνισμός του ΑΣΕΠ. Συνεχίζονται οι διαπραγματεύσεις με τη Ν.Δ. για νέο Λύκειο και εξεταστικό...Πέρυσι, έγιναν μόλις 546 προσλήψεις έναντι 2.825 το 2010, 5.556 το 2009 και 7.836 το 2008. Το 2012 το κοντέρ μηδενίζεται, με την υπουργό Παιδείας να δηλώνει ότι ενδεχομένως να γίνει διαγωνισμός για ελάχιστες προσλήψεις σε σχολεία ειδικής εκπαίδευσης.Παρά ταύτα, η υπουργός Παιδείας επιμένει στην προώθηση του νομοσχεδίου για το νέο Λύκειο και το Τεχνολογικό Λύκειο, το οποίο δεν αποκλείεται να συμπεριλάβει και το σύστημα εισαγωγής, εάν τελικά υπάρξει συμφωνία με τον έτερο Καππαδόκη της συγκυβέρνησης. Μάλιστα, όταν της επισημάνθηκε ότι η κυβέρνηση είναι μεταβατική και δεν νομιμοποιείται να λαμβάνει αποφάσεις για τόσο μεγάλα θέματα, η Αν. Διαμαντοπούλου δήλωσε ότι «ο χρόνος δεν παγώνει και μια κυβέρνηση που έχει διακομματική συμφωνία είναι το ιδανικό περιβάλλον για να προωθηθούν θέματα παιδείας».Για να διασκεδάσει τις εντυπώσεις σε ό,τι αφορά τον μηδενισμό των προσλήψεων μόνιμου εκπαιδευτικού προσωπικού, η υπουργός Παιδείας διαβεβαίωσε ότι δεν υπάρχει θέμα εφεδρείας στην εκπαίδευση. Αντιθέτως, ετοιμάζεται νέο κύμα συγχωνεύσεων που, σύμφωνα όμως με τα λεγόμενα της κ. Διαμαντοπούλου, δεν θα είναι της έκτασης του 2011.Στο μεταξύ, κλιμακώνεται η αντιπαράθεση της ΟΛΜΕ με την πολιτική ηγεσία του υπουργείου Παιδείας και τον περιφερειακό διευθυντή εκπαίδευσης, Γ. Κουμέντο, σε ό,τι αφορά την καταστρατήγηση του ωραρίου των εκπαιδευτικών με άλλοθι την αναπλήρωση των χαμένων διδακτικών ωρών λόγω καταλήψεων. Η ΟΛΜΕ, με χθεσινή της ανακοίνωση, δηλώνει ότι θα κινηθεί προκειμένου να καταλογιστούν ευθύνες τόσο σε βάρος της πολιτικής ηγεσίας του υπουργείου όσο και κατά του Γ. Κουμέντου για τις παράτυπες αποφάσεις τους να υποχρεώσουν τους εκπαιδευτικούς να εργαστούν, υπερωρίες, Σάββατα και αργίες, χωρίς να έχουν φροντίσει να εξασφαλίσουν τις αναγκαίες πιστώσεις. Όπως επισημαίνει η συνδικαλιστική ηγεσία των εκπαιδευτικών, η πρόβλεψη αυτή είναι υποχρεωτική από την ισχύουσα νομοθεσία και νομολογία και πρέπει να αναφέρεται στις σχετικές αποφάσεις.

Περισσότερα... »

Ιωάννινα, 05.01.2012

21:50

Όλοι τσόγλανοι κύριε Πάγκαλε;

» Νεολαία Συνασπισμού Ιωαννίνων

Ιωάννινα, 04.01.2012

22:27

Ανακοίνωση της Νεολαίας Συνασπισμού σχετικά με την εγκύκλιο του Υπουργείου Εργασίας για τους νέους εργαζομένους

» Νεολαία Συνασπισμού Ιωαννίνων

18:03

Φτωχική "Δημοκρατία";

» Νεολαία Συνασπισμού Ιωαννίνων

Του ΓΙΑΝΝΗ ΠΑΝΟΥΣΗ Οι φτωχοί κρυώνουνκαι μέσα στον ύπνο τους.Αντ. Καλλιντζογιαννάκης, "Η οδύνη της πέτρας στην οργή των ανέμων" Σήμερα ο φτωχός δεν είναι ένας πλούσιος με λιγότερα λεφτά αλλά ένας "άλλος άνθρωπος". Η εισοδηματική φτώχεια (έλλειψη πόρων) καταλήγει σε μια ανθρώπινη φτώχεια με την έννοια της άρνησης των κοινών αξιών. Καθώς δεν μοιραζόμαστε πλέον κοινούς μύθους, κοινές μορφές ζωής και κυρίως κοινές αντιλήψεις για τον άνθρωπο και για τον κόσμο και ούτε τρέφουμε ο καθένας για τον πλαϊνό συναισθήματα φιλαλληλίας, ο φτωχός αισθάνεται νομιμοποιημένος και εξ αρχής δικαιολογημένος στην οριστική απόρριψη τόσο της σταθερής τελικής αξίας της ζωής όσο και ορισμένων λειτουργικών αξιών της κοινωνίας.Η φτώχεια ορίζεται συχνά ως επιδημία, οι φτωχοί χρεώνονται την αποτυχία τους, η αλληλεγγύη και η συμπόνια συνεχώς δυσφημούνται, ο πλουτισμός του ενός γίνεται δράμα για τον άλλο και εντέλει οι απόκληροι είναι καταδικασμένοι μόνο τα "δημόσια κακά" να μοιράζονται μεταξύ τους. Σ' ένα περιβάλλον ρίσκου που οι φτωχοί δεν μπορούν να ελέγξουν (αλλά μόνο να υποστούν), είναι χαμένοι από χέρι στα στοιχήματα της κοινωνίας της διακινδύνευσης, αφού κουβαλάνε -εν είδει σταυρού του μαρτυρίου- όλες τις γενικευμένες αβεβαιότητες και ανασφάλειες.Ο φτωχός δεν νιώθει μόνον απροστάτευτος ή στερημένος αλλά, το χειρότερο, πιστεύει ότι είναι άχρηστος. Η "ελευθερία" της μηδενικής επιλογής και της μη-αυτοπροστασίας απέναντι στις αβεβαιότητες, καθώς και το χαμηλό αίσθημα αυτοεκτίμησης, οδηγεί αμετάκλητα σε έναν αμυντικό ατομικισμό, που καταργεί και την "κουλτούρα αλληλεγγύης της φτώχειας".Από την άλλη χωρίς ταυτότητα και δίχως κοινότητα, οι νεόπτωχοι, (είτε ως περιστασιακοί ή εκούσιοι φτωχοί, είτε ως τοπικοί φτωχοί) έχουν αναχθεί σε ιδιαίτερη κατηγορία που απέκτησε εδραιωμένα στερεοτυπικά χαρακτηριστικά. Η κοινωνική εικόνα την οποία έχει σχηματίσει ο φτωχός προσδιορίζει και το πλαίσιο αποδεκτών αξιών που επηρεάζουν πολύ περισσότερο τη νόμιμη ή μη συμπεριφορά του απ' ό,τι η έλλειψη απασχόλησης.Καθώς φαίνεται να πλησιάζει η φτώχεια "με απόλυτους όρους", καθώς η ακραία φτώχεια έρχεται σε πλήρη αντίθεση με τα Δικαιώματα του Ανθρώπου, ίσως είναι μια ευκαιρία να ξαναδούμε ορισμένες πτυχές του ζητήματος, που συνδέονται με την αντοχή των θεσμών, την κοινωνική συνοχή αλλά και την ποιότητα της Δημοκρατίας μας.Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι ο φτωχός δεν συνιστά "παράπλευρη επίπτωση" αλλά θύμα του μύθου της ισορροπίας της αγοράς καθώς και της παγκοσμιοποιημένης ανισότητας.Η ελάχιστη πολιτισμική αξιοπρέπεια (συμ)περιλαμβάνει ασυμπίεστα δικαιώματα (τροφής, στέγης, εργασίας κ.λπ.) που δεν μπορεί να εξαρτώνται από τις προτεραιότητες/ιεραρχήσεις μιας "περιφρακτικής κοινωνίας".Το "ποιος θα ζήσει" και το "πώς θα ζήσει" δεν μπορεί να αφεθεί στην κρίση των επενδυτών, των νέων ιεραρχιών ή μιας κατευθυνόμενης αναγκαιότητας.Το αρχαϊκό ερώτημα παραμένει ανοικτό και κρίσιμο: Πόση ανασφάλεια και αβεβαιότητα μπορεί να υποφέρει υπαρξιακά ένας άνθρωπος ώστε να μη διαρραγεί οριστικά η σχέση του με τους άλλους;Αν είμαστε με το μέρος των χαμένων (κι όχι των αποκλεισμών), τότε πρέπει να συνδέσουμε το σύνθημα "παγκόσμια και ένδοξα" (globalorious) με την ενδυνάμωση των δικαιωμάτων του ανθρώπου, με τη διαπολιτισμική επικοινωνία, με την κατάργηση αποκλεισμών, μ' ένα σύγχρονο κοινωνικό συμβόλαιο. * Ο Γιάννης Πανούσης είναι εγκληματολόγος - πανεπιστημιακός.

Περισσότερα... »

Ιωάννινα, 01.01.2012

18:27

Aνακοίνωση Eπιτροπής Μεταναστευτικού Νεολαίας Συνασπισμού:Αυτοί που υποθάλπουν τη βία κατά των μεταναστών συμβάλλουν στον εκφασισμό της

» Νεολαία Συνασπισμού Ιωαννίνων

Στις 23 Δεκεμβρίου, ομάδα 15 περίπου ακροδεξιών με πλήρη εξοπλισμό μάχης επιτέθηκε βάναυσα στον Μουσταφά Χαϊνταρί, αντιπρόεδρο του Αφγανικού Πολιτιστικού Συλλόγου «ΝΟΥΡ». Σύμφωνα με την καταγγελία του ίδιου, αστυνομικός που βρισκόταν στην περιοχή αδιαφόρησε πλήρως για τις κραυγές με τις οποίες ο Χαϊνταρί καλούσε σε βοήθεια, ενώ άνδρες της ομάδας ΔΙΑΣ που πέρασαν από το σημείο της επίθεσης προχώρησαν σε έλεγχο των εγγράφων του θύματος (!), σε μια επίδειξη παροιμιώδους αναισθησίας, τόσο για την κατάσταση στην οποία βρισκόταν, όσο βεβαίως και για την καταγγελία του. Η προκλητική συμπεριφορά των «οργάνων της τάξης» έφτασε στο απόγειό της στο σεσημασμένο Α.Τ. του Αγίου Παντελεήμονα, το οποίο ο Χαϊνταρί επισκέφθηκε το ίδιο βράδυ, σε άθλια κατάσταση. Οι «προστάτες του Πολίτη» όχι μόνο αρνήθηκαν και να καταγράψουν την καταγγελία του, αναγκάζοντάς τον να επιστρέψει στις 27/12, αλλά τον αγνόησαν και τη δεύτερη φορά, αρνούμενοι να προβούν στα στοιχειώδη που προβλέπει ο νόμος. Σημειωτέον ότι το βράδυ της επίθεσης εναντίον του Χαϊνταρί, η ίδια ομάδα επιτέθηκε σε τρεις ακόμα μετανάστες. Εδώ και αρκετά χρόνια, και μάλιστα πολύ πριν εμφανιστεί το «κίνημα» των αγανακτισμένων φασιστών στην περιοχή της Αχαρνών, οι αντιρατσιστικές και μεταναστευτικές οργανώσεις είχαν καταγγείλει επανειλημμένα το ρόλο του αστυνομικού τμήματος του Αγίου Παντελεήμονα, τόσο για τις συνθήκες κράτησης όσο και για την ανοχή των αστυνομικών προς τις συμμορίες των ακροδεξιών. Οι σχετικές καταγγελίες έφτασαν ξανά και ξανά στο γραφείο του υπουργού Προστασίας του Πολίτη, η μακαριότητα του οποίου, ωστόσο, συνέβαλε τα μέγιστα στην αποθράσυνση των υπό προστασία χιτλερίσκων: το έδειξε η επίθεση ακροδεξιών με μολότοφ κατά αντιρατσιστών μέσα από τις γραμμές της αστυνομίας το 2009, οι επιθέσεις ακροδεξιών σε στελέχη της Αριστεράς στις εκλογές του 2010, τα επεισόδια εναντίον του αρχιεπισκόπου Ιερώνυμου, κυρίως όμως οι φονικές επιδρομές εναντίον μεταναστών, που τελευταία πολλαπλασιάζονται. Σε αντίθεση με όσα ισχυρίζονται ορισμένοι, είτε από άγνοια είτε από σκοπιμότητα, στον Άγιο Παντελεήμονα δεν εκτυλίσσεται καμία σύγκρουση μεταξύ «ακραίων ομάδων», και κανένας «κάτοικος» δεν παίρνει «το νόμο στα χέρια του». Εδώ και μια τριετία τουλάχιστον, στην περιοχή της Αχαρνών δρουν ανεξέλεγκτες νεοναζιστικές συμμορίες, που λυμαίνονται την περιοχή εν είδει μαφίας, με την ανοχή ή και την ανοιχτή στήριξη των τοπικών αρχών, και προφανώς κατά παράβαση κάθε έννοιας νομιμότητας. Η έξαρση της φασιστικής βίας υπό κρατική κάλυψη είναι η άλλη όψη της επικράτησης μιας οικονομικής και κοινωνικής ακροδεξιάς, που σήμερα υπόσχεται την «εθνική σωτηρία» με τη σκληρότερη εφαρμογή της ίδιας καταστροφικής συνταγής. Καθώς λοιπόν η διαχείριση της κρίσης υπέρ των πλουσίων απειλεί να αφήσει ερείπια στη θέση της κοινωνίας, είναι καθήκον κάθε δημοκρατικού πολίτη να μην αφήσει την Αθήνα να γίνει η Βαϊμάρη του 21ου αιώνα. Αν επιτρέψουμε στους νοσταλγούς του Χίτλερ να κάνουν με τους μετανάστες ό,τι στο Μεσοπόλεμο οι ναζί με τους Εβραίους, γνωρίζουμε ήδη ότι οι μετανάστες είναι (ήταν) η αρχή - και, κυρίως, ξέρουμε ποια πρόκειται να είναι η συνέχεια. Η άνοδος της Χρυσής Αυγής και του ΛΑΟΣ στην περιοχή, αλλά και η συμπερίληψη του τελευταίου στην κυβέρνηση «εθνικής σωτηρίας» (ώστε να ζητά, από καλύτερες θέσεις, να αναλαμβάνει το κράτος τη θεσμική υλοποίηση όσων οι νεοναζί κάνουν "ιδιωτικα" στο σκοτάδι), έδωσαν ήδη δείγματα της αγριότητας που εγκυμονεί η ανοχή στη φασιστική βία και τη ρατσιστική προπαγάνδα. Κάθε σπιθαμή που αφήνει, λοιπόν, η ελληνική κοινωνία στην ακροδεξιά (είτε αυτήν που χτες θεωρούνταν γραφική και σήμερα εποικίζει τον κρατικό μηχανισμό, είτε εκείνη που επιτίθεται σε μετανάστες σχεδόν κάθε εβδομάδα), φέρνει την εξαθλίωση ακόμα πιο κοντά για όλες και όλους μας.

Περισσότερα... »

14:30

Δηλώσεις του Γραμματέα της ΚΠΕ του ΣΥΝ Δημ. Βίτσα μετά την επίσκεψη αντιπροσωπείας του ΣΥΡΙΖΑ στους απεργούς εργάτες της Ελληνικής Χαλυβο�

» Νεολαία Συνασπισμού Ιωαννίνων

Ιωάννινα, 29.12.2011

18:36

Πρωτοχρονιάτικο Μήνυμα του ΣΥΡΙΖΑ

» Νεολαία Συνασπισμού Ιωαννίνων

Η χρονιά που πέρασε σημαδεύτηκε από τη συνέχιση της μνημονιακής πολιτικής της ανεργίας και της φτώχειας, από την υλοποίηση των πιο σκληρών νεοφιλελεύθερων συνταγών που επεκτείνονται σε όλη την Ευρώπη, με στόχο την κατάργηση του κοινωνικού κράτους, τη συρρίκνωση των εργασιακών δικαιωμάτων, το ξεπούλημα των δημοσίων αγαθών στους ιδιώτες και τη συγκρότηση μιας Ευρώπης της δημοσιονομικής λιτότητας, του αυταρχισμού και της απαξίωσης της δημοκρατίας. Το 2011 όμως σημαδεύτηκε και από τους μεγαλειώδεις αγώνες των λαών σε όλη την Ευρώπη, από τα εκατομμύρια νέων και εργαζομένων που συγκεντρώθηκαν σε όλες τις ευρωπαϊκές πλατείες διεκδικώντας μια καλύτερη ζωή σε ένα πιο δημοκρατικό κόσμο. Από τις διαδηλώσεις των συμπολιτών μας στο Σύνταγμα, από τα κινήματα αλληλεγγύης και ανυπακοής που ξεπηδούν σε κάθε γειτονιά, από τις κινήσεις υπεράσπισης των δημόσιων αγαθών και των συλλογικών δικαιωμάτων των εργαζομένων.Οι νέοι και οι εργαζόμενοι έστειλαν όλη την προηγούμενη περίοδο σαφή μηνύματα. Έριξαν με τους αγώνες τους την κυβέρνηση Παπανδρέου, διεκδικώντας να ακουστεί η φωνή τους και να αποφασίσουν οι ίδιοι για το μέλλον τους. Η επιλογή του μνημονιακού μπλοκ να προχωρήσει στη συγκρότηση μιας τρικομματικής συγκυβέρνησης για να συντρίψει την αγωνιστική διάθεση του λαού και να μην λογοδοτήσει πολιτικά για τις επιλογές του έχει ήδη φτάσει σε αδιέξοδο.Το αδιέξοδο αυτό θα μεγαλώσει την επόμενη περίοδο, όσο δυναμώνουν οι κοινωνικοί αγώνες και όσο αρχίζει να γίνεται πιο ορατή η συγκρότηση ενός πλατιού κοινωνικού και πολιτικού μετώπου αντίστασης και ανατροπής. Η ελπίδα βρίσκεται στους καθημερινούς αγώνες των εργαζομένων και της νεολαίας, στη συγκρότηση ενός νέου συνασπισμού εξουσίας για την απεμπλοκή από τα μνημόνια, την αναδιανομή του πλούτου και την κοινωνική δικαιοσύνη. Για μια άλλη Ευρώπη, απαλλαγμένη από το νεοφιλελευθερισμό και την κυριαρχία των αγορών.Με την πεποίθηση ότι το 2012 μπορεί να είναι μια χρονιά μεγάλων νικηφόρων αγώνων και ανατροπών ο ΣΥΡΙΖΑ εύχεται σε όλους τους συμπολίτες μας υγεία και ευτυχία και υπόσχεται ότι θα βρεθεί στο πλάι των εργαζομένων και της νεολαίας σε όλες τις δύσκολες μάχες της επόμενης περιόδου.To Γραφείο Τύπου

Περισσότερα... »

18:32

Αλέξης Τσίπρας: Αντίσταση και αλληλεγγύη, τα όπλα της κοινωνίας απέναντι στην κρίση

» Νεολαία Συνασπισμού Ιωαννίνων

Οι δραματικές κοινωνικές επιπτώσεις της πολιτικής του Μνημονίου, μα και η άλλη όψη του νομίσματος, η απάντηση της κοινωνίας, που αντιστέκεται και αναπτύσσει δράσεις αλληλεγγύης και αλληλοβοήθειας, αναδείχθηκαν στη χθεσινή επίσκεψη που πραγματοποίησε ο Αλέξης Τσίπρας στο Πολυϊατρείο των Γιατρών του Κόσμου στην Αθήνα. Μια συμβολική επίσκεψη κατά την εορταστική περίοδο, που στόχο είχε να “φωτίσει” τη μάχη καθημερινής αλληλεγγύης που δίνουν από το δικό τους πόστο οι Γιατροί του Κόσμου. Έπειτα από την επίσκεψη, τη συνομιλία του με ανθρώπους που καθημερινά δίνουν τη μάχη της αλληλεγγύης, αλλά και με ανθρώπους που δίνουν τη μάχη της επιβίωσης, ο πρόεδρος της Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ έκανε λόγο για μια κοινωνία σε “ελεύθερη πτώση, χωρίς κανένα δίχτυ προστασίας”: Μίλησε για τους περισσότερους από δύο εκατομμύρια ανθρώπους που βρίσκονται στο φάσμα της φτώχειας, όπως ορίζεται με βάση τα επίσημα όρια, για τους χιλιάδες αποκλεισμένους από “αυτό που ονομάζαμε μέχρι πρότινος κοινωνικό κράτος”, και για τους χιλιάδες που δεν έχουν πρόσβαση σε βασικά είδη διατροφής. Έκανε σκληρή κριτική στην ανάλγητη κυβέρνηση και σε όσους αποφάσισαν, όπως είπε, “να οδηγήσουν την κοινωνία στην κόλαση”, επισημαίνοντας ότι, σήμερα που βιώνουμε ανθρωπιστική κρίση, οι υπαίτιοι δεν ενδιαφέρονται να προσφέρουν ούτε στοιχειώδεις παροχές. “Η κυβέρνηση φυσικά δεν ασχολείται με το πώς θα αντιμετωπιστεί η κρίση, το μόνο που την απασχολεί είναι πώς θα παρατείνει για λίγο ακόμα τον βίο της προκειμένου να συνεχίσει το καταστροφικό της έργο”, ανέφερε για να συμπληρώσει: “Ευτυχώς όμως υπάρχουν πολίτες. Ευτυχώς υπάρχει αυτό το βουβό κύμα αλληλεγγύης”. Αναφερόμενος στις δραστηριότητες των Γιατρών του Κόσμου έκανε λόγο για μια ιδιαίτερα σημαντική δράση, που “στηρίζεται στην προσπάθεια και τη συνδρομή των απλών συμπολιτών”. Αντίσταση στην πολιτική που μας οδήγησε εδώ και αλληλεγγύη είναι λοιπόν οι δύο κατευθύνσεις στις οποίες έδωσε προτεραιότητα ο Αλ. Τσίπρας, στέλνοντας μήνυμα αισιοδοξίας: “Όλοι μαζί, αν ενώσουμε τις δυνάμεις μας, μπορούμε να καταφέρουμε περισσότερα. Η αλληλεγγύη ίσως είναι η μεγαλύτερη δύναμη που μπορεί να έχει η κοινωνία απέναντι σ΄ αυτή την κρίση”. Είπε εξάλλου ότι τα μέλη και οι φίλοι του ΣΥΡΙΖΑ ήδη στηρίζουν σε όλη την Ελλάδα δίκτυα, δομές και δράσεις αλληλεγγύης "και αυτή θα είναι μία από τις βασικές μας κατευθύνσεις το επόμενο διάστημα”. “Εμείς να ευχαριστήσουμε τον πρόεδρο της Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ και τον ΣΥΡΙΖΑ για την επίσκεψη και να τονίσουμε ότι η βοήθεια που παίρνουμε μέσα από τις δομές τους είναι πολύ μεγάλη” δήλωσε από τη μεριά του ο Γιάννης Μουζάλας, γιατρός- μέλος της οργάνωσης, επισημαίνοντας ότι μαζί με την προσφορά "θα συνεχίσουμε να καταγγέλλουμε ότι το έργο των Γιατρών του Κόσμου και το έργο των άλλων Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων είναι έργο που θα έπρεπε να γίνεται από το κράτος και από τις κρατικές δομές”.

Περισσότερα... »

Ιωάννινα, 28.12.2011

18:20

Αντιμετωπίζοντας την κοινωνική καταστροφή Του Ανδρέα Καρίτζη

» Νεολαία Συνασπισμού Ιωαννίνων

Το μέτωπο δεν πρέπει να είναι ο μέσος όρος των δυνάμεων που το αποτελούν, αλλά αντίστροφα, οι απαιτήσεις της καταστροφής που θα κληθούμε να αντιμετωπίσουμε και η εκπόνηση ενός σχεδίου που αντιστοιχεί σε αυτές θα πρέπει να μετασχηματίσει όλους όσοι αντιλαμβάνονται την αναγκαιότητά του. Η πίστη και η έμπνευση ότι το μέτωπο είναι σε θέση να επιτύχει κάτι τέτοιο είναι όρος για την επιτυχία του.Βρισκόμαστε μπροστά σε μια γενικευμένη ταξική επίθεση τρομακτικής έντασης, με καταστροφικά αποτελέσματα για τους λαούς: από την εργασία και το λαϊκό εισόδημα μέχρι τη θεσμική οργάνωση και τις δημοκρατικές ελευθερίες. Τίποτα πλέον δεν πρέπει να θεωρείται δεδομένο. Μπροστά σε αυτή την κατάσταση η οικοδόμηση ενός μετώπου ανατροπής αυτού του σχεδίου είναι αναγκαία. Λόγω της σφοδρότητας της επίθεσης, στόχος πρέπει να είναι και η κατάληψη της κυβερνητικής εξουσίας, παρά το γεγονός ότι νιώθουμε ανέτοιμοι μπροστά σε αυτό το ενδεχόμενο.Όμως, η διαμόρφωση ενός τέτοιου μετώπου έχει πολλές διαστάσεις και χρειάζεται επιδεξιότητα. Θα αναφέρω μόνο μερικά σημεία που μπορεί να συμβάλλουν στο καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα.1. Το μέγεθος της κοινωνικής καταστροφής και η de facto δημοκρατική εκτροπή επιβάλλει ένα μέτωπο τέτοιο ώστε να είναι εργαλείο για την πολιτική δράση σε ένα περιβάλλον όπου οι εκλογές δεν έχουν τον κεντρικό ρόλο που είχαν. Πρέπει να συμβάλλει στην οργάνωση της καθημερινότητας και τους αγώνες του λαού, καθώς εισερχόμαστε σε μια περίοδο αυταρχικού μετασχηματισμού του κράτους. Η ανάληψη της εξουσίας θα εξαρτηθεί περισσότερο από αυτό παρά από την αποτελεσματικότητα κατά την εκλογική αναμέτρηση.2. Η νέα μεταβατική πολιτική πραγματικότητα χαρακτηρίζεται από στοιχεία όπως α) η διάλυση των παραδοσιακών πολιτικών εκπροσωπήσεων (προϋπάρχει της κρίσης, αλλά σήμερα παίρνει τρομακτικές διαστάσεις) και β) η πλήρης απαξίωση του πολιτικού προσωπικού των αστικών κομμάτων (η κυβέρνηση Παπαδήμου τη διεύρυνε και στον χώρο της δεξιάς).Σε αυτό το πλαίσιο έχω τη γνώμη ότι η συμπόρευση με στελέχη και συλλογικότητες που απομακρύνονται από το ΠΑΣΟΚ δεν έχει την εμβέλεια που θα μπορούσε να ελπίζει κάποιος στη βάση μιας πιο παραδοσιακής ανάλυσης, που δεν λαμβάνει υπόψη την κατάρρευση της πολιτικής αντιπροσώπευσης και επιπλέον εμφανίζει κινδύνους, όπως η μετάγγιση της απαξίωσης.Αυτό δεν σημαίνει ότι το μέτωπο δεν θα περιλαμβάνει και τέτοιες δυνάμεις, μια και δεν υποτιμώ την επικουρική διάσταση μιας τέτοιας συμμετοχής στην επικοινωνία μας με μη αριστερό κόσμο. Ούτε υποτιμώ την ανάγκη να αποτρέψουμε ένα κατακερματισμένο πολιτικό τοπίο που μας δυσκολεύει.Ωστόσο, πρέπει να έχουμε καθαρό μυαλό ώστε να διαβλέψουμε ότι αυτή η διάσταση του μετώπου δεν αποτελεί το κρισιμότερο στοιχείο αυτή την περίοδο. Πιο κρίσιμη είναι η ριζοσπαστική αντιπολίτευση που ασκούμε, ο αποτελεσματικός ρόλος του Τσίπρα σε αυτή και η παρουσία μας σε κάθε αντίσταση που αναπτύσσεται. Επίσης, στα κινήματα αντίστασης - με τη δική μας καθοριστική συμβολή - έχει ήδη διαμορφωθεί το έδαφος για μια ευρεία ενότητα αριστερών αλλά και ευρύτερων λαϊκών δυνάμεων. Συνεπώς, απαιτείται επιδεξιότητα στον τρόπο ανάπτυξης αυτής της επικουρικής διάστασης του μετώπου, χωρίς βεβιασμένες ενέργειες, έτσι ώστε να έχουμε τα όποια οφέλη χωρίς κόστος.3. Η διεύρυνση της εμβέλειας του χώρου επιβάλλει την ένταση της δουλειάς της αριστεράς που είναι η αποτελεσματική οργάνωση των αγώνων των «από κάτω» και ο μετασχηματισμός των κυρίαρχων ιδεολογικών παραστάσεών τους: το πέρασμα από την εθνική ενότητα στην άρση των διαχωριστικών γραμμών που προκαλεί και στην ανάδειξη της ταξικής φύσης της σύγκρουσης. Αντιθέτως, το «πλατσούρισμα» σε «εθνικές» εκφωνήσεις και στοχεύσεις (ακόμη και όταν ενδύονται με «αντικαπιταλιστική» ρητορεία) ενισχύει ριζοσπαστικές εκδοχές του αστισμού και συνιστά οδό ήττας και για την αριστερά και για τον λαό. Το μέτωπο δεν πρέπει να είναι ο μέσος όρος των δυνάμεων που το αποτελούν, αλλά αντίστροφα, οι απαιτήσεις της καταστροφής που θα κληθούμε να αντιμετωπίσουμε και η εκπόνηση ενός σχεδίου που αντιστοιχεί σε αυτές θα πρέπει να μετασχηματίσει όλους όσοι αντιλαμβάνονται την αναγκαιότητά του. Η πίστη και η έμπνευση ότι το μέτωπο είναι σε θέση να επιτύχει κάτι τέτοιο είναι όρος για την επιτυχία του.Με άλλα λόγια, η ανάπτυξη του μετώπου θα υποβοηθηθεί και από μια συζήτηση για το πώς θα αντιμετωπίσει την κοινωνική καταστροφή. Με ποια μεθοδολογία θα ασκήσει εξουσία, με τι εργαλεία θα αντιμετωπίσει τις έκτακτες συνθήκες, σε τι μορφές δημοκρατίας θα στηριχθεί κοκ. Πέρα από ριζοσπαστικά μέτρα με εργαλείο το κράτος (κρατικοποίηση στρατηγικών επιχειρήσεων και τραπεζών κ.ο.κ.) και τη σύνθετη διεθνή στρατηγική που θα ακολουθήσει (διαγραφή χρεών, Ε.Ε. κ.ο.κ.) είναι χρήσιμο να αναπτυχθεί και μια συζήτηση για πολιτικές που έρχονται σε ρήξη με τη λογική του κέρδους ως εργαλεία για την αντιμετώπιση της καταστροφής: π.χ. πολύ σχηματικά εταιρείες κοινωνικής παραγωγής, συνδεδεμένες με τις μεγάλες δημόσιες επιχειρήσεις και τα τοπικά συμβούλια καταγραφής και ιεράρχησης των αναγκών θα μας δώσουν τη δυνατότητα να αντιμετωπίσουμε τα ακραία προβλήματα της φτώχειας, της ανεργίας, της ανεπάρκειας της αγροτικής παραγωγής κ.ο.κ. σε ένα εχθρικό διεθνές και εγχώριο περιβάλλον (πάγωμα εξωτερικής χρηματοδότησης, επενδυτική απεργία κ.ο.κ.).Αυτή η διάσταση έχει πολλά πλεονεκτήματα:Η πρακτική αντιμετώπιση των έκτακτων συνθηκών περιορίζει την πολιτικολογία σχετικά με το τι θα κάνουμε ως κυβέρνηση, αφού θέτει ζητήματα τα οποία μπορούν από σήμερα να αρχίσουν να προετοιμάζονται (μετασχηματίζοντας παράλληλα με έμπρακτο τρόπο λαϊκές δυνάμεις προς τα αριστερά).Ενώ δεν απογειωνόμαστε ζητώντας κομμουνισμό αύριο, εντούτοις, για να μπορούμε να αντιμετωπίσουμε τα άμεσα προβλήματα, ξεκινάμε de facto μια διαδικασία μετάβασης (διεύρυνση της λογικής των αναγκών έναντι της λογικής του κέρδους). Αυτή η στάση δεν αποτελεί κάποιου είδους ιδεολογική προϋπόθεση για τη συμμετοχή στο μέτωπο, αλλά συνιστά προϊόν της αγωνίας να βρεθεί τρόπος να αντιμετωπιστεί η διάλυση της κοινωνίας και ως τέτοια προτείνεται για διαβούλευση σε όλες τις δυνάμεις του μετώπου.Ένα τέτοιο σχέδιο μπορεί να εμπνεύσει και να στρατεύσει τον πιο κρίσιμο παράγοντα: τον κόσμο της αριστεράς. Πιέζει θετικά το ΚΚΕ και άλλες δυνάμεις της αριστεράς, αφού θέτει επί τάπητος ζητήματα που δεν είναι εύκολο να παρακάμψουν. Σε κάθε περίπτωση δίνουμε τη δυνατότητα στον κόσμο της αριστεράς να υπερβεί διαχωριστικές γραμμές και να στρατευθεί σε ένα σχέδιο στο οποίο αναγνωρίζει τον εαυτό του. Οι δυσκολίες που ανακύπτουν αναφορικά με την επιφυλακτικότητα των αριστερών σε δυνάμεις που αποδεσμεύονται από το ΠΑΣΟΚ, αλλά και η πολυδιάσπαση στον χώρο της αριστεράς παράγονται σε ένα βαθμό από το ότι δεν πιστεύουμε πραγματικά στις δυνάμεις μας. Είναι κρίσιμο να αλλάξουμε αυτή την πεποίθηση και να εκπέμψουμε ότι η αριστερά πιστεύει στον εαυτό της και ξέρει τι κάνει, ότι οι συμμαχίες δεν γίνονται πρόχειρα, αλλά με επίγνωση των ιστορικών προκλήσεων.

Περισσότερα... »

18:13

Το αστικό πολιτικό σύστημα σε βαθιά κρίση νομιμοποίησης

» Νεολαία Συνασπισμού Ιωαννίνων

Η άσκηση της μνημονιακής πολιτικής υπήρξε και συνεχίζει να είναι η μόνη επιλογή για τις αστικές πολιτικές δυνάμεις, προκειμένου να διαχειριστούν την κρίση κεφαλαιακής υπερσυσσώρευσης και να επιτύχουν το ξεπέρασμά της προς όφελος της επιχειρηματικής εργοδοσίας. Αυτός ο αναγκαστικός για τον αστικό πολιτικό κόσμο «μονόδρομος», εξ αιτίας των καταστρεπτικών κοινωνικών του συνεπειών, επέφερε την κατάρρευση του νεοφιλελεύθερου δικομματισμού (που κατέληξε στον «μνημονιακό μονοκομματισμό»). Έτσι εξέλιπε η δυνατότητα που διέθετε το αστικό οικονομικό και κοινωνικό σύστημα να διαθέτει διαχειριστική εναλλακτική λύση, πάντοτε προφανώς εντός των πλαισίων που όριζε η καπιταλιστική αναπαραγωγή. Κατ’ αυτό τον τρόπο, και με βάση όλες τις διαθέσιμες σφυγμομετρήσεις της κοινής γνώμης, το ΠΑΣΟΚ κινείται σαφώς κάτω του 20%, ενώ η Ν.Δ. δύσκολα μπορεί να ξεπεράσει το 30%, έτσι ώστε η κοινοβουλευτική αυτοδυναμία να απαιτεί τη σύμπραξη και των δύο πυλώνων του αστικού δικομματισμού. Στο ΠΑΣΟΚ παραμένουν ακόμη προσαρτημένα ορισμένα στρώματα της μισθωτής εργασίας που αδυνατούν να αποδεχθούν το οριστικό του διαζύγιο με την πάλαι ποτέ κραταιά σοσιαλδημοκρατία, ενώ στη Ν.Δ. συναθροίζονται εκλογικά οι μικροαστικές τάξεις που (ματαίως) ευελπιστούν σε μια ευνοϊκότερη τροποποίηση των όρων συμμαχίας τους με την αστική τάξη.Ωστόσο, παρά την ένταση της μνημονιακής πολιτικής και την επιχειρούμενη σήμερα συνέχισή της και προέκτασή της σ’ ολόκληρη την τρέχουσα 10ετία του 2010 (που επιφέρει την εισοδηματική αποψίλωση της μισθωτής εργασίας, τη μαζική ανεργία, τη διάλυση της εργατικής τάξης κ.λπ.), το ποθητό αποτέλεσμα της οικονομικής ανάκαμψης σε βραχυχρόνια προοπτική δεν λέει να εμφανισθεί. Από όλα τα αστικά οικονομικά κέντρα προβλέπεται η συνέχιση της ύφεσης και στην επόμενη τριετία (2012-15), και μάλιστα με υψηλούς ρυθμούς. Ακόμη και η «ανάπτυξη με μαζική ανεργία», για την οποία γινόταν λόγος το 2010, δεν φαίνεται στον ορίζοντα, μολονότι αν επιτυγχανόταν κατά κάποιον τρόπο, θα έδινε μιαν ορισμένη νομιμοποίηση στην άσκηση της μνημονιακής πολιτικής («έπιασαν τόπο οι θυσίες»). Από μόνη της η μνημονιακή πολιτική, χωρίς την καταγραφή μιας σοβαρής αναπτυξιακής διαδικασίας (προφανώς με καπιταλιστικούς όρους), δεν αποτελεί διέξοδο για το αστικό κοινωνικό σύστημα. Οι δύο δυνατές εναλλακτικές του αστικού πολιτικού συστήματοςΑυτός είναι και ο βαθύτερος λόγος που η εικόνα της σημερινής τρικομματικής αστικής συγκυβέρνησης εμφανίζεται τραγελαφική, αν και καθ' όλα αντιλαϊκή και εξοντωτική. Παρ' όλα αυτά το σημερινό συνταγματικό πραξικόπημα της συγκυβέρνησης ΠΑΣΟΚ - Ν.Δ. - ΛΑΟΣ δεν μπορεί να πάρει παρά ένα τέλος, το αργότερο την ερχόμενη άνοιξη 2012, γιατί διαφορετικά τα ζητήματα θα τεθούν με ριζικά άλλους όρους (λαϊκός αγώνας απέναντι στη συνέχιση της αντιδημοκρατικής εκτροπής). Κατά συνέπεια, δύο είναι οι δυνατές λύσεις του σημερινού πολιτικού αδιεξόδου για τις αστικές δυνάμεις: Είτε η κυβέρνηση του νεο-συντηρητικού μετώπου είτε η επανάληψη του σημερινού σχήματος της «παρά φύσιν»(;) κυβερνητικής τρι-(ή τετρα)-κομματικής συμμαχίας.Στην πρώτη περίπτωση, το σύνολο των νεοσυντηρητικών δυνάμεων, μακράν οποιασδήποτε πλέον λογικής της «λαϊκής δεξιάς», μπορεί αθροιστικά (Ν.Δ., ΛΑΟΣ, ΔΗ.ΣΥ.) να διαμορφώσει μια αυτοδύναμη κυβερνητική πλειοψηφία φτάνοντας οριακά στο 40%, με τη στήριξη των μικροαστικών στρωμάτων, αλλά έχοντας απέναντί της τη μεγάλη πλειονότητα των εργαζομένων λαϊκών τάξεων. Μια τέτοια μετωπικά νεο-συντηρητική διακυβέρνηση εμφανίζεται προφανώς ως άκρως αποσταθεροποιητική, στο μέτρο που θα συνεχίσει την πολιτική του νεοφιλελεύθερου κοινωνικού ολέθρου: ολοσχερείς ιδιωτικοποιήσεις, παραπέρα φοροελαφρύνσεις στις επιχειρήσεις, αποδεκατισμός του δημόσιου τομέα κ.ά. Το σημαντικότερο ωστόσο θα είναι η ένταση των λαϊκών κινητοποιήσεων, που αυτή τη φορά θα συμπαρασύρουν και τον εναπομείναντα εργαζόμενο κόσμο της κοινωνικής βάσης του ΠΑΣΟΚ (που θα είναι αναγκασμένο να κινηθεί «αντιπολιτευτικά», όσο κι αν αυτό θα αποτελεί «φαρσοκωμωδία»), ο οποίος κατ’ αυτό τον τρόπο θα στρέφεται ακόμη περισσότερο προς τα αριστερά. Η απόπειρα παρ' όλα αυτά να υπάρχει επιμονή στην αναγκαστική εφαρμογή της μνημονιακής πολιτικής θα γίνεται «διά πυρός και σιδήρου», πράγμα που θα οξύνει τις κοινωνικές αντιδράσεις, οδηγώντας σε ανεξέλεγκτες καταστάσεις που φοβίζουν το σύστημα της αστικής ταξικής κυριαρχίας.Στη δεύτερη περίπτωση, με την αναπαραγωγή του σημερινού μοντέλου της πολυκομματικής αστικής συγκυβέρνησης, με σαφή «τεχνοκρατική» απόχρωση, που θα περιλαμβάνει οπωσδήποτε τη Ν.Δ. και το ΠΑΣΟΚ, αλλά και ενδεχόμενα τα κόμματα - δορυφόρους (ΛΑΟΣ, ΔΗΣΥ, πιθανόν τμήμα της ΔΗΜ.ΑΡ.), δεν μπορεί εξίσου να δώσει διέξοδο σε μια «νομιμοποιημένη - σταθεροποιημένη» εφαρμογή της μνημονιακής πολιτικής. Κι αυτό γιατί, μην μπορώντας να τροφοδοτήσει την όποια αναπτυξιακή διαδικασία και επιμένοντας στα ατελεύτητα μέτρα σταθεροποιητικού χαρακτήρα (αλλεπάλληλες περικοπές μισθών και συνεχείς αυξήσεις φόρων), που δεν μπορούν να κινήσουν την «παραγωγική μηχανή» της οικονομίας, θα έχει απέναντί της τη μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία μισθωτών εργαζομένων και μικροαστικών στρωμάτων, πράγμα που θα ενισχύει την παραπέρα στροφή προς τα αριστερά. Η ενδεχόμενη εφαρμογή εκτενών κατασταλτικών μέτρων, αντί να κατευνάζει και να αδρανοποιεί τις λαϊκές κινηματικές δράσεις, θα τις οξύνει ακόμη περισσότερο, ξαναφέρνοντας στο προσκήνιο τον κίνδυνο της ανεξέλεγκτης γενικευμένης εξέγερσης. Μνημονιακός μονόδρομος: "Δικτατορική" επιβολή ή αριστερή εναλλαγήΚατά συνέπεια, η συνέχιση του «μονοδρόμου» εφαρμογής της μνημονιακής πολιτικής, στον βαθμό που αδυνατεί εξ αντικειμένου να οδηγήσει σε οικονομική ανάκαμψη μεσοπρόθεσμα και έτσι αναπαράγει συστηματικά την κοινωνική καταστροφή των λαϊκών τάξεων, θα επιφέρει και στις δύο περιπτώσεις - εκδοχές κυβερνητικής διαχείρισης:Πρώτα απ' όλα, τη συνεχή ενίσχυση της στροφής του εργαζόμενου κόσμου (μισθωτών και αυτό-απασχολουμένων) προς τα αριστερά, με αποτέλεσμα να καθιστούν την ελληνική αριστερά, στην πολυμορφία των εκφράσεών της, πλειοψηφική πολιτική δύναμη.Στη συνέχεια, τη σταδιακή αποψίλωση της κοινωνικής βάσης του ΠΑΣΟΚ και της Ν.Δ. ακόμη περισσότερο από ό,τι μέχρι σήμερα, εφόσον εργαζόμενα στρώματα του πρώτου θα παίρνουν οριστικό διαζύγιο από την παλιότερη σοσιαλδημοκρατική τους εκπροσώπηση, και στο μέτρο που θα διαψεύδονται οι ελπίδες των μικροαστικών μερίδων της δεύτερης για ευνοϊκότερη μεταχείρισή τους από τις δυνάμεις της αστικής τάξης, μια πλήρης διάλυση δηλαδή των κοινωνικών συμμαχιών του αστικού συνασπισμού εξουσίας.Τέλος, την ενίσχυση της καταγραμμένης ήδη ροπής προς την υιοθέτηση μορφών αντιδημοκρατικών μέτρων και αυταρχικού τρόπου διαχείρισης. Είναι ιστορικά τυχαίο το γεγονός ότι μια τέτοια ακραία νεοφιλελεύθερη πολιτική, για να μπορέσει να εφαρμοστεί, χρειάστηκε μια αιμοσταγή δικτατορία στη Χιλή της Λαϊκής Ενότητας (1970-73); Συστηματικές επιχειρήσεις «χημικού πολέμου» των δυνάμεων καταστολής απέναντι στις κινητοποιήσεις του κοινωνικού κινήματος.- Περιορισμοί στην άσκηση δημοκρατικών συνταγματικών δικαιωμάτων κάθε είδους (ποινικοποίηση των δράσεων στις παρελάσεις, συνειδητή απειλή κλεισίματος της «Ελευθεροτυπίας», αποδιάρθρωση των δημόσιων τηλεοπτικών ΜΜΕ κ.λπ.).- Ολόπλευρη ενίσχυση του εκτελεστικού, με μετατροπή του νομοθετικού σε διακοσμητικό σώμα και ρόλο και προσπάθεια πλήρους καθυπόταξης του δικαστικού.- Αντισυνταγματικές μεθοδεύσεις κάθε μορφής στο επίπεδο της κυβερνητικής διαχείρισης.Το μοναδικό δίπολο που παραμένει πλέον ανοιχτό είναι είτε το εγχείρημα ενός είδους «δικτατορικής» διαχείρισης της εφαρμογής της μνημονιακής πολιτικής σε ένα τοπίο κοινωνικής ερήμωσης, είτε η ανάδειξη της αριστερής εναλλακτική λύσης, ενωτικής, ριζοσπαστικής, κοινοβουλευτικής και κινηματικής, δημοκρατικής, αντικαπιταλιστικής. Τρίτος δρόμος (όπως «αλά Κίρχνερ» στην Αργεντινή, όπου όμως η αριστερά ήταν εντελώς αδύναμη) στη σημερινή συγκυρία δεν μπορεί να υπάρξει.

Περισσότερα... »

Ιωάννινα, 23.12.2011

15:37

Η Αλέκα και ο Σατανάς

» Νεολαία Συνασπισμού Ιωαννίνων

Πρώτα η πρόταση για μέτωπο των δυνάμεων που αντιτάσσονται στη σημερινή πολιτική της εξαθλίωσης χαρακτηρίστηκε από την Αλέκα Παπαρήγα ναρκωτικό. Ύστερα πήρε κατά κάποιον τρόπο προαγωγή και αναβαθμίστηκε σε μπλόφα. Σε κάθε περίπτωση, πάντως, ναρκωτικό ή μπλόφα, το πολιτικό συμπέρασμα για τη γενική γραμματέα του ΚΚΕ είναι ένα: ύπαγε οπίσω μου Σατανά.Πάντως -ανάγκα και γενικοί γραμματείς πείθονται- η κυρία Παπαρήγα ξεπέρασε τον φράχτη των χαρακτηρισμών για τον ΣΥΡΙΖΑ και στάθηκε λιγάκι επί της ουσίας στο σχετικό ζήτημα. Για να εξηγήσει ότι δεν στέκει σε καμιά περίπτωση η προοπτική ενός μετώπου, επειδή ανάμεσα στις δυνάμεις της αριστεράς υπάρχουν σοβαρές διαφορές. Όπως διαφορές υπάρχουν και ανάμεσα σε όσους τάσσονται υπέρ της συνεργασίας, της ενότητας -όπως θέλετε πείτε το.Ποια είναι η βασική της ένσταση; Ότι ο ΣΥΡΙΖΑ έχει θολούρα, κοινοβουλευτικές αυταπάτες, πιστεύει ότι μπορεί μια αριστερή κυβέρνηση να αλλάξει τα πράγματα υποτιμώντας τη δύναμη των μονοπωλίων, του πολιτικού προσωπικού, του διεθνούς παράγοντα κ.λπ. Ενώ κατά τη γνώμη της ο μόνος ρεαλιστικός στόχος σήμερα είναι η ανατροπή της εξουσίας των μονοπωλίων, η αποδέσμευση από την Ε.Ε. - η λαϊκή εξουσία και η λαϊκή οικονομία.Αυτό κι αν υποτιμά τη δύναμη του αντιπάλου, αλλά ας πούμε ότι είναι έτσι. Στο κάτω - κάτω η Αλέκα διακινεί τέτοιες απόψεις από χρόνια. Αλλά απαντάει η άποψη αυτή στο αίτημα της συνεργασίας; Ποιος Θεός και ποιος Λένιν έβαλε όρο να μη συνεργάζονται οι κομμουνιστές με τους αμαρτωλούς, με όσους έχουν θολούρα, με όσους έχουν αυταπάτες, με όσους τέλος πάντων δεν έχουν τη δική τους συνέπεια και τη δική τους στρατηγική;Γιατί μέχρι τώρα ξέραμε -και όλη η ιστορία του ΚΚΕ το αποδεικνύει- ότι ακριβώς έχοντας εμπιστοσύνη στη δική τους ιδεολογική υπεροχή και στη συνέπειά τους δεν είχαν κανένα πρόβλημα, ίσα-ίσα το επεδίωκαν, να συνεργάζονται με τέτοιες ακριβώς «ασυνεπείς» δυνάμεις. Και μέσα από τη συνεργασία και τους στόχους να διευρύνουν και τους συμμάχους τους να ωθούν σε μεγαλύτερη συνέπεια και πολιτική αποφασιστικότητα.Τώρα η Αλέκα Παπαρήγα μας τα λέει αλλιώς. Θέλει ο πιθανός σύμμαχος να περάσει πρώτα από εξετάσεις επαναστατικότητας και συμφωνίας επί της στρατηγικής. Αν είναι όμως έτσι, τι χρειάζεται η συνεργασία; Ας φτιάξει ένα Μέτωπο Οπαδών να ξεμπερδεύει...

Περισσότερα... »

15:28

Τι μπορεί να κάνει ένα γαλάζιο σουτιέν

» Νεολαία Συνασπισμού Ιωαννίνων

Της Ζωής Κόκαλου*Χιλιάδες γυναίκες κατέκλυσαν χθες (20.12.2011) την κεντρική πλατεία Ταχρίρ, στο Κάιρο, σε μια πρωτοφανή ακόμα και για την επαναστατημένη Αίγυπτο διαδήλωση γυναικών ενάντια στη στρατιωτική και παραστρατιωτική βία σε γυναίκες και άνδρες.Κεντρικό σύνθημα της διαμαρτυρίας ήταν «Καμιά επανάσταση χωρίς τις γυναίκες», με τα πλακάτ και τα πανό να κατακλύζονται από οργή ενάντια στο στρατιωτικό καθεστώς και να απαιτούν την ανατροπή του.Αφορμή στάθηκαν εικόνες σκληρής κακοποίησης από άνδρες του καθεστώτος που κατέκλυσαν το διαδίκτυο από τις διαδηλώσεις των τελευταίων ημερών, στις οποίες φαίνονται καθαρά άνδρες με στρατιωτική περιβολή και κράνη να χτυπούν με ραβδιά, να κλωτσούν και να γδύνουν γυναίκες μετά από καταδίωξη.Η μαζική προσέλευση των γυναικών, χριστιανών και μουσουλμάνων, ήταν μεγάλη έκπληξη ακόμα και για τις γυναικείες και φεμινιστικές οργανώσεις της Αιγύπτου, που δεν ανέμεναν σύμφωνα με τις αναρτήσεις τους στο twitter περισσότερες από 200-300 γυναίκες.Να υπενθυμίσω ότι τον περασμένο Μάρτη μερικές εκατοντάδες γυναίκες που διοργάνωσαν πορεία για την Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας δέχτηκαν επίθεση από άλλους διαδηλωτές, κυρίως μέλη ισλαμιστικών οργανώσεων, και χρειάστηκε να παρέμβει ο στρατός για να «προστατεύσει» τις διαδηλώτριες. Τότε η στρατιωτική ηγεσία κρατούσε ακόμα για τον εαυτό της τον ρόλο της ειρηνοποιού δύναμης. 17 γυναίκες συνελήφθησαν εκείνη την ημέρα και στα κρατητήρια που είχαν διαμορφωθεί στο περίφημο αρχαιολογικό μουσείο του Καΐρου, εκτός από ξυλοδαρμούς, υπέστησαν την υποτιθέμενη ψευδοϊατρική εξέταση ελέγχου παρθενίας, η οποία έχει χαρακτηριστεί από ανθρωπιστικές οργανώσεις και τη Διεθνή Αμνηστία ως μέθοδος βασανισμού. Είχαν δε απειληθεί ότι εφόσον δεν συναινέσουν στη διεξαγωγή της εξέτασης θα διωχθούν ως ιερόδουλες.Οι εξετάσεις διεξήχθησαν, σύμφωνα με τη μαρτυρία της μοναδικής γυναίκας που το κατήγγειλε, υπό συνθήκες βασανισμού, όχι από ιατρικό προσωπικό, σε χώρο, που άλλοι στρατιώτες είχαν τη δυνατότητα να παρακολουθούν και να τραβούν φωτογραφίες και βίντεο με τα κινητά τους τηλέφωνα.Αφορμή ωστόσο που ξεχείλισε το ποτήρι για τις γυναίκες στάθηκε το περιστατικό που συνέβη την Κυριακή, όταν νεαρή γυναίκα καταδιώχθηκε με τον συνοδό της, ρίχτηκε στο έδαφος, ποδοπατήθηκε και χτυπήθηκε άσχημα από ομάδα στρατιωτικών στην οποία συμμετείχαν και παραστρατιωτικοί με αμφίεση παραλλαγής και πολιτικά κράνη. Στη συνέχεια και καθώς δεχόταν χτυπήματα από ραβδιά και κλωτσιές προσπάθησαν να τη σύρουν προς τις γραμμές τους και στην προσπάθειά τους αυτή τής αφαίρεσαν την abaya που φορούσε αποκαλύπτοντας το εσώρουχό της, ένα γαλάζιο σουτιέν. Στη συνέχεια ένας παραστρατιωτικός πήδηξε με μανία, πατώντας και κλωτσώντας το στήθος της, ενώ ένας στρατιώτης συνέχισε να την τραβάει στο έδαφος προσπαθώντας ταυτόχρονα να καλύψει τη γύμνια της.Μερικά μέτρα πιο 'κεί ο συνοδός της, ο νεαρός δημοσιογράφος Hassan Shahin, δεχόταν επίσης άγρια κακοποίηση. Δυο γυναίκες με abaya και ένας άνδρας που έσπευσαν να τον βοηθήσουν κατέληξαν επίσης στο έδαφος άγρια κακοποιημένοι.Η νεαρή γυναίκα, που δεν θέλει να αποκαλυφθούν τα στοιχεία της από τον φόβο του στίγματος που ακολουθεί τις γυναίκες μετά από τέτοια περιστατικά, άρχισε να αποκαλείται «το κορίτσι με το γαλάζιο σουτιέν» και οι εικόνες και το βίντεο από το περιστατικό - ένα ανάμεσα στα χιλιάδες των τελευταίων ημερών που μετράνε πάνω από 12 νεκρούς από αληθινά πυρά - έκανε τον γύρο του κόσμου.Ο στρατός άρχισε να δέχεται επικρίσεις για την επίθεση στη γυναίκα τόσο από προοδευτικές πηγές όσο και από συντηρητικές. Βέβαια δεν έλειψαν οι φωνές από εκπροσώπους των συντηρητικών ισλαμιστών, όπως ο «σεΐχης» Khaled el-Gendy, ο οποίος δήλωσε ότι το πρώτο ερώτημα που θα πρέπει να απασχολεί την κοινή γνώμη είναι το «τι ήθελε αυτή η γυναίκα έξω στον δρόμο εξαρχής και ποιος της έδωσε άδεια να είναι εκεί».Ωστόσο οι γυναίκες που βγήκαν στους δρόμους χθες το μεσημέρι, σε μια πορεία που κράτησε μέχρι αργά το βράδυ, ήταν εκεί για να υψώσουν τη φωνή τους απέναντι τόσο στη βία του καθεστώτος, όσο και σε αυτό που διαφαίνεται να γίνεται μετά τις εκλογές στην πολιτική ζωή της Αιγύπτου: καμιά γυναίκα δεν συμμετείχε στη μεταβατική κυβέρνηση, ελάχιστες ήταν υποψήφιες στις εκλογές και δύο μόνο εκλέχθηκαν μετά τον πρώτο γύρο. Και επίσης να διαψεύσει εκείνους που υποστηρίζουν ότι όσοι και όσες συμμετέχουν στις διαδηλώσεις είναι «βάνδαλοι, χούλιγκαν και εμπρηστές». (Σας θυμίζει τίποτα;).Εντύπωση προκάλεσαν επίσης ο παλμός και η ένταση των συνθημάτων, τα έξυπνα ευρήματα στα συνθήματα και η αλληλεγγύη των ανδρών διαδηλωτών που έκαναν ανθρώπινη αλυσίδα γύρω από την πορεία δείχνοντας την αλληλεγγύη τους.Όταν η πορεία έφτασε κοντά στα κυβερνητικά κτήρια, από τις οροφές των οποίων παραστρατιωτικοί χτυπούσαν τις τελευταίες μέρες διαδηλωτές και διαδηλώτριες με πέτρες και πλαστικές σφαίρες στοχεύοντας στα μάτια, οι γυναίκες φώναξαν: «Πού είναι οι στρατηγοί; Οι γυναίκες της Αιγύπτου είναι εδώ!» καθώς «Κι αν με σύρουν και αν με ξεγυμνώσουν, το αίμα των αδελφών μου θα με καλύψει».Την ίδια στιγμή στη Μαδρίτη και τη Βαρκελώνη συγκεντρώσεις αλληλεγγύης οργανώθηκαν από Ισπανίδες indignandores και αναμεταδίδονταν στην Ταχρίρ μέσω των κοινωνικών δικτύων (#womenmarch), ενώ σε άλλες αραβικές χώρες οι χρήστριες άλλαζαν τα avatar τους σε ένδειξη συμπαράστασης προσθέτοντας ένα γαλάζιο σουτιέν στις φωτογραφίες τους.Ενδεχομένως αυτή να είναι η μεγαλύτερη γυναικεία διαδήλωση στην Αίγυπτο από το 1919, τότε που οι γυναίκες είχαν βγει στον δρόμο κατά της βρετανικής κατοχής, και πρακτικά επαναφέρει τη γυναικεία φωνή στο πολιτικό προσκήνιο μετά την ήττα που δέχτηκε το γυναικείο κίνημα στις 8 του Μάρτη. Συμμετείχαν γυναίκες όχι μόνο φεμινιστικών ή προοδευτικών απόψεων, αλλά και νοικοκυρές που πρώτη φορά βγήκαν σε διαμαρτυρίες, πολλές χριστιανές, αλλά οι περισσότερες μουσουλμάνες με καλυμμένα τα κεφάλια, ακόμα και μερικές με niqab.Ήρθε επίσης ως απάντηση στη διαφαινόμενη νίκη των ισλαμιστικών κομμάτων, ενώ η αίσθηση που άφησε ήταν εξαιρετικά ελπιδοφόρα και γέννησε καινούργιες προσδοκίες για τις γυναίκες στις υπόλοιπες αραβικές χώρες. *Η Ζωή Κόκαλου είναι μέλος της Φεμινιστικής Πρωτοβουλίας για την Εξάλειψη της Βίας κατά των Γυναικών

Περισσότερα... »

15:24

Τα Χριστούγεννα του αντάρτη

» Νεολαία Συνασπισμού Ιωαννίνων

Του Χρήστου ΤσιγκούληΕίχε απλωθεί σε πολλά μέρη ο εμφύλιος πόλεμος. Οι εξεγερμένοι αντάρτες έλεγχαν μεγάλες περιοχές. Λόγω του χειμώνα οι μάχες είχαν λιγοστέψει και οι αντιμαχόμενοι είχαν την ευκαιρία να ξεκουραστούν και να ανασυντάξουν τις δυνάμεις για τις επόμενες συγκρούσεις που σχεδίαζαν.Η μονάδα με διοικητή τον Καπετάν Αυγερινό είχε στρατοπεδέψει στο μικρό χωριό της Λυγαριάς, που ήταν σφηνωμένο στη δασωμένη πλαγιά του μακεδονίτικου βουνού, που έβλεπε πανοραμικά όλη την ανταρτοκρατούμενη περιοχή. Οι αντάρτες είχαν την ευκαιρία, εκτός της ανάπαυλας, να εξοντώσουν και τις ψείρες, που ήταν καθημερινό μαρτύριο, με καθαρά πανιά χωμένα στις μασχάλες και στον σβέρκο που τα τίναζαν στο ζεματιστό νερό. Η ψείρα ήταν ο δεύτερος αντίπαλος των μαχητών και ήταν σχεδόν ανίκητος.Όλη τη νύχτα ο Καπετάνιος ήταν ξύπνιος, εκτός από ελάχιστα δευτερόλεπτα που έκλεβε λίγο ύπνο, κοίταζε έξω τη σκοτεινή νύχτα απ' το μικρό παράθυρο της αχυροκαλύβας και, μόλις έφεξε, βγήκε να κάνει μια γενική επιθεώρηση, από ένστικτο προφύλαξης απ' το απρόβλεπτο κακό και τις κρυμμένες ιδιοτροπίες της καινούριας ημέρας.Ήταν στα μέσα του Δεκέμβρη, υγρά και μουσκεμένα όλα γύρω του. Δύο γριές, σκιές του μαύρου, πήγαιναν στο νεκροταφείο. Άλλη μία έκραζε τις κότες δίπλα στο φράχτη... πουλ... πουλ... πουλ, για να την περικυκλώσουν σε λίγο τα πετεινά, ζωηρά, πολύχρωμα, ορεξάτα και προπαντός ανυποψίαστα για τον πόλεμο και τον φονικό θρίαμβο των πολυβόλων. "Να χαμε κι εμείς λίγο απ' την ανεμελιά τους..." σκέφτηκε ο Καπετάνιος. "Σήμερα είμαστε... αύριο δεν ξέρεις και μέχρι να νικήσουμε τους φασίστες έχουμε πολύ δρόμο και θα χρειαστούμε χιλιάδες έμψυχο υλικό. Ο Δεκέμβρης με τη χειμερινή του ανακωχή είναι ευκαιρία να επιστρατεύσουμε κόσμο".Λίγοι από τους μαχητές της μονάδας του γνώριζαν ότι το πραγματικό όνομα του Καπετάν Αυγερινού ήταν Θωμάς Νικολαΐδης και κανείς άλλος δεν ήξερε λεπτομέρειες για τη ζωή του και πώς αυτές διαμόρφωσαν τον σκληρό του χαρακτήρα.Παιδί της ορφάνιας, με μια ασθενική μητέρα που δούλευε εργάτρια στα καπνά, με άλλα δύο αδέρφια που τα είχε δώσει για υιοθεσία σε κάποιους άγνωστους μετά τον θάνατο του πατέρα, ο Θωμάς, ένα ασθενικό κορμί, ψηλό, με ραχίτη από άγνωστη αιτία, άγρια χαρακτηριστικά στο πρόσωπο, ένα σύνολο εμφανισιακό που θύμιζε ικεσία για κατανόηση, για μια ζωή κουρελιασμένη γεμάτη στερήσεις, προσβολές, όνειρα φυγής και εκδίκησης για την κοινωνική φυλακή του χωριού.Ο πρώτος φασισμός που έζησε ήταν της παιδικής βαρβαρότητας των συνομηλίκων στο σχολείο και στα μεταξύ τους παιχνίδια. Εντελώς αδιάκριτα τον κορόιδευαν τα παιδιά, το ανέχονταν και οι γονείς τους σαν να ξαλάφρωναν με τον πόνο ψυχής του άλλου και ο μικρός Θωμάς είχε καταλήξει στην πρώτη φιλοσοφική διαπίστωση ότι οι χειρότεροι εχθροί των φτωχών είναι οι άλλοι φτωχοί.Σχεδόν είχε αποδεχθεί τη θέση του περιθωριακού απέναντι στην άλλη όχθη κι όταν έγινε δεκαέξι χρόνων ήταν η πρώτη φορά που ένιωσε μαχητικός αντίπαλος στην αλήθεια των άλλων. Ήταν η δικτατορία του Μεταξά, όταν αρνήθηκε να ενταχθεί στην Εθνική Οργάνωση Νέων, λέγοντας τι δουλειά έχω εγώ με τ’αφεντικά και το βασιλιά... Το πλήρωσε με κάποιους μήνες φυλακή, βγήκε, δούλεψε χαμάλης στη Θεσσαλονίκη και γνώρισε κι άλλους σαν κι αυτόν, ένιωσε για λίγο την αλληλοεκτίμηση, ώσπου τον ξανασυνέλαβαν, για να βγει απ' τη φυλακή μόλις άρχισε η εισβολή των Γερμανών στην Ελλάδα.Κατόρθωσε να δραπετεύσει και να γίνει αντάρτης του ΕΛΑΣ. Τέσσερα χρόνια είδε κι έπαθε πολλά ο ίδιος. Είδε τον θάνατο και το ανθρώπινο δράμα σε χίλιες μορφές. Κοιμήθηκε με νεκρούς γύρω του, τραυματίστηκε τρεις φορές, νοστάλγησε τον θάνατο, ξανασυνερχόταν, άρχιζε πάλι τις μάχες, τους σκοτωμούς, την ικανοποίηση της εκδίκησης, όχι μονάχα προς τους κατακτητές, αλλά και προς την παιδική του δυστυχία και τη σκληρότητα των ανθρώπων.Όσα κι αν είχε πάθει όμως δεν μπόρεσαν να λιγοστέψουν το αίσθημα της ελευθερίας που ένιωθε στο βουνό και την περηφάνια ότι έγινε κάτι σημαντικό, ένας βαθμοφόρος επαναστάτης που δεν υπέκυψε σε πειρασμούς λιποψυχίας, εγκατάλειψης και ωφελημάτων από τον συμβιβασμό με τους εχθρούς, όπως άλλοι.Αγύριστο κεφάλι τον αποκαλούσε ένας μπάρμπας του με διασυνδέσεις στους φιλοβασιλικούς κύκλους. Μονάχα η μάνα του τον καμάρωνε κρυφά για την εξέλιξή του, που έγινε εκδικητής και της δικής της σκλαβιάς.Όταν τελείωσε η κατοχή απ' τους Γερμανοϊταλούς, ακολούθησε η άλλη με τους Αγγλοαμερικάνους κι ο λοχαγός τους ΕΛΑΣ Καπετάν Αυγερινός δεν ένιωσε την ελευθερία που ήθελε, δεν παρέδωσε το όπλο του όπως τόσες χιλιάδες άλλοι. Τον έπιασαν, τον βασάνισαν, δεν ομολόγησε, είχε συσσωρευθεί μέσα του τόσο μίσος που τον έκανε παντοδύναμο, κι ας ήταν από μικρός ασθενική κράση. Ώσπου ηρθε η ευλογημένη ώρα και ξαναβγήκε στο βουνό μαζί με δέκα άλλους της περιοχής κι έγινε ξανά ο Καπετάν Αυγερινός, το φόβητρο κι ο μύθος του αλύγιστου πολεμιστή που είχε από χρόνια χάσει τον οίκτο και τη συγκίνηση για τους άλλους.Επιστρέφοντας απ' την επιθεώρηση της σκοπιάς πάνω στο ύψωμα, δίπλα στο εικονοστάσι, την ώρα που ανέτειλε ο χλωμός ήλιος μέσα απ' την αντάρα, βρήκε έξω από το αρχηγείο του πέντε νέους να τον περιμένουν. Δίπλα τους στεκόταν ο οπλισμένος φρουρός. Μαζί με τον χαιρετισμό ο ατημέλητος αντάρτης ενημέρωσε τον Καπετάνιο για την παρουσία των πέντε νέων, δύο άντρες και τρεις κοπέλες, που ήρθαν να καταταγούν στον Δημοκρατικό Στρατό.Αγέλαστος ο Καπετάνιος τους κοίταξε, είπε ένα "καλώς ήρθατε" και έναν-έναν τους καλούσε στο πρόχειρο γραφείο για κάποιες ερωτήσεις κατατοπιστικές για το ποιόν και την καταλληλότητα του καθενός. Όταν έφτασε η σειρά της δεύτερης κοπέλας, εκείνος την κοίταξε με προσοχή και ύστερα είπε "Εσύ δεν κάνεις για αντάρτης". Στην απορία της κοπέλας απάντησε κοφτά: "Να μη ρωτάς πολλά, δεν είναι για σένα ο πόλεμος, σε διατάζω να ξαναγυρίσεις στο σπίτι σου".Την έλεγαν Σοφία. Βγήκε στην είσοδο ωχρή και θλιμμένη, δακρυσμένη και με θυμό που θα κρατούσε αρκετά χρόνια μετά για να συγχωρήσει αυτή την απόρριψη και για την ταπείνωση σαν άχρηστη μπροστά στους άλλους της συντροφιάς. Ήταν από οικογένεια που δεν έλαβε μέρος στο δημοψήφισμα του '46.Ο Καπετάνιος διέταξε δύο μαχητές να τη συνοδεύσουν μέχρι τα όρια του χωριού της. Ύστερα, όρθιος στο μικρό παράθυρο με το κοτετσόσυρμα, την έβλεπε να απομακρύνεται. Έδειχνε ήρεμος και για πρώτη φορά να τον αγγίζει μία ξεχασμένη της χαμηλής ζωής συμπόνια και μάλιστα για μια γυναίκα που στα παιδικά του βιώματα τα κορίτσια τον πλήγωναν περισσότερο με την ειρωνική τους περιφρόνηση. Όμως η Σοφία, εκείνο το ντελικάτο, αγαλματένιο παράστημα της συστολής, της αγνότητας και το πρόσωπο ενσάρκωσης της αθωότητας και της καλοσύνης ήταν, ή έτσι την είδε, ένα σπάνιας ομορφιάς πλάσμα. Ήταν μια ζωγραφιά, μια αρχαία κόρη που όλοι οι Θεοί νόμιζες πως κέντησαν την ύπαρξή της.Ξαφνιάστηκε ακόμα κι ο ίδιος ο Καπετάνιος γι’αυτό το μαγικό όνειρο, κάτω από το σκούρο πολυφορεμένο παλτό που τον θάμπωσε. Παράλληλα ήταν πρώτη φορά, σαν να έβλεπε όλο το περιεχόμενο της ιδεολογίας του στην ομορφιά, ήταν το νόημα της ζωής που πολεμούσε να πραγματοποιήσει. Ήταν μια άλλη άγραφη πίστη εκείνο το κορίτσι και γι’αυτό δεν έπρεπε να την αγγίξει η τυφλή ορμή των ανθρώπων, να μην την τσαλακώσει καμιά αντρική βαρβαρότητα του πόθου και προπαντός να μην την κουρελιάσει ο πόλεμος.Μα είναι δυνατόν, σκέφτηκε, μια σφαίρα να αφαιρέσει τόση ομορφιά, που χρειάστηκε δεκαοχτώ χρόνια ζωής για να ολοκληρωθεί... Η κοπέλα έπρεπε να ζήσει. Αυτός ήταν και είναι ο προορισμός των λουλουδιών, να στολίζουν το κάδρο της ζωής και όχι κάποιον πρόχειρο τάφο στην ερημιά των βουνών.Η κοπέλα ποτέ δεν μπόρεσε, όπως και οι άλλες δύο, να ανακαλύψει τις κρυφές σκέψεις του Καπετάνιου. Άλλωστε δεν θα πίστευαν στην ιδέα που είχε για την ομορφιά. Αυτό συμβαίνει στην ψυχή των κοριτσιών σχετικά με το τι είναι όμορφο και τι δεν είναι στην ύπαρξή τους.Ανήμερα των Χριστουγέννων ο Καπετάν Αυγερινός σκοτώθηκε στη μάχη της Βασιλίτσας και μέχρι εκείνη την ώρα ένιωθε δικαιωμένος για μια απόφαση που την έζησε σαν ένα πρώτο μελτέμι αγάπης, ένα δώρο γιορτινό στον εαυτό του, το πιο μεγάλο παράσημο της ανδρείας.

Περισσότερα... »

Ιωάννινα, 21.12.2011

21:35

Ανακοίνωση Νεολαίας Συνασπισμού: Καμία αύξηση της στρατιωτικής θητείας

» Νεολαία Συνασπισμού Ιωαννίνων

Ο σχεδιασμός για την αύξηση της στρατιωτικής θητείας από την κυβέρνηση σωτηρίας του μνημονίου, μετά από πρόταση του ΓΕΕΘΑ στην επιτροπή Εξωτερικών και Άμυνας της Βουλής, αποτελεί άλλη μία πολιτική επιλογή καταστολής των δικαιωμάτων της νεολαίας.Ο στόχος τους είναι διπλός.Απο τη μία, επιχειρείται η πλασματική μείωση της ανεργίας που καλπάζει και για τους νέους έχει αγγίξει το 44%. Από την άλλη,στόχο αποτελεί η πειθάρχηση των νέων ανθρώπων σε συνθήκες συρρίκνωσης της δημοκρατίας και περιστολής των μορφωτικών και εργασιακών τους δικαιωμάτων σφραγίζεται με την στρατιωτική πειθαρχία και την ιδεολογική επιβολή της κουλτούρας της εθνικής συνοχής. Μάλιστα, η πρόταση του Π. Ευθυμίου για 18μηνη στρατιωτική θητεία δίχνει περίτρανα τις προθέσεις των κυβερνώντων.Την ίδια στιγμή που οι στρατιωτικές δαπάνες παραμένουν σε υψηλά επίπεδα και οι ελληνικές κυβερνήσεις συνεχίζουν να συμμετέχουν ενεργά στις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις του ΝΑΤΟ, οι εργαζόμενοι και η νεολαία έρχονται αντιμέτωποι με την ανάλγητη ταξική πολιτική των μνημονιακών κυβερνήσεων, τη φτώχεια, την ανεργία και την αβεβαιότητα. Τα δικαιώματα της νεολαίας δεν διαπραγατεύονται. Ως Νεολαία Συνασπισμού ξεκαθαρίζουμε πως θα αγωνιστούμε με κάθε τρόπο για να μην αυξηθεί η στρατιωτική θητεία. Ενάντια στην πειθάρχηση και την εθνική συναίνεση η νεολαία θα βρεθεί στους δρόμους διεκδικώντας τα δικαιώματα της. Το Γραφείο Τύπου21/12/11

Περισσότερα... »

Ιωάννινα, 19.12.2011

15:10

Ψήφισμα του Κεντρικού Συμβουλίου της Νεολαίας Συνασπισμού για τον αγώνα των εργατών στην Ελληνική Χαλυβουργία

» Νεολαία Συνασπισμού Ιωαννίνων

Για πάνω από ενάμιση μήνα,οι απεργοί εργάτες της Ελληνικής Χαλυβουργίας δίνουν έναν αγώνα αυτοθυσίας και αξιοπρέπειας,για το δικαίωμα τους στη μόνιμη και σταθερή εργασία κόντρα στους σχεδιασμούς της εργοδοσίας Μάνεση για θέσπιση της εκ περιτροπής εργασίας και την εξίσωση των μισθών στο επίπεδο των 500 ευρώ.Η στρατηγική του νεοφιλελευθερισμού και του πολιτικού του προσωπικού είναι αυτή που επιτρέπει στον κάθε θρασύτατο εργοδότη σαν τον Μάνεση να απειλεί,να τρομοκρατεί και να απολύει όλους όσους αντιστέκονται στα σχέδια που στοχεύουν στην αύξηση της κερδοφορίας του κεφαλαίου εις βάρος του κόσμου της εργασίας.Παρά τις 50 απολύσεις και το όργιο εργοδοτικής τρομοκρατίας,οι απεργοί εργάτες της Ελληνικής Χαλυβουργίας συνεχίζουν αλύγιστοι τον αγώνα τους.Δίπλα τους έχουν ένα τεράστιο κίνημα υποστήριξης από σωματεία,συλλογικότητες,λαικές συνελεύσεις,φοιτητικούς συλλόγους και σχολεία που με τις δωρεές τους σε χρήματα και τρόφιμα δίνουν υλική υπόσταση στην έννοια της ταξικής αλληλεγγύης.Το Κεντρικό Συμβούλιο της Νεολαίας Συνασπισμού χαιρετίζει τον αγώνα των απεργών εργατών της Ελληνικής Χαλυβουργίας,εκφράζοντας την αλληλεγγύη αλλά και το θαυμασμό μας για τη δύναμη και το θάρρος που δείχνουν.Το δυνάμωμα της αλληλεγγύης και υποστήριξης της απεργίας των χαλυβουργών είναι όρος νίκης για τον αγώνα τους.Ο αγώνας των χαλυβουργών είναι κάτι πολύ περισσότερο από επιμέρους διεκδικήσεις ενός σωματείου.Είναι υπόθεση όλης της κοινωνίας.Νίκη στον αγώνα των απεργών εργατών στην Ελληνική Χαλυβουργία.Το Κεντρικό Συμβούλιο της Νεολαίας ΣυνασπισμούΑθήνα,17 Δεκέμβρη 2011

Περισσότερα... »

Ιωάννινα, 16.12.2011

16:13

Πλήθος κόσμου στην πρώτη πορεία ανέργων στην Αθήνα!

» Νεολαία Συνασπισμού Ιωαννίνων

Με μεγάλη συμμετοχή πραγματοποιήθηκε το απόγευμα της Πέμπτης (15/12) η πρώτη πορεία ανέργων στο κέντρο της Αθήνας. Με κεντρικό σύνθημα «Δουλειά για όλους-Ταμείο ανεργίας χωρίς προϋποθέσεις για όλους τους ανέργους» πάνω από 1.500 άνεργοι και επισφαλώς εργαζόμενοι συγκεντρώθηκαν στην πλατεία Συντάγματος και πορεύτηκαν μέσω της Πανεπιστημίου στο υπουργείο Εργασίας στην Πειραιώς και από εκεί στην πλατεία Κλαυθμώνος.Η πορεία ήταν δυναμική, ενώ κυριάρχησαν τα συνθήματα: «Κάτω οι απολύσεις και η τρομοκρατία, νίκη στους εργάτες στη χαλυβουργία», «Ούτε ελαστική, ούτε ανεργία, θέλουμε για όλους σταθερή εργασία», «Να βγουν στην ανεργία κυβέρνηση-ΕΕ-ΔΝΤ», «Άνεργοι-Επισφαλείς αυτοοργανωνόμαστε και αντιστεκόμαστε μαζί».Όλοι μαζί οι άνεργοι και οι άνεργες αγωνιζόμαστε για:-Λιγότερη δουλειά, δουλειά για όλους. Μείωση του εργάσιμου χρόνου, χωρίς μείωση των αποδοχών.-Επίδομα ανεργίας, για όλο το διάστημα της ανεργίας, στους άνεργους και υποαπασχολούμενους, που να καλύπτει όλες τις ανάγκες μας, χωρίς όρους και προϋποθέσεις. Προσμέτρηση του χρόνου ανεργίας στα συντάξιμα χρόνια.-Κατάργηση όλων των αντεργατικών νόμων που ελαστικοποιούν τις εργασιακές σχέσεις, απελευθερώνουν τις απολύσεις, καταργούν τις συλλογικές συμβάσεις και το βασικό μισθό.-Δέσμευση των περιουσιακών στοιχείων του ιδιοκτήτη της εταιρίας που πτωχεύει ή κλείνει.-Δωρεάν ιατροφαρμακευτική περίθαλψη όλων των ανέργων, κατάργηση του ορίου των ενσήμων για την σφράγιση των βιβλιαρίων-Ελεύθερη χρήση των μέσων μαζικής μεταφοράς, ελεύθερη πρόσβαση σε κοινωνικά αγαθά γνώσης, ψυχαγωγίας και πολιτισμού.-Να μην περάσουν οι εκβιασμοί των απολύσεων του κράτους και των εργοδοτών.Μεταξύ των συλλογικοτήτων που πλαισίωσαν την πρώτη πορεία ανέργων: το Δίκτυο Επισφαλώς Εργαζομένων-Ανέργων, η Ανοιχτή Πρωτοβουλία Ανέργων (ΣΩ.ΒΑ) , η Συνέλευση Ανέργων του Σωματείου Μισθωτών-Τεχνικών, η Πρωτοβουλία Ανέργων Περιστερίου, η Εργατική Λέσχη Νέας Σμύρνης, η Ροσινάντε και ο Σύλλογος Υπαλλήλων Βιβλίου-Χάρτου.

Περισσότερα... »

Ιωάννινα, 15.12.2011

11:16

Ανακοίνωση του Τμήματος Οικονομικής Πολιτικής του ΣΥΝ για την έκθεση του ΔΝΤ

» Νεολαία Συνασπισμού Ιωαννίνων

Η έκθεση του ΔΝΤ για την πορεία της μνημονιακής πολιτικής στην Ελλάδα είναι ενδεικτική ότι παρά την αλλαγή προσώπου στην πρωθυπουργία και κομμάτων στην κυβέρνηση, το μέλλον της ελληνικής κοινωνίας είναι προδιαγεγραμμένο όσο συνεχίζεται αυτή πολιτική.Η μεγαλύτερη ύφεση που διαβλέπει το ΔΝΤ για το 2011 (-6%) και το 2012 (-3%) δεν είναι αποτέλεσμα εξωγενών παραγόντων, αλλά άμεση συνέπεια της εντεινόμενης πολιτικής λιτότητας. Η πρωτοφανής μείωση των μισθών και των συντάξεων στο δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, η φοροεπιδρομή με κάθε δυνατό τρόπο και το ξήλωμα κάθε μορφής κοινωνικού κράτους έχουν οδηγήσει την αγοραστική δύναμη των εργαζομένων στα πιο χαμηλά επίπεδα. Η οικονομική δραστηριότητα έχει παγώσει και η ανεργία έχει εκτιναχθεί, με αποτέλεσμα το δημοσιονομικό έλλειμμα να μην μειώνεται και το δημόσιο χρέος να αυξάνεται.Η ομολογία της αποτυχίας της μνημονιακής πολιτικής από τους ίδιους τους σχεδιαστές της δεν είναι η πρώτη φορά που γίνεται. Για την ακρίβεια λαμβάνει χώρα σε κάθε επίσημη έκθεσή τους! Το εξωφρενικό όμως είναι ότι κάθε φορά που ομολογούν την αποτυχία τους, προτείνουν ακόμα σκληρότερη εφαρμογή της πολιτικής που έχει αποτύχει. Τα νέα μέτρα ύψους 25 δις ευρώ (11,5% του ΑΕΠ) για την περίοδο 2012-2015, θα εντείνουν την κοινωνική αποδόμηση και θα οδηγήσουν την ελληνική οικονομία πιο κοντά στην καταστροφή. Οι επιπλέον μειώσεις μισθών και συντάξεων και η περικοπή κοινωνικών δαπανών θα επιτείνουν ακόμα περισσότερο τα προβλήματα της ελληνικής οικονομίας και θα διαλύσουν ό,τι έχει απομείνει από τον κοινωνικό ιστό.Και ενώ μέχρι τώρα η κυβέρνηση και τα παπαγαλάκια της φιλοτεχνούσαν το επιχείρημα ότι οι περικοπές αφορούν το δημόσιο τομέα «για να επωφεληθούν οι εργαζόμενοι στον ιδιωτικό τομέα», η προτροπή του ΔΝΤ για όξυνση της επίθεσης και στους εργαζόμενους του ιδιωτικού τομέα, δεν αφήνει κανένα περιθώριο για παρερμηνείες. Η απαίτηση για ακόμα μεγαλύτερη μείωση του κόστους εργασίας με την κατάργηση του 13ου και 14ου μισθού, την απενεργοποίηση των συλλογικών συμβάσεων εργασίας και τον καταποντισμό του κατώτατου μισθού είναι μέτρα που αποκαλύπτουν με τον πιο σαφή τρόπο τον απώτερο σκοπό της μνημονιακής πολιτικής: την φτωχοποίηση της κοινωνίας για να καμφθούν οι αντιστάσεις και να περάσουν όλες οι εργοδοτικές αξιώσεις.Η συγκυβέρνηση ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ με πρωθυπουργό τον κ. Παπαδήμο αποδεχόμενη πλήρως το πλαίσιο πολιτικής της τρόικας και τις επιταγές του κεφαλαίου και της εργοδοσίας θα κληθεί να εξαπολύσει στο άμεσο επόμενο διάστημα την πιο σκληρή επίθεση που έχει γνωρίσει ο κόσμος της εργασίας στην χώρα μας. Οι μισθωτοί, οι συνταξιούχοι, οι άνεργοι, οι μικρομεσαίοι και όλοι όσοι πλήττονται από τις πολιτικές τους θα τους δώσουν την απάντηση που τους αξίζει.

Περισσότερα... »

11:14

"Μάθε παιδί μου γράμματα...και μετά ανεργία"

» Νεολαία Συνασπισμού Ιωαννίνων

Η Άννα Διαμαντοπούλου, η υπουργός διάλυσης της δημόσιας και δωρεάν παιδείας καταβάλει κάθε δυνατή προσπάθεια για να εφαρμόσει το μνημόνιο στο χώρο της εκπαίδευσης.Οι επιπτώσεις των μέτρων λιτότητας και η ανάλγητη ταξική πολιτική των μνημονιακών κυβερνήσεων έχουν οδηγήσει χιλιάδες ανθρώπους στην ανεργία και σε ένα ατέρμονο αδιέξοδο, με αποτέλεσμα την εμφάνιση περιστατικών λυποθυμίας μαθητών από ασιτία. Η υπουργός συνεχίζει να υποστηρίζει πως όλα βαίνουν καλώς, ενώ αρνείται υποκριτικά την ύπαρξη τέτοιων περιστατικών.Ταυτόχρονα, στο χώρο της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης η Διαμαντοπούλου επιβάλει την εφαρμογή ενός νόμου που έχει απονομιμοποιηθεί πλήρως από το σύνολο του φοιτητικού κόσμου. Με απειλές για διακοπή της χρηματοδότησης σε περίπτωση μη εφαρμογής του νόμου η υπουργός Παιδείας προσπαθεί να εκβιάσει τη συναίνεση της ακαδημαϊκής κοινότητας. Ταυτόχρονα, με τη βοήθεια των καθεστωτικών ΜΜΕ, στοχοποιεί τους φοιτητές και το ακαδημαϊκό προσωπικό ως υπαίτιους για την αύξηση της ανεργίας.Μέσα σε συνθήκες κρίσης και κατάργησης κάθε κοινωνικού κεκτημένου οι μόνοι υπεύθυνοι για τα ζωτικά προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι εργαζόμενοι και η νεολαία είναι οι κυβερνήσεις των μνημονίων και των τραπεζών. Είναι το ΠΑΣΟΚ, η Νέα Δημοκρατία, το ΛΑΟΣ και οι σύμμαχοί τους οι οποίοι επιδίδωνται σε μία ανελέητη επίθεση στα μορφωτικά και εργασιακά δικαιώματα. Οι δυνάμεις του κεφαλαίου και οι πολιτικοί του εκφραστές θα βρουν απέναντί τους το λαϊκό κίνημα και τους αγώνες των εργαζομένων και της νεολαίας οι οποίοι μέσα από την αλληλεγγύη και την κοινή δράση θα στείλουν στο χρονοντούλαπο της ιστορίας τις μνημονιακές πολιτικές και το πολιτικό προσωπικό που τις υπηρετεί.Το γραφείο τύπου,Νεολαίας Συνασπισμού.

Περισσότερα... »

Ιωάννινα, 14.12.2011

17:05

Ανακοίνωση Νεολαίας Συνασπισμού : Ούτε με τον Άσαντ,ούτε με το ΝΑΤΟ-Να πάψει άμεσα το αιματοκύλισμα στη Συρία

» Νεολαία Συνασπισμού Ιωαννίνων

Τους τελευταίους τέσσερις μήνες,ο Συριακός λαός αντιμετωπίζει το όργιο βίας και τρομοκρατίας από το απολυταρχικό καθεστώς του Μπασάρ Αλ Άσαντ.Η απαγόρευση της γενικής απεργίας έφερε νέες δολοφονικές επιθέσεις από τις δυνάμεις του στρατού του καθεστώτος,ανεβάζοντας τον αριθμό των νεκρών-σύμφωνα με τα στοιχεία του ΟΗΕ-στις πέντε χιλιάδες.Ο ηρωικός αγώνας του Συριακού λαού για δημοκρατία και κοινωνική δικαιοσύνη είναι η μεγαλύτερη απειλή για ένα καθεστώς οικογενειοκρατίας που εξουσιάζει αυταρχικά τα τελευταία 41 χρόνια.Η πάλη του Συριακού λαού,δεν πρέπει να γίνει αντικείμενο εκμετάλλευσης για τους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς.Oι εξέγερσεις στον αραβικό κόσμο,είναι πράξεις υπεράσπισης της δημοκρατίας και της αυτοδιάθεσης των λαών και όχι μια διαδικασία επιλογής του καλύτερου δυνάστη εσωτερικού ή εξωτερικού.Η Νεολαία Συνασπισμού στέλνει την αλληλεγγύη και τη συμπαράσταση της στον αγώνα του Συριακού λαού,υπενθυμίζοντας ότι η στήριξη του αγώνα των αραβικών λαών για δημοκρατία στην πίσω αυλή της Ευρώπης αποτελεί ύψιστο διεθνιστικό καθήκον,σε μια περίοδο που η έννοια της δημοκρατίας στην ίδια την Ευρώπη βάλλεται σε μόνιμη βάση από τους υπερασπιστές της καπιταλιστικής βαρβαρότητας. Το Γραφείο Τύπου14/12/2011

Περισσότερα... »

17:00

Σπρώχνουν την κυβέρνηση σε εκλογές Ν.Δ., ΛΑΟΣ και... υπουργοί του ΠΑΣΟΚ

» Νεολαία Συνασπισμού Ιωαννίνων

Κάθε μέρα που περνά αποσταθεροποιείται ολοένα και περισσότερο η κυβέρνηση Παπαδήμου, καθώς μετά τη Ν.Δ. και το ΛΑΟΣ, που απορρίπτουν το ενδεχόμενο λήψης νέων μέτρων, “κόκκινες γραμμές” θέτουν και κορυφαία στελέχη του ΠΑΣΟΚ, ενώ απρόθυμος να “τσαλακωθεί” πολιτικά -με το βλέμμα στραμμένο στην επόμενη μέρα στο ΠΑΣΟΚ- εμφανίζεται σαφέστατα και ο... αντιπρόεδρος της κυβέρνησης, Ευ. Βενιζέλος.Οι συγκυβερνώντες αποσύρουν τη στήριξή τους από τον Λ. Παπαδήμο λόγω... νέων μέτρωνΤο κλίμα στο Μέγαρο Μαξίμου είναι βαρύ, αφού αυτή τη στιγμή ο Λ. Παπαδήμος φαίνεται πως... επί της ουσίας δεν στηρίζεται από κανέναν κυβερνητικό εταίρο για να λάβει “διορθωτικά μέτρα”, αλλά και για να προωθήσει τα μέτρα του νέου Μνημονίου (που θα δεσμεύουν τη χώρα έως το 2014-2015) και τα οποία θα συνοδεύουν τη νέα δανειακή σύμβαση. Η Ν.Δ. εμμένει να απορρίπτει το ενδεχόμενο να διαπραγματευθεί και προωθήσει προς ψήφιση η κυβέρνηση Παπαδήμου το νέο Μνημόνιο, ενώ την ίδια στάση τηρεί και σε ό,τι αφορά το σενάριο λήψης “διορθωτικών μέτρων” για τις “τρύπες” του προϋπολογισμού του 2011 και τις αποκλίσεις από τους στόχους που έχουν τεθεί από την τρόικα. “Κανένα νέο μέτρο πέραν των ήδη συμφωνηθέντων” δεν πρόκειται να στηρίξει ούτε ο Γ. Καρατζαφέρης, όπως επισήμανε ο πρόεδρος του ΛΑΟΣ χθες στον ΑΝΤ1, ενώ ακόμη και κορυφαίοι υπουργοί, προερχόμενοι από το ΠΑΣΟΚ, τηρούν την ίδια στάση. “Δεν μπορεί να μιλάμε για νέα μέτρα, δεν γίνεται”, υποστήριξε η υπουργός Παιδείας, Αν. Διαμαντοπούλου, στον ρ/σ Σκάι, ενώ αργά το βράδυ της Δευτέρας, μιλώντας στο Μega, και ο Θ. Πάγκαλος απέρριψε τη δρομολόγηση νέων “χαρατσιών”. “Δεν θα ψηφίσω ούτε νέα μέτρα ούτε κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων”, υποστήριξε στον ρ/σ Real και ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΠΑΣΟΚ, Χρ. Πρωτόπαπας. Αλλαγή στάσης ΒενιζέλουΌμως, εκτός όλων των παραπάνω, το κλίμα στο Μέγαρο Μαξίμου έχει βαρύνει έτι περαιτέρω μετά την αλλαγή στάσης του Ευ. Βενιζέλου. Ο αντιπροέδρος της κυβέρνησης και υπουργός Οικονομικών, μη θέλοντας προφανώς να φθαρεί πολιτικά και με τη λήψη νέων μέτρων, ενόψει της “επόμενης μέρας” στο ΠΑΣΟΚ, έχει αρχίσει με σαφήνεια από προχθές να λαμβάνει αποστάσεις από τη “μνημονιακή” πολιτική. Με συνέντευξη Τύπου που παραχώρησε τη Δευτέρα απέκλεισε το ενδεχόμενο να πάρει... μόνος του νέα διορθωτικά μέτρα και έθεσε ως προϋπόθεση, “να συμφωνήσουν τα κόμματα” αλλιώς, όπως είπε, “νέα μέτρα μπορεί να πάρει μόνο κυβέρνηση με νωπή λαϊκή εντολή”. Χθες, ο Ευ. Βενιζέλος επανήλθε και προκάλεσε αίσθηση, αφού αμφισβήτησε το Μνημόνιο και στους στόχους που ο ίδιος έχει... αναλάβει να τηρήσει. Συγκεκριμένα, ο υπουργός Οικονομικών, μετά τη συνάντησή του με τον Ευρωπαίο επίτροπο Γ. Χαν, έκανε λόγο για “αντίφαση” μεταξύ “της δημοσιονομικής προσαρμογής που αναγκαστικά ακολουθεί η Ελλάδα” και “της κατάστασης της πραγματικής οικονομίας”. Αξίζει να σημειωθεί ότι ο πρωθυπουργός, Λ. Παπαδήμος, κινείται σε ακριβώς αντίθετη κατεύθυνση, αφού την περασμένη Παρασκευή άφησε ορθάνοιχτο, από τις Βρυξέλλες, το ενδεχόμενο λήψης νέων μέτρων και ξεκαθάρισε πως ακόμη και τα μέτρα του νέου Μνημονίου θα προωθηθούν “από αυτή την κυβέρνηση και θα εφαρμοστούν από τις κυβερνήσεις του 2013 και του 2014”. Διερευνητικές επαφέςΣτο πλαίσιο αυτό, πάντως, ο κ. Παπαδήμος θα επιχειρήσει να ξεκαθαρίσει τις... σχέσεις του με τους αρχηγούς των κομμάτων που στηρίζουν την κυβέρνησή του. Κατά πληροφορίες, ο πρωθυπουργός θα έχει επαφές με τους Γ. Παπανδρέου, Αντ. Σαμαρά και Γ. Καρατζαφέρη, ακόμη και αν χρειαστεί να γίνουν τηλεφωνικά, αφού ο Αντ. Σαμαράς βρίσκεται στο Ισραήλ. Σύμφωνα με κυβερνητικές πηγές, ο Λ. Παπαδήμος αναμένεται να ζητήσει από τους πολιτικούς αρχηγούς την “ειλικρινή στήριξη” της κυβέρνησής του, υπό τη μορφή “λευκής επιταγής” να πάρει ό,τι μέτρα θελήσει η τρόικα, είτε για τις αποκλίσεις του 2011 είτε για το νέο Μνημόνιο. Παράλληλα, ο κ. Παπαδήμος συνεχίζει τις επαφές του με υπουργούς -χθες είδε τον Κ. Σκανδαλίδη-, όχι μόνο για να ζητήσει επιτάχυνση του κυβερνητικού έργου, αλλά και για να διερευνήσει τις προθέσεις τους αναφορικά με τον χρόνο διεξαγωγής των εκλογών. Επίσης, χθες, ο πρωθυπουργός έγινε δεκτός από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, Καρ. Παπούλια, τον οποίο ενημέρωσε για τα αποτελέσματα της πρόσφατης Συνόδου Κορυφής, την οποία χαρακτήρισε... “ενδιαφέρουσα”. Σήμερα, θα μιλήσει στο συνέδριο του Ελληνοαμερικανικού Επιμελητηρίου και με ενδιαφέρον αναμένονται τυχόν αποκλίσεις στα όσα θα πει ο Λ. Παπαδήμος και στα όσα θα υποστηρίξει, στη δική του ομιλία, ο προκάτοχός του στην πρωθυπουργία, Γ. Παπανδρέου... Καυγάς για τη θητείαΤην ίδια ώρα, με ένταση συνεχίζεται η συζήτηση για τη χρονική διάρκεια της εν λόγω κυβέρνησης. Η Αν. Διαμαντοπούλου επανήλθε χθες στην πρότασή της να συνεχίσει να κυβερνά ο Λ. Παπαδήμος με “πλήρεις” αρμοδιότητες, ενώ στην ίδια γραμμή κινήθηκε και ο υπουργός Δικαιοσύνης, Μιλτ. Παπαϊωάννου. Μιλώντας στον ρ/σ Βήμα, επισήμανε ότι “η κυβέρνηση αυτή θα έπρεπε να έχει χρόνο λήξης την τετραετία και να έχει άλλη σύνθεση, εφόσον είχαν συμφωνήσει και οι αρχηγοί σ' αυτό”. Πάντως, κύκλοι της Ν.Δ. εμμένουν στην άρνηση της Συγγρού να συναινέσει στην παράταση της θητείας της κυβέρνησης Παπαδήμου και, ανεπισήμως, θέτουν ως όριο για τη διεξαγωγή εκλογών την 4η Μαρτίου.

Περισσότερα... »

Ιωάννινα, 12.12.2011

21:35

Παρουσίαση του βιβλίου "Από τον Κέυνς στη Θάτσερ ΧΩΡΙΣ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ""

» Νεολαία Συνασπισμού Ιωαννίνων

20:26

Ανακοίνωση της Νεολαίας Συνασπισμού Οργάνωση Ιωαννίνων για τον Γεράσιμο Κορωναίο

» Νεολαία Συνασπισμού Ιωαννίνων

Η Νεολαία Συνασπισμού αγωνίζεται για ένα κόσμο κοινωνικής δικαιοσύνης, ειρηνικής συνύπαρξης των λαών, εναντίον της αντιτρομοκρατικής υστερίας και υπερασπιζόμενη τα δημοκρατικά δικαιώματα και τις ελευθερίες. Αγωνίζεται για το σοσιαλισμό με δημοκρατία και ελευθερία, για έναν κόσμο χωρίς στρατούς και χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο.Ο στρατός, πέραν από την επίσημη λειτουργία του, αυτήν της «εθνικής» άμυνας, αποτελεί έναν ιδεολογικό μηχανισμό, ο οποίος έχει την δυνατότητα να επιβάλει αξίες όπως η πειθαρχία και η υπακοή, να προβάλει πολιτισμικά πρότυπα και τη δική του αισθητική. Ταυτόχρονα, χρησιμοποιώντας ιδεολογήματα περί ανασφάλειας, καθώς και το διαχρονικό περί εξωτερικών απειλών, προσπαθεί να ενισχύσει το κύρος του, ενώ παραμένει ως σήμερα ένας ημιαυτόνομος μηχανισμός εφαρμόζοντας «ειδικές» πολιτικές, έχοντας διασυνδέσεις και διαπλοκές με επιχειρηματικούς και εκκλησιαστικούς κύκλους. Η κατάσταση αυτή οδηγεί στην ανάπτυξη κλίματος που ευνοεί μιλιταριστικές - εθνικιστικές απόψεις, την αύξηση των κονδυλίων για εξοπλισμούς, καθώς και την προώθηση μέτρων, όπως η στράτευση γυναικών και η υποχρεωτική στράτευση στα 18.Η υποχρεωτική στράτευση για τους νέους αποτελεί μια τομή στην ζωή τους. Ο νέος αναστέλλει την προσωπική και την κοινωνική ζωή του, ενώ περιστέλλονται τα πολιτικά του δικαιώματα και οι ελευθερίες.Πιστεύουμε ότι η μετά το σχολείο κατάταξη λειτουργεί με όρους ενός ακόμη «σχολείου», με στόχο την εγχάραξη αντιδραστικών πρακτικών ιδεολογιών και κοινωνικοπολιτικών προτύπων ζωής και αποτέλεσμα την δημιουργία του «πειθαρχημένου πολίτη». Ταυτόχρονα, το μέτρο αυτό δημιουργεί μια πρώτης τάξης ευκαιρία για τη στρατολόγηση επαγγελματιών οπλιτών, κάτω από το βάρος της ανεργίας και της εργασιακής ανασφάλειας. Ζητάμε να σταματήσουν οι διώξεις και οι τιμωρητικού χαρακτήρα ενοχλήσεις απέναντι στους αντιρρησίες συνείδησης και τους αρνητές στράτευσης. Να νομοθετηθεί η υποχρέωση έκδοσης όλων των απαραίτητων δικαιολογητικών προς αυτούς, προκειμένου να μπορούν να συμμετέχουν κανονικά σε προκηρύξεις για θέσεις του δημοσίου τομέα, καθώς και να διαφυλάττεται το απόρρητο των προσωπικών δεδομένων για μια απρόσκοπτη συμμετοχή και χωρίς αποκλεισμούς στην κοινωνική και πολιτική ζωή.Αλληλεγγύη στον ολικό αρνητή στράτευσης Γεράσιμο ΚορωναίοΣυγκέντρωση αλληλεγγύης ΤΡΙΤΗ, 13/12 9 π.μ. στο ΣΤΡΑΤΟΔΙΚΕΙΟ ΙΩΑΝΝΙΝΩΝ

Περισσότερα... »

11:37

Ανοιχτή Εκδήλωση ΣΥ.ΡΙΖ.Α ΙΩΑΝΝΙΝΩΝ

» Νεολαία Συνασπισμού Ιωαννίνων

Ιωάννινα, 11.12.2011

22:11

Θα αντέξει η ριζοσπαστική αριστερά;Του Ανδρέα Καρίτζη

» Νεολαία Συνασπισμού Ιωαννίνων

Μπορούμε να κάνουμε και πλειοψηφικά μέτωπα και αποτελεσματικούς αγώνες και διεύρυνση της ιδεολογικής μας επιρροής, σε ένα πολύ εχθρικό περιβάλλον, χωρίς να ενδώσουμε στη θανατερή θαλπωρή της εθνικής αγκαλιάς; Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η κοινωνική καταστροφή έχει πάρει πλέον ανεξέλεγκτες διαστάσεις. Σε έναν κόσμο που σπαράσσεται από την καπιταλιστική κρίση, η οποία πυροδοτεί παράλληλα μια πολύμορφη κρίση (κρατικών χρεών, κρίση στην εργασία, κρίση δημοκρατίας, περιβαλλοντική, διατροφική κ.ο.κ.) οι λαοί καλούνται να υπερασπιστούν την ίδια τους την ύπαρξη.Μέσα σε ένα τέτοιο σκηνικό, τεράστιες μάζες πληθυσμού εμφανίζονται στο προσκήνιο των κοινωνικών αγώνων. Όμως το κάνουν με τα δικά τους ιδεολογικά αποθέματα, που κατά κύριο λόγο διέπονται από την αστική ιδεολογία περί εθνικής ενότητας. Καθήκον της αριστεράς είναι να βρει τον τρόπο να οργανώσει την ανατροπή αλλά και να μετασχηματίσει τις παραστάσεις που επικρατούν στα μυαλά των ανθρώπων. Μια τέτοια σύνθετη στρατηγική χρειάζεται επιδεξιότητα και καθαρό μυαλό.Είναι προφανές ότι δουλειά της αριστεράς μέσα σε μια τέτοια κοινωνική αναταραχή είναι να αναδεικνύει την ταξική φύση της κρίσης, των «διεξόδων» και των αναγκαίων αγώνων. Ακόμη και αν κυριαρχήσει μια ιδεολογική πρόσληψη της πραγματικότητας με βάση εθνικούς προσδιορισμούς, η αριστερά πρέπει να κάνει αυτό που ορίζει η ταυτότητά της: να πολιτικοποιήσει τον αγώνα των «από κάτω», να μετατρέψει την οργή σε συντεταγμένο πολιτικό σχέδιο που εξυπηρετεί τα δικά τους συμφέροντα και να μετασχηματίσει την ιδεολογική παράσταση.Αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να αγνοηθεί η εθνική διάσταση. Αντιθέτως. Το εθνικό επίπεδο είναι τo μόνο στο οποίο η λαϊκή βούληση είναι παρούσα (όσο και αν επιχειρείται η παράκαμψή της). Ωστόσο, η λαϊκή κυριαρχία δεν απειλείται από άλλα έθνη, όπως υπονοεί μια εθνική αφήγηση, αλλά συνιστά κοινό κίνδυνο όλων των λαών μπροστά στην καπιταλιστική αναδιάρθρωση.Αν συνδυάσουμε και την ιστορική εμπειρία, ότι κανείς λαός δεν πρόκειται να σωθεί μόνος του αν οι διπλανοί του διαλυθούν, καταλαβαίνουμε πόσο κρίσιμη είναι η διαστρέβλωση που μπορεί να προκληθεί από την επικράτηση εθνικών αφηγήσεων και στοχεύσεων αν δεν υπάρξει μια αποτελεσματική και αποφασιστική τοποθέτηση της αριστεράς στο εσωτερικό των «από κάτω».Η κεντρομόλος δύναμη της εθνικής ενότητας, δηλαδή του πυρήνα της αστικής ιδεολογίας, είναι τεράστια. Σαγηνεύει εδώ και πολλές δεκαετίες τμήματα της αριστεράς, συνιστά τον βασικό ιδεολογικό πυλώνα των δυνάμεων που αποδεσμεύονται από το ΠΑΣΟΚ, τη λαϊκή δεξιά, αλλά και δυνάμεων του ριζοσπαστικού αστισμού που αναδύονται αυτή την περίοδο (“Σπίθα”, Kαζάκη, κ.ο.κ.). Θα αντέξει η ριζοσπαστική αριστερά στην πίεση; Υπάρχουν λόγοι να ανησυχεί κανείς για τον κίνδυνο μιας ακόμη βαριάς ήττας;Ενώ είναι απαραίτητο ένα μεγάλο μέτωπο ανατροπής να είναι ανοικτό στη συμμετοχή στελεχών και συλλογικοτήτων προερχόμενων από το ΠΑΣΟΚ, η πίεση για κάτι τέτοιο μπορεί να οδηγήσει στην υιοθέτηση της αφήγησης περί εθνικής απελευθέρωσης ως ελάχιστο σημείο συμφωνίας ενώ στην πραγματικότητα θα πρόκειται για υποταγή της αριστεράς σε ένα πολιτικό σχέδιο του ριζοσπαστικού (έστω) αστισμού (παρόλα αυτά).Η πολιτική παρέμβαση κομματιών της αριστεράς που αδυνατούν να υπερβούν τις εθνικές σειρήνες ενισχύει τον ριζοσπαστικό αστισμό καθημερινά, ανεξάρτητα του τι νομίζουν ότι κάνουν. Το παντελώς αναποτελεσματικό και πολλαπλά προβληματικό φλερτ με δεξιά ακροατήρια με όρους «χαϊδέματος αυτιών» -σε αντίθεση με μια επιδέξια, άκρως αναγκαία, προσπάθεια να μιλήσουμε σε αυτό τον κόσμο ξεκινώντας από τις δικές του αφετηρίες με στόχο να αρθούν διαχωριστικές γραμμές στο εσωτερικό των "από κάτω" (π.χ. μετανάστες, πατρίδες κ.ο.κ.)- δείχνει το μέγεθος της πίεσης, αλλά, ενδεχομένως, και της δουλειάς που πρέπει να καταβάλουμε ώστε η ριζοσπαστική αριστερά να ανταποκριθεί στις σύνθετες απαιτήσεις της συγκυρίας.Μπορούμε να κάνουμε και πλειοψηφικά μέτωπα και αποτελεσματικούς αγώνες και διεύρυνση της ιδεολογικής μας επιρροής, σε ένα πολύ εχθρικό περιβάλλον, χωρίς να ενδώσουμε στη θανατερή θαλπωρή της εθνικής αγκαλιάς; Αυτό ήταν και είναι το στοίχημα της αριστεράς. Πιστεύω ότι μπορούμε. Αρκεί να μην αντιμετωπίζουμε με ελαφρότητα κρίσιμα ζητήματα στην ιστορική φάση που βρισκόμαστε.

Περισσότερα... »

Ιωάννινα, 10.12.2011