Πάνω στην ώρα χτυπάει το κινητό της.
Το σηκώνει και μιλάει ρώσικα, χειρονομώντας, σαν να τα γράφει στον αέρα. Ακούω, βλέπω, σωπαίνω κι ας μην καταλαβαίνω, μαγεμένος από την ενσαρκωμένη προσωδία της ομορφιάς της. Εύχομαι ποτέ να μην τελειώσει, μα κάποτε τελειώνει.Ξαφνικά σηκώνει το ανοιχτό βιβλίο με το ένα χέρι στο ύψος του στήθους της και το κλείνει απότομα σαν μυγοπαγίδα. Το ανοίγει μετά προσεκτικά, φυσάει τη σελίδα και με κοιτάζει κατάματα. Χαμογελάω χαζά.
– Πούσκιν; τη ρωτάω.
– Πούσκιν, μου απαντάει.
– Ρωσίδα; της κάνω.
– Ουκρανή, διορθώνει.
Πουτάνα, σκέφτομαι.
– Όχι' ποιήτρια, μου λέει.
Και ξανακάνει την ίδια χειρονομία-μυγάκι, που τώρα μεταφράζω άπαγε αμέσως, σίγουρος πλέον ότι τόση ώρα διάβαζε τις σκέψεις μου.
Μιχάλης Γκανάς,
“Διαβάζει ένα βιβλίο” (”Γυναικών”, Μελάνι, 2010)
“Διαβάζει ένα βιβλίο” (”Γυναικών”, Μελάνι, 2010)
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Πέρα βρε, έχει" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
