Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Ορθοδοξία-Ελληνισμός" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
Expand/Collapse
Ορθοδοξία-Ελληνισμός (7)
-
Φωτογραφικὸ ὑλικὸ ἀπὸ τὴν πανήγυρη τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Παναγίας Στομίου 8 Σεπτεμβρίου 2010.
Posted: September 8, 2010, 2:48pm EEST by ΡΩΜΙΟΣ
-
Ὁμιλία τοῦ Γέροντα Ἐφραὶμ στὴ Γέννηση τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου
Posted: September 8, 2010, 12:37pm EEST by ΡΩΜΙΟΣ
Ἡ Παναγία ἀπὸ βημόθυρο τοῦ Εὐαγγελισμοῦ. Λεπτομέρεια, 12ος αἵ. Ι.Μ.Μ. Βατοπαιδίουτοῦ Καθηγουμένου τῆς Ἱερᾶς Μεγίστης Μονῆς Βατοπαιδίου, Ἀρχιμ. Ἐφραὶμ*Αἰτία πνευματικῆς χαρᾶς καὶ ἀγαλλιάσεως –ἀγαπητοί μου ἀδελφοὶ καὶ Πατέρες– ἡ σημερινὴ ἡμέρα, γιατί σήμερα ἑορτάζομε τὴν γέννηση τῆς ἀειπαρθένου καὶ Θεοτόκου Μαρίας, τοῦ εὐωδεστάτου ἄνθους ποὺ βλάστησε «ἐκ τῆς ρίζης Ἰεσσαί». Ἑορτάζομε «παγκοσμίου εὐφροσύνης γενέθλιον», ποὺ καθίσταται «ἡ εἴσοδος ὅλων τῶν ἑορτῶν καὶ τὸ προοίμιο τοῦ μυστηρίου τοῦ Χριστοῦ», κατὰ τὸν ἅγιο Ἀνδρέα Κρήτης. Γέννηση, ποὺ ἔγινε πρόξενος τῆς ἀναγεννήσεως, ἀναπλάσεως, ὡραιοποιήσεως καὶ ἀνακαινίσεως τῶν πάντων. Σήμερα γεννιέται Αὐτὴ ποὺ θὰ γεννήσει χρονικῶς, κατὰ ἀνερμήνευτο καὶ παράδοξο τρόπο, τὸν ἄχρονο καὶ προαιώνιο Θεὸ Λόγο, τὸν Δημιουργὸ καὶ Σωτήρα τοῦ κόσμου.
Ὅλες οἱ προεικονίσεις, προτυπώσεις καὶ προφητεῖες τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης σὲ Αὐτὴν ἀναφέρονται. Ἀποτελεῖ τὴν ἀποκορύφωση, τὴν...ὁλοκλήρωση τῆς παλαιοδιαθηκικῆς παιδαγωγικῆς προετοιμασίας τῆς ἀνθρωπότητος γιὰ τὴν ὑποδοχὴ τοῦ σαρκωθέντος Σωτῆρος Θεοῦ. Τὴν Παναγία μᾶς προεικόνιζαν ἡ ἄφλεκτος βάτος στὸ ὅραμα τοῦ Μωυσῆ, οἱ θεογραφὲς πλάκες καὶ ἡ κιβωτὸς τοῦ Νόμου, τὸ οὐράνιο μάννα καὶ ἡ χρυσὴ στάμνα, ἡ λυχνία καὶ ἡ τράπεζα, ἡ ράβδος Ἀαρῶν ἡ βλαστήσασα, ἡ κλίμακα τοῦ Ἰακώβ, ὁ πόκος τοῦ Γεδεῶν, τὸ ἀλατόμητον ὅρος τοῦ Δανιήλ, ἡ κάμινος ποὺ μὲ τὸ πῦρ δρόσιζε τοὺς Τρεῖς Παῖδες, ἀλλὰ καὶ αὐτὰ τὰ Ἅγια τῶν Ἁγίων της σκηνῆς τοῦ μαρτυρίου. Ἡ Θεοτόκος εἶναι τὸ μεταίχμιο μεταξὺ Παλαιᾶς καὶ Καινῆς Διαθήκης. Γιὰ τὴν Παλαιὰ ἀποτελοῦσε τὸ κήρυγμα τῶν προφητῶν, τὴν προσδοκία τῶν δικαίων• ἐνῶ γιὰ τὴν Καινὴ Διαθήκη γίνεται ὁ γλυκασμὸς τῶν ἀγγέλων, ἡ δόξα τῶν ἀποστόλων, τὸ θάρρος τῶν μαρτύρων, τὸ ἐντρύφημα τῶν ὁσίων, τὸ καύχημα τοῦ ἀνθρωπίνου γένους, γι’ αὐτὸ καὶ μακαρίζεται ἀπὸ «πάσα γενεά».
Ὅλη ἡ δημιουργία περίμενε τὴν γέννησή Της. Ἡ Παναγία μᾶς εἶναι «ὁ καρπὸς τῶν κτισμάτων» κατὰ τὸν ἅγιο Νικόλαο Καβάσιλα, δηλαδὴ τὸ σημεῖο ἐκεῖνο στὸ ὁποῖο κατατείνει ὁλόκληρη ἡ κτίση. Ὅπως τὸ δένδρο ὑπάρχει γιὰ τὸν καρπό, ἔτσι ἡ κτίση ὑπάρχει γιὰ τὴν Παρθένο καὶ ἡ Παρθένος γιὰ τὸν Χριστό. Ὅπως τονίζουν οἱ Πατέρες ὄχι μόνον οἱ ἄνθρωποι, ἀλλὰ καὶ ὁ οὐρανὸς καὶ ἡ γῆ, ὅλη ἡ ὁρατὴ καὶ ἀόρατη κτίση δημιουργήθηκαν γιὰ τὴν ἄχραντο Παρθένο. Ὅταν ὁ Θεὸς στὴν ἀρχὴ τῶν αἰώνων ἀτενίζοντας πρὸς τὰ δημιουργήματά Του, εἴιπε ὅτι εἶναι «καλὰ λίαν», οὐσιαστικὰ ἔβλεπε μπροστά Του τὸν καρπὸ ὅλης της δημιουργίας, τὴν ὑπεραγία Θεοτόκο, καὶ ὁ ἔιπαιινός Του ἦταν στὴν πραγματικότητα «εὐφημία τῆς Παρθένου».
Διαχῶρο μὲ σύνθεση τὴν Γέννηση τῆς Θεοτόκου ἀπὸ τὴν ἐπένδυση τῆς Παναγίας Βηματάρισσας (Ι.Μ.Μ. Βατοπαιδίου)
Κατὰ τὴν σημερινὴ ἡμέρα εὐεργετεῖται ὅλη ἡ κτίση ἀπὸ τὴν γέννηση τῆς πανάμωμης Δέσποινάς μας. «Τὸ καινότατον αὐτὸ δημιούργημα» δὲν ἦταν ἡ καλύτερη γυναίκα στὴν γῆ, οὔτε ἁπλὰ ἡ καλύτερη γυναίκα ὅλων τῶν ἐποχῶν, ἀλλὰ ἦταν Αὐτὴ ἡ μοναδικὴ ποὺ θὰ μποροῦσε νὰ κατεβάσει τὸν οὐρανὸ στὴν γῆ, νὰ κάνει τὸν Θεὸ ἄνθρωπο. Ὁ δημιουργὸς Θεὸς Λόγος ἔπλασε τέτοια τὴν ἀνθρώπινη φύση, ὥστε ὅταν θὰ χρειαζόταν νὰ γεννηθεῖ, νὰ λάβει ἀπὸ αὐτὴν τὴν Μητέρα Του. Ὁ ἀόρατος καὶ ἀθέατος Θεὸς πρὸ Αὐτῆς, τώρα δὶ’ Αὐτῆς, ἔρχεται ἐπὶ γὴς καὶ γίνεται ὁρατός• ἑνώνεται καὶ κοινωνεῖ μὲ τὴν κτίση μὲ ἕναν οὐσιαστικότερο καὶ πιὸ ἐνοειδὴ τρόπο. Ἑνώνει διὰ τῆς ἀνθρωπίνης φύσεώς Του ὅλη τὴν κτίση στὴν ὑπόστασή Του καὶ τὴν θεώνει. Ὁ ἀνείδεος, ἀπερίγραπτος καὶ ἀνέστιος Θεὸς λαμβάνει «δούλου μορφὴν» (Φιλιπ. 2,7), ἀνθρώπινη σάρκα καὶ λογικὴ ψυχή, συναναστρέφεται μὲ τοὺς ἀνθρώπους καὶ περπατᾶ πάνω στὴν γῆ. Ὁ «ἀχώρητος παντὶ» θὰ χωρέσει στὴν παρθενικὴ μήτρα τῆς Θεοτόκου, ὥστε ἡ Παναγία Μητέρα Του νὰ καταστεῖ ἡ «χώρα τοῦ Ἀχωρήτου».
Σήμερα λύνεται ἡ στειρότητα τῆς Ἄννας καὶ γεννᾶ «τὸ κειμήλιον τῆς Οἰκουμένης», κατὰ τὴν ἔκφραση τοῦ ἁγίου Κυρίλλου Ἀλεξανδρείας. Παρόμοιο θαῦμα ἔκανε ὁ Θεὸς πολλὲς φορὲς στὴν Παλαιὰ Διαθήκη στὴν Σάρρα τὴν σύζυγο τοῦ πατριάρχου Ἀβραάμ, στὴν Ρεβέκκα τὴν σύζυγο τοῦ Ἰσαάκ, στὴν Ἄννα τὴν μητέρα τοῦ προφήτου Σαμουήλ, στὴν Ἐλισάβετ τὴν μητέρα τοῦ προφήτου Προδρόμου. Ὅμως διαφέρει κατὰ πολὺ τὸ σημερινὸ θαῦμα. Μπορεῖ τὰ τέκνα τῶν παραπάνω μητέρων, τῶν ὁποίων ἡ μακροχρόνια στειρότητα λύθηκε θαυματουργικά, νὰ ἦταν ἐνάρετα καὶ ἅγια, ἀλλὰ μόνον ἡ Μαρία –τὸ τέκνο τῆς Ἄννας καὶ τοῦ Ἰωακείμ– ἦταν «ἡ κεχαριτωμένη» καὶ κατέστη –τὸ ἀκατάληπτο γιὰ τοὺς ἀνθρώπους καὶ τοὺς ἀγγέλους– ἡ Μητέρα τοῦ Θεοῦ.
Ἡ?Παναγία μας δὲν γεννήθηκε ἀπὸ ἄσπιλη σύλληψη, ὅπως λανθασμένα πιστεύουν οἱ Ρωμαιοκαθολικοί, ἀλλὰ μετὰ ἀπὸ τὴν φυσικὴ συνάφεια τοῦ Ἰωακεὶμ καὶ τῆς Ἄννας. Λύθηκε δὲ ἡ φυσικὴ στειρότητα τῆς Ἄννας χάρις στὴν ἄμεση παρέμβαση τοῦ Θεοῦ ὡς ἀπάντηση στὶς προσευχὲς τῶν δικαίων Θεοπατόρων. Οἱ γέροντες Ἰωακεὶμ καὶ Ἄννα συνῆλθαν χωρὶς καμμία σαρκικὴ ἕλξη, ἡδονή, μόνο ἀπὸ ὑπακοὴ στὸν Θεό. Ἐπεσφράγισαν καὶ μὲ αὐτὴν τὴν πράξη τοὺς τὴν σωφροσύνη τους. Κατὰ αὐτὸν τὸν τρόπο ἡ Παρθένος συνελήφθη «σωφρόνως ἐν τὴ νηδύι τῆς Ἄννας ἐξ Ἰωακείμ». Τὸ ὅτι συνελήφθη σωφρόνως σημαίνει ὅτι ὁ τρόπος τῆς συλλήψεως ἦταν ἁγνός. Γιὰ νὰ ἦταν ὅμως ἡ Παρθένος ἀπαλλαγμένη ἀπὸ τὸ προπατορικὸ ἁμάρτημα, δήλ. νὰ εἶχε ἄσπιλη σύλληψη, ἔπρεπε νὰ εἶχε γεννηθεῖ παρθενικῶς ὅπως καὶ ὁ Χριστός.
Οἱ δίκαιοι Θεοπάτορες γιὰ νὰ ἀποκτήσουν ὅμως τέτοιο τέκνο ἔδειξαν πίστη ἀδίστακτη, ὑπομονὴ ἀλύγιστη, ἔτρεφαν τὴν ἐλπίδα ποὺ δὲν καταισχύνει, εἶχαν μεγάλη καρτερία στὶς προσευχές τους• ὅτι ὁ Θεὸς θὰ ἐκπληρώσει τὸ αἴτημά τους. Καὶ δὲν ὑπόμειναν τὴν ἀτεκνία τους γιὰ λίγο μόνο διάστημα. Ἡ παράδοση λέγει ὅτι μετὰ ἀπὸ πενήντα χρόνια στειρότητας ἀποκτᾶ ἡ Ἄννα τὴν Θεοτόκο.
Αὐτὴ ἡ στάση τῶν Θεοπατόρων πρέπει νὰ παραδειγματίζει, ἀγαπητοί μου ἀδελφοὶ καὶ Πατέρες, ὅλους μας. Ὄχι μόνον ὅσους λαϊκοὺς ἀδελφούς μας δὲν μποροῦν νὰ ἀποκτήσουν παιδιά, οἱ ὁποῖοι δὲν πρέπει νὰ χάνουν τὴν ἐλπίδα τους στὸν Θεὸ γιὰ τὸν ὁποῖο «τὰ ἀδύνατα τοῖς ἀνθρώποις, δυνατὰ παρὰ Αὐτῶ ἐστιν» (βλ. Λούκ. 18,27), ἀλλὰ καὶ ἐμᾶς τοὺς μοναχοὺς καὶ ὅλους τους πιστοὺς ποὺ ἀγωνίζονται τὸν «καλὸν ἀγώνα».
Πολλὲς φορὲς ἀποδυσπετοῦμε, δυσφοροῦμε στὸν ἀγώνα μας καὶ λέμε ὅτι δὲν βρήκαμε ἀντικρυσμα, δὲν ἔχουμε αἴσθηση τῆς Χάριτος, ἀδημονοῦμε. Καὶ ἔτσι λυπημένοι ποὺ εἴμαστε, μαραίνεται ὁ ζῆλος μας, χαλαρώνουμε τὴν ἀγωνιστικότητά μας, τὴν ἄσκησή μας. Ὅμως δὲν πρέπει νὰ κάνομε ἔτσι ἀδελφοί μου. Μήπως οἱ Θεοπάτορες ἐπειδὴ ὁ Θεὸς δὲν ἀπάντησε ἀμέσως στὶς προσευχὲς τοὺς σταμάτησαν νὰ Τὸν ἐπικαλοῦνται, νὰ πιστεύουν ὅτι θὰ λάβουν, σταμάτησαν νὰ κρούουν, νὰ ζητοῦν, νὰ ἐλπίζουν; Καὶ τί ἀδαμάντινη ὑπομονὴ καὶ καρτερία ἔδειξαν γιὰ τόσα χρόνια!
Γιὰ νὰ βιωθοῦν τὰ πνευματικὰ «χρεία μεγάλης ὑπομονῆς». Ὁ ἅγιος Ἰσαὰκ ὁ Σύρος ἔζησε τὴν συστολή, τὴν στέρηση τῆς θείας Χάριτος, τὶς θλίψεις τοῦ νοητοῦ πολέμου γιὰ τριάντα χρόινια. Ἔλαβε μόνιμα τὴν θεία Χάρη μετὰ ἀπὸ αὐτὸ τὸ μακρὸ χρονικὸ διάστημα αἱματηροῦ ἀγώνα καὶ ὑπομονῆς. Αὐτὸ τὸ ἀναφέρουμε ἰδιαίτερα γιὰ ἐμᾶς τοὺς μοναχούς, ποὺ κληθήκαμε γιὰ νὰ λάβουμε τὸ πλήρωμα τῆς Χάριτος. Χρειάζεται ὑποίμοινη στὶς θλίψεις, πίστη στὶς ἐπαγγελίες τοῦ Θεοῦ, τέλεια ὑπακοὴ στὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ καὶ ἐλπίδα ὥστε νὰ μὴν «ἐκκακοῦμε ἐν ταῖς προσευχαῖς» (βλ. Λούκ. 18,1). Ὁ?Θεὸς γνωρίζει πότε μᾶς συμφέρει νὰ μᾶς δώσει τὴν ἀνέκφραστη, τὴν ἀκατάληπτη καὶ ἀνεκτίμητη θεοποιὸ δωρεά Του, τὴν θεία Χάρη ὡς ἐνδημοῦσα κατάσταση. «Τὰ πνευματικὰ ἀφ’ ἑαυτῶν ἔρχονται», τονίζει ὁ ἀββὰς Ἠσαΐας, δὲν τὰ ρυθμίζομε ὅπως καὶ ὅποτε θέλομε ἐμεῖς.
Μάλιστα, πολλὲς φορές, πρὶν ὁ Θεὸς μᾶς δώσει κάποια εὐλογία, ἕνα χάρισμα, μᾶς δοκιμάζει μὲ ἕναν πειρασμό, τοῦ ὁποίου ἡ ἔκβαση καθορίζει καὶ τὸ ἂν ἀποδειχθοῦμε ἄξιοι νὰ δεχθοῦμε τὸ θεῖο αὐτὸ δῶρο. Αὐτὸ παρατηροῦμε καὶ στοὺς Θεοπάτορες, ποὺ ὅταν πλησίαζε ὁ καιρὸς γιὰ νὰ τοὺς δώσει ὁ Θεὸς τέκνο, παραχώρησε νὰ δοκιμασθοῦν ἀκόμη περισσότερο. Ἦταν ἡ ἑορτὴ τῆς Σκηνοπηγίας καὶ ὅταν πῆγαν στὸν ναὸ νὰ προσφέρουν δῶρα, ὁ ἱερεὺς Ρουβὶμ τοὺς ὀνείδισε λέγοντάς τους, ὅτι δὲν ἦταν ἄξιοι νὰ προσφέρουν δῶρα στὸν Θεό, ἀφοῦ δὲν ἔκαναν παιδιὰ γιὰ τὸν Ἰσραήλ. Οἱ Θεοπάτορες μετὰ ἀπὸ αὐτὸ τὸ συμβὰν λυπήθηκαν πάρα πολύ, ἀλλὰ δὲν ἀπελπίσθηκαν. Κατέφυγαν σὲ «ἐκ βαθέων προσευχὴ» –ὁ Ἰωακεὶμ στὸ ὅρος καὶ ἡ Ἄννα στὸν κῆπο– ἡ ὁποία τελικὰ εἰσακούστηκε ἄμεσα, ἀφοῦ ἄγγελος Κυρίου πληροφόρησε καθέναν ξεχωριστὰ ὅτι θὰ γίνει ἡ σύλληψη καὶ ἡ γέννηση τέκνου ποὺ θὰ διακηρυχθεῖ σὲ ὅλη τὴν οἰκουμένη.
Ἔτσι καὶ ἐμεῖς, ἀγαπητοί μου ἀδελφοὶ καὶ Πατέρες, νὰ ἐπιδεικνύουμε ἀγόγγυστη ὑπομονὴ στὶς θλίψεις καὶ στοὺς πειρασμούς, ποὺ παραχωρεῖ ὁ Θεὸς γιὰ τὴν δική μας ὠφέλεια καὶ πνευματικὴ προκοπή. Εὐχόμεθα ἡ Κυρία μᾶς Θεοτόκος καὶ ἡ Θεοπρομήτορα Ἄννα, ποὺ ἔχουν τὴν εὐλογία νὰ θεραπεύουν τὴν φυσικὴ στειρότητα, νὰ θεραπεύσουν τὶς στεῖρες καρδιές μας ἀπὸ πνευματικὰ ἔργα, ὥστε ὁ Θεὸς νὰ πέμψει στὶς ψυχές μας τὴν θεία καὶ γλυκυτάτη Χάρη Του, ἡ ὁποία ὀμορφαίνει, ἀνακαινίζει, ἀθανατίζει, ἀφθαρτίζει τὸν ἄνθρωπο.
*Ὁμιλία τοῦ Γέροντα Ἐφραίμ, ποὺ ἔγινε στὴν Τράπεζα τῆς Μονῆς Βατοπαιδίου κατὰ τὴν ἑορτὴ τοῦ Γενεσίου τῆς Θεοτόκου τὸ 2002
Πηγή:Ἀπόψεις γιὰ τὴν Μονὴ Βατοπαιδίου
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Ορθοδοξία-Ελληνισμός" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
-
Σεπτεμβριανὰ
Posted: September 8, 2010, 12:22pm EEST by ΡΩΜΙΟΣ
Τοῦρκοι στρατιῶτες πανηγυρίζουν.Ἡ πορεία τῆς ἑλληνικῆς μειονότητος τῆς Κωνσταντινούπολης κατὰ τὴν περίοδο 1923 – 1947
To 1927, τρία χρόνια μετὰ τὴν ὑπογραφὴ τῆς Συνθήκης τῆς Λωζάννης ἡ ἑλληνικὴ μειονότητα τῆς Κωνσταντινουπόλεως περιοριζόταν στὶς 100.000 περίπου ἄτομα, σὺν ἄλλες 26.000 Ἕλληνες πολίτες, ἐνῶ κατὰ τὸ 1924, μερικοὺς μῆνες μετὰ τὴν ὑπογραφὴ τῆς συνθήκης ὁ ἑλληνικὸς πληθυσμὸς τῆς εὐρύτερης Κωνσταντινουπόλεως ὑπολογιζόταν σὲ 298.000 ἄτομα. Ὅσοι Ἕλληνες παρέμειναν στὴν Κωνσταντινούπολη ὑποτίθεται ὅτι προστατεύονταν ἀπὸ διάφορες πρόνοιες τῆς συνθήκης.
Ἀπὸ τὴν ἑπομένη ὅμως τῆς ὑπογραφῆς τῆς Συνθήκης τῆς Λωζάννης ἡ Τουρκία ἄρχισε νὰ περιορίζει τὰ δικαιώματα ποὺ παρεῖχε στοὺς Ἕλληνες ἡ συνθήκη, καταπατώντας μὲ ἀπροκάλυπτο τρόπο διάφορα ἄρθρα της καὶ ἀσκώντας μὲ παντοιοτρόπως ποικίλες πιέσεις στοὺς μειονοτικοὺς καὶ στὸ ἴδιο τὸ Οἰκουμενικὸν Πατριαρχεῖον. Καὶ ὅλα αὐτὰ χωρὶς νὰ ὑπάρξει οὐδεμία ἀντίδραση ἀπὸ τὸ ἑλληνικὸ κράτος, πλὴν ἐλαχίστων περιπτώσεων. Ἐνδεικτικῶς καὶ πολὺ περιληπτικῶς ἀναφέρονται μερικὰ μόνον ἀπὸ τὰ μέτρα ποὺ ἔλαβε τὸ τουρκικὸ κράτος κατὰ τῶν Ἑλλήνων μειονοτικῶν: κατὰ καιροὺς αὐθαίρετες ἀπελάσεις ὁμογενῶν καὶ δὴ σημαινόντων προσώπων, ἀπαγόρευση ἐξασκήσεως πολλῶν ἐπαγγελμάτων σὲ Ἕλληνες, κατασχέσεις περιουσιῶν, ἐπεμβάσεις στὶς ἐκλογὲς τῶν ὁμογενειακῶν ἱδρυμάτων, παρεμβολὴ διαφόρων...προσκομμάτων στὴν ὁμαλὴ ὀργάνωση καὶ λειτουργία τῶν ἐκπαιδευτηρίων καὶ ἕνα σωρὸ ἄλλα.
Ἀποκορύφωμα τῆς τουρκικῆς ἐχθρικῆς πολιτικῆς κατὰ τῆς ἑλληνικῆς μειονότητος ἦταν ἡ στρατολόγηση εἴκοσι κλάσεων ὁμογενῶν, ἡλικίας 25 – 45 ἐτῶν, τὸ 1941 καὶ ἡ ἀποστολή τους σὲ νέα «τάγματα ἐργασίας» (amele taburlarι) πρὸς πραγματοποίηση ἐκχιονισμῶν, ἐκβραχισμῶν καὶ ἔργων ὁδοποιίας στὰ βάθη τῆς Τουρκίας, ὑπὸ ἄθλιες καιρικὲς συνθῆκες. Ὅλα αὐτὰ μετὰ τὴν πλήρη ἐπιβολὴ τῆς τριπλῆς γερμανὸ-ἰταλὸ-βουλγαρικῆς κατοχῆς στὴν Ἑλλάδα.
Τέλος, τὸ ἐξοντωτικότερο μέτρο κατὰ τῆς ὁμογενείας ὑπῆρξε ἡ περιβόητη «φορολογία περιουσίας» (varlιk vergisi) – ‘βαρλίκι’ γιὰ τοὺς ντόπιους Κωνσταντινουπολίτες. Σύμφωνα μ’ αὐτὸν τὸ νόμο, οἱ τουρκικὲς ἀρχές, μὲ αὐθαίρετο τρόπο, ὅρισαν γιὰ τοὺς μειονοτικοὺς φόρο ποὺ ἔφθανε νὰ εἶναι διπλάσιος ἢ καὶ τριπλάσιος της συνολικῆς ἀξίας τῆς περιουσίας τους. Σὲ περίπτωση ποὺ ὁ φορολογούμενος δὲν κατέβαλλε τὸν φόρο ἐντὸς δεκαπέντε ἡμερῶν, οἱ ἔφοροι εἶχαν δικαίωμα νὰ κατάσχουν κάθε κινητὴ καὶ ἀκίνητη περιουσία του. Ἀργοπορία τριάντα ἡμερῶν ἐσήμαινε τὸν ἐκτοπισμὸ τῶν ‘ὀφειλετῶν’ σὲ εἰδικὰ στρατόπεδα καὶ ἐκτέλεση καταναγκαστικῶν ἔργων. Ἀποτέλεσμα αὐτοῦ του νόμου ὑπῆρξε ἡ δήμευση πολλῶν περιουσιῶν (ἀφοῦ οἱ ὁμογενεῖς ἐκλήθησαν νὰ πληρώσουν μέχρι καὶ δεκαπλάσια ἀπὸ τὰ νομίμως ἀναλογοῦντα σ’ αὐτοὺς – σὲ ἀντίθεση μὲ τοὺς Τούρκους, ποὺ πλήρωναν συμβολικὰ ποσὰ) ἢ ἡ πώλησή τους σὲ Τούρκους ἔναντι ποσῶν εὐτελεστάτων. Ἐπίσης, πάρα πολλοὶ Ἕλληνες ὁδηγήθηκαν στὴν Ἀνατολία γιὰ καταναγκαστικὰ ἔργα. Πολλοὶ ἐξ αὐτῶν πέθαναν ἀπὸ τὶς κακουχίες, ἐνῶ ὅσοι σώθηκαν ἐπέστρεψαν σὲ ἄθλια κατάσταση στὶς ἀρχὲς τοῦ 1944, καὶ ὅταν πλέον ἄρχισε νὰ διαφαίνεται στὸν ὁρίζοντα ἡ ἥττα τῆς ναζιστικῆς Γερμανίας στὸν Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Βάσει αὐτοῦ του νόμου ἡ ἑλληνικὴ ὁμογένεια, ἂν καὶ ἀποτελοῦσε λιγότερο ἀπὸ τὸ 0,5% τοῦ συνολικοῦ πληθυσμοῦ τῆς Τουρκίας, ἐκλήθη νὰ πληρώσει τὸ 20% τοῦ συνολικοῦ ποσοῦ τοῦ φόρου.
Γενικῶς, ἡ τουρκικὴ κυβέρνηση, μὲ τὰ μέτρα ποὺ ἔλαβε ἐναντίον τῶν Ἑλλήνων τῆς Κωνσταντινουπόλεως ἔπληξε καιρίως τοὺς κοινωνικούς, πολιτικούς, πολιτιστικοὺς καὶ οἰκονομικοὺς θεσμοὺς τῆς ἑλληνικῆς μειονότητος.
Μετὰ τὸ πέρας τοῦ Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, καὶ ἰδίως μετὰ τὸ 1947, ἡ Τουρκία ἀναγκάστηκε νὰ χαλαρώσει τὰ μέτρα κατὰ τῆς ἑλληνικῆς μειονότητος, καθ’ ὅτι ἡ Ἑλλάδα εὑρέθη μὲ τὸ μέρος τῶν νικητῶν τοῦ πολέμου, ἐνῶ ἡ Τουρκία εἶχε τηρήσει εὐμενῆ οὐδετερότητα πρὸς τὴν ναζιστικὴ Γερμανία καὶ εὐρίσκετο σὲ πολὺ δύσκολη θέση, ἰδίως ἔναντί της Σοβιετικῆς Ἑνώσεως. Ἐξάλλου, μετὰ τὴν δημιουργία τοῦ Ν.Α.Τ.Ο. καὶ τὴν ἔνταξη τῆς Τουρκίας καὶ τῆς Ἑλλάδος στὸν ὀργανισμὸ αὐτὸ τὸ 1952, οἱ σχέσεις τῶν δύο χωρῶν ἔγιναν ἀρκετὰ πιὸ φιλικές.
Η ἀναγέννηση τῆς ἑλληνικῆς μειονότητας κατὰ τὰ ἔτη 1947 – 1955
Μετὰ τὸ 1947 βλέπουμε τὴν ἑλληνικὴ ὁμογένεια νὰ ἀναδιοργανώνεται καὶ νὰ ἀνακάμπτει, ἐκμεταλλευόμενη μία ἀναπάντεχη χαλάρωση τῶν ἀσφυκτικῶν ὅρων καὶ συνθηκῶν τῆς πολιτικῆς ζωῆς στὴν Τουρκία. Σ’ αὐτὸ συνέτεινε ἡ ἵδρυση καὶ λειτουργία κομμάτων ἐκτός του Ρεπουμπλικανικοῦ Λαϊκοῦ Κόμματος, ποὺ εἶχε ἱδρύσει ὁ Μουσταφὰ Κεμὰλ Ἀτατούρκ. Μετὰ τὸ 1946, ὅταν κατ’ οὐσίαν διεξήχθησαν οἱ πρῶτες πολυκομματικὲς ἐκλογές, τὰ δύο μεγάλα κόμματα (Ρ.Λ.Κ. τοῦ Ἰσμὲτ Ἴνονου καὶ Δημοκρατικὸ Κόμμα τῶν Τζελὰλ Μπαγιὰρ καὶ Ἀντνᾶν Μεντερὲς) ἔπρεπε νὰ προσεταιρισθοῦν τὶς ψήφους τῶν ὁμογενῶν. Ὁ τρόπος δὲ μὲ τὸν ὁποῖο ἤσαν ἐγκατεστημένοι οἱ Ἕλληνες κατὰ περιοχὲς στὴν Κωνσταντινούπολη, ποὺ τότε δὲν ἀριθμοῦσε πάνω ἀπὸ ἑνάμισι ἑκατομμύριο κατοίκων, καὶ τὸ τότε ἐκλογικὸ σύστημα, ἐπέτρεπαν καὶ αὐτὴ τὴν ἐκλογὴ μειονοτικῶν βουλευτῶν στὴν Μεγάλη Τουρκικὴ Ἐθνοσυνέλευση.
Μέσα σὲ μία ὀκταετία περίπου, καὶ παρὰ τοὺς ὁποιουσδήποτε περιορισμούς, ἡ ἑλληνικὴ κοινότητα κατόρθωσε νὰ ἀναδιοργανώσει ἐπὶ νέας βάσεως τοὺς διάφορους πολιτιστικοὺς καὶ ἀθλητικοὺς συλλόγους, ἀνασυγκρότησε τὰ νοσοκομεῖα καὶ τὰ φιλανθρωπικά της ἱδρύματα καὶ ἀναβάθμισε τὴν λειτουργία τῶν σχολείων, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ διπλασιαστεῖ μέσα σὲ λίγα χρόνια ὁ ἀριθμὸς τῶν μαθητῶν. Οἱ 106 ἑλληνικὲς κοινότητες καὶ τὰ διάφορα ἱδρύματα, ποὺ διέθεταν νόμιμο καταστατικό, ὑπήχθησαν (πρὸς καλύτερο συντονισμὸ καὶ μεγαλύτερη συνεργασία) στὶς κεντρικὲς ἐφορίες τῶν τριῶν περιοχῶν μὲ τὸν μεγαλύτερο ἑλληνικὸ πληθυσμό: τοῦ Σταυροδρομίου, τοῦ Γαλατὰ καὶ τῆς Χαλκηδόνος.
Ἕνας ἄλλος τομέας, στὸν ὁποῖο σημείωσε ἐντυπωσιακὴ πρόοδο ἡ ἑλληνικὴ κοινότητα, ἦταν ὁ οἰκονομικός. Ἐκμεταλλευόμενοι οἱ ὁμογενεῖς τὴν ἀπαλλαγὴ τῶν ὁμογενειακῶν ἱδρυμάτων ἀπὸ τὸν κρατικὸ ἔλεγχο, τὴν χαλάρωση τῶν μέτρων τῆς τουρκικῆς κυβερνήσεως, τὰ ὁποία ἐστρέφοντο εὐθέως κατὰ τῶν περιουσιῶν καὶ τῶν ἐπιχειρήσεών τους, ἀλλὰ καὶ τοὺς νέους νόμους ποὺ ἐπέτρεπαν καὶ σὲ Ἕλληνες ἐπιχειρηματίες νὰ συμμετέχουν στὶς διάφορες ἀμερικανικὲς ἐπενδύσεις, κατόρθωσαν σὲ σύντομο χρονικὸ διάστημα νὰ ἀνακτήσουν ἀκόμη καὶ περιουσίες ποὺ τοὺς εἶχαν ἀφαιρεθεῖ μὲ τὸ varlιk vergisi, νὰ προοδεύσουν οἰκονομικῶς καὶ νὰ ἀναδειχθοῦν σὲ σημαντικότατο οἰκονομικὸ παράγοντα τῆς οἰκονομικῆς ζωῆς τῆς Κωνσταντινουπόλεως.
Ὅλα τὰ πιὸ πάνω, βεβαίως, καὶ κυρίως ἡ οἰκονομικὴ ἀνάπτυξη τῆς ὁμογενείας, ἐπέτειναν τὰ ἤδη ἔντονα ἐχθρικὰ αἰσθήματα τῆς κυβερνήσεως Μεντερὲς καὶ τῶν ἐξαθλιωμένων Τούρκων μουσουλμάνων τῆς Κωνσταντινουπόλεως ἐναντίον τῶν ὁμογενῶν.
Οι πρῶτες ἐνδείξεις τῆς ἐπερχομένης θύελλας
Ἐνῶ ἡ κυβέρνηση Μεντερὲς εἶχε ἤδη ἀρχίσει νὰ διαμορφώνει μία σαφῶς πιὸ ἐχθρικὴ στάση ἔναντί της μειονότητος, προβάλλοντας διάφορα προσκόμματα στὶς ἑλληνικὲς κοινότητες, ποὺ ἐπιζητοῦσαν νὰ ἀνακτήσουν τὶς χαμένες περιουσίες τους, ξεκίνησε νὰ ἐπεξεργάζεται ἕνα μέτρο, τὸ ὁποῖο ὀνομάστηκε «Γενικοὶ Κανονισμοί». Οἱ κανονισμοὶ αὐτοὶ εἶχαν στόχο νὰ ἀντιμετωπίσουν τὰ μειονοτικὰ προβλήματα στὸ σύνολό τους καὶ κρατήθηκαν μυστικοὶ γιὰ καιρό.
Ἐκεῖνο ὅμως ποὺ ἔδωσε τὴν εὐκαιρία ὄχι μόνο στὴν κυβέρνηση, ἀλλὰ καὶ στὸν τύπο καὶ στὸν τουρκικὸ ὄχλο νὰ στραφεῖ ἀπροκαλύπτως ἐναντίον τῶν Ἑλλήνων ἦταν ἡ ἀνακίνηση τοῦ Κυπριακοῦ ζητήματος ἀπὸ τὸν Στρατάρχη Παπάγο τὸ 1954. Μὲ τὴν ὑποκίνηση τῆς Μεγάλης Βρετανίας ἡ Τουρκία ἐνεπλάκη ἐνεργῶς στὸ Κυπριακὸ ζήτημα, θέτοντας θέμα ἂν ὄχι ἐπιστροφῆς τῆς νήσου στὴν ἴδια, τουλάχιστον διχοτομήσεως, γιὰ τὴν προστασία, δῆθεν, τῆς μουσουλμανικῆς μειονότητος, ἡ ὁποία βαφτίστηκε ‘τουρκικὴ’ καὶ ἀναβαθμίστηκε σὲ ‘κοινότητα’.
Μὲ τὶς εὐλογίες τῆς τουρκικῆς κυβερνήσεως ἱδρύθηκαν καὶ ἐνισχύθηκαν οἰκονομικὰ διάφορες ‘ἐθνικὲς’ ὀργανώσεις, ποὺ εὐρίσκοντο ὑπὸ τὸν ἄμεσο ἔλεγχό της. Οἱ ὀργανώσεις αὐτὲς ἐπρόκειτο νὰ ἔχουν ἐνεργὸ συμμετοχὴ σὲ ‘λαϊκὲς’ καὶ ‘αὐθόρμητες’ διαδηλώσεις ὑπὲρ τῶν Τουρκοκυπρίων καὶ ἐναντίον τῶν Ρωμιῶν τῆς Κωνσταντινουπόλεως. Ἡ κυριότερη ὀργάνωση ἦταν ἡ «Κιbrιs Turktur Cemiyeti» (ΚΤC – Ὀργάνωση «Ἡ Κύπρος εἶναι Τουρκικὴ» μὲ ἱδρυτὴ τὸν ντονμὲ (=ἀπόγονο ἐξισλαμισμένων Ἑβραίων) Χικμὲτ Μπίλ.
Ἡ κατάσταση ἔγινε ἀκόμη πιὸ δύσκολη γιὰ τοὺς Ἕλληνες μὲ τὴν ἔναρξη τοῦ ἔνοπλου ἀπελευθερωτικοῦ ἀγῶνος τῆς Ε.Ο.Κ.Α. τὴν 1η Ἀπριλίου 1955. Ὁ τύπος δημοσίευε ἐμπρηστικὰ ἄρθρα, ἐστηλίτευε τὸν Πατριάρχη Ἀθηναγόρα, ἐπειδὴ δὲν κατεδίκαζε δημοσίως τὸν ἀγώνα τῆς Ε.Ο.Κ.Α., διέσπειρε ψευδεῖς εἰδήσεις περὶ δῆθεν ἐράνων ποὺ διεξῆγαν οἱ ὁμογενεῖς ὑπὲρ τῶν ἀγωνιζομένων Ἑλλήνων τῆς Κύπρου καὶ περὶ ἐπικειμένης γενικῆς σφαγῆς ποὺ περίμενε τοὺς Τουρκοκυπρίους στὶς 28 Αὐγούστου 1955. Στὶς 24 Αὐγούστου, ἐξάλλου, ὁ Α. Μεντερὲς προέβη σὲ ἐμπρηστικὲς δημόσιες δηλώσεις ἐνώπιον ὑπουργῶν, βουλευτῶν, ἐπιχειρηματιῶν καὶ δημοσιογράφων, υἱοθετώντας ὅλα τὰ μυθεύματα ἐναντίον τῶν Ἑλλήνων τῆς Κωνσταντινουπόλεως καὶ τῆς Κύπρου. Ὅλα αὐτὰ ἦταν ἑπόμενο νὰ ἐξερεθίζουν ἔτι περαιτέρω τὸν τουρκικὸ ὄχλο.
Στὶς 28 Αὐγούστου συνέβη ἕνα γεγονός, τὸ ὁποῖο μποροῦμε νὰ ποῦμε ὅτι ὑπῆρξε τὸ προανάκρουσμα τῶν ὅσων ἐπρόκειτο νὰ ἀκολουθήσουν. Τὴν ὥρα τῆς Θείας Λειτουργίας εἴκοσι Τοῦρκοι, ὑπὸ τὰ ἀπαθῆ ὄμματα τῆς ἀστυνομίας, ὅρμησαν καὶ λεηλάτησαν τὶς ἐκκλησίες Παναγίας Νεοχωρίου καὶ Ἁγίων Ταξιαρχῶν Στένης.
Ἐν τῷ μεταξὺ εἶχε συγκληθεῖ, στὶς 29 Αὐγούστου, στὸ Λάγκαστερ Χάουζ τοῦ Λονδίνου ἡ Τριμερὴς Διάσκεψη μεταξὺ Μεγάλης Βρετανίας, Ἑλλάδος καὶ Τουρκίας, στὴν ὁποία παρέστη τουρκικὴ ἀντιπροσωπία ὑπὸ τὸν Ὑπουργὸ Ἐξωτερικῶν Φ. Ρ. Ζορλού.
Τὰ προηγηθέντα τῶν γεγονότων τῆς 6ης – 7ης Σεπτεμβρίου 1955
Στὶς 3 Σεπτεμβρίου ἡ γυναίκα τοῦ Τούρκου Προξένου στὴν Θεσσαλονίκη κάλεσε Ἕλληνα φωτογράφο καὶ τοῦ ζήτησε νὰ φωτογραφήσει τὸν περίβολο τοῦ Προξενείου, τὸ ὁποῖο στεγάζεται δίπλα σὲ παλιὸ σπίτι, στὸ ὁποῖο ὑποτίθεται ὅτι γεννήθηκε ὁ Μουσταφὰ Κεμάλ. Τὶς φωτογραφίες τὶς ζήτησε ὡς ‘ἐνθύμιο’, διότι τὴν ἑπομένη ἐπρόκειτο νὰ ἀναχωρήσει γιὰ τὴν Τουρκία.
Τὰ μεσάνυκτα τῆς 5ης πρὸς 6η Σεπτεμβρίου ἐξερράγη βόμβα στὸν κῆπο τοῦ τουρκικοῦ Προξενεῖο, ἡ ὁποία προκάλεσε μικρὲς μόνον ζημιὲς σὲ ὑαλοπίνακες στὴν παρακείμενη ‘οἰκία τοῦ Κεμάλ’. Ἡ βόμβα, ὅπως ἐξακριβώθηκε ἀπὸ τὶς ἔρευνες ποὺ διεξήγαγαν οἱ ἑλληνικὲς ἀρχὲς καὶ ὅπως ἀπεδείχθη ἀργότερα στὴν δίκη τῶν πρωταιτίων τῶν γεγονότων τὸ 1961 στὴν νῆσο Yassιada (Πλάτη), μεταφέρθηκε ἀπὸ τὴν Τουρκία ἀπὸ Τοῦρκο πράκτορα (Ἕλληνα ὑπήκοο ἀπὸ τὴν Κομοτηνὴ) καὶ τοποθετήθηκε ἀπὸ τὸν Τοῦρκο κλητήρα τοῦ Προξενείου.
Στὶς 4:00 τὸ ἀπόγευμα ἡ τουρκικὴ ἐφημερίδα Istanbul Ekspres κυκλοφόρησε σὲ ἔκτακτη ἔκδοση καὶ δημοσίευσε τὶς φωτογραφίες τῆς συζύγου τοῦ Τούρκου Προξένου φρικτὰ παραποιημένες, εἰς τρόπον ὥστε νὰ δίδεται ἡ ἐντύπωση ὅτι στὸ σπίτι τοῦ πατέρα τῶν Τούρκων εἶχε σημειωθεῖ μία τεράστια ἔκρηξη ἀπὸ βόμβα ποὺ εἶχαν τοποθετήσει οἱ Ἕλληνες. Τὸ γεγονὸς αὐτὸ ἔδωσε τὸ ἔναυσμα γιὰ τὴν ἔναρξη τῶν πρωτοφανοῦς ἀγριότητος ὀργανωμένων ἀνθελληνικῶν ταραχῶν στὴν Κωνσταντινούπολη, γνωστῶν μὲ τὸ ὄνομα «Σεπτεμβριανά του 1955».
Τὸ ἀνθελληνικὸ πογκρὸμ τῆς 6ης – 7ης Σεπτεμβρίου 1955
Μόλις δόθηκε τὸ σύνθημα, ὁ μαινόμενος τουρκικὸς ὄχλος ξεχύθηκε στοὺς δρόμους τῆς Πόλης καὶ ἄρχισε νὰ λεηλατεῖ κάθε τί τὸ ἑλληνικό. Ἀσφαλῶς, ὅμως, οἱ ‘ἀγανακτισμένοι’ Τοῦρκοι πολίτες δὲν ἔδρασαν αὐθόρμητα. Τὸ σχέδιο εἶχε σχεδιαστεῖ προσεκτικότατα καὶ μὲ ἀπόλυτη μυστικότητα. Εἶναι χαρακτηριστικὸ τὸ ὅτι, ἐνῶ πολλοὶ ἁπλοὶ Τοῦρκοι ἀσφαλῶς δὲν ἐνέκριναν τὰ ὅσα διεπράχθησαν ἐναντίον τῶν Ἑλλήνων, ἐν τούτοις, οὐδεὶς Τοῦρκος πρόδωσε λεπτομέρειες τοῦ σχεδίου σὲ Ρωμιὸ φίλο του, πλὴν ἐλαχίστων ἐξαιρέσεων, ὅπου γενικῶς καὶ ἀορίστως ἀνέφεραν γιὰ «κάτι ἄσχημο ποὺ ἐπρόκειτο νὰ συμβεῖ ἐκεῖνες τὶς ἡμέρες».
Τὸ σχέδιο εἶχε ἀρτιότατα ὀργανωθεῖ, ἀφοῦ μέρες ἢ καὶ ἑβδομάδες πρὶν στρατολογήθηκαν ἄτομα ἀπὸ τὴν Μικρὰ Ἀσία καὶ τὴν Ἀνατολικὴ Θράκη – ἐκτὸς τῶν Κωνσταντινουπολιτῶν Τούρκων, μεταφέρθηκαν μὲ σιδηροδρόμους, ταξί, λεωφορεῖα καὶ πλοῖα, ἐφοδιάστηκαν μὲ ρόπαλα, ἀξίνες, λοστούς, βενζίνη, δυναμίτιδα, ἐνῶ παρεσχέθη στοὺς ἐπίδοξους ταραχοποιοὺς τροφὴ καὶ κατάλυμα γιὰ μία ἢ δύο ἡμέρες. Ἀκόμη συντάχθηκαν οἱ κατάλογοι τῶν ἐπικείμενων στόχων σὲ κάθε συνοικία καὶ σημαδεύτηκαν τὴν κατάλληλη στιγμὴ τὰ ἑλληνικὰ κτήρια. Τέλος, ἐκπαιδεύτηκαν οἱ ἀστυνομικοὶ καὶ στρατιῶτες μὲ πολιτικὰ ποὺ θὰ ἐλάμβαναν μέρος στὴ λεηλασία καὶ θὰ κατηύθυναν τὸ πλῆθος, ἐνῶ ἀργότερα θὰ ἔπαιζαν τὸν ρόλο τῶν εἰρηνοποιῶν.
Σύμφωνα μὲ δημοσίευμα τῆς 12 Αὐγούστου 2008 τῆς ἐφημερίδας Ραντικάλ, τὰ γεγονότα ποὺ διαδραματίστηκαν στὶς 6-7 Σεπτεμβρίου 1995 ἐναντίον τῶν Ἑλλήνων τῆς Κωνσταντινούπολης εἶχαν ὀργανωθεῖ ἀπὸ τὸ Γραφεῖο Εἰδικοῦ Πολέμου (Ozel Harp Dairesi), τὸ ὁποῖο ἀποτελοῦσε τὸν μηχανισμό, ποὺ εἶχε στηθεῖ ἀπὸ τὸ ΝΑΤΟ γιὰ τὴν ἀποτροπὴ τοῦ κομμουνιστικοῦ κινδύνου.
Οἱ πρῶτες συγκεντρώσεις καὶ ὁμιλίες ξεκίνησαν κατὰ τὶς 4:30 τὸ ἀπόγευμα, ἐνῶ οἱ πρῶτες ταραχὲς πρέπει νὰ ξεκίνησαν γύρω στὶς 5:30. Φυσικά, ἡ ὥρα ἐνάρξεως τῶν τουρκικῶν ἐπιθέσεων ἐποίκιλλε ἀπὸ συνοικία σὲ συνοικία. Ἐπιθέσεις ἐναντίον τῶν Ἑλλήνων καὶ τῶν περιουσιῶν τοὺς ἔλαβαν χώρα καὶ στὴν εὐρωπαϊκὴ καὶ στὴν ἀσιατικὴ πλευρὰ τῆς Κωνσταντινουπόλεως, ἀλλὰ καὶ στὶς νήσους Χάλκη καὶ Πρίγκηπο, ἀπὸ Τούρκους ποὺ μεταφέρθηκαν ἐκεῖ μὲ πλοιάρια.
Μὲ στρατιωτικὴ πειθαρχία κινούμενος ὁ τουρκικὸς ὄχλος, ὁ ὁποῖος ἀνερχόταν σὲ δεκάδες χιλιάδες ἄτομα, κινήθηκε κατὰ παντός του ἑλληνικοῦ. Μέσα σὲ ἐννέα περίπου ὧρες (διότι σὲ πολλὰ σημεῖα οἱ βανδαλισμοὶ συνεχίστηκαν καὶ μετὰ τὴν κήρυξη τοῦ στρατιωτικοῦ νόμου μετὰ τὰ μεσάνυκτα) καταστράφηκαν ὁλοσχερῶς 1004 σπίτια, ἐνῶ ἄλλα περίπου 2500 ὑπέστησαν ἐκτεταμένες ζημιές. Καταστράφηκαν ἐπίσης 4348 καταστήματα, 27 φαρμακεία, 26 σχολεῖα, 5 πολιτιστικοὶ σύλλογοι, οἱ ἐγκαταστάσεις 3 ἐφημερίδων, 12 ξενοδοχεῖα, 11 κλινικές, 21 ἐργοστάσια, 110 ζαχαροπλαστεῖα καὶ ἑστιατόρια, 73 ἐκκλησίες, ἐνῶ συλήθηκαν πάρα πολλοὶ τάφοι σὲ 2 κοιμητήρια, καθὼς καὶ οἱ τάφοι τῶν πατριαρχῶν στὴν Μονὴ Βαλουκλή.
Ἀξίζει νὰ σημειωθεῖ ὅτι ἐπίθεση δέχτηκαν καὶ ἕνας μικρὸς ἀριθμὸς ἀρμενικῶν καὶ ἑβραϊκῶν περιουσιῶν, ὁρισμένες ἀρμενικὲς ἐκκλησίες καὶ μία ἑβραϊκὴ συναγωγή.
Τουλάχιστον 30 Ἕλληνες σκοτώθηκαν καὶ ἑκατοντάδες ἄλλοι κακοποιήθηκαν βάναυσα. Σὲ δύο περίπου χιλιάδες ὑπολογίζονται ἀπὸ τοὺς κύκλους τῆς ὁμογενείας οἱ βιασμοί, ἂν καὶ ἐπισήμως καταγγέλθηκαν μόνο 200, γιὰ εὐνόητους λόγους.
Ἰδιαίτερο μίσος ἐπεδείχθη κατὰ τῶν ἱερωμένων, ἀφοῦ πολλοὶ ἀπ’ αὐτοὺς ξυλοκοπήθηκαν ἀγριότατα, ἄλλοι γυμνώθηκαν καὶ διαπομπεύθηκαν, ἐξαναγκαζόμενοι νὰ φωνάζουν: «Ἡ Κύπρος εἶναι τουρκική», ἐνῶ ὑπάρχουν μαρτυρίες ὅτι σὲ κάποιο ἱεροδιάκονο ἔγινε ἀναγκαστικὴ περιτομή. Ὁ Ἐπίσκοπος Παμφίλου Γεράσιμος καὶ ὁ ἡλικιωμένος μοναχὸς Χρύσανθος Μαντᾶς ξυλοκοπήθηκαν μέχρι θανάτου, ἐνῶ ὁ Μητροπολίτης Ἡλιουπόλεως Γεννάδιος παρεφρόνησε ἀπὸ τοὺς ξυλοδαρμοὺς καὶ ὕστερα ἀπὸ λίγο χρόνο ἀπεβίωσε.
Ἡ οἰκονομικὴ πτυχὴ τῶν ταραχῶν
Μέσα σὲ λίγες ὧρες ἡ ἑλληνικὴ οἰκονομικὴ δραστηριότητα καταστράφηκε σχεδὸν ὁλοσχερῶς, ἀφοῦ τὰ σπίτια καὶ οἱ περιουσίες τῶν περισσότερων Ἑλλήνων καὶ τὰ ἱδρύματα τῆς ὁμογένειας λεηλατήθηκαν. Χιλιάδες Ἕλληνες ἔμειναν κυριολεκτικῶς μόνο μὲ τὰ ροῦχα ποὺ φοροῦσαν, ἀφοῦ στὰ σπίτια τοὺς καταστράφηκαν μὲ πρωτοφανῆ μανία ἢ ἐκλάπησαν τὰ πάντα• ἀπὸ οἰκιακὰ σκεύη καὶ τρόφιμα μέχρι κρεβάτια, καναπέδες καὶ ἀκριβὰ κοσμήματα. 8.700 περίπου ἄτομα ἔμειναν ἄνεργα, ἀφοῦ οἱ ἐπιχειρήσεις στὶς ὁποῖες ἐργάζονταν εἶχαν καταστραφεῖ.
Ἂν καὶ οἱ πρῶτες ἐκτιμήσεις τουρκικῶν καὶ ξένων τραπεζῶν μιλοῦσαν γιὰ ζημιὲς τῆς τάξης τοῦ ἑνὸς ἢ δύο δισεκατομμυρίων τουρκικῶν λιρῶν, τὸν Φεβρουάριο τοῦ 1956 ἡ τουρκικὴ κυβέρνηση μείωσε κατὰ πολὺ τὸ ποσό, ὑπολογίζοντας τὶς συνολικὲς ζημιὲς σὲ 69.578.744 λίρες Τουρκίας, δήλ. περίπου 25 ἑκατομμύρια δολάρια.
Τὸ Παγκόσμιο Συμβούλιο Ἐκκλησιῶν ὑπολόγισε ὅτι μόνο οἱ ζημιὲς ποὺ ὑπέστησαν οἱ ἐκκλησίες ξεπερνοῦσαν τὰ 150 ἑκατομμύρια δολάρια τῆς ἐποχῆς. Βρετανοὶ διπλωμάτες ὑπολόγισαν τὶς ζημιὲς σὲ περίπου 200 ἑκατομμύρια δολλάρια, ἐνῶ σύμφωνα μὲ ἐκτίμηση τῆς ἑλληνικῆς κυβερνήσεως οἱ ζημιὲς ἀνήρχοντο σὲ 500 ἑκατομμύρια δολλάρια. Ὁ Γάλλος συγγραφέας καὶ καθηγητὴς στὴν Σορβόννη Francois Crouzet στὸ βιβλίο τοῦ Le Conflit de Chypre (Ἡ διένεξη τῆς Κύπρου) ὑπολογίζει τὶς ζημιὲς σὲ 300 ἑκατομμύρια δολάρια τῆς ἐποχῆς, δηλαδὴ πολὺ περισσότερά του ἑνὸς δισεκατομμυρίου σημερινῶν (2008) δολαρίων.
Ἀπὸ τὸ ποσὸ ποὺ ὑπολόγισε καὶ ἐνέκρινε ἡ τουρκικὴ κυβέρνηση κατέβαλε τελικῶς ποσὸ μικρότερο τῶν 10 ἑκατομμυρίων Λ.Τ., καὶ μάλιστα ὕστερα ἀπὸ πολλοὺς μῆνες, ὅταν ἡ ἀξία τῆς τουρκικῆς λίρας εἶχε ὑποτιμηθεῖ δραματικά. Δηλαδή, δόθηκαν ἀποζημιώσεις μικρότερές του 1% τῆς ἀξίας τῶν καταστροφῶν. Πάρα πολλοὶ δικαιοῦχοι δὲν εἰσέπραξαν καμμία ἀπολύτως ἀποζημίωση, ἐνῶ ὑπῆρξαν καὶ περιπτώσεις ἐπιχειρηματιῶν πού, ἐνῶ ἔχασαν τὰ πάντα – καὶ ἄρα εἶχαν ζημιὰ τὴν χρονιὰ ἐκείνη – ὑποχρεώθηκαν νὰ πληρώσουν καὶ φόρο κερδῶν!
Ἡ ἀντίδραση τῆς ἑλληνικῆς Κυβέρνησης
Ἡ ἀντίδραση τῆς Ἑλληνικῆς Κυβερνήσεως στὰ γεγονότα τῆς 6ης – 7ης Σεπτεμβρίου 1955 ὑπῆρξε ἀπὸ χλιαρὴ ἕως ἀνύπαρκτη. Αὐτὸ ὀφείλεται ἐν μέρει στὸ γεγονὸς ὅτι ὁ τότε πρωθυπουργὸς Στρατάρχης Ἄλ. Παπάγος νοσοῦσε βαρύτατα καὶ οὐσιαστικῶς ἡ κυβέρνηση ἦταν ἀκέφαλη. Ἀπὸ τὴν ἄλλη, ὑπῆρξαν ἔντονες συμμαχικὲς πιέσεις, ἰδίως ἀπὸ τὸν Ἀμερικάνο Ὑπουργὸ Ἐξωτερικῶν Τζῶν Φόστερ Ντάλλες, ὁ ὁποῖος κάλεσε καὶ τὶς δύο πλευρὲς νὰ ἐπιδείξουν αὐτοσυγκράτηση (!) καὶ νὰ συμφιλιωθοῦν.
Μετὰ τὴν ἀνάδειξη τοῦ Κωνσταντίνου Καραμανλῆ στὴν πρωθυπουργία στὶς 6 Ὀκτωβρίου 1955 καὶ τὴν ἀποχὴ τῆς Ἑλλάδος ἀπὸ γυμνάσια τοῦ Ν.Α.Τ.Ο. στὴν Μεσόγειο, ἡ Ἄγκυρα ὑποχρεώθηκε νὰ ἀποδώσει μία στοιχειώδη ἠθικὴ ἱκανοποίηση στὴν Ἑλλάδα. Στὶς 24 Ὀκτωβρίου τίμησε σὲ εἰδικὴ τελετὴ στὸ στρατηγεῖο τοῦ Ν.Α.Τ.Ο. στὴν Σμύρνη τὴν ἑλληνικὴ σημαία, τὴν ὁποία ὕψωσε ὁ Τοῦρκος Ὑπουργὸς Ἐξωτερικῶν. Σημειώνεται δὲ ὅτι, ταυτόχρονα μὲ τὴν ἔναρξη τῶν ἀνθελληνικῶν γεγονότων στὴν Κωνσταντινούπολη, ὁ τουρκικὸς ὄχλος στὴν Σμύρνη ἐπετέθη καὶ κατέστρεψε τὸ ἐκκλησάκι τῆς Ἁγίας Φωτεινῆς, ποὺ λειτουργοῦσε στὸ στρατηγεῖο τοῦ Ν.Α.Τ.Ο. γιὰ τὶς ἀνάγκες τῶν Ἑλλήνων ἀξιωματικῶν, λεηλάτησε τὰ σπίτια τους, ἐνῶ προπηλάκισε ἀρκετοὺς ἀπ’ αὐτούς.
Ἡ ἀντιμετώπιση τῶν χαμηλόβαθμων πρωταγωνιστῶν τῶν ἐπεισοδίων ἀπὸ τὴν τουρκικὴ δικαιοσύνη
Μετὰ τὶς ἀνθελληνικὲς ταραχὲς ἡ τουρκικὴ κυβέρνηση προσπάθησε νὰ ἐπιρρίψει τὴν εὐθύνη τῆς ὀργανώσεως τῶν ἐπεισοδίων σὲ ‘κομμουνιστὲς πράκτορες’, ἐνῶ ἡ ἀστυνομία συνέλαβε 3.151 ἄτομα. Τελικῶς, παρέμειναν ὑπὸ κράτηση τεσσάρων ἕως ἔξι μηνῶν 17 ἄτομα: ἐννέα μέλη τῆς Κιbrιs Turktur, ἔξι φοιτητὲς καὶ δύο συντάκτες τῆς Istanbul Ekspres. Στὴν δίκη ποὺ ἀκολούθησε δικάστηκαν καὶ ἔξι μέλη τοῦ παραρτήματος Σμύρνης τῆς Κιbrιs Turktur. Στὶς 24 Ἰανουαρίου 1957 τὸ ποινικὸ δικαστήριο Κωνσταντινουπόλεως ἀθώωσε καὶ τοὺς 23 κατηγορούμενους.
Ἡ τύχη τῶν πρωταιτίων τοῦ πογκρὸμ
Ἀπὸ τὰ μέλη τῆς κυβερνήσεως Μεντερές, συμμετοχὴ στὴν διοργάνωση τοῦ ἀνθελληνικοῦ πογκρὸμ φαίνεται νὰ εἶχαν, ἐκτὸς ἀπὸ τὸν ἴδιο τὸν πρωθυπουργό, οἱ Μαχμοὺτ Τζελὰλ Μπαγιάρ, Πρόεδρος τῆς Δημοκρατίας, Μεχμὲτ Φουὰτ Κιοπρουλοῦ, πρώην Ὑπουργὸς Ἐξωτερικῶν, Φατὶν Ρουστοῦ Ζορλοῦ, Ὑπουργὸς Ἐξωτερικῶν, Ναμὶκ Γκεντίκ, Ὑπουργὸς Ἐσωτερικῶν, Ἐτχὲμ Μεντερές, Ὑπουργὸς Ἀμύνης καὶ Φαχρεττὶν Κερὶμ Γκιοκάυ, βαλὴς (κυβερνήτης) τῆς Κωνσταντινουπόλεως.
Στὶς 27 Μαΐου 1960 ὁμάδα ἀξιωματικῶν ὑπὸ τὸν στρατηγὸ Τζεμὰλ Γκιουρσὲλ κατέλαβε τὴν ἐξουσία καὶ ὁδήγησε σὲ δίκη 592 μέλη καὶ συνεργάτες τοῦ Δημοκρατικοῦ Κόμματος. Πολλοὶ ἀπ’ αὐτοὺς δικάστηκαν σὲ περισσότερές της μίας δίκες. Μία ἀπὸ τὶς σημαντικότερες δίκες ἦταν αὐτὴ γιὰ τὸ Πογκρὸμ τῆς 6ης – 7ης Σεπτεμβρίου 1955. Ὁ Γκεντὶκ αὐτοκτόνησε λίγο μετὰ τὴν ἐπικράτηση τοῦ πραξικοπήματος. Οἱ Μπαγιὰρ καὶ Ἐτχὲμ Μεντερὲς δὲν δικάστηκαν καθόλου γιὰ τὴν συμμετοχή τους στὴν διοργάνωση τοῦ πογκρόμ, ἐνῶ ὁ Κιοπρουλοὺ ἀθωώθηκε. Ὁ Γκιοκάυ ἁπλῶς στερήθηκε τῶν πολιτικῶν τοῦ δικαιωμάτων. Ἔνοχοι εὑρέθησαν μόνον οἱ Μεντερὲς καὶ Ζορλού, γι’ αὐτὸ καὶ καταδικάστηκαν σὲ φυλάκιση 6 ἐτῶν. Ἐνδεικτικὰ ἀναφέρεται ὅτι γιὰ ἄλλη, πολὺ πιὸ ἀσήμαντη ὑπόθεση, αὐτὴ τῆς καταχρήσεως κεφαλαίων, ὁ Μεντερὲς καταδικάστηκε σὲ φυλάκιση 14 ἐτῶν καὶ 2 μηνῶν. Ἂν καὶ οἱ Μεντερὲς καὶ Ζορλοὺ καταδικάστηκαν στὴν ἐσχάτη τῶν ποινῶν καὶ ἀπαγχονίστηκαν στὴν νῆσο Ἰμραλί, τὸν Σεπτέμβριο τοῦ 1961, ἐκεῖνο ποὺ ἐβάρυνε στὴν θανατικὴ καταδίκη τους ἦταν οἱ κατηγορίες γιὰ παραβίαση τοῦ Τουρκικοῦ Συντάγματος.
Οἱ Τοῦρκοι πρόξενοι τῆς Θεσσαλονίκης, ὁ θυρωρὸς τοῦ Προξενείου ποὺ τοποθέτησε τὴν βόμβα καὶ ὁ φοιτητὴς Ὀκτάυ Ἐγκὶν ποὺ μετέφερε τὴν βόμβα στὴν Θεσσαλονίκη ἀθωώθηκαν. Ὁ Ἐγκὶν ἀργότερα διορίστηκε Γενικὸς Διευθυντὴς Κρατικῆς Ἀσφαλείας καὶ ἀργότερα Νομάρχης στὴν Νεάπολη (Nevsehir) τῆς Καππαδοκίας.
Ὁ πρόεδρος τοῦ Σωματείου «Ἡ Κύπρος εἶναι Τουρκικὴ» Χικμὲτ Μπὶλ κατέθεσε στὸ δικαστήριο ὡς … μάρτυρας κατηγορίας. Ἀργότερα ἀπεστάλη ἀπὸ τὴν τουρκικὴ κυβέρνηση ὡς ἀκόλουθος τύπου στὴν Τουρκικὴ Πρεσβεία στὴν Βηρυτό.
Πηγή [el.wikipedia.org]
Ἀπό:Ἀπόψεις γιὰ τὴν Μονὴ Βατοπαιδίου
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Ορθοδοξία-Ελληνισμός" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
-
Ὁ σατανισμὸς εἶναι ἡ νέα θρησκεία, ποῦ ἐπιχειροῦν νὰ ἐπιβάλουν ὁρισμένοι στὸν κόσμο;
Posted: September 8, 2010, 10:09am EEST by ΡΩΜΙΟΣ
Ἡ διαβολικὴ ἀντιτριάδα τῆς Ἀποκάλυψης: Ὁ Δράκοντας, τὸ Θηρίο καὶ ὁ Ψευδοπροφήτης, ἀναδύονται ἀπὸ τὴ λίμνη τοῦ πυρὸς κυκλωμένοι ἀπὸ λατρευτικὰ σύμβολαὉ σατανισμὸς εἶναι ἡ νέα θρησκεία, ποῦ ἐπιχειροῦν νὰ ἐπιβάλουν ὁρισμένοι στὸν κόσμο;Τὰ περίεγα σύμβολα στοὺς τοίχους διαφόρων πρωτευουσῶν τοῦ κόσμου, μεταξὺ τῶν ὁποίων καὶ τῶν Ἀθηνῶν, ἀλλὰ καὶ ὅλα ἐκεῖνα τὰ μηνύματα, ποὺ προωθοῦν ὁρισμένες δυνάμεις, μᾶς ἀναγκάζουν νὰ γινόμαστε καχύποπτοι γιὰ ποιὰ «θρησκεία» ἐπιθυμοῦν νὰ ἐπιβάλουν ὁρισμένοι στὶς σύγχρονες χριστιανικὲς κοινωνίες!..Ὁ σατανισμός, γιὰ ὅσους δὲν ἔχει τύχει νὰ γνωρίζουν, εἶναι ἡ λεγόμενη λατρεία τοῦ Σατανᾶ, ποὺ παραδοσιακὰ συνδέεται μὲ τὸν ἀποκρυφισμό, τὴ μαγεία καὶ τὴ Μαύρη Λειτουργία (ἢ Μαγικὴ Λειτουργία).
Διάφοροι μελετητὲς πιστεύουν ὅτι πρὶν τὸ 19ο αἵ. ἡ Μαύρη Λειτουργία ἦταν μὲ τὴν εὐρεία ἔννοια μία λογοτεχνικὴ ἐπινόηση, ἡ ὁποία συνήθως ἀποτελοῦσε τὸ κύριο τυπικό του σατανισμοῦ. Οἱ σατανιστὲς ἱερουργοὶ φοροῦν ἄμφια ὅμοια μὲ αὐτὰ ποὺ φοροῦν οἱ χριστιανοὶ ἱερεῖς στὴ Θεία Λειτουργία, ἐκτὸς ἀπὸ τὸ φελόνιο ποὺ πιθανὸν φέρει τὴ φιγούρα τοῦ τράγου, ἑνὸς ζώου ποὺ συχνὰ συνδέεται μὲ τὸ Σατανᾶ. Ἄλλα χαρακτηριστικά της Μαύρης Λειτουργίας εἶναι τὸ κρέμασμα τοῦ σταυροῦ ἀνάποδα, οἱ παρωδίες καὶ ἀντιστροφὲς τῶν χριστιανικῶν προσευχῶν καὶ...τοῦ Συμβόλου τῆς Πίστεως, ἡ θυσία ζώων καὶ τὰ τελετουργικὰ ὄργια.
Νὰ μὴ λησμονήσουμε νὰ ποῦμε, ὅτι ὁ σατανισμὸς μοιάζει στὸ μεγαλύτερο μέρος του νὰ εἶναι μία ἐπιβίωση τῆς λατρείας τῶν δαιμόνων, σύμφωνα μὲ τὴν ὁποία ὁ Σατανᾶς δὲ θεωρεῖται ὡς ἀγαθοποιὸς ἢ ὡς κακοποιός, ἀλλὰ ὡς δαίμονας πιὸ δυνατὸς ἀπὸ ὅλες τὶς δυνάμεις τοῦ καλοῦ, οἱ ὁποῖες εἶναι ἀνίκανες νὰ κρατήσουν τὶς ὑποσχέσεις ποὺ ἔχουν δώσει στὸν κόσμο.
Παρὰ ταῦτα, ἡ ἱστορία τοῦ σατανισμοῦ εἶναι ἀσαφής. Εἶναι πιθανὸν πὼς ὁ Γάλλος τελετάρχης Ζὶλ ντὲ Ρέ, ποὺ εἶχε δικαστεῖ γιὰ τὴν αἵρεση τοῦ σατανισμοῦ καὶ γιὰ τὸ φόνο ἑνὸς παιδιοῦ, ἦταν ἕνας πρώιμος ὀπαδός του. Ὁ σατανισμὸς φαίνεται λοιπὸν νὰ εἶχε ξαναζωντανέψει κατὰ τὴν περίοδο τῆς βασιλείας τοῦ Λουδοβίκου ΙΔ’ τῆς Γαλλίας καὶ νὰ διατήρησε ἀπὸ τότε τὰ χαρακτηριστικά του, τὰ ὁποία συνήθως ἀποκρύπτονται μὲ μυστικότητα, ἀλλὰ περιστασιακὰ ἐμφανίζονται δημόσια.
Σατανισμός: ἡ νέα θρησκεία;
Πρὸς ἐπιβεβαίωση ὅλων αὐτῶν ποὺ λέμε, διαβάστε ἕνα ἐμπεριστατωμένο κείμενο, ποὺ μπορεῖτε νὰ τὸ βρεῖτε στὸ περιοδικὸ «Ἐπιστήμη καὶ Πίστη» (Ἀπρίλης-Σεπτέμβρης 1985, Τόμος 2, Ἀριθμὸς 4-5), τὸ ὁποῖο, μεταξὺ ἄλλων, ἀναφέρει τὰ ἑξῆς:
«Ὁ Θεὸς πέθανε! Ζήτω ὁ Σατανᾶς!» Αὐτὴ Β εἶναι ἡ κραυγὴ τῆς νέας θρησκείας πού, φέρει τὸ ὄνομα «Σατανισμός». Ἔμβλημά της μία ἀπαίσια μορφὴ τράγου μὲ τὸ σύμβολο τῆς πεντάλφας καὶ τὸ νούμερο 666 χαραγμένα στὸ μέτωπό του.
Σὲ περισσότερες ἀπὸ 50 πόλεις τῶν ΗΠΑ φαίνονται σήμερα τ' ἀχνάρια αὐτῆς τῆς νέας θρησκευτικῆς κίνησης. Ὄχι μονάχα οἱ λαθραῖες ἐπιγραφὲς στοὺς τοίχους τῶν σπιτιῶν καὶ τῶν ἐκκλησιῶν, ἀλλὰ καὶ τὰ ἔργα τῶν ὀπαδῶν τοῦ σατανισμοῦ φανερώνουν τὴν τρομερὴ εἰκόνα τῆς δράσης τους.
«Εἴμαστε κήρυκες τοῦ ὀνόματος τοῦ θηρίου 666, ποὺ θὰ κυριαρχήσει στοὺς αἰῶνες τῶν αἰώνων». «Ὁ Σατανᾶς ζεῖ καὶ βασιλεύει». «Ζήτω ἡ καταστροφὴ»• «Ζήτω ὁ θάνατος»• «Ζήτω ἡ ἀνομία»• αὐτὰ εἶναι μερικὰ ἀπὸ τὰ δυναμικὰ συνθήματα αὐτῆς τῆς σατανικῆς ὀργάνωσης ποὺ μὲ τὰ ἐγκλήματα τῆς ἔχει συνταράξει ὁλόκληρες περιφέρειες σὲ κάθε σημεῖο τῶν ΗΠΑ.
Τρία εἶναι τὰ μέσα ποὺ χρησιμοποιεῖ ὁ «σατανισμὸς» γιὰ νὰ προπαγανδίσει τὸ κήρυγμά του καὶ τὴν ἀποκρυφιστικὴ λατρεία του.
Φιλολογία. Τὸ πρόσωπο καὶ τὰ ἔργα τοῦ Σατανᾶ περιγράφονται σὲ δεκάδες βιβλία μὲ ποικίλους τίτλους. Ἀνάμεσα σ' αὐτὰ τὸ πιὸ γνωστὸ εἶναι «Ἡ Σατανικὴ Βίβλος» μὲ τὸ συνοδευτικὸ ἐγχειρίδιο «Σατανικὴ τελετουργία», δύο βιβλία ποὺ τὰ συνέγραψε ὁ «ἀρχιερέας», κάποιος Anton Lavey. Οἱ ὀπαδοὶ τοῦ σατανισμοῦ δίνουν ἰδιαίτερη σημασία στὸ ἄνοιγμα βιβλιοπωλείων ποὺ νὰ διαθέτουν τὴ σατανικὴ φιλολογία τους.
Σατανικὴ μουσική. Ἡ μουσικὴ αὐτὴ ἀκούγεται στὸ ρυθμὸ τοῦ «σκληροῦ ρόκ». Στὰ κέντρα τοῦ σατανισμοῦ ποὺ παίζεται, συνοδεύεται ἀπὸ σεξουαλικὰ ἐκθέματα, ἀπὸ γυμνισμὸ κι ἀπὸ κάθε λογὴς ὀργιαστικὲς μυσταγωγίες τῶν ὀπαδῶν τῆς ὀργάνωσης, ποὺ φέρουν βαμμένα τὰ πρόσωπα καὶ στὰ σώματα τοὺς χαραγμένα τατουὰζ μὲ χτυπητὲς φράσεις, καθὼς λ.χ. «Χαῖρε Σατανᾶ» κ.α. Ὁ ρυθμὸς τῆς σατανικῆς μουσικῆς, καθὼς ἐπιταχύνεται μὲ δυνατοὺς ἤχους, ἀναπτύσσει βαθμηδὸν στννζ, χορευτὲς ἕνα παραλήρημα μὲ ἀπότομες σωματικὲς κινήσεις ποὺ καταλήγουν σὲ μία «θρησκευτικὴ ἔκσταση» καὶ σὲ λιποθυμίες αὐτῶν ποὺ μετέχουν. Τελευταία τὸ τραγούδι «Γλυκέ μου Σατανᾶ» (My sweet Satan), σημείωσε ρεκὸρ πωλήσεων.
Ἀποκρυφιστικὴ λατρεία: Στὸν τομέα τοῦτο οἱ ἀποκρυφιστικὲς ἐκδηλώσεις τῶν ὀπαδῶν τῆς «Ἐκκλησίας τοῦ Σατανᾶ» εἶναι ἀπάνθρωπες καὶ ἀνατριχιαστικές. Ἐπειδὴ τὸ κέντρο τοῦ «εὐαγγελίου» τοὺς εἶναι ὁ θάνατος, οἱ σατανιστὲς ἐπιδίδονται σὲ κάθε εἴδους μακάβριες τελετουργικὲς πράξεις. Κοιμητήρια, φέρετρα, κρεματόρια, ἀκόμα καὶ δολοφονίες βρίσκονται στὴν ἡμερήσια διάταξη αὐτῆς τῆς διαβολικῆς ἀπασχόλησης. Τὸ κοιμητήριο εἶναι τὸ φυσικὸ περιβάλλον τοῦ σατανιστῆ, ἐπειδὴ εἶναι ὁ τόπος ποὺ βασιλεύει ὁ θάνατος. Μάλιστα ὁ ὑποψήφιος μυημένος πρέπει «ν' «ἀγκαλιάσει τὸ θάνατο». Εἶναι αὐτὴ μία μυσταγωγικὴ διαδικασία ὅπου ὁ μυημένος πρέπει νὰ κλειστεῖ ἔστω καὶ γιὰ ἕνα ἐλάχιστο διάστημα στὸ ἴδιο φέρετρο ποὺ βρίσκεται ἕνα πτῶμα.
Γιὰ νὰ 'χει τὸ προνόμιο τῆς συμμετοχῆς στὸ «σατανικὸ δεῖπνο» (ἀπομίμηση τοῦ Χριστιανικοῦ «Κυριακοῦ Δείπνου»), ὁ μυημένος πρέπει νὰ πιεῖ ἕνα ὑγρὸ μίγμα ποὺ ὁ ἴδιος τὸ φτιάχνει μὲ τὸ ἴδιο του τὸ αἷμα, τὰ οὔρα του καὶ κρασί.
Πῶς ἕνας ὀπαδὸς τοῦ σατανισμοῦ μπορεῖ ν' ἀπαγκιστρωθεῖ ἀπ' αὐτὴ τὴ σατανικὴ ὀργάνωση;
Ὁ ἐπικεφαλῆς τῆς ἀστυνομικῆς δύναμής του Σὰν Φραντσίσκο τῆς Καλιφόρνια, ποὺ παρακολουθεῖ ἀπὸ κοντὰ τὴ δραστηριότητα τοῦ σατανισμοῦ, λέει: «Δύο τρόποι ἀπαγκίστρωσης ὑπάρχουν: Τὸ ψυχιατρεῖο καὶ ὁ θάνατος. Ἄλλος τρόπος δὲν ὑπάρχει».
Καὶ ὅμως ὑπάρχει! Ὁ Κύριος Ἰησοῦς ἀναγνώρισε καὶ κήρυξε την ὕπαρξη καὶ τὴ δράση τοῦ Σατανᾶ στὸν κόσμο τοῦτο. Τὸν ὀνόμασε «ἄρχοντα τοῦ κόσμου τούτου καὶ ἀνθρωποκτόνο» (Ἰωάν. 14/30)• «Ψεύτη» (Ἰωάν. 8/44). Εἶναι ὁ «πειραστὴς» (Ἰωάν. 8/ 44)• ποὺ τυφλώνει καὶ ποὺ διαφθείρει (Β' Κόρ. 4/4• Πράξ. 3• Β' Θέσ. 2/9,10, κ.α.). Δολοφονία, μίσος ἀπάτη, ἀνομία εἶναι τὰ «ἔργα του», εἶναι ὁ πατέρας κάθε μορφῆς τοῦ κακοῦ, εἶναι ἡ πηγὴ τοῦ θανάτου καὶ κυριαρχεῖ πάνω στὴ ζωὴ τοῦ ἀνθρώπου ποὺ θέλει νὰ μένει στὰ πνευματικὰ σκοτάδια (Β' Θέσ. 10). Ὁ Χριστὸς παρουσιάζεται σὰν ὁ μόνος ἐλευθερωτής, ποὺ ἀπαγκιστρώνει τὸν ἄνθρωπο ἀπὸ τὰ δίχτυα τοῦ Σατανᾶ καὶ τῆς ζωῆς του. Τὸ βεβαίωσε ὁ ἴδιος:«Γνωρίστε τὴν ἀλήθεια καὶ ἡ ἀλήθεια θὰ σᾶς ἐλευθερώσει» (ἀπὸ κάθε εἴδους σατανικὴ ὑποδούλωση) (Ἰωάν. 8/32).Πηγή:sakketosaggelos
Ἀπό:Πενταπόσταγμα
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Ορθοδοξία-Ελληνισμός" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
-
Ἅγιος Νεομάρτυς Ἀθανάσιος
Posted: September 8, 2010, 5:25am EEST by ΡΩΜΙΟΣ
Ἅγιος Νεομάρτυς Ἀθανάσιος
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Ορθοδοξία-Ελληνισμός" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
-
Ἡμερίδα τῆς "Ἑνωμένης Ρωμηοσύνης": Τὸ Γένος σήμερα-Προβλήματα καὶ λύσεις
Posted: September 8, 2010, 4:31am EEST by ΡΩΜΙΟΣ
-
Τὸ γενέθλιό τῆς Θεοτόκου. Ὑπάρχουν γραπτὲς προφητεῖες, προτυπώσεις γιὰ τὴν Παναγία μας;
Posted: September 8, 2010, 3:50am EEST by ΡΩΜΙΟΣ
Μὲ αὐτὴ τὴν ἐρώτηση μᾶς δίνεται ἡ ἀφορμὴ νὰ ποῦμε τὸ πόσο σημαντικὴ εἶναι ἡ Παλαιὰ Διαθήκη καὶ πόσο λάθος ἔχουν ὅσοι ὑποτιμοῦν τὴν ἀξία της καὶ προσπαθοῦν νὰ τὴν ὑποβαθμίσουν. Ἡ Καινὴ Διαθήκη προϋποθέτει τὴν Παλαιὰ Διαθήκη. Δὲν μπορεῖ νὰ κατανοηθεῖ ἡ Καινὴ χωρὶς τὴν Παλαιά.
Πόσες φορὲς ἀκοῦμε τὴν φράση, «Ἴνα πληρωθῆ τὸ ρηθέν»: Στὴν ἐκπλήρωση τῶν προφητειῶν τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης ἀναφέρεται αὐτὴ ἡ φράση καὶ στὴν Καινὴ Διαθήκη χρησιμοποιεῖται ἀρκετὲς φορές. Ὁ ἴδιος ὁ Χριστὸς μᾶς τόνισε πολλὲς φορὲς τὴν σημασία ποὺ ὁ Ἴδιος δίνει στὶς γραφές, ὅπως ἐδῶ:
εἶπε δὲ αὐτοῖς• οὗτοι οἱ λόγοι οὖς ἐλάλησα πρὸς ὑμᾶς ἔτι ὧν σὺν ὑμίν, ὅτι δεῖ πληρωθῆναι πάντα τὰ γεγραμμένα ἐν τῷ νόμω Μωϋσέως καὶ προφήταις καὶ ψαλμοῖς περὶ ἐμοῦ. (Λουκᾶ κὲφ 24, 44).
Ἄλλωστε καὶ ἐμεῖς, στὴν καθημερινή μας προσευχή, στὸ σύμβολο τῆς πίστεως, δὲν λέμε: ...καὶ παθόντα καὶ ταφέντα καὶ ἀναστάντα τὴ τρίτη ἡμέρα κατὰ τὰς γραφᾶς. Τὸ «κατὰ τὰς γραφᾶς» ἀναφέρεται στὴν Παλαιὰ Διαθήκη. Καὶ μόνο τὸ γεγονὸς αὐτό, τὸ ὅτι δηλαδὴ ἐμπεριέχεται στὸ σύμβολο τῆς πίστης μας ἡ Παλαιὰ Διαθήκη, φτάνει.
Ὁ ὁποιοσδήποτε ἐξοβελισμὸς τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, ὁδηγεῖ αὐτόματα στὶς ἀρχαῖες αἱρέσεις τῶν Καϊνιτῶν καὶ τοῦ Μαρκιωνιτισμοῦ.(αἱρέσεις «γνωστικῶν» του 2ου αἵ. ποῦ οὐσιαστικὰ ἀπέρριπταν τὴν Π. Διαθήκη)
Δεῖτε καὶ ἐδῶ
---
Ἀπὸ ὁμιλία τοῦ Καθηγουμένου τῆς Ἱερᾶς Μεγίστης Μονῆς Βατοπαιδίου, Ἀρχιμ. Ἐφραίμ,στὴν Τράπεζα τῆς Μονῆς μὲ ἀφορμὴ τὴν γέννηση τῆς Θεοτόκου (8 Σεπτεμβρίου):
Ὁλόκληρο πλῆθος ἀπὸ προεικονίσεις, προτυπώσεις καὶ προφητεῖες τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης σὲ Αὐτὴν ἀναφέρονται. Ἀποτελεῖ τὴν ἀποκορύφωση, τὴν ὁλοκλήρωση τῆς παλαιοδιαθηκικῆς παιδαγωγικῆς προετοιμασίας τῆς ἀνθρωπότητος γιὰ τὴν ὑποδοχὴ τοῦ σαρκωθέντος Σωτῆρος Θεοῦ. Τὴν Παναγία μᾶς προεικόνιζαν ἡ ἄφλεκτος βάτος στὸ ὅραμα τοῦ Μωυσῆ, οἱ θεογραφὲς πλάκες καὶ ἡ κιβωτὸς τοῦ Νόμου, τὸ οὐράνιο μάννα καὶ ἡ χρυσὴ στάμνα, ἡ λυχνία καὶ ἡ τράπεζα, ἡ ράβδος Ἀαρῶν ἡ βλαστήσασα, ἡ κλίμακα τοῦ Ἰακώβ, ὁ πόκος τοῦ Γεδεῶν, τὸ ἀλατόμητον ὅρος τοῦ Δανιήλ, ἡ κάμινος ποὺ μὲ τὸ πῦρ δρόσιζε τοὺς Τρεῖς Παῖδες, ἀλλὰ καὶ αὐτὰ τὰ Ἅγια τῶν Ἁγίων της σκηνῆς τοῦ μαρτυρίου. Ἡ Θεοτόκος εἶναι τὸ μεταίχμιο μεταξὺ Παλαιᾶς καὶ Καινῆς Διαθήκης. Γιὰ τὴν Παλαιὰ ἀποτελοῦσε τὸ κήρυγμα τῶν προφητῶν, τὴν προσδοκία τῶν δικαίων• ἐνῶ γιὰ τὴν Καινὴ Διαθήκη γίνεται ὁ γλυκασμὸς τῶν ἀγγέλων, ἡ δόξα τῶν ἀποστόλων, τὸ θάρρος τῶν μαρτύρων, τὸ ἐντρύφημα τῶν ὁσίων, τὸ καύχημα τοῦ ἀνθρωπίνου γένους, γι' αὐτὸ καὶ μακαρίζεται ἀπὸ «πάσα γενεά».
Περιοδ. Πεμπτουσία τεῦχος 21
Ὅμως νὰ δοῦμε καὶ μία ὁμιλία τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου Δαμασκηνοῦ ὅπου πολὺ ὄμορφα ἀναφέρει τὶς προτυπώσεις τῆς Παναγίας μας στὴν Παλαιὰ Διαθήκη. (ἀπὸ τὸ www.enoriaka.gr)
Ἐσένα προεικόνισε ἡ κιβωτός, γιατί Σὺ γέννησες τὸν Χριστό, τὴ σωτηρία τοῦ κόσμου, ποὺ καταπόντισε τὴν ἁμαρτία καὶ κατασίγησε τὰ κύματά της.
Ἐσένα προεικόνισε ἡ βάτος, Ἐσένα εἶχαν ἐπιγράψει προφητικῶς οἱ θεοχάρακτες πλάκες, Ἐσένα προζωγράφισε ἡ κιβωτὸς τοῦ νόμου καὶ Σένα εἶχαν φανερὰ προτυπώσει ἡ στάμνα ἡ χρυσὴ καὶ ἡ λυχνία καὶ ἡ τράπεζα καὶ ἡ ράβδος τοῦ Ἀαρῶν ποὺ 'χε βλαστήσει.
Ἀπὸ Σένα προῆλθε ἡ φλόγα τῆς θεότητος, τὸ μέτρο καὶ ὁ Λόγος τοῦ Πατρός, τὸ γλυκύτατο καὶ οὐράνιο μάννα, τὸ ὄνομα τὸ ἀπερίγραπτο καὶ πάνω ἀπὸ ὅλα τὰ ὀνόματα, τὸ φῶς τὸ αἰώνιο καὶ ἀπρόσιτο, ὁ ἄρτος τῆς ζωῆς ὁ οὐράνιος, ὁ καρπὸς ποὺ δὲν γεωργήθηκε, ἀλλὰ βλάτησε ἀπὸ Σένα μὲ σῶμα ἀνθώπινο.
Ἐσένα δὲν προμηνοῦσε τὸ καμίνι ποὺ ἔβγαζε φωτιὰ καὶ ταυτόχρονα δρόσιζε ἀλλὰ καὶ ἔκαιγε κι ἦταν ἀντίτυπο τῆς θείας φωτιᾶς ποῦ μέσα Σου κατοίκησε;
Παρὰ λίγο ὅμως θὰ ξεχνοῦσα τὴ σκάλα τοῦ Ἰακώβ. Τί δηλαδή; Δὲν εἶναι φανερὸ σὲ ὅλους ὅτι Ἐσένα προεικόνιζε κι ἦταν προτύπωσή Σου; Ὅπως ὁ Ἰακὼβ εἶχε δεῖ τὶς ἄκρες της σκάλας νὰ ἑνώνουν τὸν οὐρανὸ μὲ τὴ γῆ καὶ νὰ ἀνεβοκατεβαίνουν σ' αὐτὴν Ἄγγελοι, ἔτσι κι ἐσὺ ἕνωσες αὐτὰ ποὺ ἤσαν πρὶν χωρισμένα, ἀφοῦ μπῆκες στὴ μέση Θεοῦ καὶ ἀνθρώπων κι ἔγινες σκάλα, γιὰ νὰ κατεβεῖ σὲ μᾶς ὁ Θεός, ποὺ πῆρε τὸ ἀδύναμο προζύμι μας καὶ τὸ ἔνωσε μὲ τὸν ἑαυτό Του κι ἔκανε τὸν ἀνθρώπινο νοῦ ποὺ βλέπει τὸν Θεό.
Ποῦ θὰ ἀποδώσουμε ἀκόμη τὰ κηρύγματα τῶν Προφητῶν; Σ' Ἐσένα, ἂν θέλουμε νὰ δείξουμε ὅτι εἶναι ἀληθινά! Γιατί, ποιὸ εἶναι τὸ Δαβιτικὸ μαλλὶ τοῦ προβάτου ποῦ πάνω του ἔπεσε σὰν βροχὴ ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ, ποῦ εἶναι συνάναρχος μὲ τὸν Πατέρα; Δὲν εἶσαι Σὺ ὁλοφάνερα;
Ποιὰ εἶναι ἐπίσης ἡ Παρθένος, ποὺ ὁ Ἠσαΐας προορατικῶς προφήτευσε ὅτι θὰ συλλάβει καὶ θὰ γεννήσει Υἱὸν τὸν Θεό, ποῦ εἶναι μαζί μας;
Καὶ ποιὸ εἶναι τὸ βουνὸ τοῦ Δανιήλ, ἀπὸ τὸ ὁποῖο κόπηκε πέτρα, ἀγκωνάρι, ὁ Χριστός, χωρὶς νὰ ὑποκύψει σὲ ἀνθρώπινο ἐργαλεῖο;
Ἂς ἔρθει ὁ Ἰεζεκιὴλ ὁ θεϊκότατος κι ἂς δείξει πύλη ποὺ ἔχει κλειστεῖ καὶ ποὺ πέρασε ἀπὸ μέσα τῆς μόνο ὁ Κύριος καὶ παραμένει κλειστή.
Ἐσένα, λοιπόν, κηρύττουν οἱ Προφῆτες. Ἐσένα διακονοῦν οἱ Ἄγγελοι καὶ ὑπηρετοῦν οἱ Ἀπόστολοι.
Πηγή:Ὀρθόδοξες Ἀπαντήσεις
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Ορθοδοξία-Ελληνισμός" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
|
Hellas Blogs: Syros Blogs (Σύρος) Rhodes Blogs (Ρόδος) Preveza Blogs (Πρέβεζα) Mykonos Blogs (Μύκονος) Chios Blogs (Χίος) Samos Blogs (Σάμος) |
 Last Update: 07.02.2012 03:01:21 
|
To IoanninaBlogs.gr είναι συναθροιστής των τοπικών blogs. Όλα τα κείμενα που αναδημοσιεύονται εδώ ανήκουν στους συγγραφείς και δεν εκφράζουν απαραίτητα τους διαχειριστές του IoanninaBlogs.gr. Αν κάποιο άρθρο σας θίγει με οποιονδήποτε τρόπο, παρακαλώ ειδοποιήστε μας ώστε να το αφαιρέσουμε αμέσως.
|
||