Κυρία πρόεδρε, κυρίες και κύριοι δικαστές
Οπως είπα και στο προηγούμενο δικαστήριο, προβληματίστηκα πολύ για το τι θα σας πω σήμερα. Οχι μόνο γιατί όλα έχουν ειπωθεί, αλλά και γιατί τα πράγματα, στο βαθμό που σας αφορούν, είναι εξαιρετικά απλά. Πριν σας εξηγήσω γιατί είναι εξαιρετικά απλά, θα επαναλάβω και σε σας πως όσα θα πω, ανεξάρτητα από το πώς θα τα χαρακτηρίσετε εσείς, για μένα δεν συνιστούν απολογία.
Δεν είμαι εγκληματίας για να απολογηθώ για κάτι. Βρίσκομαι κατηγορούμενος για την πολιτική μου δράση, που είναι ταυτισμένη με την ίδια τη ζωή μου. Μια δράση που ήταν στην υπηρεσία του Ελληνικού λαού και αυτός είναι ο μόνος αρμόδιος για να την κρίνει. Επομένως, δεν έχω να απολογηθώ για τίποτα σε ένα δικαστήριο της άρχουσας τάξης. Μην κάνετε το λάθος να το πάρετε και εσείς προσωπικά. Είναι ιδεολογική και πολιτική προσέγγιση, που πηγάζει από την κοσμοθεωρία μου. Μαρξιστής ήμουν, είμαι και θα παραμείνω, επομένως δεν μπορώ να δεχτώ πως υπάρχουν θεσμοί ανεξάρτητοι και υπερταξικοί. Ολοι οι θεσμοί είναι ταξικοί.
Oσα θα πω στη συνέχεια, λοιπόν, δεν τα θεωρώ απολογία. Τα θεωρώ κατάθεση απόψεων, κατάθεση ψυχής, ενώπιον του ελληνικού λαού, του μόνου αρμόδιου να κρίνει την πολιτική μου δράση και την ιστορική διαδρομή του ΕΛΑ
Ομως, μια και είναι η τελευταία φορά που μιλάω απ’ αυτή τη θέση, είμαι υποχρεωμένος να αναφερθώ στην προσωπική πολιτική μου διαδρομή. Οσο πιο συνοπτικά γίνεται. Γιατί δεν είναι δυνατόν να κλείσεις 50 χρόνια μέσα σε μια ώρα. Δεν πρόκειται να πω καινούργια πράγματα. Ο,τι είχα να πω το είπα από την πρώτη δίκη. Θα τα ξαναπώ, όμως, γιατί πρέπει.
Κυρία πρόεδρε, κυρίες και κύριοι δικαστές
Οι προσωπικές μου επιλογές είναι ταυτισμένες με την πορεία της ζωής μου. Επιτρέψτε μου, λοιπόν, ένα σύντομο βιογραφικό, μέσα από το οποίο θα φανεί το δίκαιο των επιλογών μου.
Γεννήθηκα τον Οκτώβρη του 1939 στη Ξυλαγανή Κομοτηνής. Τον πατέρα μου δεν τον γνώρισα. Ηταν ένας από τους τελευταίους, αν όχι ο τελευταίος νεκρός του αλβανικού μετώπου. Μοναχογιός ενός πλούσιου γαιοκτήμονα στο Μπιλέτσι Τρικάλων, σημερινό Παλαιομονάστηρο, με πολύχρονες σπουδές στη Γαλλία.
Η μητέρα μου έζησε μέχρι τα 20 χρόνια της στη Σοβιετική Ενωση, στο Λένινγκραντ. Σπούδαζε Ιατρική, όταν οι μπολσεβίκοι έπιασαν την γιαγιά μου να μαζεύει κρυφά συνάλλαγμα, κατάσχεσαν τις επιχειρήσεις της οικογένειάς της και τους έδιωξαν. Η μητέρα μου δεν πρόλαβε να τελειώσει την Ιατρική, πρόλαβε όμως να γίνει κομμουνίστρια, να γίνει το «μαύρο πρόβατο» της συντηρητικής οικογένειας.
Για να τα βγάλει πέρα με την Κατοχή, η μητέρα μου πηγαίνει να ζήσει στο χωριό του παππού μου. Το Μπιλέτσι είναι ανταρτοχώρι. Η μητέρα μου γίνεται σύνδεσμος των ανταρτών. Επειδή μιλά ξένες γλώσσες, πράγμα σπάνιο για εκείνη την εποχή, αντιλαμβάνεται ότι ο αυστριακός γιατρός, που οι ναζί έχουν εγκαταστήσει στο αρχοντικό του παππού μου, επιτάσσοντας ένα τμήμα του, είναι αντιφασίστας. Τον πείθει να βοηθήσει τον απελευθερωτικό αγώνα και έτσι αρχίζει μια σταθερή ροή φαρμάκων προς τους αντάρτες του ΕΛΑΣ, ιδιαίτερα κινίνης.
To 1945 επιστρέφουμε στην Αθήνα, όμως κάθε Χριστούγεννα, Πάσχα και καλοκαίρι ξαναγυρίζω στο χωριό. Η περίοδος αυτή είναι για μένα περίοδος όχι μόνο φυσικής, μα και κοινωνικής και πολιτικής ενηλικίωσης. Στην Αθήνα ακούω τη γιαγια μου να βρίζει τη μητέρα μου «μπολσεβίκα» και «συμμορίτισσα». Στο χωριό βλέπω τις συνέπειες του μοναρχοφασισμού πάνω στους περήφανους ανθρώπους που αγωνίστηκαν για τη λευτεριά αυτού του τόπου. Oι «χαρακτηρισμένοι» ούτε σαν εποχιακοί εργάτες δεν μπορούν να δουλέψουν. Νέοι με πανεπιστημιακά διπλώματα κάθονται στο καφενείο ή δουλεύουν στα χωράφια, αν έχουν. Προϋπόθεση για την αλλαγή της ζωής τους είναι οι δηλώσεις νομιμοφροσύνης. Η ανεργία θερίζει και φέρνει πείνα, πραγματική πείνα, όχι μεταφορική. Ο χωροφύλακας ορίζει τις ζωές των ανθρώπων. Κι όμως, λίγοι λύγισαν.
Oλα αυτά τα γεγονότα τα έβλεπα και παρ’ όλες τις εξηγήσεις της μητέρας μου δεν μπορούσα, δεν ήθελα πιθανά, να τα συνδυάσω σε ένα κεντρικό πολιτικό μήνυμα. Μέχρι που 17 χρονών συνέβη ένα γεγονός που με συγκλόνισε, με ξύπνησε, με συνειδητοποίησε και σημάδεψε τη ζωή μου. Καθόμουν στην πλατεία του χωριού, όταν με πλησίασε μια γυναίκα με δυο παιδιά. Κρατούσε ένα τετράδιο. Μου είπε: «Πάρτο, είσαι μορφωμένος, είσαι πρωτευουσιάνος, αξιοποίησέ το στη μνήμη του άνδρα μου». Hταν η χήρα του δασκάλου του χωριού, που τον εκτέλεσαν, σε συνθήκες κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, γιατί αρνήθηκε να πει «Ζήτω η Αμερική, κάτω ο Κομμουνισμός». Hταν ένα γράμμα που ξεχείλιζε από αγάπη για τα παιδιά του, τη γυναίκα του, την ανθρωπότητα. Τους εξηγούσε γιατί έπρεπε να πεθάνει για τις ιδέες του.
Αυτό το γράμμα σφράγισε την προσωπικότητα και τη ζωή μου. Αυτή η περήφανη στάση του δάσκαλου, που δεν ήταν ο μόνος, αλλά ένας ανάμεσα σε χιλιάδες κομμουνιστές που αντιμετώπισαν περήφανα το εκτελεστικό απόσπασμα, δίνει την κατ’ αρχήν απάντηση σε όσους αναρωτιούνται γιατί ανέλαβα την πολιτική ευθύνη της συμμετοχής μου στον ΕΛΑ, εγώ, ένας άνθρωπος 65 χρονών, όταν ο ανώνυμος κομμουνιστής 30 χρονών πέθαινε για να στηρίξει τις ιδέες του.
Το ξέρω ότι οι κωλοτούμπες σήμερα αποτελούν το εθνικό μας σπορ. Δεν είμαστε όμως όλοι για κωλοτούμπες, κύριε εισαγγελέα. Δεν γεννηθήκαμε όλοι με τις ιδιότητες του χαμαιλέοντα. Αυτός ο τόπος γέννησε ανθρώπους, άντρες και γυναίκες, που είχαν ψηλά την έννοια της κοινωνικής στράτευσης, όπως και τις έννοιες της αξιοπρέπειας, της τιμής και του χρέους. Αυτά είναι που δεν μπορείτε να κατανοήσετε.
Τα δυο τελευταία χρόνια στο σχολείο διάβαζα ό,τι υπήρχε, στα ελληνικά ή στα αγγλικά, σχετικά με το μαρξισμό. Hμουν πεπεισμένος πλέον, πως για την αδικία, τη φτώχεια, την εξαθλίωση, τη βαρβαρότητα που έβλεπα γύρω μου, υπήρχε εξήγηση, υπήρχε αιτία, υπήρχε και διέξοδος.
Αιτία ήταν η ύπαρξη των καπιταλιστικών σχέσεων παραγωγής, σχέσεων εκμετάλλευσης και κλοπής της απλήρωτης δουλειάς των εργαζόμενων. Αυτές τις σχέσεις παραγωγής προστάτευε το πολιτικό σύστημα, το κράτος, όλοι οι θεσμοί. Και διέξοδος ήταν η ανατροπή του καπιταλισμού, η κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο. Φορέας αυτής της μεγάλης επαναστατικής αλλαγής, που θα γίνει για λογαριασμό ολόκληρου του εργαζόμενου λαού, είναι η εργατική τάξη, η πιο πρωτοπόρα τάξη της κοινωνίας μας.
Φοιτητής στο Πολυτεχνείο εντάχθηκα στη νεολαία της ΕΔΑ. Με έπεισε ένα από τα πιο σημαντικά στελέχη τότε, με συγκρότηση, με τεράστιες γνώσεις για τη μαρξιστική θεωρία, ταυτισμένο τόσο με τους σκοπούς του Κομμουνιστικού Κόμματος, που δρούσε μέσα και μέσω της ΕΔΑ, σε σημείο που δεν είχε προσωπική ζωή. Είναι ο γνωστός φιλόσοφος Στέλιος Ράμφος. Τον αναφέρω, γιατί είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα των οβιδιακών μεταμορφώσεων ενός πρώην κομμουνιστή. Εξελίχθηκε σε φιλόσοφο της Δεξιάς, σε σπόκμαν της Εκκλησίας, σε απολογητή των Αμερικάνων για τον πόλεμο στο Ιράκ, σε ψυχολόγο της επαναστατικής Αριστεράς.
Σαν φοιτητής συμμετέχω στο φοιτητικό συνδικαλιστικό κίνημα. Το 1961 ήμουν εκλογικός αντιπρόσωπος της ΕΔΑ στις εκλογές της βίας και νοθείας. Εκανα πάνω από 50 τεκμηριωμένες ενστάσεις. Μέχρι το πρωί έγραφε ο δικαστικός αντιπρόσωπος..
Είχα την τύχη να συμμετέχω στη συντακτική επιτροπή ενός θετικού δημιουργήματος, της εφημερίδας της νεολαίας της ΕΔΑ «Πανσπουδαστική», από το τεύχος 32 και μετά ως σκιτσογράφος της. Oι συντάκτες της, προικισμένα στελέχη και ανένταχτοι προοδευτικοί φοιτητές, έδιναν μάχη ανανέωσης στο φοιτητικό συνδικαλισμό. Τα συνεχόμενα ξενύχτια και οι ζωντανές συζητήσεις που παρακολουθούσα με ωρίμασαν πολιτικά. Ξενύχτια με το φόβο των τραμπούκων της παρακρατικής ΕΚOΦ, που οι ηγέτες της έγιναν βουλευτές της ΕΡΕ και μερικοί ήταν και μέχρι πρότινος βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας. Η μάχη της συντακτικής επιτροπής της «Πανσπουδαστικής» για την ανανέωση του φοιτητικού κινήματος και κατ’ επέκταση του κόμματος, χάθηκε οριστικά το 1963, με την ωμή επέμβαση της ηγεσίας της ΕΔΑ στο περιοδικό. Φοβήθηκαν ότι μπορούσε να δημιουργηθεί ένα αυτοδύναμο, υλικά και πολιτικά, κύτταρο του κόμματος.
Η δεκαετία του ‘60 φέρνει ένα σχίσμα όχι μόνο στο ελληνικό, αλλά στο παγκόσμιο κομμουνιστικό κίνημα. Είναι η δεκαετία που ολοκληρώνεται η μετάλλαξη των Κομμουνιστικών Κομμάτων. Από κόμματα επαναστατικά που ήταν, ανεξάρτητα από τις αντιφάσεις, τα λάθη, τις παλινωδίες και την κριτική που μπορούσε κάποιος να τους κάνει, μετατρέπονται σε κόμματα καθεστωτικά. Κόμματα που επιδιώκουν να βρουν μια θεσούλα κάτω από τον κοινοβουλευτικό ήλιο. Κόμματα που ξεπουλάνε τα συμφέροντα του εργαζόμενου λαού για τις δικές τους ιδιαίτερες πολιτικές ανάγκες. Λειτουργούν σαν βαρίδια στα πόδια του εργατικού και λαϊκού κινήματος. Στη θέση της επαναστατικής στρατηγικής για την ανατροπή του καπιταλισμού βάζουν την ειρηνική συνύπαρξη και το ειρηνικό πέρασμα στο σοσιαλισμό, κυλώντας στον οπορτουνισμό. .
Από το 1961 τα ρεύματα της αμφισβήτησης είχαν αρχίσει να φυσάνε και φτάνουν μέχρι την Ελλάδα. Μετά το 1963, τα προβλήματα της ειρηνικής συνύπαρξης, του ειρηνικού περάσματος και της αναγκαιότητας της παράνομης δουλειάς, συζητιούνται ανάμεσα στους κομμουνιστές συνεχώς. Η ηγεσία του ΚΚΕ και της ΕΔΑ έχει μεταλλαχθεί πλήρως, σε βαθμό που στις εκλογές του 1961 και του 1963, τρομοκρατημένη από το 25% που πήρε στις εκλογές του 1958, να ζητά από τα στελέχη να πείσουν τους πρώην εξόριστους και φυλακισμένους, τους συγγενείς και τους φίλους τους, να ψηφίσουν την Eνωση Κέντρου του Παπανδρέου. Να ψηφίσουν το δήμιο της Αντίστασης. Να εγκαταλείψουν τον επαναστατικό δρόμο και να γίνουν ουρά ενός αστικού κόμματος, που το είχαν δημιουργήσει οι ίδιοι οι Αμερικάνοι.
Σ’ αυτή την περίοδο και λόγω αυτής της στάσης, αποχώρησαν από την ΕΔΑ εκατοντάδες κομμουνιστές και τα πιο σημαντικά στελέχη της Νεολαίας. Το δρόμο της αποχώρησης πήρα και εγώ το 1963. Συμμετέχω βέβαια σε όλες τις λαϊκές κινητοποιήσεις και ταυτόχρονα αναζητώ έναν άλλο δρόμο, ανατρεπτικό, επαναστατικό. Δεν ήμουν ο μόνος, άλλωστε.
Hταν φανερό από κάποια στιγμή και μετά, ότι η δικτατορία ερχόταν. Πολύ πριν την 21η Απρίλη του 1967. Η δικτατορία τελικά ήρθε. Την επέβαλαν συγκεκριμένες ξένες δυνάμεις σε συνεργασία με τους υποτακτικούς τους στην Ελλάδα.
Το βράδυ της 20/4/1967, όπως έμαθα αργότερα, οι νεολαίοι της ΕΔΑ συμμετείχαν στην κατάληψη του Πολυτεχνείου. Είχαν συμφωνήσει με την ηγετική ομάδα, μετά την κατάληψη, να πάνε στα γραφεία να συζητήσουν τρόπους, μορφές αγώνα, συμπεριφορές, επικοινωνίες, αντίσταση στη δικτατορία που ερχόταν. Βρήκαν τα γραφεία κλειστά!
Εγώ πέρασα από την Oμόνοια, πήρα την «Αυγή» που έγραφε πρωτοσέλιδα ότι δικτατορία δεν θα γίνει και πως καθήκον των στελεχών ήταν να πάνε στην επαρχία να ενισχύσουν τον εκλογικό αγώνα, και ανέβηκα την Πατησίων. Είχα ραντεβού με ένα σύντροφο στη Φωκίωνος Νέγρη. Γωνία Αγίου Μελετίου και Πατησίων με σταμάτησε ένα τανκ. O φαντάρος στον πύργο τα είχε χαμένα. Με παρακαλούσε να φύγω. Δεν ξέρω αν είναι ουτοπία αυτό που θα πω, το πιστεύω όμως ακράδαντα. Διακόσιοι αποφασισμένοι άνθρωποι θα μπορούσαν να είχαν δημιουργήσει τεράστιες δυσκολίες στο πραξικόπημα, να μην σας πω πως θα μπορούσαν να το είχαν αποτρέψει. Και υπήρχαν όχι διακόσιοι, αλλά χιλιάδες αποφασισμένοι.
Κατεβαίνοντας την Πατησίων αντίκρισα ένα απίστευτο θέαμα. Χαφιέδες με ιδιωτικά αυτοκίνητα να χτυπούν κουδούνια και άνθρωποι με βαλιτσάκια στο χέρι να βγαίνουν από τις πολυκατοικίες και ήσυχα-ήσυχα να στοιβάζονται στο αυτοκίνητο και να παίρνουν το δρόμο για τον Ιππόδρομο. Αυτή η εικόνα ήταν για μένα ένα σοκ. Oι κομμουνιστές, οι αριστεροί, περίμεναν τη δικτατορία με το βαλιτσάκι τους έτοιμο και έπαιρναν το δρόμο για τα ξερονήσια με σκυμμένο το κεφάλι, χωρίς να έχουν καμιά δυνατότητα αντίστασης. Δεν υπήρχαν οργανώσεις, δεν υπήρχε παράνομος μηχανισμός του κόμματος για να φιλοξενήσει και να οργανώσει τους ανθρώπους που θα αντιστέκονταν, τα πάντα τα είχαν διαλύσει. O αείμνηστος Αγαπίου, όταν ήμασταν μαζί στη φυλακή, μου είχε διηγηθεί ότι ο τρόπος που βρέθηκαν οι νεολαίοι ήταν να περπατάνε μέρα-νύχτα στους κεντρικούς δρόμους –Ακαδημίας, Πανεπιστημίου, Σταδίου– ελπίζοντας σε τυχαία συνάντηση με κάποιο σύντροφο. Τέτοιες τραγικές στιγμές έζησαν όλοι οι κομμουνιστές.
Το ΚΚΕ φτιάχτηκε από τους κομμουνιστές σαν κόμμα της εργατικής τάξης, για να τη συνδέσει με τον Μαρξισμό και να την οδηγήσει στην επανάσταση, την κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο, για να φέρει τον σοσιαλισμό και να δημιουργήσει ένα νέο λαϊκό πολιτισμό. Αυτό το κόμμα πάλεψε, μάτωσε, οι άνθρωποί του στήθηκαν στα εκτελεστικά αποσπάσματα, κλείστηκαν στα σύρματα, μαρτύρησαν στα κολαστήρια, ήταν αυτοί που σήκωσαν τη σημαία της αντίστασης ενάντια στο ναζιφασίστα κατακτητή, αυτοί που αντιστάθηκαν στη συνέχεια στην αγγλοκρατία και την αμερικανοκρατία. Πώς κάθησαν αυτοί οι άνθρωποι με σταυρωμένα τα χέρια, περιμένοντας «τον γαλατά να τους χτυπήσει την πόρτα»;
Πολλοί προσπαθούσαμε να βρούμε απαντήσεις σ’ αυτά τα αγωνιώδη ερωτήματα. Κατά τη δική μου άποψη, οι απαντήσεις βρίσκονται καταρχήν στα ιδεολογικοπολιτικά κείμενα του ΕΛΑ, με τα οποία συμφωνώ. Και βέβαια, ακόμα και σήμερα εξακολουθώ να ψάχνω, όσο μου το επιτρέπουν οι δυνάμεις μου, γιατί αυτή η αναζήτηση δεν τελειώνει ποτέ.
Η μετάλλαξη του κόμματος από επαναστατική σε καθεστωτική δύναμη είναι αυτή που σφράγισε τη δράση του πριν τη χούντα, στη διάρκεια της χούντας και μετά τη χούντα, με την αποδοχή της φάρσας της μεταπολίτευσης, την απόλυτη νομιμοφροσύνη απέναντι στο αστικό καθεστώς και τη συκοφάντηση κάθε αγωνιστικού σκιρτήματος του λαού και της νεολαίας, ακόμα και τη συμμετοχή σε δυο αστικές κυβερνήσεις το 1989-90.
Χρειάστηκε το σοκ της δικτατορίας, για να προβληματιστούν οι κομμουνιστές, να έχουν ερωτηματικά, να κάνουν κριτική. Είχαν τη γνώση ότι ο κόσμος, είκοσι χρόνια μετά τον Β’ παγκόσμιο πόλεμο, την αντιφασιστική νίκη, ήταν εξίσου σκληρός και βάρβαρος για τους εργαζόμενους και ο φασισμός ήταν ζωντανός και χαμογελούσε. O ιμπεριαλισμός και ο καπιταλισμός, ανανεωμένοι, συνέχιζαν το έργο τους. Η αστική δημοκρατία παραχωρούσε μόνο το δικαίωμα επιλογής ανάμεσα σε πολιτικούς σχηματισμούς και αρχηγούς που τους επέλεγαν και τους προωθούσαν οι ξένες δυνάμεις. Ετσι, η συνείδηση των κομμουνιστών, που αρχικά αφυπνίστηκε μετά το 20ό συνέδριο του ΚΚΣΕ το 1956 και μαστιγώθηκε από τη διάσπαση του παγκόσμιου κομμουνιστικού κινήματος, από τα γεγονότα στην Ινδονησία, τη Χιλή, την Κίνα, το Βιετνάμ, είχε πλέον διαμορφωθεί και από την εμπειρία της εφτάχρονης δικτατορίας της χούντας.
Τα ερωτηματικά σχετιζόντουσαν με τις διαφορετικές εμπειρίες του καθενός, γιατί άλλοι αξιολογούσαν γενικότερα συμπτώματα και ενδείξεις, ενώ οι περισσότεροι αναφερόντουσαν στις εμπειρίες του χώρου που είχαν δράσει. Αλλοι είχαν αναφορά τους χώρους δουλειάς, άλλοι το χώρο των σπουδών τους, άλλοι ζούσαν στην πόλη και άλλοι στην επαρχία.
Στον υπαρκτό σοσιαλισμό κάτι δεν πήγαινε καλά. Ρώσοι και Κινέζοι συγκρούονταν στη Μογγολία, κομμουνιστικά τανκ επιτίθονταν εναντίον άοπλων στην Τσεχοσλοβακία, οι εργάτες στην Πολωνία εξεγείρονταν εναντίον του σοσιαλιστικού κράτους, η εγκατάλειψη των επαναστατημένων Παλαιστίνιων στο Αμάν το 1970, η σφαγή των Σουδανών κομμουνιστών και άλλα. Σημαντικά κινήματα στην Ευρώπη, οι φοιτητές του Ντούτσκε στη Δυτική Γερμανία, ο γαλλικός Μάης, το ιταλικό «ζεστό φθινόπωρο», δεν είχαν κινητήρια δύναμη τα αντίστοιχα κομμουνιστικά κόμματα.
Η στρατιωτική δικτατορία και η συνεπακόλουθη τρομοκρατία εμπόδισαν την επικοινωνία, τις πληροφορίες, τα βιβλία, γιατί ήθελαν, όπως και κάθε αστικό καθεστώς, το άτομο απομονωμένο, να ζει στο μικρόκοσμό του.
Μετά τη δικτατορία, βέβαια, γέμισε ο τόπος αντιστασιακούς. Γέμισαν τα στήθη παράσημα και οι εφημερίδες με ηρωικά πορτραίτα. Η υπαρκτή ή ανύπαρκτη αντιστασιακή δράση έγινε το καλύτερο εισιτήριο για καριέρα, πολιτική ή άλλη. Λίγοι αρνήθηκαν να εξαργυρώσουν τη δράση τους και παρέμειναν σεμνοί μέχρι το τέλος.
Αναφερόμενοι στην περίοδο της δικτατορίας πρέπει να κάνουμε διάκριση ανάμεσα στην αντίσταση αστικού προσανατολισμού και στην αντίσταση επαναστατικού προσανατολισμού. Υπήρξαν άτομα και ομάδες που έκαναν αντίσταση αστικού προσανατολισμού. Ενοπλη αντίσταση, με βόμβες και επιθέσεις, με συνέπεια πάρα πολλά μέλη τους να φυλακιστούν για χρόνια και αρκετά να βασανιστούν Ομως, στόχος τους και τελικός τους σκοπός ήταν η αποκατάσταση της αστικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας. Υπήρξαν, όμως, και άτομα και ομάδες που έκαναν αντίσταση επαναστατικού-κομμουνιστικού προσανατολισμού. Στόχος τους και τελικός τους σκοπός δεν ήταν η αποκατάσταση του κοινοβουλευτισμού, αλλά η ανατροπή του καπιταλισμού και το πέρασμα στο σοσιαλισμό και τον κομμουνισμό.
Τι έκανε ο λαός στη διάρκεια της δικτατορίας; Η πικρή αλήθεια είναι ότι έσκυψε το κεφάλι ηττημένος. Δεν φταίει ο λαός γι’ αυτό. Φταίει η φυσική του ηγεσία που τον πρόδωσε, που δεν του έδωσε καμιά προοπτική και που τον άφησε απροστάτευτο στα νύχια της χούντας και των οργάνων της. Eνα κομμάτι της νεολαίας έσωσε την τιμή του λαού και της Αριστεράς. Κι όμως, αυτό το κομμάτι της νεολαίας και οι αντιστασιακές οργανώσεις που έστησε λοιδορήθηκε και συκοφαντήθηκε από την ηγεσία του ΚΚΕ, που από το 1968 είχε κοπεί στα δύο.
Ακόμα και το Πολυτεχνείο υπονομεύτηκε και συκοφαντήθηκε. Ποιος μπορεί να ξεχάσει την περιβόητη «Πανσπουδαστική» Νο 8, που χαρακτήριζε προβοκάτορες του Ρουφογάλη και της ΚΥΠ τους φοιτητές που πορεύτηκαν από τη Νομική και κλείστηκαν στο Πολυτεχνείο;
Στη διάρκεια της δικτατορίας και έχοντας υπόψη μου τα συμβαίνοντα και όλα τα παραπάνω, που ελλειπτικά ανέφερα, έκανα μια προσπάθεια για να προσδιορίσω μια νέα κοινωνική συνείδηση, που θα ξανάδινε στον κομμουνισμό την επαναστατική προοπτική του: κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο, κατάργηση της καπιταλιστικής βαρβαρότητας, ένα νέο λαϊκό πολιτισμό. Τώρα ξέρω, γιατί το επιβεβαίωσα, ότι αυτή η νέα κοινωνική συνείδηση θα είναι το αποτέλεσμα πολιτικών και κοινωνικών αγώνων και φορέας της θα είναι ο οργανωμένος εργαζόμενος λαός. Προσπαθώντας να σταθώ ερευνητικά και κριτικά απέναντι στο ιστορικό γίγνεσθαι, απέναντι σε γεγονότα, απέναντι σε ιδεολογίες, ξέρω ότι η άποψή μου θα είναι τελικά πολιτική. Ξέρω ακόμη ότι η πρόθεσή μου είναι όσα λέω να έχουν άμεση σχέση με τις ιδέες μου, τον κομμουνισμό, τον μαρξισμό. Αυτό είναι σημαντικό για μένα, αλλά προφανώς ασήμαντο πια για άλλους.
Τη δικτατορία την τελείωσαν οι ίδιες δυνάμεις που την επέβαλαν, όταν τα σχέδια τους πέτυχαν και τα συμφέροντά τους κινδύνευαν από τη συνέχισή της. Η λεγόμενη «μεταπολίτευση», με επικεφαλής τον «εθνάρχη Καραμανλή», αποκατέστησε τη «Νέα Δημοκρατία». Με τον Καραμανλή τα μέλη του ΕΛΑ είχαν κάτι κοινό. Είχε και αυτός ψευδώνυμο: «Τριανταφυλλίδης», αν δεν το θυμόσαστε.
Η μεταπολίτευση ήταν μια «αλλαγή φρουράς των Αμερικάνων και του ΝΑΤO», όπως εύστοχα την είχε χαρακτηρίσει ο Ανδρέας Παπανδρέου. Μια αλλαγή φρουράς, όμως, που ο λαός δεν την αντιλαμβανόταν ως τέτοια. Τους όποιους προβληματισμούς του φρόντιζαν τα καθεστωτικά κόμματα να τους οδηγήσουν σε ανώδυνες για το σύστημα κατευθύνσεις, ώστε βαθμιαία, με την περιθωριοποίηση του λαού, να στεριώνεται η νέα πολιτική εξουσία, η οποία διαχειριζόταν το ίδιο κοινωνικο-οικονομικό σύστημα, τον καπιταλισμό.
Η επίσημη, η νόμιμη πλέον Αριστερά παίζει με όλο της το «είναι» το παιχνίδι του στεριώματος της νέας εξουσίας. Eτσι εξαγοράζει τη νομιμοποίησή της και τη δυνατότητά της να απολαμβάνει πλέον κοινοβουλευτικές έδρες και κρατικά πόστα. Μετατρέπεται οριστικά και αμετάκλητα σε καθεστωτική δύναμη κι αυτό είναι φανερό από τους πρώτους κιόλας μήνες της μεταπολίτευσης.
Το μεταπολιτευτικό κράτος, λοιπόν, κάνει ό,τι μπορεί για να μη μας αφήσει καμιά αμφιβολία ότι μέσω αυτού υλοποιείται μια τυπική δυναστική μεταβολή, μια αλλαγή φρουράς στο πολιτικό προσωπικό της κεφαλαιοκρατικής εξουσίας. Μια από τις κορυφαίες πράξεις του είναι ο χαρακτηρισμός του πραξικοπήματος της χούντας ως «στιγμιαίου». Eτσι, πέρα από την άσκηση δίωξης στους λεγόμενους «πρωταίτιους» του πραξικοπήματος, όλοι οι υπόλοιποι, που στελέχωσαν το κράτος της δικτατορίας –υπουργοί, στρατιωτικοί, δικαστικοί και άλλοι– παραμένουν ατιμώρητοι. Δεν επέρχεται καν μια στοιχειώδης κάθαρση, έτσι για τα μάτια του κόσμου, στον κρατικό μηχανισμό. Oλα τα στηρίγματα της χούντας στη διοίκηση, στο στρατό, στην αστυνομία, στη δικαιοσύνη, στην παιδεία, παραμένουν ακλόνητα. Με τον ίδιο ζήλο που υπηρέτησαν πριν τη δικτατορία υπηρετούν πλέον το κοινοβουλευτικό καθεστώς. Κερασάκι στην τούρτα η «συμπτωματική» κατάθεση μηνύσεων εκατοντάδων κομμουνιστών εναντίων βασανιστών, εκπρόθεσμα.
Και βέβαια, οι «μεγάλοι μας σύμμαχοι», οι Αμερικάνοι και το ΝΑΤO, διατηρούν όλα τα στηρίγματά τους στη νέα εξουσία. Oι υπεύθυνοι για το ματοκύλισμα του λαού μας και για τη διχοτόμηση της Κύπρου εξακολουθούν να λατρεύονται από την άρχουσα τάξη και το πολιτικό της καθεστώς ως προστάτες. O ραγιαδισμός, αυτή η αρρώστια του νεοελληνικού κράτους, που το συνοδεύει από τη γέννησή του ακόμα, εξακολουθεί να αποτελεί την κυρίαρχη ιδεολογία του συστήματος.
Η μεταπολίτευση ήταν μια δυναστική, μια καθεστωτική μεταβολή, ταυτόχρονα όμως αποδέσμευσε ένα τεράστιο κοινωνικό δυναμικό, το οποίο συμπιεζόταν και ασφυκτιούσε την περίοδο της δικτατορίας. Εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι, εργάτες, εργαζόμενοι, φτωχοί αγρότες, νέοι, ξεχύθηκαν στους δρόμους και δημιούργησαν ένα ριζοσπαστικό κίνημα, το οποίο προέβαλε αιτήματα και τα διεκδικούσε με μορφές που είχαν χρόνια να εμφανιστούν στην Ελλάδα.
Βέβαια, αυτό το κίνημα είχε και τις αντιφάσεις και τα όριά του. Θυμάμαι μαζικές και μαχητικές διαδηλώσεις να διαλύονται με τον πιο εύκολο τρόπο από την Αστυνομία, επειδή οι κομματικοί εγκάθετοι έσπρωχναν τον κόσμο στη μη αντίσταση.
Η μεταπολίτευση ήταν μια εντελώς νέα κατάσταση και για την Αριστερά. Oλα τα ζητήματα που είχαν τεθεί στη δεκαετία του ‘60 και τα οποία βάθυναν το σχίσμα ανάμεσα στις καθεστωτικές και τις αντικαθεστωτικές συνιστώσες της Αριστεράς ξανατέθηκαν στις συνθήκες της μεταπολίτευσης. Δεν τέθηκαν μόνο από ανθρώπους και οργανώσεις που είχαν αναπτύξει δράση μέσα στη δικτατορία, αλλά από ένα ευρύτερο επαναστατικό δυναμικό, το οποίο στη διάρκεια της δικτατορίας βρισκόταν σε μια διαδικασία αναζήτησης, χωρίς να έχει βρει οργανωμένο τρόπο για να δράσει. O κόσμος «ψαχνόταν», όπως συνηθίζουμε να λέμε.
Τα ζητήματα που έμπαιναν σε συζήτηση ήταν πάρα πολλά. Ζητήματα ιδεολογίας και προγραμματικής κατεύθυνσης, ζητήματα πολιτικής τακτικής, ζητήματα οργάνωσης, στο πολιτικό, στο συνδικαλιστικό και στο ευρύτερο κοινωνικό επίπεδο. Σταχυολογώ μερικά από αυτά:
- Ειρηνικό ή επαναστατικό πέρασμα στο σοσιαλισμό;
- Νόμιμη δουλειά ή υποχρεωτικός συνδυασμός νόμιμης και παράνομης δουλειάς;
- Ποιος ο ρόλος της επαναστατικής βίας στις συνθήκες της μεταπολίτευσης;
- Πώς θα οικοδομηθεί ένα ανεξάρτητο ταξικό συνδικαλιστικό κίνημα;
- Ποια σχέση πρέπει να αναπτυχθεί ανάμεσα στην επαναστατική πρωτοπορία και στο μαζικό κίνημα;
Το καθένα από τα παραπάνω ζητήματα αναλυόταν σε δεκάδες υποζητήματα, τα οποία τροφοδοτούσαν συζητήσεις, αντιπαραθέσεις, φιλολογική δουλειά, πολεμικές. Δίπλα στη νόμιμη κοινοβουλευτική Αριστερά, την «ορθόδοξη» και τη «μοβ» του «εσωτερικού», υπήρχε ένα ολόκληρο κίνημα της επαναστατικής Αριστεράς, με τους δικούς του διαχωρισμούς, τις δικές του έντονες αντιπαραθέσεις. Eνα κίνημα από το οποίο δεν έλειπαν τα καπετανάτα, τα παραγοντιλίκια, τα αρχηγηλίκια, τα κακέκτυπα του ΚΚΕ και του ΚΚΕεσ. σε πιο αγωνιστική έκδοση.
Εκείνη την περίοδο δημιουργήθηκαν διάφορες επιτροπές στο πλαίσιο των οποίων αναπτύσσονταν συζητήσεις για όλα τα επίμαχα ζητήματα. Θυμάμαι χαρακτηριστικά την επιτροπές όπως των «400», των «77», στις οποίες όμως κυριαρχούσαν προσωπικότητες που είχαν προσωπικούς ή κοματικούς πολιτικούς στόχους.
O καθένας είχε τα βιώματά του από την δικτατορία και από τη «μεταπολίτευση». Είχα και εγώ τα δικά μου και με αυτά τα βιώματα αποφάσισα να συμμετέχω σε μια άλλη επιτροπή. Hταν μια επιτροπή στην οποία μαζευόταν πολύς κόσμος. Aνθρωποι διάφορων ηλικιών και εμπειριών. Από καπεταναίους του ΕΛΑΣ μέχρι νέα παιδιά που έπαιρναν το πρώτο πολιτικό τους βάπτισμα στις συνθήκες της μεταπολίτευσης. Συμμετείχα σε αυτή την επιτροπή γιατί πληρούσε δυο βασικές για μένα προϋποθέσεις: δεν λειτουργούσε σε στενά κομματικά πλαίσια και δεν έβαζε στον εαυτό της την προοπτική να μετεξελιχτεί σε κόμμα. Hταν μια επιτροπή που έβαζε στον εαυτό της το πρακτικό καθήκον να αναπτύξει την αλληλεγγύη στους εργατικούς και κοινωνικούς αγώνες, βοηθώντας τους να αναπτυχθούν σε μαχητική κατεύθυνση.
------------------------------------------------------------------------------------------------
Κυρία πρόεδρε, κυρίες και κύριοι δικαστές
Οπως έλεγα προηγουμένως, μετά τη μεταπολίτευση τέθηκαν επί τάπητος, με πολύ μεγαλύτερη ένταση, όλα τα θέματα που είχαν αρχίσει να συζητιούνται πριν τη δικτατορία.
Μετά τη μεταπολίτευση υπήρξαν αυτοί που σκεφτόντουσαν πώς να βολευτούν σε όποια θέση, ακόμα και δευτερεύουσα, τους παραχωρούσε η εξουσία, αυτοί που το προσωπικό τους βόλεμα το ονόμασαν απογοήτευση από τα κοινωνικά δρώμενα, αυτοί που εντάχθηκαν στα παραδοσιακά κόμματα και τις εξωκοινοβουλευτικές ομάδες και συνέχισαν να πιπιλίζουν τις παλιές συνταγές.
Υπήρξαν και μερικοί που ξεπερνώντας τους ιδεολογικούς διαχωρισμούς θεώρησαν ότι το σύστημα πρέπει να χτυπηθεί με ενέργειες αντιβίας και οργανώθηκαν σε πολιτικοστρατιωτικούς σχηματισμούς. Τη σημασία της προοπτικής αυτών των οργανώσεων το σύστημα την αντιλήφθηκε πολύ καλά. Σε κάθε διεθνή συνάντηση πάντα συζητούσαν και το θέμα των ένοπλων οργανώσεων. Ας θυμηθούμε τον Κίσινγκερ, αρχιτέκτονα του σχεδίου που κατέληξε στην κυπριακή τραγωδία, τους ομίλους που δημιούργησε και συμμετείχε, τα ποσά των επικηρύξεων.
Τι φοβόντουσαν; Οτι μερικοί ένοπλοι θα ανέτρεπαν τα καθεστώτα; Οχι βέβαια. Φοβόντουσαν τα μηνύματα που πέρναγαν στο λαό. Δηλαδή:
1) Οτι υπάρχει και είναι πραγματοποιήσιμη και αυτή η μορφή πάλης.
2) Οτι μπορεί και πρέπει να σπάσει το μονοπώλιο της βίας από τους εκμεταλλευτές και τους κρατικούς τους μηχανισμούς.
3) Οτι είναι μύθος πως οι μηχανισμοί ξέρουν τα πάντα και επομένως κάθε προσπάθεια δράσης έξω από τα όρια που βάζει το καθεστώς είναι καταδικασμένη. Ιδιαίτερα αυτή ήταν εδραία πεποίθηση των μελών του ΚΚΕ, που τη δημιούργησε και τη συντήρησε η ηγεσία. Γι’ αυτό και ερμήνευαν την αδυναμία του καθεστώτος να πιάσει τους ένοπλους σαν προστασία των «δικών τους ανθρώπων», επιστρατεύοντας τη χαφιεδολογία αντί για την πολιτική αντιπαράθεση.
4) Οτι μπορούσε να σπάσει το μονοπώλιο της πληροφόρησης με τις ενέργειες ένοπλης προπαγάνδας.
5) Οτι οι μηχανισμοί δεν μπορούσαν να προστατεύσουν από τη δίκαιη τιμωρία κανέναν υπεύθυνο για ενεργό συμμετοχή στην εκμετάλλευση και καταπίεση και σε εγκλήματα κατά του λαού.
6) Οτι γινόταν φανερή η προοπτική της δυνατότητας ανατροπής του συστήματος.
Αυτές οι συζητήσεις και διεργασίες συνδέονταν με σημαντικές εμπειρίες για το ταξικό επαναστατικό κίνημα στην Ελλάδα και παγκόσμια, στην προοπτική της αναπτυσσόμενης σύνδεσης των αντικαπιταλιστικών και αντιιμπεριαλιστικών αγώνων. Οι εκατό περίπου ένοπλες οργανώσεις στη Βόρεια Αμερική, τα αντάρτικα της Λατινικής Αμερικής, ο αγώνας των Παλαιστίνιων, ο ένοπλος αγώνας στην Ιρλανδία, την Ισπανία και τη χώρα των Βάσκων, οι ένοπλες οργανώσεις στη Γερμανία, την Ιταλία, τη Γαλλία, το Βέλγιο και αλλού, που χτυπούσαν το σύστημα, δημιουργούσαν σκέψεις για την αναγκαιότητα μιας πολιτικοστρατιωτικής οργάνωσης και στην Ελλάδα.
Η πρώτη ενέργεια ένοπλης προπαγάνδας έγινε από τον ΕΛΑ με το κάψιμο αμερικάνικων αυτοκινήτων στην αμερικάνικη βάση ελλιμενισμού στην Ελευσίνα. Ακολούθησαν δεκάδες πυρπολήσεις αυτοκινήτων του αμερικάνικου στρατού κατοχής από αυθόρμητες πρωτοβουλιακές ομάδες. Το καθεστώς αντέδρασε άμεσα μετά την εκτέλεση του Γουέλς από την «Επαναστατική Οργάνωση 17 Νοέμβρη». Είναι γνωστή η σύσκεψη που έγινε από όλους τους διευθυντές των εφημερίδων, με συμμετοχή όλων των ειδών των παραγόντων, στην οποία αποφασίστηκε να κρύψουν το γεγονός της ανάληψης της ευθύνης από τη 17Ν και να το παρουσιάσουν σαν ξεκαθάρισμα λογαριασμών μεταξύ πρακτόρων. Τη σκυτάλη πήραν και κρατούν ακόμα οι υπηρέτες του συστήματος, το σύνολο των καθεστωτικών κομμάτων και οι αερολογοριζοσπάστες. Αυτοί που βάφονται με κόκκινο, ροζ ή μοβ χρώμα, για να κρύψουν την πραγματική τους ταυτότητα, αυτοί που πολέμησαν και πολεμούν τις ένοπλες οργανώσεις αναμασώντας την πρακτορολογία, επειδή δεν είχαν και δεν έχουν να αντιπαραθέσουν ιδεολογικά και πολιτικά επιχειρήματα.
Εκείνη την περίοδο, τέλη 1975 με αρχές 1976, γνωρίστηκα με τον Χρήστο Κασίμη. Η γνωριμία μας ήταν τυχαία. Τον συνάντησα σε μια οικοδομή που επέβλεπα ως μηχανικός και τον αναγνώρισα ως ένα από τα άτομα που ερχόταν στην επιτροπή. O Χρήστος Κασίμης δεν μου είχε προκαλέσει καμιά εντύπωση στην επιτροπή. Δεν ήταν από εκεί
Περισσότερα... »
03:10
»
Πολιτική Επικαιρότητα
Μπορεί τα ΜΑΤ στο ΚΑΡΙΠΙΔΗ να μην επέμβηκαν, αναλογιζόμενη η ηγεσία τους του πολιτικού κόστους. Η εργοδοσια στην εργατική και αλλυλεγγυα στάση πολλων εργζόμενων απάντησε με απειλή λοκ αουτ...δηλαδλη με κλείσιμο. Κάτι όμως που φαντάζει αδύνατο..καθώς εχει πάρει χρήματα απο ενα επενδυτικό πρόγραμμα που απογορευει το κλείσιμο. Αν κλείσει θα αναγκαστει να επιστρεψει το σύνολο των χρημάτων πίσω.
Είναι στο χέρι του εργατικού κινήματος τώρα να δώσει ενα σοβαρό μάθημα στην εργοδοσία και στην κυβέρνηση που όπως φαίνεται τους στηρίζει.
Περισσότερα... »
Σύμφωνα με πληροφορίες απο το χώρο της απεργίας του ΚΑΡΙΠΙΔΗ: Αυτή τι στιγμή διμοιρία των ΜΑΤ βρίσκεται στο χώρο του εργοστασίου και είναι έτοιμη να επεμβεί, συλλαμβανόντας απεργούς. Καθιστούμε υπεύθυνη την νέα κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ για αυτή την εντεινόμενη επίδειξη αυταρχικότητας.Δεν πρόκειται να την βγάλει καθαρή για πολύ καιρό , στέλνοντας ΜΑΤ σε απεργούς , διαδηλωτές και ενεργούς πολίτες.... Ας σκεφτεί πολύ να κτυπήσει τους απεργους στο ΚΑΡΙΠΙΔΗ...υπερασπίζοντας τα δικαιώματα της εργοδοσίας και του κεφαλαίου. Περισσότερα... »
07:52
»
Πολιτική Επικαιρότητα
Το παρακάτω κείμενο αποτελεί μετάφραση του δοκιμίου The hacker movement as a continuation of labour struggle των Γ. Δαφέρμου & Γ. Σόντερμπεργκ που δημοσιεύτηκε στην επιθεώρηση Capital & Class (2009). H μετάφραση έγινε από τον Γ. Δαφέρμο. Εξεταζοντας πως το κεφαλαιο εκμεταλλευεται την εθελοντικη εργασια των δημιουργων ελευθερου λογισμικου, το παρον κειμενο υποστηριζει πως υπαρχει μια ιστορικη συνεχεια αναμεσα στους χακερς και την εργατικη παλη. Ο κοινος παρανομαστης ειναι η εξ αυτων απορριψη αλλοτριωμενων εργασιακων πραχτικων, υποδηλωνοντας ετσι οτι η επιχειρηματικη αναμιξη στο υπολογιστικο υπογειο, οχι μονον δεν αποτρεπει, αλλα δρα καταλυτικα και για περαιτερω αγωνες απο τους χακερς.
if (window.showTocToggle) { var tocShowText = "show"; var tocHideText = "hide"; showTocToggle(); }
ΕισαγωγήΣε αυτο το αρθρο προτεινουμε οτι η ιστορια του εργατικου αγωνα συνεχιζεται στο κινημα των χακερς. Η δηλωση μας απεικονιζεται απο εργατες που προκαλουν βλαβες στους υπολογιστες του εργοδοτη τους. Η διατυπωση του θεματος κατ' αυτον τον τροπο αναδεικνυει την συγγενεια αναμεσα στην παραδοση του σπασιματος μηχανων σε εργασιακες διαμαχες και σ' αυτους τους χακερς που σπανε εταιρικους σερβερς ή γραφουν ιους.[1] Ενα ισχυροτερο επιχειρημα μας ειναι οτι αυτος ο δεσμος ειναι υπαρκτος και για τους χακερς που επιδιδονται στην αναπτυξη ελευθερου λογισμικου και λογισμικου ανοικτου κωδικα (ΕΛΛΑΚ). Οντως, αυτο που μας απασχολει ειναι κυριως η δραστηριοτητα της τελευταιας ομαδας.
Οι θιασωτες του «ανοικτου κωδικα» εχουν την ταση να παρουσιαζουν το αναπτυξιακο του μοντελο ως μια ουδετερη εξελιξη της μεθοδου αναπτυξης λογισμικου που οδηγει σε καλυτερες τεχνολογιες.[2] Εις υποστηριξη των οσων λενε μπορουν να δειξουν την ευρεια υιοθετηση εφαρμογων ΕΛΛΑΚ απο την βιομηχανια υπολογιστων. Παραδειγματος χαριν, το κυριαρχο λογισμικο για σερβερς και scripting γλωσσα στον Παγκοσμιο Ιστο ειναι ο Apache HTTP σερβερ[3] και η γλωσσα προγραμματισμου PHP.[4] Το Λινουξ τρεχει σε περισσοτερες αρχιτεκτονικες και συσκευες απο οποιοδηποτε αλλο λειτουργικο συστημα σημερα.[5] Το Sendmail δρομολογει την πλειονοτητα των μηνυματων email.[6] Ο Bind ειναι αδιαμφισβητητα ο πιο ευρυτερα χρησιμοποιουμενος DNS σερβερ. Ακομη και ο Παγκοσμιος Ιστος ειναι ελευθερο λογισμικο.[7] Εξαιτιας των ορων υπο τους οποιους αυτα τα προϊοντα διανεμονται, ειναι διαθεσιμα σε ολους για να τα χρησιμοποιησουν, να τα τροποποιησουν, να τα αναδιανεμουν και να τα πουλησουν, δηλαδη να τ' αναδιανεμουν επι χρημασι.
Το γιατι οι χακερς γραφουν λογισμικο που εν συνεχεια προσφερουν δωρεαν ειναι απο τα πλεον πολυ-συζητημενα θεματα αναμεσα στους ακαδημαϊκους που μελετουν το κινημα των χακερς. Οι οικονομολογοι προσπαθουν να εξηγησουν την συμπεριφορα των χακερς με την υποθεση περι ορθολογικου οικονομικου ανθρωπου. Υποθετουν οτι οι χακερς μοιραζουν λογισμικο δωρεαν προς βελτιωση της φημης τους κι οποτε μεσω αυτης και της μελλοντικης τους προσληψιμοτητας. Η οικονομικη ανταμοιβη εχει απλως αναβληθει.[8] Ενω αυτη η δηλωση ισως περιγραφει μια τωρινη ταση στο υπολογιστικο υπογειο, αδυνατει ωστοσο να εξηγησει το κινητρο των χακερς πριν απο την καθιερωση μιας αγορας για προϊοντα ΕΛΛΑΚ. Μητε το μοντελο κοστους-ευκαιριας λαμβανει υποψιν τους χακερς που δινουν τον χρονο τους σε παρανομες δραστηριοτητες οπως η δημιουργια ιων και το σπασιμο κρυπτογραφιων. Ερωτωμενοι για τα κινητρα τους, οι χακερς υποβαθμιζουν την σημασια των οικονομικων κινητρων και μιλουν για την ευθυμια της συγγραφης λογισμικου. Συχνα συγκρινουν την χαρα του να γραφεις ελευθερο λογισμικο με τον καματο της μισθωτης εργασιας.[9]
Κατα την αποψη μας, η χαρα της συμμετοχης σε εργα ΕΛΛΑΚ πρεπει να ειδωθει σε αντιπαραθεση με τις αλλοτριωμενες σχεσεις εργασιας. Οι χακερς κατευθυνουν την εργατικη τους δυναμη προς την αξια χρησης του λογισμικου: το ελευθερο λογισμικο παραγεται για να χρησιμοποιηθει και οχι για να πωληθει. Στα εργα ΕΛΛΑΚ, η εργασια ειναι αυτοσκοπος παρα ενα μεσο για κατι αλλο. Αυτο ειναι το νοημα της κοινης αναμεσα στους χακερς εκφρασης οτι γραφουν κωδικα για να «ξυσουν την φαγουρα τους».[10] Στην προσπαθεια τους να διαφυγουν της αλλοτριωμενης υπαρξης, το κινημα των χακερς εχει επινοησει ενα εναλλακτικο μοντελο για την οργανωση της εργασιας θεμελιωμενο στην κοινοκτημοσυνη των μεσων παραγωγης, στην εθελοντικη συμμετοχη και στην αρχη της αυτο-εκφρασης στην εργασια. Αυτη ειναι η υποσχεση που κειτεται στην καρδια της πολιτικης του κινηματος των χακερς. Η πρακτικη του «χακιν» υπογραμμιζει την αποσταση μεταξη του κανειν και της μισθωτης εργασιας. Το επιχειρημα αυτο τεκμηριωνεται απο συμπαγεις πολιτικες κατακτησεις. Ενα παραδειγμα συνιστουν τα προγραμματα ισχυρης κρυπτογραφησης οπως το Pretty Good Privacy που ειναι δημοσιως διαθεσιμα για να εμποδισουν την κυβερνητικη παρακολουθηση και υποκλοπη επικοινωνιων πολιτων. Μια αλλη περιπτωση συνανταται στο σαρωτικο κυμα ανωνυμων δικτυων file-sharing που προτρεπουν σε μαζικη αποσκιρτηση απο το καθεστως πνευματικης ιδιοκτησιας.[11] Τα συστηματα αυτα δεν θα ηταν εφικτα αν οι αποφασεις επι της τεχνολογιας βρισκονταν ακομη εγκλεισμενες σε αγοραστικα κινητρα, εταιρικες ιεραρχιες και κυβερνητικες ρυθμισεις.
Ειναι αληθεια οτι απο την προοπτικη του κεφαλαιου, η κοινοτητα των χακερς παρουσιαζεται ως μια ευκαιρια εκμεταλλευσης μιας πηγης δωρεαν εργασιας. Οι κερδοσκοπικες επιχειρησεις παιρνουν τα προιοντα ΕΛΛΑΚ, τα προσαρμοζουν στις αναγκες της πελατειας τους, τα πακεταρουν υπο μια «μαρκα» και πουλαν υπηρεσιες πανω σ'αυτα. Ετσι οι επιχειρησεις μπορουν να χαμηλωσουν το κοστος της ενδοεπιχειρησιακης αναπτυξης προϊοντος και να ασκησουν μια πτωτικη πιεση στους μισθους και στις εργασιακες συνθηκες στον τομεα υπολογιστων. Στο δευτερο μισο του αρθρου επεκτεινομαστε στην θεωρια του Καρλ Μαρξ για το «πλεοναζων κερδος» και την «εξομοιωση της κοινωνικης υπεραξιας» για να συλλαβουμε το πως λειτουργουν τα βασιζομενα στο ΕΛΛΑΚ επιχειρηματικα μοντελα. Ακομη κι ετσι, δεν συμπεραινουμε οτι το κινημα των χακερς εχει παυσει να ειναι μια δυνητικη πηγη αντιστασης εναντια στο κεφαλαιο. Το αν οι χακερς αποτελουν μια προκληση για το κεφαλαιο ή απειλη για την οργανωμενη εργασια ειναι ερωτηση που θα αποφασισθει στον αγωνα.
Προγραμματισμός και εργατική πάληΜε τον ορο χακιν (hacking) ενοουμε την πραξη του να παρεις ενα προϋπαρχων συστημα και να το καμψεις για να υπηρετησει εναν διαφορετικο σκοπο απ' αυτον που ηταν αρχικως σχεδιασμενο. Αρα συνεπαγεται στο χακιν οτι η σημασια του δεν μπορει να γινει αντιληπτη γνωριζοντας μοναχα το σημειο αφετηριας του. Το τονιζουμε αυτο διοτι οι πολιτικες αυτοπροβολες των χακερς μπορουν ευκολα να απορριφθουν. Στην πλειοψηφια τους οι χακερς ειναι λευκοι αντρες που ανηκουν στην δυτικη μεσαια ταξη. Παρομοιως, το επαγγελμα του προγραμματιστη καταγεται απο τους μηχανικους. Ιστορικα, αυτοι οι μηχανικοι και οι υπολογιστες επι των οποιων πρεσβευαν επαιξαν αποφασιστικο ρολο στην επιβολη διευθυντικου ελεγχου επι των εργατων εργοστασιων. Οσον αφορα το Ιντερνετ, ολοι γνωριζουν τις απαρχες του στο στρατιωτικο-βιομηχανικο συμπλεγμα. Αναμφιβολα, κατι απο αυτην την κληρονομια αντικατοπριζεται στην κοσμοθεωρια του κινηματος των χακερς. Οι φιλοδοξιες τους εντοπιζονται πανω απο τις παραφουσκωμενες δηλωσεις που εχουν συχνα γινει για την πληροφορικη και γενικοτερα για την υποτιθεμενη «εποχη της πληροφοριας». Η έννοια της εποχης της πληροφοριας – η οποια μαγειρευτηκε κατα την διαρκεια του Ψυχρου Πολεμου απο Αμερικανους κοινωνικους επιστημονες με σκοπο να αντικαταστησουν τον Μαρξισμο με μια λιγοτερο ανατρεπτική «μεγαλη-αφηγηση» – συνιστα μαλιστα το κοινο τους σημειο αφετηριας οταν παιρνουν θεση στα πραγματα. Κατα συνεπεια ειναι κατανοητο που στην πορεια του χρονου μια χορωδια απο αριστεριζοντες λογιους εχει επικρινει την «κυβερνο-πολιτικη» για τα στοιχεια ατομικισμου, καταναλωτισμου και εμπορευματοποιησης που την διεπουν.[12] Πολλοι χακερς εχουν επιγνωση του παραδοξου μιγματος φιλελευθερισμου και κοινωνισμου που υποστηλωνει την φιλοσοφια τους και το υποδεικνυουν καταφανως στους λογιους.
Η πολιτικη του χακιν ειναι δυσκολο να «τοποθετηθει» επακριβως επειδη ειναι μια συνθεση πολλων ασυμβιβαστων στοιχειων ή για να χρησιμοποιησουμε εναν μοδατο ορο επι των ημερων μας, ειναι υβριδιο. Απο την μια μερια, οι σημερινοι χακερς εκπορευονται απο τους μηχανικους του 1950. Απο την αλλη, το χακιν εκπηγαζει απο την αντισταση των υποκειμενων στους μηχανικους αυτους χειριστων μηχανων. Οι χειριστες μηχανων εμαθαν απο μονοι τους και εναντια στην επιθυμια των διευθυντων να διαβαζουν τις οδηγιες που διδονταν στα μηχανηματα. Ηταν χρησιμο γι' αυτους να γνωριζουν τις οδηγιες προκειμενου να αποτρεψουν ατυχηματα και δυσλειτουργιες. Επιπροσθετως, εχοντας καταλαβει πως λειτουργει η τεχνολογια, οι χειριστες εμαθαν να ρυθμιζουν τον εξοπλισμο και να χαμηλωνουν τον ρυθμο εργασιας του που προηγουμενως ειχε τεθει σε υψηλη ταχυτητα απο τους διευθυντες και μηχανικους.[13] Η αντιθεση συμφεροντων αναμεσα στην εργασια και το κεφαλαιο επι της εκμεταλευσης της υπεραξιας διαδραματιζοταν τωρα σε μια παλη για την προσβαση στην τεχνολογια. Ειναι η ιδια εγνοια που διαπνεει την απαιτηση των χακερς για ελευθερη προσβαση στην πληροφορια και σε ελευθερα εργαλεια λογισμικου. Αυτο που οι εργατες και οι χακερς εχουν κοινο ειναι οτι απορριπτουν τον Ταιϋλορισμο.[14] Οσο πιο ρουτινοποιημενο γινεται το επαγγελμα του προγραμματιστη τοσο περισσοτερο εμφανης καθισταται και αυτος ο δεσμος.[15]
Η «ρουτινοποιηση» ελαβε μια ισχυρη ωθηση την δεκαετια του 1950 οταν οι υπολογιστες αρχισαν να χρησιμοποιουνται απο εμπορικες επιχειρησεις. Μια αγορα εργασιας δημιουργηθηκε μαζι με εκπαιδευτικους οργανισμους που ανελαβαν την εκπαιδευση και πιστοποιηση προγραμματιστων. Ο στοχος της διασφαλισης της ομαλης προσφορας επαγγελματιων προγραμματιστων παρεμεινε ωστοσο απατηλος. Η αγορα για προγραμματιστες, για οσο διαστημα υπαρχει, φαινεται να μαστιζεται απο μια υποτιθεμενη ελλειψη εργατων.[16] Δεν ειναι ομως μια ελλειψη εκπαιδευμενων προγραμματιστων απολυτου χαρακτηρα που εχει προβληματισει τους στρατολογους των επιχειρησεων. Μολις οι διευθυντες ανακαλυψαν οτι ορισμενοι προγραμματιστες ηταν αρκετα πιο παραγωγικοι απο αλλους, αναγνωρισαν ενα προβλημα στην εξακριβωση του καταλληλου προγραμματιστη για την δουλεια.[17] Δοσμενου οτι η ζωντανη εργασια ανερχεται στα δυο-τριτα του συνολικου κοστους αναπτυξιακων εργων λογισμικου[18] και «το κοστος του λογισμικου παντα ηταν κοστος αναπτυξης και οχι κοστος αναπαραγωγης»,[19] το ζητημα του πως να αυξηθει η παραγωγικοτητα της εργασιας εξακολουθει να προβαλει με απειλητικες διαστασεις.[20] Με την παροδο του χρονου, η δυσαρεσκεια των διευθυντων με την απουσια «ενος καθολικα αποδεχτου σχηματος ταξινομησης για προγραμματιστες» βασισμενο σε «αποδεχτες νορμες αναφορικα με βιογραφικα, εκπαιδευτικης και επαγγελματικης εμπειριας δεδομενα» συνεχισε να μεγαλωνει.[21]
Η δυσκολια των εργοδοτων να αποφανθουν αν ενας δυνητικος εργαζομενος θα αποδωσει ανεπαρκως ή εξαιρετικώς μπορει να αποδωθει στην αποτυχια του κεφαλαιου να αξιολογησει αυτο το ειδος εργασιας. Μια τετοια αποτυχια μαρτυρει επισης η ποικιλομορφια υποβαθρων μεσα στην κοινοτητα λογισμικου, οπως εχει συχνα σχολιασθει απο γνωστες: «σε ποιον αλλο χωρο ειναι δυνατο να βρεις εναν με διδακτορικο κι ενα ατομο που η μορφωση του σταματησε στο επιπεδο του λυκειου να δουλευουν ως ισοι πανω στο ιδιο δυσκολο τεχνικο προβλημα, π.χ. η αναπτυξη ενος κομπάιλερ;».[22] Η ανικανοτητα του κεφαλαιου να μετρησει την αξια της εργασιας των προγραμματιστων οφειλεται στην αντισταση τους κατα του Ταιϋλορισμου. Με τα λογια ενος διευθυντη: «οι τεχνολογιστες που συνδεονται με τον ψηφιακο υπολογιστη ειναι οι πλεον θρασεις στην εσκεμμενη τους περιφρονηση της φυσης της δουλειας του διευθυντη. Αυτοι οι τεχνικοι ενδυονται την περιβολη του αποκρυφου οποτε μπορουν, αλλοτριωνοντας ετσι αυτους που αυτοι θα υπηρετουσαν».[23] Η εκκολαπτομενη επιστημη της μηχανικης λογισμικου εκπηγασε κατα μεγαλο βαθμο απο την εμμονη των διευθυντων να ορθολογικοποιησουν την εργασιακη διαδικασια των προγραμματιστων.[24] Σε αντιθεση με την «μαυρη τεχνη» της συγγραφης κωδικα, η μηχανικη λογισμικου προαναγγελθηκε ως «η εφαρμογη μιας συστηματικης, πειθαρχημενης, ποσοτικα προσδιορισμενης προσεγγισης της αναπτυξης, λειτουργιας και διαχειρισης λογισμικου».[25]
Αυτο που ισχυριζομαστε εδω δεν ειναι οτι το ακαδημαϊκο πεδιο της μηχανικης λογισμικου ηταν μια διευθυντικη σκευωρια αλλα οτι οι καινοτομιες που ξεπηδησαν απο τα στηθη της χρησιμοποιηθηκαν συστηματικως απο τους διευθυντες προς επεκταση του ελεγχου τους επι της εργασιακης διαδικασιας. Παραδειγμα εν προκειμενω ειναι οι ασεμπλερς, κομπαϊλερς και ολες οι τεχνολογιες υπο την κεφαλιδα του «αυτοματου προγραμματισμου» που σχεδιαστηκαν πρωταρχικως για να επιτελεσουν μια λειτουργια που πρωτυτερα εφερναν εις περας ανθρωπινοι προγραμματιστες.[26] Μια αλλη σειρα καινοτομιων που καταγεται απο την μηχανικη λογισμικου ειναι η χρηση μεθοδολογιων. Οι μεθοδολογιες (οι δομημενες προσεγγισεις ή η αντικειμενοστραφης) παρεχουν ενα πλαισιο εργασιας που συγκρατει τον προγραμματιστη απο το να κανει λαθη. Στα χερια των διευθυντων ομως συχνα μετατρεπηκαν σε ενα εργαλειο ελεγχου.[27] Οι μεθοδολογιες διευρυναν την ικανοτητα των διευθυντων να αναλυσουν την διαδικασια προγραμματισμου σε λειτουργιες αποτελουμενες απο εναν ορισμενο αριθμο καθηκοντων. Ετσι συγκεκριμενα καθηκοντα μπορουσαν να ανατεθουν σε προγραμματιστες ενω οι διευθυντες κρατησαν για τους εαυτους τους την εξουσια ληψης αποφασεων. Κανοντας μια αναδρομη, δεν υπηρχε τιποτα εγγενως ασφυκτικο στις μεθοδολογιες και τεχνικες αυτες – αν δεν ειχαν χρησιμοποιηθει για να μετατρεψουν προγραμματιστες σε θρυμματο-εργατες και για να τους αρνηθουν γνωση του συνολου της εργασιακης διαδιακασιας.[28]
Ενας φακος μεσω του οποιου μπορει να ειδωθει ο ιστορικος μετασχηματισμος του επαγγελματος του προγραμματιστη απο τα 1950 εως σημερα μας δινεται απο την αναλυση του Καρλ Μαρξ του πως το κεφαλαιο ενσωματωνει την εργασιακη διαδικασια. Η υπαγωγη της εργασιας υπο το κεφαλαιο ξεδιπλωνεται σε δυο σταδια: στο πρωτο σταδιο, λογω της συγκεντρωσης της ιδιοκτησιας επι των μεσων παραγωγης, αλλοτε ανεξαρτητοι παραγωγοι και τεχνιτες γινονται ημερομισθιοι. Ετσι περιερχονται στον τυπικο ελεγχο του κεφαλαιου. «Απο την τεχνολογικη οπτικη γωνια» ωστοσο «η εργασιακη διαδικασια συνεχιζεται ακριβως οπως και πριν, με εξαιρεση οτι τωρα ειναι μια εργασιακη διαδικασια υποταγμενη στο κεφαλαιο». Η υπαγωγη της εργασιας υπο το κεφαλαιο ολοκληρωνεται, γινεται πραγματικη, μονον οταν η εργασιακη διαδικασια καθαυτη μετασχηματιστει συμφωνα με τις αναγκες του κεφαλαιου. Το δευτερο σταδιο σημαδευεται απο την τυποποιηση των εργασιακων διαδικασιων, την αποειδικευση της εργασιας και την απορροφηση ανθρωπινων ικανοτητων σε σταθερο κεφαλαιο.[29] Οι παρατηρησεις αυτες του Μαρξ αναπτυχθηκαν διεξοδικα απο τον Χάρυ Μπρεϋβερμαν (Harry Braverman) που προβλεψε οτι ο δεσποτισμος των εργοστασιων των ημερων του συντομα θα μεταμορφωνοταν σε δεσποτισμο εντος των γραφειων. Σωστα επισημανε την κεντρικη λειτουργια του υπολογιστη σε αυτη την μεταβαση. Εκ των υστερων, η κομπιουτεροποιηση εχει επιβεβαιωσει πολλες απο τις υποψιες του Μπρεϋβερμαν αλλα εχει επισης καταστησει φανερη μια αντισταθμιστικη ταση. Αν και το κεφαλαιο αρπαζει τον ελεγχο επι της εργασιακης διαδιακασιας μεσω της μεσολαβησης της τεχνολογιας, πρεπει να παραχωρησει στους εργατες καποια ελευθερια κινησεων στην λειτουργια αυτης της τεχνολογιας.[30]
Κριτικοι του Μπρεϋβερμαν γρηγορα απαντησαν οτι ειχε υπερτονισει την σωφρονιστικη πλευρα του κεφαλαιου, ξεχνωντας οτι το κεφαλειο επεκτεινει την επιρροη του επι των εργατων δινοντας τους εναν βαθμο «υπευθυνης αυτονομιας».[31] Μια χαρακτηριστικη περιπτωση ειναι τα πολυ-συζητημενα τραπεζια πινγκ-πονγκ στην διαθεση των προγραμματιστων στην Googleplex και σ' αλλες εταιρειες υψηλης τεχνολογιας. Η υπευθυνη αυτονομια στην εργασια ειναι ενα επερχομενο χαρακτηριστικο γνωρισμα αν επιλεξουμε να δουμε την επιχειρηματικη υποστηριξη του ΕΛΛΑΚ ως μια περιπτωση οπου η ερευνα και αναπτυξη εχουν εξωποριστει (outsourced) σε κοινοτητες εθελοντων. Το ιδιο πραγμα ωστοσο μπορει επισης να γινει κατανοητο ως η υπαγωγη οχι μονον της εργασιας αλλα του συνολου της κοινωνιας υπο το μονοπωλιακο κεφαλαιο. Περιγραφωντας το ξετυλιγμα μιας τετοιας τασης, ο Μπρεϋβερμαν εκανε ενα σχολιο που τοποθετει την αναπτυξη ΕΛΛΑΚ στο πλαισιο της εργατικης θεωριας: «τοσο εργατικο ειναι το κεφαλαιο που ακομη και οπου γινεται η προσπαθεια απο ενα ή αλλο τμημα του πληθυσμου να βρει εναν δρομο προς την φυση, τον αθλητισμο, ή την τεχνη μεσω ατομικης δραστηριοτητας και ερασιτεχνικης ή «υπογειας» καινοτομιας, αυτες οι δραστηριοτητες γρηγορα ενσωματωνονται στην αγορα κατα το περισσοτερο δυνατο».[32]
H πρακτική του Xάκιν: Eλεύθερο λογισμικό και ανάπτυξη ανοικτού κώδικαΗ αυγη της καταναλωτικης αγορας για προσωπικους υπολογιστες στα 1970 συνεπεσε με την γεννηση μιας κοινοτητας χακερς εξω απο ακαδημαϊκους οργανισμους. Αν και αρχικα αλληλο-εξαρτωμενες, ηλθαν συντομα σε ρηξη αφου η πραχτικη των χακερς να μοιραζουν ελευθερα λογισμικο παρεμποδιζε την καθιερωση μιας αγορας για λογισμικο.[33] Με τον καιρο αυτη η διαμαχη εντατικοποιηθηκε καθως η βιομηχανια μεταστραφηκε απο την πωληση υλικου εξοπλισμου στην πωληση προϊοντων λογισμικου. Η κοινοτητα των χακερς απαντησε στις προσπαθειες του κεφαλαιου να «περιφραξει» προγραμματα υπολογιστων με τον νομο περι πνευματικης ιδιοκτησιας με την ριζοσπαστικοποιηση της.
Το Ιδρυμα Ελευθερου Λογισμικου υπεραμυνεται του αγωνα των χακερς εναντια στο ιδιοκτητο (proprietary) λογισμικο. Η οργανωση ιδρυθηκε το 1985 απο τον Ριτσαρντ Μ. Σταλμαν με σκοπο την δημιουργια ενος υπολογιστικου περιβαλλοντος απαρτισμενου εξ'ολοκληρου απο ελευθερο λογιστικο.[34] Για να διασφαλισει οτι το λογισμικο που διατιθεται ελευθερα δεν θα απαλλοτριωθει απο ατομικους κατοχους δικαιωματων, ο Σταλμαν δημιουργησε την Γενικη Δημοσια Αδεια (ΓΔΑ), κοινως γνωστη ως copyleft. Η αδεια αυτη κανει χρηση του προνομιου που ο νομος περι copyright δινει στον δημιουργο να καθορισει τους ορους χρησης για την δημιουργια του. Με την ΓΔΑ, οροι προστιθενται που αυξανουν παρα μειωνουν τα δικαιωματα του χρηστη να χρησιμοποιησει, τροποποιησει και ανα-διανεμει το λογισμικο. Ειρωνικα, ειναι ο νομος περι copyright που οπλιζει την ελευθερη αδεια, καθιστωντας δυνατη την επιβολη κυρωσεων για παραβασεις. Αλλα αντι να υποστηριζει ατομικους κατοχους δικαιωματων, το copyleft εγκαθιστα ενα καθεστως κοινοκτημοσυνης. Αποδειξη της συνεχιζομενης ουσιαστικης σημασιας της αδειας συνιστα το οτι χιλιαδες προγραμματα λογισμικου διανεμονται υπο την ΓΔΑ και ο κοινος πλουτος του ελευθερου λογισμικου αυξανεται καθημερινα.[35]
Το ελευθερο λογισμικο προτεινει οτι η παραγωγη εφαρμογων υπολογιστη μπορει να οργανωθει χωρις σχεσεις πνευματικης ιδιοκτησιας και κατ' επεκταση χωρις την μεσολαβηση του κεφαλαιου.[36] Η αναπτυξη του πηρυνα του λειτουργικου συστηματος Λινουξ ειναι κατατοπιστικη. Ο Λινους Τορβαλντς εγκαινιασε το εργο τον Οκτωβριο του 1991. Το περιεγραψε ως ενα εργαλειο «απο χακερς για χακερς» στο οποιο μπορουσε κανεις να συνεισφερει επι μιας αμιγως εθελοντικης βασης.[37] Η αναπτυξη ενος λειτουργικου συστηματος ειναι ενα τεραστιο εγχειρημα που ενεχει μια γιγαντιαια προσπαθεια προγραμματισμου και την δαπανη χιλιαδων εργατο-ωρων. Επωφελουμενο την διαχυση του Ιντερνετ στις αρχες της δεκαετιας του 1990, το Λινουξ ηταν το πρωτο εργο που μοχλευσε το υπολογιστικο δικτυο για γεωγραφικα αποκεντρωποιημενη συνεργασια μεγαλης κλιμακας. Το μεγεθος της κοινης προσπαθειας ειναι θετικα συσχετισμενο με το γοργο ρυθμο των εκδοσεων της. Στον πρωτο μηνα κατοπιν της ανακοινωσης του Λινους Τορβαλντς εγιναν τρεις εκδοσεις. Πριν απο την δημοσιευση της εκδοσης 1.0 τον Μαρτιο του 1994, εγιναν δεκα εκδοσεις τον Δεκεβριο του 1993, δεκατεσσερις τον Ιανουαριο του 1994 κι εντεκα τον Φεβρουαριο του 1994. Αυτη η πραχτικη του εκδιδω «νωρις και συχνα» ειναι εκ διαμετρου αντιθετη με την τυπικη εμπορικη αναπτυξη λογισμικου οπου οι χρηστες ερχονται σε επαφη με το προϊον μοναχα στα τελικα του σταδια. Οι πρωιμες εκδοσεις θεωρουνται ελαττωματικες και οι εταιρειες δεν επιθυμουν να εξαντλησουν την υπομονη των χρηστων τους. Απεναντιας, στο Λινουξ αυτη η πραχτικη αποδειχθηκε καθοριστικη για την κινητροποιηση των συμμετεχοντων, αναγνωριζοντας την συμβολη των προσφατων συνεισφορων τους και παροτρυνοντας τους σε νεες προσπαθειες. Η κοινοτικη εθιμοτυπια επιβαλλει την αναφορα ολων των συνεισφορων στο αρχειο ευσημων που συνοδευει καθε εκδοση. Με τον τροπο αυτο, οι συντελεστες αναγνωριζουν τους εαυτους τους πιο αμεσα στο προϊον της συλλογικης τους εργασιας και το αναγνωριζουν ως δικο τους.
Τα πρωτα χρονια, η διαδικασια με την οποια αναπτυσσοταν το Λινουξ ηταν ιδιαιτερα απλη και ξεκαθαρη: διαγραμματικως, ακολουθουσε μια ευθεια γραμμη απο τον Τορβαλντς που διανεμε την επισημη εκδοση στους προγραμματιστες που κατεβαζαν το λογισμικο, εκαναν αλλαγες για να διορθωσουν ελαττωματα ή για να διευρυνουν την λειτουργικοτητα του, και μετα τις τροφοδοτουσαν πισω στον Τορβαλντς για να αποφασισει ως προς την καταλληλοτητα τους να ενσωματωθουν στην επομενη επισημη εκδοση. Παραδοσιακα κριτηρια και εργαλεια διαχειρισης εργου της μηχανικης λογισμικου αποφευχθησαν σκοπιμα: οχι διοριες, ημερομηνιες εκδοσης ή σχεδιασμος στο επιπεδο του συστηματος. Εν την απουσια μιας κεντρικα σχεδιασμενης κατανομης της εργασιας για την αναθεση καθηκοντων σε προγραμματιστες, οι δημιουργοι ανελαβαν καθηκοντα συμφωνα με τα δικα τους ενδιαφεροντα. Ωστοσο για να αποφορτιστει η πιεση που η διευρυνση της κοινοτητας των συντελεστων επεφερε στον συντονισμο του εργου, μια οργανωσιακη δομη πηρε σταδιακα μορφη: περιπου μια ντουζινα χακερς με εκτεταμενη εμπειρια σε μια περιοχη του συστηματος ανελαβαν το καθηκον της επισκοπησης patches[38] που υποβαλλονται απο την ευρυτερη κοινοτητα επιδιορθωσης ελαττωματων. Αυτοι οι «εμπιστοι αξιωματικοι» ειναι υπευθυνοι για ενα κομματι του Λινουξ και οι συντελεστες στελνουν τα patches τους κατευθειαν σ'αυτους.
Μοναχα μια χουφτα εργων ΕΛΛΑΚ εχει υιοθετησει μια τυπικη διαδικασια ψηφοφοριας για την εκλογη αρχηγων και την επιλυση διαφωνιων. Στις περισσοτερες περιπτωσεις η διακυβερνηση των εργων φαινεται ατυπη, δυσδιακριτη και ιεραρχικη. Μια πιο διεισδυτικη ματια ομως αποκαλυπτει οτι υπαρχει μιας διαφορετικης μορφης ελεγχος εναντια στις ασυμμετριες της εξουσιας. Η θεση των «αξιωματικων» εκχωρειται απο την αναγνωριση της κοινοτητας και αυτη η εξουσια μπορει να ανακληθει ανα πασα στιγμη.[39] Αρα ο ρολος του αξιωματικου δεν ειναι αυτος του αρχηγου με την συνηθισμενη εννοια του ορου. Ακομη και ο Λινους Τορβαλντς, παρα το υψηλο του κυρος, εχει αναγκαστει να υποχωρησει απο αποφασεις υπο την απειλη παραμερισμου του απο αλλους συντελεστες. Ουσιαστικως, η κατευθυνση του Λινουξ απορρεει απο την συσσωρευτικη συνθεση των μετατροπων που συνεισφερουν οι ατομικοι προγραμματιστες.[40] Οταν δυο διαφορετικες λυσεις ανταγωνιζονται για το ιδιο προβλημα, δοκιμαζονται και οι δυο.[41] Ετσι οι διαμαχες επι τεχνικων θεματων «επιλυονται» σε παραλληλες γραμμες αναπτυξης. Σε μια κοινοτητα που «απορριπτει βασιλιαδες, προεδρους και ψηφοφοριες, αλλα πιστευει στην προχειρη συναινεση και στον κωδικα που δουλευει»,[42] οι αποφασεις παιρνονται απο αυτους που κανουν την δουλεια.[43] Αποφασιστικη ειναι η ελευθερια των δημιουργων να ψηφιζουν με τα ποδια τους. Βασικα, αυτο που προστατευεται απο την Γενικη Δημοσια Αδεια ειναι το δικαιωμα να «διχαλωσεις» (fork) ενα αναπτυξιακο εργο.[44] Ετσι οι αρχηγοι των εργων βρισκονται σε διαρκη επαγρυπνηση αφου η ουσιαστικη σημασια μιας διχαλωσης εξαρταται απο την αφοσιωση των δημιουργων και χρηστων της.
Η ιδια νοοτροπια διακρινεται στην δομοστοιχειωτη (modular) αρχιτεκτονικη του Λινουξ. Η δομοστοιχειωση (modularity) ειναι μια μορφη αποσυνθεσης διαδικασιων (task decomposition). Χρησιμοποιειται για να διαχωρισει την εργασια διαφορετικων ομαδων δημιουργων, δημιουργωντας ετσι σχετιζομενα αλλα χωριστα υπο-εργα. Επειδη ενα δομοστοιχειωτο συστημα «μπορει να χτιστει κομματιαστα, και αλλοι μπορουν να βοηθησουν δουλευωντας ανεξαρτητα σε καποιο απο τα διαφορα κομματια»,[45] ενας δομοστοιχειωτος σχεδιασμος μειωνει την αναγκη για συντονισμο και καθιστα δυνατη την παραλληλη αναπτυξη. Λεγει ο Τορβαλντς: «με τον πηρυνα Λινουξ πολυ γρηγορα εγινε προφανες οτι θελουμε να εχουμε ενα συστημα που ειναι οσο πιο δομοστοιχειωτο γινεται. Το αναπτυξιακο μοντελο του ανοικτου κωδικα το απαιτει στην πραγματικοτητα αφου διαφορετικα δεν μπορεις ευκολα να εχεις ανθρωπους να δουλευουν παραλληλα. Ειναι πολυ οδυνηρο οταν εχεις ανθρωπους που δουλευουν στο ιδιο κομματι του πηρυνα και ερχονται σε συγκρουση».[46] Η δομη παραλληλης αναπτυξης του πηρυνα Λινουξ ολοκληρωνεται σε παραλληλες εκδοσεις του προϊοντος. Η δομη παραλληλης εκδοσης για το Λινουξ εγκαινιασθηκε με την εκδοση 1.1 τον Απριλη του 1994 οταν το Λινουξ χωριστηκε σε δυο δεντρα: το σταθερο και το αναπτυξιακο παρακλαδι.[47] Ο εκπληκτικος ρυθμος αναπτυξης του Λινουξ μπορει να αποδωθει αναδρομικα σ'αυτη την αποφαση. Εναντια στην προσδοκια οτι καθως το Λινουξ μεγαλωνε σε μεγεθος και πολυπλοκοτητα ο ρυθμος αναπτυξης του θα επεφτε, μια αναλυση του Λινουξ για τα χρονια 1994 εως 2004 δειχνει οτι το αναπτυξιακο παρακλαδι εξακολουθει να αναπτυσσεται με ραγδαιους ρυθμους.[48] Αυτο που πρεπει να σημειωθει εδω ειναι οτι η δομοστοιχειωση δεν ειναι απλως μια σχεδιαστικη επιλογη που εχει αποδειχθει τεχνικα ανωτερη στην διαχειριση ενος αποκεντρωποιημενου και συνεργατικου εργου αναπτυξης λογισμικου.[49] Αυτη η συγκεκριμενη σχεδιαστικη επιλογη αντικατοπριζει την διαδικασια αναπτυξης μεσα στην οποια επαρθηκε, και ως τετοια η δομοστοιχειωση συνεπικουρει τις κοινωνικες σχεσεις και τις αξιες της κοινοτητας των χακερς.
Μια προσεγγιση υπο το πρισμα της εργασιακης θεωριας εγειρει την ερωτηση του πως κατανεμεται η εργασια στην κοινοτητα των χακερς. Στις δεκατεσσερις εκδοσεις του Λινουξ (απο την εκδοση 2.6.11 εως 2.6.24) που πραγματοποιηθηκαν στο διαστημα τριων περιπου χρονων (απο τις 2 Μαρτιου 2005 εως τις 24 Ιανουαριου 2008), 3.678 διαφορετικα ατομα συνεισφεραν 83.432 αλλαγες. Με μεσον ορο πεντε χιλιαδες αλλαγες ανα (σταθερη) εκδοση, και με μια νεα (σταθερη) εκδοση ανα 2,7 μηνες, το Λινουξ μεγαλωνει με τον εκπληκτικο ρυθμο του δεκα τοις εκατο ανα ετος.[50] Οι εθελοντες αναλογουν για περιπου το 27% των αλλαγων, ακολουθει η Red Hat (11.2%), η Novell (8.9%), η IBM (8.3%), η Intel (4.1%), η Linux Foundation (2.6%), η Consultant (2.5%), η SGI (2.0%), η MIPS Technologies (1.6%), η Oracle (1.3%), η MontaVista (1.2%), η Google (1.1%), η Linutronix (1.0%), η HP (0.9%), η NetApp (0.9%), η SWsoft (0.9%), η Renesas Technology (0.9%), η Freescale (0.9%), η Astaro (0.9%), η Academia (0.8%), η Cisco (0.5%), η Simtec (0.5%), η Linux Networx (0.5%), η Q Logic (0.5%), η Fujitsu (0.5%), η Broadcom (0.5%) και αλλες. Η συνολικη συμμετοχη απο επιχειρησεις παρουσιαζει σταθερη αυξηση οπως και ο αριθμος των συνεισφεροντων δημιουργων.[51]
Ωστοσο παρα τον μεγαλο αριθμο συνεισφεροντων, η περισσοτερη δουλεια γινεται ακομα και σημερα απο μια σχετικα μικρη ομαδα δημιουργων. Οι δεκα κορυφαιοι συνεισφεροντες ειναι υπευθυνοι για το 15% των αλλαγων και οι κορυφαιοι τριαντα για το 30%.[53] Παρομοιες κατανομες εργασιας κατα μηκος της αναπτυξιακης κοινοτητας εχουν παρατηρηθει και σε αλλα πολυμελη εργα ελευθερου λογισμικου οπως το Apache, το Mozilla και το FreeBSD.[54] Οι αριθμοι υπονοουν μια δυσαναλογια στο φορτο εργασιας αλλα αυτο δεν μεταφραζεται απαραιτητως σε μια συγκεκαλυμμενη, κεντρικα σχεδιασμενη κατανομη εργασιας. Η κατανομη της εργασιας στην αναπτυξη ΕΛΛΑΚ ειναι το αμεσο αποτελεσμα της συνηθης διαδικασιας μεσω της οποιας καποιος προσχωρει σε ενα εργο και «προβιβαζεται» απο περιφερειακες (αλλα συναμα και απαραιτητες) δραστηριοτητες οπως η αναφορα ελαττωματων και η επιδιορθωση τους στην αναπτυξη νεας λειτουργικοτητας. Καθως το δικαιωμα ενσωματωσης αλλαγων στην κεντρικη αποθηκη (repository) ενος εργου (δηλαδη στο συστημα ελεγχου εκδοσεων)[55] παραχωρειται μονο σε αυτους τους συνεισφεροντες με μακρυ ιστορικο απο αλλαγες που εγιναν αποδεχτες, τυπικα καποιος προσχωρει σε ενα εργο αναφεροντας προβληματα και υποβαλλοντας διορθωσεις στα προβληματα που εχουν ηδη καταχωρηθει. Με αυτο τον τροπο, τα εργα ΕΛΛΑΚ εχουν βρει εναν μηχανισμο για την επιλογη προγραμματιστων στην κεντρικη αναπτυξιακη ομαδα που συμβαδιζει με το ισχυρο αξιοκρατικο ηθος της κοινοτητας των χακερς.[56]
Πως το κεφάλαιο εγγράφει κοινότητες χρηστών στη διαδικασία αξιοποίησηςΤο αναπτυξιακο μοντελο των χακερς εχει κερδισει την ευρεια αποδοχη της εμπορικης κοινοτητας μεσα στα τελευταια δεκα χρονια. Μια ανοικτη προσκληση στις μεγαλες επιχειρησεις σταλθηκε το 1998. Στο Freeware Summit στο Παλο Αλτο πολλοι απο τους κινουντες τα νηματα στην υπο-κουλτουρα των χακερς μαζευτηκαν με σκοπο να προσελκυσουν τον επιχειρηματικο κοσμο. Στο σχεδιο τους ηταν και η επιλογη μιας ετικετας που θα ακουγοταν λιγοτερο απειλητικη στην επικρατουσα ταξη απο τον ορο ελευθερο λογισμικο. Αντ'αυτου η συναντηση τελικα αποφασισε να χρησιμοποιησει την ονομασια «ανοικτος κωδικας». Γρηγορα διαδοθηκε και εχει γινει ο ορος με τον οποιο οι περισσοτεροι ασχετοι γνωριζουν το λογισμικο των χακερς σημερα. Συντομα μετα την συναντηση, η ΙΒΜ ανακοινωσε την αφοσιωση της στον ανοικτο κωδικα. Η εταιρεια εκτοτε εχει επενδυσει χοντρα στο Apache και στο Λινουξ, διαλαλωντας την υποστηριξη της με το παλιο χιπικο συνθημα «Ελευθερια, Αγαπη, Λινουξ».[57] Οι Oracle, Compaq, Dell, Hewlett Packard, Intel, και πολλες αλλες, γρηγορα ακολουθησαν. Η συρροη πολυεθνικων εδωσε μια ωθηση στην αναπτυξη μικρομεσαιων επιχειρησεων, οπως η Red Hat και η MySQL, που ειδικευονται σε προϊοντα ΕΛΛΑΚ και υπηρεσιες.
Σημερα, σχεδον καθε μεγαλη εταιρεια υπολογιστων, με αξιοσημειωτη εξαιρεση την Microsoft, παρεκλινει απο την πορεια της για να διπλαρωσει την κοινοτητα των χακερς.[58] Ειναι ευλογο να υποθεσουμε οτι η συνθεση της κοινοτητας των χακερς εχει μετασχηματιστει απο την προσφατη εισροη επιχειρηματικων κεφαλαιων. Μια μελετη 287 εργων ΕΛΛΑΚ εκτιμησε οτι περιπου το 40% ολων των συντελεστων ειναι ειτε αμεσα αμοιβομενοι για την εκτελεση της εν λογω εργασιας ή παροτρυνονται απο τους εργοδοτες τους να συμμετεχουν σε εργα ελευθερου λογισμικου κατα τις ωρες γραφειου. Επιπροσθετως, περιπου το 58% των ερωτηθεντων ηταν εργαζομενοι πληρης απασχολησης στην βιομηχανια υπολογιστων. Ενα αλλο 20% ηταν φοιτητες υπολογιστων.[59] Λαμβανοντας αυτα υπ'οψιν, δεν ειναι αδικαιολογητο να κοιταξουμε την κοινοτητα ΕΛΛΑΚ ως μια λεκανη για την παροχη ισοβιας μαθησης σε εργαζομενους. Ενω αυτες οι παρατηρησεις ειναι συμφωνες με αλλες μελετες που αναφερουν την σημαντικη αναμιξη μισθωτων σε αναπτυξιακες κοινοτητες εθελοντων, αυτη η δημοσκοπηση ειναι ενδιαφερουσα για εναν ακομη λογο, αφου καταγραφει ιχνη δυσαρεσκειας εκ των εργαζομενων. Περιπου 17% απο τους ερωτηθεντες ειπαν οτι δουλευουν πανω σε εργα ΕΛΛΑΚ χωρις να το γνωριζουν οι προϊσταμενοι τους. Αυτο το ευρημα μας προειδοποιει να μην πηδηξουμε στο συμπερασμα οτι η εκτεταμενη αντιπροσωπευση εταιριων στην κοινοτητα των χακερς μεταφραζεται αυτοματως σε επιχειρηματικο ελεγχο επι αυτων των δραστηριοτητων.
Ο επιχειρηματικος εναγκαλισμος του αναπτυξιακου μοντελου του ΕΛΛΑΚ πρεπει να ειδωθει σε συναρτηση με το ιστορικο της αναδομησης της αγορας εργασιας. Κυριο χαρακτηριστικο αυτης της αναδομησης ειναι η εξαλειψη του διαχωριστικου συνορου μεταξυ καταναλωτων και παραγωγων. Μια τετοια ταση ειχαν εισηγηθει ηδη απο το 1980 οι μελλοντολογοι με την φραση «η αυγη του παρα-ναλωτη (prosumer)».[60] Σημερα, ειναι κανονιστικη αρχη της κριτικης της πνευματικης ιδιοκτησιας να τοποθετει τις διαμαχες που περιβαλλουν τον νομο περι copyright υπο το πρισμα των ενεργων καταναλωτων και οπαδων. Μελλοντολογοι και κριτικοι αναμενουν οτι οι οπαδοι θα επιφερουν μια πιο δημοκρατικη, συμμετοχικη μορφη μιντια-κης καταναλωσης. Εγκωμιαζουν τον αλτρουισμο των κοινοτητων που δουλευουν μαζι. Ελαχιστα καλυμενο κατω απο τις φανφαρες ειναι το τελικο κριτηριο του κερδους. Οι επιχειρηματικοι γκουρου ειναι περισσοτερο ειλικρινεις: εδω η ευκαιρια να πλουτισεις γρηγορα εγγραφοντας την κοινοτητα δηλωνεται χωρις υπεκφυγες.[61] Ετσι γινεται ολοφανερο οτι αυτη η ταση συνορευει με περισσοτερο οικεια πειραματα πανω σε γνωστες απατεωνιες οπως τα παρτυ με ταπερς, το δικτυακο μαρκετινγκ και οι πυραμιδες. Κοινο τους σημειο ειναι οτι εμπλεκουν τον καταναλωτη στην προωθηση και αναπτυξη του προϊοντος. Οπως εχουν επισημανει στο παρελθον διαφορες κριτικες φωνες, οι εργασιες ανατιθενται εξωτερικως στο πληθος[62] σε μια οικονομια που ολοενα και περισσοτερο στηριζεται στην απληρωτη εργασια εθελοντων και χρηστων.[63]
Οι εταιρειες ΕΛΛΑΚ παρεχουν μια καλη αφετηρια για την θεωρηση της καταστασης που εχει περιγραφθει ποικιλοτροπως ως η «αληθινη υπαγωγη της κοινωνιας» ή το «κοινωνικο εργοστασιο». Δεν πιστευουμε οτι ως αποτελεσμα η οικονομια εχει καταστει ανεπιδεκτη μετρησεως.[64] Απεναντιας, η επικερδεια των εταιρειων ΕΛΛΑΚ μπορει να αναλυθει με την θεωρια της αξιας του Μαρξ. Η Red Hat παραδειγματιζει αυτο που μπορει να αποκαλεστει ενα επιχειρηματικο μοντελο «πλεοναζωντος κερδους». Μια ακρογωνιαια λιθος στην οικονομικη θεωρια του Μαρξ ειναι οτι η εργασια ειναι η πηγη της υπεραξιας. Επιπροσθετως, η υπεραξια που ο καπιταλιστης μπορει να συσσωρευσει εξαρταται απο τον αριθμο των εργατων που θετει σε κινηση. Ο Μαρξ αναγνωρισε την πιθανοτητα ωστοσο για τον καπιταλιστη να αποκτησει περισσοτερη υπεραξια: ενιοτε ο καπιταλιστης καταφερνει να τοποθετησει την επιχειρηση του τοσο ευνοϊκα που η υπεραξια εργατων μισθωμενων απο ανταγωνιστες καταληγει στις τσεπες του. Το πλεον γνωστο παραδειγμα συνιστα ο καπιταλιστης που εφευρισκει μια ανωτερη τεχνικη παραγωγης αγαθων. Η δαπανη για την παραγωγη του εμπορευματος πεφτει κατω απο το κοινωνικο μεσον ορο, δηλαδη το μεσο κοστος που οι ανταγωνιστες επωμιζονται οταν παραγουν το εμπορευμα. Τα εμπορευματα παραγονται σε διαφορετικα επιπεδα κοστους αλλα αφου ειναι ομοια, ολα πουλιουνται στην ιδια αγορα με την ιδια τιμη. Ετσι ο πιο αποδοτικος καπιταλιστης (που παραγει το εμπορευμα με το πιο χαμηλο κοστος) κερδιζει το ωφελος της αποδοτικοτητας του ως δωρο απο τους αλλους καπιταλιστες. Αυτο το δωρο ειναι γνωστο ως «πλεοναζων κερδος». Το πλεονεκτημα ειναι εφημερο καθως οι υπολοιποι καπιταλιστες θα προσπαθησουν να μιμηθουν τον εφευρετη. Οταν η πλειοψηφια εχει υιοθετησει την νεα τεχνικη, το μεσο κοστος παραγωγης θα προσαρμοστει στο νεο σημειο ισορροπιας. Το πλεοναζων κερδος εξανεμιζεται για τον μεμονωμενο καπιταλιστη. Δεν ειναι ωφελη αποδοτικοτητας σε απολυτους ορους που παρεχουν το ζητουμενο μετρο συγκρισης. Ειναι ωφελη αποδοτικοτητας σε σχεση με αλλους παραγωγους. Το κυριο σημειο εδω ειναι οτι το πλεοναζων κερδος υφισταται εξ'ορισμου ως μια αποκλιση απ' το φυσιολογικο μετρο αποδοσης.
Η υπαρξη των επιχειρηματικων μοντελων ΕΛΛΑΚ μπορει να κατανοηθει ως μια παραλλαγη αυτου του θεματος. Εταιρειες οπως η Red Hat μισθωνουν εργατες για να εξατομικευσουν προϊοντα ΕΛΛΑΚ στις προτιμησεις της πελατειας τους και να παρεχουν υπηρεσιες υποστηριξης επι αυτων. Αυτες οι δραστηριοτητες παραγουν ενα μετριο ποσο υπεραξιας. Η εισροη μισθωτης εργασιας ειναι οριακη σε συγκριση με το τεραστιο ποσο εθελοντικης εργασιας που υπεισερχεται στην συγγραφη του βασικου κορμου του κωδικα. Η δωρεαν εργασια δεν ειναι ομως αυτοματως απαλλαγμενη απο αξια. Εχει αξια αν «κοπιαρει» και υποκαθιστα την μισθωτη εργασια που επιτελειται αλλου στην οικονομια. Με αλλα λογια, η αξια της αμισθης εργασιας των δημιουργων ΕΛΛΑΚ υφισταται σε σχεση με την μισθωτη εργασια των απασχολουμενων σε επιχειρησεις προγραμματιστων. Αμφοτεροι δουλευουν για την ευρεση λυσεων σε παρομοια προβληματα. Οσο το κοινωνικ
Περισσότερα... »
02:03
»
Πολιτική Επικαιρότητα
Μ. ΧΡΥΣΟΧΟΪΔΗΣ & ΣΠ. ΒΟΥΓΙΑΣ ΤΙΘΕΝΤΑΙ ΥΠΟ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΕΠΙΤΗΡΗΣΗ ΚΑΙ ΑΜΦΙΣΒΗΤΗΣΗ
Προς τους κ.κ. Μ. Χρυσοχοΐδη και Σπ. Βούγια
Κοινοποίηση: κ. Γεώργιο Παπανδρέου,
Πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ και της Κυβέρνησης
Χθες, Παρασκευή 9 Οκτωβρίου 2009 και επί πολλές ώρες της ημέρας, ευάριθμες και εξοπλισμένες με πολεμικά όπλα αστυνομικές δυνάμεις, αποτελούμενες από εκατοντάδες πάνοπλους αστυνομικούς, οι οποίες θύμιζαν κατά τον αριθμό, την εξάρτιση και την δράση στρατό κατοχής, διενήργησαν εκτεταμένες επιχειρήσεις στην περιοχή των Εξαρχείων. Εξευτελιστικοί έλεγχοι με πολίτες οι οποίοι υποχρεώθηκαν να γονατίσουν και να δεχθούν σωματικούς ελέγχους, δεκάδες προσαγωγές πολιτών, οι οποίοι απολάμβαναν τον καφέ, το ποτό ή το αναψυκτικό τους καθήμενοι σε καταστήματα που λειτουργούν με νόμιμη άδεια της αρχής και τούτο με το πρόσχημα της έλλειψης αστυνομικής ταυτότητας. Ουδείς από αυτούς δεν κατηγορήθηκε ή δεν διαπιστώθηκε ότι έχει τελέσει παράνομες πράξεις.
Έλεγχοι από προφανώς καθ’ ύλην και κατά το νόμο αναρμοδίους αστυνομικούς της Υ.Μ.Ε.Τ. έγιναν και εντός καταστημάτων, παρουσιαζόμενοι ψευδεπίγραφα ως υγειονομικοί. Ουδεμία νόμιμη αρμοδιότητα διενέργειας αστυνομικών ελέγχων έχουν τα όργανα των υπηρεσιών αυτών.
Κ.κ. Χρυσοχοΐδη και Βούγια επειδή μας είναι άγνωστη η επιστημονική σας συγκρότηση και η επαγγελματική σας ιδιότητα σας πληροφορούμε ότι το Σύνταγμα της Ελλάδος στις διατάξεις του για τα ατομικά δικαιώματα και τις σχέσεις κράτους – πολιτών ορίζει τα ακόλουθα:
α) Αρθρο 2§1 : 1. Ο σεβασμός και η προστασία της αξίας του ανθρώπου αποτελούν την πρωταρχική υποχρέωση της Πολιτείας.
β) Αρθρο 5§2: Ολοι όσοι βρίσκονται στην Ελληνική Επικράτεια απολαμβάνουν την απόλυτη προστασία της ζωής, της τιμής και της ελευθερίας τους, χωρίς διάκριση … .
γ) Αρθρο 5§3: Η προσωπική ελευθερία είναι απαραβίαστη. Κανένας δεν καταδιώκεται ούτε συλλαμβάνεται ούτε φυλακίζεται ούτε με οποιονδήποτε άλλο τρόπο περιορίζεται, παρά μόνο όταν και όπως ορίζει ο νόμος.
δ) Αρθρο 25§1: Τα δικαιώματα του ανθρώπου ως ατόμου και ως μέλους του κοινωνικού συνόλου και η αρχή του κοινωνικού κράτους δικαίου τελούν υπό την εγγύηση του Κράτους. Ολα τα κρατικά όργανα υποχρεούνται να διασφαλίζουν την ανεμπόδιστη και αποτελεσματική άσκησή τους.
ε) Αρθρο 25§3: Η αναγνώριση και η προστασία των θεμελιωδών και απαράγραπτων δικαιωμάτων του ανθρώπου από την Πολιτεία αποβλέπει στην πραγμάτωση της κοινωνικής προόδου μέσα σε ελευθερία και δικαιοσύνη.
Το αστικό Σύνταγμα, «σύντροφοι σοσιαλιστές», προστατεύει, έστω ατελώς, τις στοιχειώδεις ανθρώπινες ελευθερίες και τούτο επιτεύχθηκε κατόπιν μακραίωνων και αιματηρών αγώνων των λαών, αρχομένων κατά τα νεότερα ιστορικά έτη από την Γαλλική Επανάσταση και τον Διαφωτισμό. Στην χώρα δε αυτή τα ατομικά δικαιώματα εκπηγάζουν από την αρχαιότητα και τα δημοκρατικά της πολιτεύματα και αποτελούν κεντρικό στοιχείο του ελληνικού πολιτισμού και της πολιτικής παράδοσής μας.
Ποια δικαιολογία μπορεί να έχει ένας «δημοκράτης σοσιαλιστής» όταν εφαρμόζει νόμους της χούντας για να στερεί την ελευθερία από τους πολίτες υπό το πρόσχημα των δήθεν «εξακριβώσεων» και «προσαγωγών»; Οι «προσαγωγές» κύριοι αποτελούν βίαια στέρηση της προσωπικής ελευθερίας, όπως αυτές και οι εξευτελιστικοί σωματικοί έλεγχοι αποτελούν προσβολή της τιμής και της προσωπικότητας και προσβολή της αξίας του ανθρώπου .
Ποίος σας δίδει το δικαίωμα να τρομοκρατείτε πολίτες, να τους υποβάλλετε σε εξευτελιστικούς ελέγχους, σε ψυχική ταραχή και δοκιμασίες και στην υποχρέωση να λαμβάνουν εξευτελιστικές στάσεις σώματος υπό την απειλή όπλων;
Ποιος σας δίδει το δικαίωμα να ανατρέπετε το πρόγραμμά τους και να διαταράσσετε εν γένει την ηρεμία τους;
Πληροφορούμε εσάς, αλλά και τους Ελληνες πολίτες ότι οι έλεγχοι αυτοί είναι αντισυνταγματικοί και πλήρως παράνομοι και η ελάχιστη τυπική νομιμοποίησή τους (έστω και κατά τους αυταρχικούς νόμους της χούντας που εφαρμόζονται) προβλέπει συγκεκριμένο πρόσφατο διαπραχθέν αδίκημα στην περιοχή και περιγραφή πολίτη που να ομοιάζει με αυτή του ελεγχόμενου. Τα στοιχεία αυτά οφείλουν να ανακοινώνουν τα αστυνομικά όργανα στον πολίτη που πρέπει να ελέγχεται με κάθε μέτρο σεβασμού προς την προσωπικότητά του και την δημόσια εικόνα του. Ο δε πολίτης, ο οποίος προς αδίκως και αβασίμως δέχεται την προσβολή αυτή του ελέγχου δικαιούται ηθικής αποκαταστάσεως και υλικής αποζημιώσεως για την βλάβη του.
Κε Χρυσοχοϊδη πληροφορούμαστε από τον τύπο, ότι ερωτηθείς για την στρατιωτικού τύπου επιχείρηση, απαντήσατε για «άβατο των Εξαρχείων, το οποίο πρέπει να σταματήσει και να διαλυθεί και πως οι πολίτες πρέπει να κυκλοφορούν ελεύθεροι και ανέμελοι όπου θέλουν.»
Κε Χρυσοχοΐδη, οι χιλιάδες συμπολίτες μας που διαμένουν και κινούνται καθημερινά στην περιοχή των Εξαρχείων αποτελούν περίτρανη απόδειξη του γεγονότος ότι δεν υφίσταται κανένα «άβατο». Αυτοί δε οι πολίτες, οι θαμώνες, είναι συχνότατα ενδεδυμένοι με κοστούμια και γραβάτες, χωρίς κανείς (εκτός των οργάνων σας) να τους ενοχλεί. Εκτός και εάν ενοχλείται η προσφιλής σε εσάς και άλλους «συντρόφους» πλατεία Κολωνακίου και οι θαμώνες της, από την παρακείμενη ύπαρξη πολιτών άλλου «επιπέδου».
Κ.κ. Χρυσοχοΐδη και Βούγια, πρέπει να αντιληφθείτε ότι οι μέθοδοι και οι αιτιολογίες που χρησιμοποιείτε είναι οι αυτές στην φύση τους με τις αιτιολογίες που χρησιμοποιούν οι Ισραηλινοί για να επιτίθενται και να δολοφονούν αμάχους στην Γάζα και σε άλλα σημεία της Παλαιστίνης, οι Η.Π.Α. και οι λοιπές ιμπεριαλιστικές δυνάμεις για να πραγματοποιούν δολοφονικές εκστρατείες, καταλήψεις χωρών και δολοφονίες πολιτών. Σε τίποτα δεν διαφέρουν στην φύση και την αιτιολογία τους.
Θα πρέπει δε να σας πληροφορήσουμε και πάλι, «αγαπητοί σύντροφοί», ότι τα μέτρα σας φέρουν «προληπτικόν» χαρακτήρα κατά την επιστημονική τους θεώρηση. Κατά την ίδια την επιστήμη του διοικητικού δικαίου τα μέτρα «προληπτικού» χαρακτήρα έναντι των πολιτών, αποτελούν το χαρακτηριστικότερο στοιχείο των ολοκληρωτικών καθεστώτων.
Τέλος και κυρίως «σύντροφοι, δημοκράτες και σοσιαλιστές» η παράταξή μας ονομάστηκε και ονομάζεται «δημοκρατική παράταξη» (σε αντιδιαστολή με την «δεξιά») για τους αγώνες της υπέρ των δημοκρατικών ελευθεριών και δικαιωμάτων των πολιτών, υπέρ των θεμελιωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων: του habeas corpus, του σεβασμού της προσωπικότητας, της ελευθερίας και των ιδεών, της ελευθερίας κίνησης και του συνόλου των δικαιωμάτων που αναγνωρίζονται από τον διεθνή νομικό πολιτισμό, ανεξαρτήτως πολιτικών πεποιθήσεων, φυλής, χρώματος, οικονομικού status και οποιασδήποτε διάκρισης. Στον αντίποδα της δημοκρατικής παράταξης βρισκόταν πάντοτε το κράτος και το παρακράτος των «χωροφυλάκων», της βίας και της τρομοκρατίας έναντι των πολιτών, το κράτος της αυθαιρεσίας και των διακρίσεων. Οι πρακτικές του κράτους της δεξιάς ήταν και παραμένουν αυτές που εφαρμόσατε χθες στην περιοχή των Εξαρχείων και σε τίποτα δεν διαφέρουν. Πληρώσαμε με πολύ αίμα και διώξεις σε αυτή την χώρα την υπεράσπιση των δημοκρατικών δικαιωμάτων κάθε πολίτη για να δεχθούμε τώρα το όνειδος από τέτοιες επιλογές σας.
Τιμήσαμε και τιμούμε τις ελευθερίες και τα δικαιώματα όλων των πολιτών και τούτο είναι ένα συστατικό στοιχείο της παράταξής μας.
Κύριοι, δεν έχετε κανένα δικαίωμα να ευτελίζετε και να ακυρώνετε τους αγώνες γενιών και γενιών Ελλήνων, τους αγώνες της γενιάς του 1-1-4, των Λαμπράκηδων, του «γέρου της Δημοκρατίας», τους αγώνες του ΠΑΚ και του αντιδικτατορικού αγώνα, τον αγώνα του Πολυτεχνείου, του ΠΑΣΟΚ και των υπόλοιπων δημοκρατικών ανθρώπων και δυνάμεων της χώρας. Μήπως υπό τις αυτές αιτιολογίες και πρακτικές δεν κινήθηκε κατά της παράταξής μας και κατά των αγωνιστών μας, η δεξιά και η ακροδεξιά ;
Σας απαγορεύουμε τον σταλινισμό και κάθε είδους ολοκληρωτισμό, κύριοι.
Δεν δεχόμαστε ως μέλη και φίλοι του ΠΑΣΟΚ να εξευτελιζόμαστε από τις πράξεις σας και να καθιστάμεθα αντικείμενο χλεύης, λοιδοριών και ιδεολογικών επιθέσεων για τις πράξεις σας. Δεν δικαιούστε να μας φέρνετε σε αυτή την κοινωνική και πολιτική θέση και εάν δεν μπορείτε να το εννοήσετε παραιτηθείτε πάραυτα. Ούτε βεβαίως μπορούμε να ανεχθούμε συμπεριφορές σας που ακυρώνουν τα δημοκρατικά δικαιώματα των πολιτών, προσβάλουν τις αξίες μας και την παράταξή μας, την ευτελίζουν και θέτουν θρυαλλίδες για την επανάληψη γεγονότων, όπως αυτά του περασμένου Δεκεμβρίου.
Κύριοι, οι ενέργειές σας είναι απολύτως αντίθετες με της αρχές της δημοκρατίας και του σοσιαλισμού και ευθέως αντίθετες με τις καταστατικές αρχές του ΠΑΣΟΚ.
Κύριοι τίθεστε αυτομάτως με τις ενέργειές σας υπό δημοκρατική αμφισβήτηση και επιτήρηση και επί επαναλήψει θα τεθείτε αυτομάτως και εκτός της δημοκρατικής σοσιαλιστικής παρατάξεως.
Το γεγονός ότι η πρώτη επιλογή σας ως νέοι υπουργοί μιας νέας κυβέρνησης ήταν οι στρατιωτικού τύπου βίαιες προληπτικές επιδρομές κατά πολιτών με μοναδική αιτιολογία και λόγο τον τόπο, όπου ευρίσκονταν (αντί π.χ. να ρυθμίσετε τα αρύθμιστα και ρυπογόνα φανάρια κυκλοφορίας στις μεγαλουπόλεις ή να στραφείτε στην δίωξη του κοινού εγκλήματος) φανερώνει τις θέσεις και τις προθέσεις σας. Ποία σχέση μπορούν να έχουν οι ενέργειές σας και η κρατική τρομοκρατία με την δημοκρατική παράταξη; Με ποιο δικαίωμα και με ποια πολιτική νομιμότητα σύρονται οι πολίτες ή υποχρεώνονται υπό την απειλή όπλων να γονατίζουν; Τι συμβολίζει η μόνιμη και επί έτη παρουσία σε κεντρικότατα σημεία των Αθηνών και μακράν των Εξαρχείων, δεκάδων αστυνομικών οπλισμένων με πολεμικά αυτόματα όπλα; Μήπως είναι επίδειξη ισχύος του ανασφαλούς κράτους και όσων αυτών πρεσβεύει; Ποια είναι η εικόνα της πόλεως των Αθηνών; Μήπως πρόκειται περί πόλεως εν καταλείψει ή διατελούσας υπό στρατιωτικό νόμο;
Επαναλαμβάνουμε και αυτή είναι η πρώτη και η τελευταία μας προειδοποίηση, βρίσκεστε ήδη υπό δημοκρατική πολιτική αμφισβήτηση και επιτήρηση και δεν θα ανεχθούμε ως ελεύθεροι πολίτες και ως δημοκράτες σοσιαλιστές καμία παρέκκλιση από τις αρχές μας και κανένα νέο όνειδος από την συμπεριφορά και τις εντολές σας. Εμείς θα σας απομακρύνουμε από την παράταξη και από την ίδια την εξουσία που σας δώσαμε ως κοινωνία.
Υ.Γ. Σύντροφε πρόεδρε του ΠΑΣΟΚ , εσύ ο εγγονός του Γέρου της Δημοκρατίας, εσύ που έζησες την αστυνομική τρομοκρατία από παιδί, εσύ που είδες τις διώξεις και τις εξορίες, εσύ ο γιός του Ανδρέα είναι δυνατόν να ανέχεσαι την επιβολή αστυνομικής βίας, την κατάλυση και καταπάτηση θεμελιωδών δικαιωμάτων και ελευθεριών, για τις οποίες επί δεκαετίες αγωνίστηκε και αγωνίζεται η παράταξή μας και είναι η ειδοποιός διαφορά της από την παράταξη της κρατικής βίας, της καταστολής και του παρακράτους;
Ζητούμε την λήψη άμεσων μέτρων
Μέλη και φίλοι του ΠΑΣΟΚ
Περισσότερα... »
23:07
»
Πολιτική Επικαιρότητα
Αρβανίτες : Έλληνες ή Αλβανοί;
Ημερομηνία δημοσίευσης: Παρασκευή, 9 Οκτωβρίου, 2009 Δημοσίευση
Οι Αρβανίτες (στην αρβανίτικη γλώσσα: arbërorë ή arbëreshë) θεωρούνται οι απόγονοι μεταναστών από το Άρβανον (περιοχή της σημερινής κεντρικής και νότιας Αλβανίας), οι οποίοι εγκαταστάθηκαν σε περιοχές της κεντρικής και νότιας Ελλάδας κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα, κυρίως μεταξύ του 13ου αιώνα και του 15ου αιώνα. Οι Αρβανίτες έπαιξαν κυρίαρχο και ουσιαστικό ρόλο τόσο κατά τη διάρκεια της Eλληνικής Επανάστασης του 1821 όσο και στη διαμόρφωση του ελληνικού κράτους στη συνέχεια.
Πρωτοαναφέρονται στο βιβλίο της Άννας Κομνηνής, «Αλεξιάδα». Το βιβλίο ασχολείται με τις ταραχές στην περιοχή του Αρβάνου που προκάλεσαν οι Νορμανδοί κατά τη διάρκεια της βασιλείας του πατέρα της, Αυτοκράτορα Αλέξιου Α’ Κομνηνού (1081 –1118). Στην «Ιστορία» (1079 –1080 μ.Χ.), ο Βυζαντινός ιστορικός Μιχαήλ Ατταλιάτης ήταν ο πρώτος που ανέφερε τους Αλβανούς ως έχοντες λάβει μέρος σε εξέγερση εναντίον της Κωνσταντινούπολης το 1043 μ.Χ. και τους Αρβανίτες ως υποτελείς του Δούκα του Δυρραχίου.
Σύμφωνα με μια θεωρία η λέξη Αρβανίτης έχει κοινή προέλευση με τη λέξη «Αλβανός», με αλλαγή των συμφώνων ρ-λ.
Στους περισσότερους Αρβανίτες δεν αρέσει καθόλου να τους λένε Αλβανούς.
Στη δεκαετία του 1990 ο Αλβανός Πρόεδρος Σαλί Μπερίσα (Sali Berisha) περιέγραψε τους Αρβανίτες σαν μια αλβανική μειονότητα στην Ελλάδα, προκαλώντας την οργισμένη αντίδραση των Αρβανιτών στα ελληνικά μέσα ενημέρωσης.
Σύμφωνα με τον Αριστείδη Κόλλια, μερικοί Αρβανίτες στο βορειοδυτικό τμήμα της Ηπείρου παραδοσιακά αυτοαποκαλούνται και με την ονομασία Shqiptár, χωρίς να επικαλούνται αλβανική εθνική συνείδηση (Σκιπτάρ=οπλοφόρος (από το λατινικό scipio που σημαίνει ράβδος (εκ του σκήπτρο) και skapt=δόρυ). Οι Αλβανοί αποκαλούν έτσι τους εαυτούς τους σήμερα και την χώρα τους Σκηπερία (Republika e Shqipërisë), αν και προσπαθούν να ταυτίσουν τη λέξη σκιπτάρ=οπλοφόρος με την λέξη σκιπόνιε που σημαίνει αετός). Η λέξη αυτή χρησιμοποιείται επίσης σε μερικά χωριά της Θράκης, όπου οι Αρβανίτες μετανάστευσαν από τα βουνά της Πίνδου κατά τον 19ο αιώνα. Από την άλλη μεριά αυτή η λέξη είναι παντελώς άγνωστη στο κύριο σώμα των Αρβανιτών της νότιας Ελλάδας.
Καταγωγή των Αρβανιτών
Για την καταγωγή των Ελλήνων Αρβανιτών υπάρχουν πολλές θεωρίες οι περισσότερες από τις οποίες δεν είναι και τόσο αξιόπιστες. Η γνώση που έχουμε είναι κατά κύριον λόγον ιστορική και όχι καθαρά επιστημονική. Οι Αρβανίτες ξεκίνησαν από την περιοχή του Αρβάνου (σημερινή Αλβανία). Η περιοχή της σημερινής Αλβανίας είναι η αρχαία Ιλλυρία. Οι Αρβανίτες ήρθαν στην Ελλάδα πριν από την Οθωμανική κατάκτηση και δεν εδέχθησαν την επιρροή της οθωμανικής κυριαρχίας στους λαούς της περιοχής στο ζήτημα της θρησκείας και της κουλτούρας.
Η Αρβανίτικη γλώσσα είναι η γλώσσα που μιλιόταν στην περιοχή της Ιλλυρίας πριν την Οθωμανική κατάκτηση γι’ αυτό και διαφέρουν από τα αλβανικά σε σημαντικό βαθμό. Είναι χαρακτηριστικό ότι οι σημερινοί Αλβανοί χαρακτηρίζουν την αρβανίτικη γλώσσα ως αρχαία αλβανικά. Είναι αξιοσημείωτο επίσης ότι η αρβανίτικη γλώσσα χρησιμοποιεί ελληνικό συντακτικό κι ως γνωστόν το συντακτικό, γλωσσικά δεν «δανείζεται».
Να σημειωθεί εδώ ότι οι μετανάστες εκείνοι, ποτέ δεν ονόμασαν τους εαυτούς τους Αρβανίτες. Αρβανίτες τους ονόμασαν οι γηγενείς της Ελλάδας, όπως συνήθως ονομάζουν κάποιον που πάει από άλλο μέρος, κατά το Σοφικίτες, Βατικιώτες, Υδραίοι, Ποριώτες και άλλοι, από τον τόπο προέλευσης.
Σήμερα οι απόγονοι των Ελλήνων-Αρβανιτών που εγκαταστάθηκαν στην Ελλάδα πριν 650 χρόνια, έστω κι αν κάνουν αρβανίτικους Συνδέσμους και Συλλόγους, δεν δέχονται καν ότι είναι Αρβανίτες-Αλβανοί, αλλά Έλληνες από την Αλβανία.
Από αυτούς τους Έλληνες–Αρβανίτες, που πολλοί εξακολουθούν να χρησιμοποιούν την αρβανίτικη διάλεκτο και στις μέρες μας για τη συνεννόησή τους με τους σημερινούς Αλβανούς οικονομικούς μετανάστες, προήλθε μεγάλος αριθμός αγωνιστών του 1821, όπως αναφέρουν διάφορες πηγές, μεταξύ των οποίων οι:
Ανδρέας Μιαούλης ή Ανδρέας Βώκος, ναύαρχος, αργότερα πολιτικός.
Μάρκος Μπότσαρης, Σουλιώτης αγωνιστής και μέλος της Φιλικής Εταιρείας, σκοτώθηκε το 1823 από Τουρκαλβανούς, στο Καρπενήσι. Και φυσικά, Κίτσος Τζαβέλλας, και γενικώς όλοι οι Σουλιώτες.
Λασκαρίνα Μπουμπουλίνα, η μόνη γυναίκα μέλος της Φιλικής εταιρίας (το καράβι της μάλιστα το βάφτισε με το αρχαιοελληνικό όνομα «Αγαμέμνων»).
Παύλος Κουντουριώτης, ναύαρχος, αργότερα Πρόεδρος της Δημοκρατίας.
Θεόδωρος Πάγκαλος, στρατηγός και δικτάτορας.
Αλέξανδρος Κορυζής, Πρωθυπουργός του ‘41, και άλλοι.
Eπίσης είναι γνωστό ότι ο Αλή Πασάς των Ιωαννίνων, στο πλαίσιο της πολιτικής του που ήθελε να εξουσιάζει ένα ελληνο-αλβανικό βασίλειο, είχε στην υπηρεσία του πολύ κόσμο, οι οποίοι βέβαια μίλαγαν αρβανίτικα, και μπορούμε να υποθέσουμε ότι ήταν αρβανίτες. Αυτοί ήταν οι μετέποιτα οπλαρχηγοί της επανάστασης του 1821, όπως ο Γεώργιος Καραϊσκάκης, Οδυσσέας Ανδρούτσος, Αθανάσιος Διάκος, και πολλοί άλλοι.
Ιλλυρική καταγωγή
Μια από τις απόψεις για την καταγωγή των Αρβανιτών, είναι ότι οι Αρβανίτες που ήρθαν εγκαταστάθηκαν στην Ελλάδα, ήταν αμιγή ιλλυρικά φύλα, δηλαδή Αλβανοί (αν και για πολλούς οι σύνδεση των σημερινών Αλβανών με τους αρχαίους Ιλλυριούς είναι αρκετά συζητήσιμη*), οι οποίοι με το πέρασμα των αιώνων εξελληνίστηκαν και αναμείχθηκαν με τον ελληνικό πληθυσμό, με αποτέλεσμα την ανάπτυξη ελληνικής εθνικής συνείδησης. Οι αντιδράσεις σε αυτή την εκδοχή προέρχονται κυρίως από τους ίδιους τους Αρβανίτες οι οποίοι στην συντριπτική πλειοψηφία δεν δέχονται την περίπτωση της αλβανικής καταγωγής ενώ κατά τη διάρκεια της Ελληνικής Επανάστασης του 1821, με το όνομα Αρβανίτες ονομάζονταν οι Αλβανοί που πολεμούσαν στο πλευρό των Τούρκων κατά των Ελλήνων, δηλαδή οι λεγόμενοι Τουρκαλβανοί, που σημαίνει ότι η ονομασία αυτή δεν χρησιμοποιούνταν για να δηλώσει τους αλβανόφωνους Έλληνες
**.Πελασγική καταγωγή
Η άποψη περί καταγωγής των Αρβανιτών από τους προέλληνες Πελασγούς, υποστηρίζεται κυρίως από την αλβανική πλευρά και από κάποιους Αρβανίτες συγγραφείς και μελετητές. Έτσι τονίζεται η πελασγική καταγωγή όχι μόνο των Αρβανιτών αλλά και των Αλβανών καθώς και η ταύτιση των αρβανίτικων με τη γλώσσα των Πελασγών, με σκοπό να προβληθεί η άποψη ότι οι το αλβανικό έθνος αποτελεί τον αρχαιότερο πληθυσμό των Βαλκανίων, πριν ακόμα την έλευση των Ελλήνων, και ότι οι Αρβανίτες είναι οι πραγματικοί ιθαγενείς του Ελλαδικού χώρου τους οποίους οι Έλληνες συνάντησαν ως Πελασγούς, κατά την κάθοδο τους. Αυτή η εκδοχή όμως στερείται ρεαλιστικότητας, αφού δεν είναι δυνατόν μετά από τρεις και πλέον χιλιετίες να διασώθηκαν πελασγικοί πληθυσμοί στην Ελλάδα.
Καταγωγή από τους Τόσκηδες
Μια δημοφιλής θεωρία είναι αυτή που ανάγει την καταγωγή των Αρβανιτών, στους Τόσκηδες της νότιας Αλβανίας, οι οποίοι αποτελούν τη μία από τις δύο μεγάλες εθνικές ομάδες των Αλβανών (η άλλη είναι οι Γκέγκηδες, που ζουν στην βόρεια Αλβανία). Ως γνωστόν, υπάρχει έντονη διαφοροποίηση ανάμεσα στους Γκέγκηδες και τους Τόσκηδες από φυλετικής και πολιτισμικής άποψης (οι Τόσκηδες θεωρούν τους Γκέγκηδες άξεστους, αμόρφωτους και κατώτερους πολιτισμικά), ενώ η τόσκικη και η γκέγκικη διάλεκτος παρουσιάζουν μεγάλες διαφορές, έτσι ώστε οι Γκέγκηδες να θεωρούνται οι πραγματικοί απόγονοι των Ιλλυριών, ενώ οι Τόσκηδες να θεωρούνται απόγονοι εξαλβανισμένων ελληνικών φύλων της Ηπείρου, δηλαδή Ελλήνων οι οποίοι ζώντας ανάμεσα σε αλβανικά φύλα υιοθέτησαν και προσάρμοσαν στις ανάγκες τους την αλβανική γλώσσα, αναμειγνύοντας και στοιχεία από την ελληνική, δημιουργώντας έτσι την αρβανίτικη διάλεκτο. Οι Αρβανίτες λοιπόν, σύμφωνα με πολλούς μελετητές, αποτελούν τους Τόσκηδες που μετανάστευσαν από την Βόρεια Ήπειρο στην Ελλάδα. Η εκδοχή αυτή εξηγείται από το γεγονός ότι οι Αρβανίτες μπορούν να συνεννοηθούν σε κάποιο βαθμό μιλώντας αρβανίτικα μόνο με τους Τόσκηδες, ενώ η συνεννόηση με τους Γκέγκηδες είναι αδύνατη, όπως επίσης και από το ότι η αρβανίτικη γλώσσα περιέχει πλήθος αρχαϊκών στοιχείων της ελληνικής.
Δωρική καταγωγή
Έχει διατυπωθεί η άποψη, η οποία όμως δε στηρίζεται πουθενά, ότι οι Αρβανίτες είναι απόγονοι των δωρικών ελληνικών φύλων. Οι υποστηρικτές της φανταστικής αυτής άποψης προσπαθούν και εφευρίσκουν ομοιότητες στην κουλτούρα μεταξύ Αρβανιτών και Δωριέων. Οι Αρβανίτες ήταν λαός σκληρός, πολεμοχαρής και λιτός, με κύρια απασχόληση την κτηνοτροφία (χαρακτηριστικό δωρικό στοιχείο) και την αγροτιά. Κοινωνία κλειστή μη δεχόμενη επιμειξίες. Οι διάφορες φατρίες είναι μια ακόμη δωρική μορφή κοινωνικής συγκρότησης. Τα ελληνικά αρβανίτικα από μελέτες που έχουν γίνει περιέχουν πλήθος ομηρικών λέξεων, η δε δομή της γλώσσας είναι λιτή και «βαριά». Είναι πολύ πιθανό να πρόκειται για μία δωρική γλώσσα αρχαϊκού τύπου.
Πάρα πολλά κοινά στοιχεία παρουσιάζουν οι Έλληνες Αρβανίτες με τους Σφακιανούς της Κρήτης και από φυλετικής απόψεως και από πλευράς κουλτούρας. Είναι γνωστό ότι οι Σφακιανοί προέρχονται από τους Δωριείς και κύριο χαρακτηριστικό τους είναι ότι ασχολούνται με την κτηνοτροφία καθώς επίσης και ότι είναι ανυπότακτοι και πολεμοχαρείς, ενώ έχουν ενδογαμική τάση. Ακόμα το κύριο μουσικό όργανο της Κρήτης είναι η λύρα, το όνομα της οποίας υποτίθεται ότι προέρχεται από την λέξη Ιλλυρία, τόπο καταγωγής των Δωριέων. Ακόμα η ύπαρξη των φατριών-οικογενειών στους Σφακιανούς είναι ένα ακόμα χαρακτηριστικό κοινό στοιχείο με τους Αρβανίτες όπως και η βεντέτα η οποία στους σημερινούς Αρβανίτες υπάρχει πολύ λιγότερο σε αντίθεση με τους Σφακιανούς όπου έχει διατηρηθεί. Ένα ακόμη χαρακτηριστικό στοιχείο μεταξύ Σφακιανών και Αρβανιτών είναι ορισμένα ενδυματολογικά στοιχεία τα οποία θα λέγαμε δωρικά. Η χαρακτηριστική μαύρη ενδυμασία των Σφακιανών έχει διατηρηθεί ατόφια μέχρι και σήμερα. Στους Έλληνες Αρβανίτες τα παλαιότερα χρόνια συναντούμε τα μαύρα σκουφιά, χαρακτηριστικό των Αρβανιτών των παλαιότερων χρόνων. Από μία ατόφια μαρτυρία του 19ου αιώνα αναφέρεται ότι τρεις Αρβανίτες είχαν πάει σε μία Μονή για να γίνουν μοναχοί. Ο ηγούμενος της Μονής μόλις τους είδε κατάλαβε αμέσως ότι ήταν Αρβανίτες απο τα χαρακτηριστικά μαύρα σκουφιά τους.
Στο «Λεξικό Εθνών – Εθνοτήτων – Λαών» του Γιόζεφ Βολφ, αναφέρονται τα παρακάτω:«Αρβανίτες ή Αλβανοί: Λαός που διαμορφώθηκε στο χώρο της σημερινής Αλβανίας τους πρώτους μ.Χ. αιώνες. Ο Κλαύδιος Πτολεμαίος (πέθανε το 160-168 μ.Χ.) αναφέρει μια φυλή στην Ιλλυρία με το όνομα Άλβανες, που ζούσε στο χώρο μεταξύ Δυρραχίου και Δίβρης. Είναι φανερό ότι πρόκειται για ένωση πατριών που συγκροτήθηκε για αυτοάμυνα. Αυτή η ένωση ενισχύεται πολύ την εποχή των μεγάλων βαρβαρικών επιδρομών του 4ου-7ου μ.Χ. αιώνα. Τότε, στην περιοχή θα εισβάλουν σλαβικά φύλα που θα καταστρέψουν τις πόλεις. Μεγάλο μέρος των κατοίκων αυτών των πόλεων καταφεύγει στα βουνά και πυκνώνει τις γραμμές των Αλβανών, οι οποίοι φυσικά αντιστέκονται και αποκρούουν τους Σλάβους. Στις αρχικές ιλλυρικές πατριές, που συγκρότησαν τους Αλβανούς ή Αρβανίτες, προστέθηκαν τώρα και στοιχεία των παραλίων, ελληνικά, ρωμαϊκά κ.λπ. Οι Αλβανοί ή Αρβανίτες ενισχύονται ακόμα περισσότερο στην περίοδο της βουλγαρικής επέκτασης. Είναι καθαρά ποιμενικές πατριές, που κρατούν το όπλο στο χέρι. Οι Βυζαντινοί θα τους χρησιμοποιήσουν ως κλεισουράρηδες, φύλακες στα ορεινά μέρη. Θα ξεχωρίσουν τρεις διαφορετικές ομάδες: Οι Γκέγκηδες, οι Τσάμηδες και οι Τόσκηδες, με μια μικρότερη υποδιαίρεση, τους Λιάπηδες. Δε συγκρότησαν έθνος, παρόλο που είχαν βρεθεί από νωρίς μπροστά σε κοινό εχθρό. Στα χρόνια της Φραγκοκρατίας, οι αρβανίτικες πατριές χρησιμοποιούνται ως στρατός στα φεουδαρχικά κρατίδια που συγκροτήθηκαν στον ελλαδικό χώρο. Τον 14ο αιώνα οι ένοπλοι αυτοί Αρβανίτες που είχαν εγκατασταθεί σʼ όλη την οροσειρά της Πίνδου εξεγείρονται, ανατρέπουν την εξουσία στην Ήπειρο και δημιουργούν τρία κρατίδια: των Μπουαίων με κέντρο το Αγγελόκαστρο, των Λιοσαίων με κέντρο την Άρτα και του Κάρολου Τόπια, που καταλάμβανε τη Β. Ήπειρο και μέρος της Αλβανίας. Αργότερα η φατρία του Μπούα Σπάτα θα αποικίσει την Αττική στη θέση που βρίσκονται σήμερα τα Σπάτα το Κορωπί και το Μαρκόπουλο, ενω η φάρα του Λιόσα θα αποικίσει την Αττική στη θέση που βρίσκεται σήμερα τα Λιόσα και το Μενίδι.
Με τη διάλυση αυτών των κρατιδίων οι πολεμικές πατριές των Αρβανιτών σκορπούν ως μισθοφόροι σε διάφορα μέρη της Ελλάδας: στην Αττική και Βοιωτία ως μισθοφόροι των Ατσαγιόλι και στην Πελοπόννησο ως μισθοφόροι των Παλαιολόγων. Οι Τούρκοι θα τους βρουν απλωμένους σʼ όλη την Ελλάδα. Οι Τούρκοι θα εξισλαμίσουν το βασικό όγκο των αρβανίτικων φατριών, που κατοικούσαν πέρα από τα όρια της σημερινής Ελλάδας και θα τους χρησιμοποιήσουν ως στήριγμα της εξουσίας τους. Οι Αρβανίτες που βρέθηκαν σκορπισμένοι, ως μισθοφόροι θα μείνουν κατά το πλείστο χριστιανοί και γιʼ αυτό θα πολεμούν τους Τούρκους.
Αυτοί οι Αρβανίτες θα συγχωνευτούν τελικά με το Νεοελληνικό έθνος. Αντίθετα, οι εξισλαμισμένοι θα συγκροτήσουν το έθνος των Αλβανών, που ζει στην Αλβανία.
Οι Αλβανοί όμως ονομάζουν τον εαυτό τους Σκιπτάρ.
Ως μισθοφόροι, οι Αρβανίτες βρίσκονται σκορπισμένοι στα πέρατα της Οθωμανικής αυτοκρατορίας. Οι χριστιανοί Αρβανίτες θα είναι οι βασικοί μισθοφόροι της Βενετίας και θα δράσουν σʼ όλη τη διάρκεια των τουρκοβενετικών πολέμων. Μεγάλος αριθμός Αρβανιτών μισθοφόρων θα εγκατασταθούν στο βασίλειο της Νεάπολης, όπου θα παραμείνουν Και μετά την κατάλυση. Απόγονοί τους ζουν σήμερα σκορπισμένοι στη Ν. Ιταλία.
Μεγάλος όγκος Αρβανιτών θα κατέβει στον ελλαδικό χώρο και ιδιαίτερα στην Πελοπόννησο το 1770, την εποχή των Ορλωφικών. Για μια περίοδο θα κυριαρχήσουν στην Πελοπόννησο, ενώ θα εξαναγκάσουν σε φυγή το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού της Πελοποννήσου. Έγιναν πραγματική συμφορά. Οι ίδιοι οι Τούρκοι θα τους καταδιώξουν. Σε συνεργασία με τις κλέφτικες ομάδες της Πελοποννήσου οι Τούρκοι θα τους εξοντώσουν. Μαζί με τις ένοπλες πατριές είχαν κατέβει στην Πελοπόννησο και πολλοί ποιμένες. Με το διωγμό, οι περισσότεροι θα φύγουν για να εγκατασταθούν στα νησιά (Κυκλάδες, Σάμο κ.λπ.), ενώ ένα μεγάλο μέρος θα επιστρέψει στην Αλβανία, μετά από περίπου 10 χρόνια παραμονής στην Πελοπόννησο. Αρβανίτες θα εγκατασταθούν σε όλα τα μέρη της Ελλάδας, τόσο ως μισθοφόροι των Βενετών, όσο και ως μισθοφόροι των Τούρκων.
Οι χριστιανοί Αρβανίτες, που εγκαταστάθηκαν στον ελλαδικό χώρο πριν από την Τουρκοκρατία, θα πολεμήσουν τους Τούρκους και στη συνέχεια, μέσα από κοινούς με τον ελληνικό πληθυσμό αγώνες κατά των Τούρκων, θα συγχωνευτούν με τους Έλληνες.
Οι Αρβανίτες θα αφομοιωθούν από το νεοελληνικό έθνος.
Η γλώσσα των Αρβανιτών γενικά ήταν φτωχή και οι Αρβανίτες υποχρεώθηκαν να χρησιμοποιούν πολλές ελληνικές λέξεις. Σιγά σιγά η γλώσσα τους χάνεται. Η αρβανίτικη γλώσσα δε χάθηκε εντελώς μόνο στις περιοχές, όπου οι Αρβανίτες έμειναν ως αποκλειστική-κλειστή κοινωνία(Αττική και Βοιωτία και κατά κάποιο τρόπο η Κορινθία). Όταν η κλειστή κοινωνία τους θα σπάσει (από τα μέσα του 18ου αιώνα και έπειτα) η αρβανίτικη γλώσσα θα αρχίσει να υποχωρεί. Εξακολουθεί να αντιστέκεται όμως, στα ορεινά χωριά της Βοιωτίας-Αττικής».
Η κάθοδος των Αρβανιτών
Η ιστορία της καθόδου των Αρβανιτών ή Αλβανιτών ξεκινά από τον 13ο αιώνα. Όταν δημιουργήθηκε το Δεσποτάτο της Ηπείρου στις αρχές του 13ου αιώνα, οι Αλβανοί μισθοφόροι στρατιώτες πολεμούσαν με το μέρος της Ηπείρου εναντίον των Σλάβων και των Βενετών. Για τις υπηρεσίες που προσέφεραν οι Αλβανοί κατά τη διάρκεια των στρατιωτικών επιχειρήσεων, η αλβανική αριστοκρατία μόνο πήρε σημαντικούς αυλικούς τίτλους.
Αυτοί οι Αλβανοί αριστοκράτες, τοποθετούνταν επικεφαλής πολλών περιοχών, διαβρώνοντας έτσι σταδιακά το παλιό βυζαντινό διοικητικό σύστημα. Από παραδοσιακοί πατριαρχικοί αρχηγοί μεταλλάσσονταν σε άρχοντες. Το καινούργιο καθεστώς που επέβαλλαν οι άρχοντες αυτοί στη γη, αποστερούσε την περιουσία από τους κατοίκους που συχνά έχαναν και την ελευθερία τους πωλούμενοι ως σκλάβοι.
Προσπαθώντας να ξεφύγουν από την νέα αυτή κατάσταση, οι Αρβανίτες υποχρεώθηκαν να αποκτήσουν νομαδικές συνήθειες. Βλέπανε τη μετανάστευση ως μοναδική λύση στα προβλήματα που δημιουργούσε η μονοπώληση των αλβανικών εδαφών από τους Αλβανούς άρχοντες που γίνονταν όλο και πιο βίαιοι. Πέρα όμως από τις μεταβολές αυτές που τάραξαν σε βάθος την κοινωνία τους, μία ακόμη αιτία εκπατρισμού αποτελούσε πλέον η οθωμανική εισβολή.
Οι πηγές αναφέρουν ότι η δια θαλάσσης μετανάστευση άρχισε δειλά γύρω στο 1280, ενώ οι χερσαίες μεταναστεύσεις πρέπει να τοποθετηθούν στα τέλη του 13ου αι. αφού υπάρχουν αναφορές για παρουσία Αρβανιτών στη Θεσσαλία γύρω στα 1315. Οι αρβανίτικες μεταναστεύσεις σταμάτησαν γύρω στο 1600 μ.Χ.
Τέλος η εσωτερική μετακίνηση εντός της επαρχίας Ηπειρωτών μεταναστών, που στο μεταξύ πλήθαιναν με γάμους και τις επιμειξίες σταμάτησε γύρω στο 1600 μ.Χ.
Από τότε, όλοι οι Αρβανίτες που απαντώνται εκτός Αλβανίας παρουσιάζονται ως γνήσιοι νομάδες, και τους συναντούμε από τη Θεσσαλία ως την Αττική και από την Ακαρνανία ως τα νότια της Πελοποννήσου.
Ατομικά ή συλλογικά, η αρβανίτικη αυτή μετανάστευση εμφανίζεται ως αντίδραση φυγής σε μία κοινωνική καταπίεση που είχε γίνει αφόρητη.
Οι Αρβανίτικες φατρίες ήταν και έμειναν πιστές στην Ελληνική Ορθοδοξία. Όμως οι Αλβανοί ασπάστηκαν θρησκείες όπως ο Μουσουλμανισμός και ο Ρωμαιοκαθολισμός ανάλογα με τα δικά τους συμφέροντα.
Η Θεσσαλία υπήρξε η πρώτη ελληνική επαρχία που δέχτηκε τις αρβανίτικες μεταναστεύσεις. Σύμφωνα με όσα αναφέρει ο ιστορικός Χαλκοκονδύλης, μετά τη Θεσσαλία οι Αρβανίτες πήγαν στο εσωτερικό της Μακεδονίας και έφθασαν ως την Καστοριά. Μαζί τους έφεραν και τα προτερήματά τους ως γεωργοί.
Οι Αρβανίτες εγκαταστάθηκαν στην Πελοπόννησο σε μικρούς αριθμούς μετά από πρόσκληση του δεσπότη Μανουήλ Καντακουζηνού (1348 – 1380). Κατόπιν, ο δεσπότης Θεόδωρος Α’ Παλαιολόγος (1383 – 1407) προσκάλεσε περίπου 10.000 Αρβανίτες για να εγκατασταθούν στην Πελοπόννησο. Οι Αρβανίτες υπηρετούσαν στον βυζαντινό στρατό και η Δυναστεία των Παλαιολόγων τους χρησιμοποίησε συχνά σε πολλές στρατιωτικές εκστρατείες. Σε μια περίπτωση, 6.000 Αρβανίτες από την Γλαρέντζα εστάλησαν στο πεδίο μάχης. Στα μέσα του 1454, ένας ηγέτης που ονομαζόταν Πέτρος Βουάς (μάλλον και Σπάτας) είχε περίπου 30.000 Αρβανίτες κάτω από την εντολή του.
Επίσης, οι Βενετοί μίσθωσαν πολυάριθμους Αρβανίτες για να υπηρετήσουν ως «Stradioti». Με βάση τους υπολογισμούς ενός γαλλικού αυτόπτη μάρτυρα Philippe de Commines (1447 – 1511), οι Αρβανίτες επιτήρησαν τις ενετικές περιοχές όπως το Ναύπλιο, ως πεζοί και έφιπποι. Επιπλέον, οι Αρβανίτες αυτοχαρακτηριζόντουσαν ως Έλληνες. « Ήσαν άπαντες Έλληνες, ελθόντες εκ των πόλεων ας κατέχουσα εν Ελλάδι οι Βενετοί, τινές μεν εκ του Ναυπλίου εν Πελοποννήσω, άλλοι δε εξ Αλβανίας, ενώπιον του Δυρραχίου». Άλλωστε, οι Αρβανίτες και οι Αλβανοί, ήταν γνωστοί εκείνα τα χρόνια σαν ατρόμητοι πολεμιστές, που και μόνο στο άκουσμα τους σκορπούσαν το φόβο.
Οι Αρβανίτες υπηρέτησαν επίσης στο στρατό του Ερρίκου Η’ της Αγγλίας και της Ιρλανδίας (1491 – 1547) και του Henry Ε’ της Αγγλίας.
Οι Αρβανίτες είχαν θέσεις σε πολλές ελληνικές ορθόδοξες εκκλησίες. Το 1697, οι Αρβανίτες Μιχαήλ Μπούας και Αλέξανδρος Μοσχολέων καταχώρησαν ως υπάλληλοι της ελληνικής ορθόδοξης εκκλησίας στη Νάπολη και ως Έλληνες.
Από το σύνολο των μεταναστών, όσοι έφτασαν στην Πελοπόννησο και είχαν εγκατασταθεί σε δυσπρόσιτες ορεινές ζώνες, σχημάτιζαν συμπαγείς ομάδες. Καθώς συχνά δεν είχαν ενδοιασμό να τεθούν υπό τις διαταγές ενός ελληνόφωνου άρχοντα, που ήταν απευθείας απόγονος της παλαιάς αυτοκρατορικής δυναστείας, μαζί με τους υπόλοιπους Έλληνες αποτέλεσαν βασική εστία αντίστασης στους Οθωμανούς.
Με την υιοθέτηση κοινής στάσης, οι ελληνο-αρβανίτικες ενώσεις, διαδραμάτισαν σπουδαίο ρόλο στον ελληνικό απελευθερωτικό αγώνα του 1821. Κατά τη διάρκεια του 20ού αιώνα, πολλοί Αρβανίτες συμμετείχαν στο Μακεδονικό Αγώνα (1903) όπως ο Βαγγέλης Κοροπούλης από την Μάνδρα.
Ανθρωπολογικές μελέτες
Στις ανθρωπολογικές έρευνες του Θεόδωρου Κ. Πίτσιου, οι Αρβανίτες αποτελούν αιγιακό πληθυσμό με διαφορετικά μορφολογικά χαρακτηριστικά σε σύγκριση με τους Αλβανούς. Συγκεκριμένα αναφέρει: «Η εξέταση αυτών των ομάδων (Αρβανιτοφώνων), μία στη Μεσσηνία, μία στην Αργολίδα και δύο στην Κορινθία, έδειξε ότι σε καμία περίπτωση δεν ξεχωρίζουν από το συνολικό πληθυσμό της Πελοποννήσου ή από τις γειτονικές ομάδες. Σε κανέναν από τους ενενήκοντα χάρτες γνωρισμάτων που σχεδιάστηκαν, δεν μοιάζουν μεταξύ τους περισσότερο από όσο με τις γειτονικές τους γεωγραφικές ομάδες. Επίσης, στα στατιστικά δενδρογράμματα ,ταυτόχρονης σύγκρισης περισσοτέρων γνωρισμάτων, δεν διαχωρίζονται οι αρβανιτόφωνες ομάδες από τις υπόλοιπες της Πελοποννήσου».
Θ. Κ. Πίτσιος. Ανθρωπολογική Μελέτη του Πληθυσμού της Πελοποννήσου. Η Καταγωγή των Πελοποννήσιων. Βιβλιοθήκη Ανθρωπολογικής Εταιρείας Ελλάδος Αρ. 2. Αθήνα, 1978.
Αυτή η επιστημονική έρευνα αποδεικνύει πως οι Αρβανίτες ήταν μόνο Έλληνες που εν μέρει εξαλβανίστηκαν γλωσσολογικά εξαιτίας της κατοίκησης μεταξύ αλβανόφωνων πληθυσμών, περίπτωση παρόμοια με τους σύγχρονους αλβανόφωνους Βορειοηπειρώτες Έλληνες που μετανάστευσαν στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια.
* Οι εκδοχές είναι αρκετές (πολύ ενδιαφέρουσα εκπομπή, όπου αναφέρονται πολλά ιστορικά στοιχεία, με τον καθηγητή Φίλια και τον Βαλκανολόγο Αχιλλέα Λαζάρου).
Κατά μία εκδοχή, η οποία στηρίζεται σε ιστορικά στοιχεία και ανασκαφές, η χώρα των Αλβανών βρισκόταν στην Υπερκαυκασία, κοντά στην Κασπία Θάλασσα, δίπλα στην Αρμενία και τη Γεωργία, μέχρι που τους διέλυσαν οι Ρωμαίοι τον 1ον μ.Χ. αιώνα. Πρωτεύουσα ήταν η Καμπάχα, ερείπιά της υπάρχουν και σήμερα. Μετά την καταστροφή από τους Ρωμαίους πολλοί Αλβανοί έφυγαν από την Υπερκαυκασία και ήρθαν στη Ιλλυρία. Κοντά στα σημερινά Τίρανα δημιούργησαν το χωριό Αλβανόν ή Άρβανον, στην περιοχή της σημερινής Κρόιας. Το χωριό αυτό για πρώτη φορά αναφέρεται από τον Πτολεμαίο το Γεωγράφο, ως «Αλβανόπολις», και τον 11ο αιώνα από τους βυζαντινούς. Έτσι ονομάστηκαν Αλβανοί ή Αρβανίτες. Και σιγά σιγά άρχισαν να αυξάνονται, ενώ παράλληλα έφταναν εκεί κι άλλοι Ανατολίτες ή Σλάβοι. Σύμφωνα με άλλη εκδοχή, οι σημερινοί Αλβανοί ήταν θρακικά φύλα από την Δαρδανία (σημερινή περιοχή των Σκοπίων) ή γερμανικά φύλα που αναμείχθηκαν με τους ντόπιους Ιλλυριούς.
** Το πιο χτυπητό παράδειγμα της διαφοράς ανάμεσα στον Έλληνα Αρβανίτη και στον Τουρκαλβανό, το συνειδητοποιεί κανείς με τους Σουλιώτες. Δίγλωσσοι κι εκείνοι, έδειξαν πόσο ψεύτικο είναι το επιχείρημα της αναγωγής σε μια άλλη εθνότητα με στοιχείο τη γλώσσα. Με ελληνικά ή με αρβανίτικα, τραγούδησαν και τραγουδήθηκαν τα κατορθώματά τους που τα ενέπνεε ένα και μόνο: Ή αγάπη για την ελευθερία, η ελληνική συνείδηση, το αδιαίρετο με τη μία έννοια Ελλάδα. Αγεφύρωτο το χάσμα ανάμεσα σε αυτούς και τους Τουρκαλβανούς κι όχι μόνο.
Και τους Λατίνους, τους Παπιστανούς, που τραγική επιβεβαίωση και το ίδιο το βόλι που σκότωσε τον πιο αγαπητό ίσως ήρωα του 1821, τον Σουλιώτη Μάρκο Μπότσαρη.
Mια ακόμα απόδειξη είναι ότι και ο Κολοκοτρώνης στα απομνημονεύματά του, όταν αναφέρει τη λέξη «Αρβανίτης», εννοεί «Τουρκαλβανός». Και θα πρέπει να γίνει ειδική μνεία για τον Κολοκοτρώνη, ο οποίος θεωρείται από τους σημερινούς Αλβανούς, λίγο πολύ ως…συμπατριώτης τους. Ακόμα κι αν η αρβανίτικη καταγωγή των Κολοκοτρωναίων μπορεί να θεωρηθεί διερευνήσιμη, εν τούτοις το γεγονός ότι το 1769 ο πατέρας του Θεόδωρου, Κωνσταντής, μαζί με τα αδέλφια του Αποστόλη, Γιώργο και Αναγνώστη, είχε συντρίψει τους Αρβανίτες-Τουρκαλβανούς που μάστιζαν την Πελοπόννησο και το 1770 είχε συμμετάσχει στην εξέγερση του Μοριά κατά τα Ορλωφικά, ενώ το 1779 συμμετείχε στην εξόντωση των Τουρκαλβανών της Πελοποννήσου, είναι στοιχεία αδιαμφισβήτητα.
Χαρακτηριστική είναι επίσης η αποστροφή του ίδιου του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη στα απομνημονεύματά του: «Όταν έμβηκα εις την Τριπολιτσά, με έδειξαν τον Πλάτανο εις το παζάρι όπου εκρέμαγαν τους Έλληνας. Αναστέναξα και είπα: «Άϊντε, πόσοι από το σόγι μου και από το έθνος μου εκρεμάσθηκαν εκεί», και διέταξα και το έκοψαν».
Πηγή :
[perdika-thesprotias.blogspot.com] Περισσότερα... »
Ανάληψη
ΕΤΣΙ ΕΙΝΑΙ... ΑΝ ΕΤΣΙ ΝΟΜΙΖΕΤΕ...
Στους δύσκολους καιρούς ποτέ δεν εγκαταλείψαμε τη μάχη, μπορεί τα σκυλιά να αλυχτούσαν τριγύρω μας αλλά
οι καυτές ανάσες τους ποτέ δεν μας άγγιξαν, κοιταχτήκαμε μεταξύ μας, σιγουρέψαμε τις αποφάσεις μας,
τσεκάραμε τα όπλα μας, ρωτήσαμε το μίσος μας και είπαμε: "πάμε ξανά...αυτή τη φορά ως το τέλος..."
Μετά την επίθεση μας στο υπουργείο Μακεδονίας-Θράκης και την αναγγελία εθνικών εκλογών, δύο πυρήνες μας σε συνεργασία με τους συντρόφους της Φράξιας Μηδενιστών επέλεξαν κι αποφάσισαν να χτυπήσουν σπίτια και γραφεία πολιτικών προσώπων, ενεργοποιώντας γι'άλλη μια φορά την στρατηγική της κοινωνικής πρόκλησης. Η αρχή για το μπαράζ των βομβιστικών επιθέσεων αποφασίστηκε να ξεκινήσει από το σπίτι της υποψήφιας του ΠΑΣΟΚ, Λούκα Κατσέλη, στο Κολωνάκι όπως και έγινε. Η απόφαση των υποδομών μας ήταν να κορυφωθεί και να ολοκληρωθεί η επιχείρηση μέσα στις επόμενες δύο μέρες. Όμως την ίδια μέρα της επίθεσης, παρακολουθήσαμε έκπληκτοι τους δημοσιογράφους να εκστασιάζονται και να αναγγέλλουν εξάρθρωση της οργάνωσης μας, εισβολή σε γιάφκα στο Χαλάνδρι, πολυήμερες παρακολουθήσεις, επιτυχία της ΕΥΠ, εντοπισμός και ταυτοποίηση
αποτυπωμάτων από προηγούμενες επιθέσεις μας, σενάρια για την λογική των συγκοινωνούντων δοχείων...
Και όλα αυτά ενώ την ίδια μέρα είχαμε πραγματοποιήσει ανενόχλητοι την επίθεση μας στο Κολωνάκι κάτω απ' την μύτη της αστυνομίας και είχαμε επιστρέψει αλώβητοι. Τα γεγονότα μόνο γέλιο και σαρκασμό θα μπορούσαν να προκαλέσουν, αν δεν συνοδεύονταν με διώξεις ατόμων που φωτογραφίζονταν ως μέλη της οργάνωσης μας με συμμετοχή στον επιχειρησιακό βραχίονα. Ένα τέλειο σκηνικό για να
ικανοποιηθεί το κανιβαλικό ένστικτο, δημοσιογράφων και κοινωνίας που εδώ και μήνες επιζητούν διακαώς συλλήψεις τρομοκρατών. Προεκλογικό τρικ…εσωτερικά παιχνίδια των μπάτσων...τεχνάσματα εκφοβισμού...δεν γνωρίζουμε κι ούτε θα μπούμε στην λογική τους.
Όμως αυτά που ακούστηκαν μας σφηνώθηκαν για τα καλά στο μυαλό και η μόνη λέξη που ξεστομίσαμε δίχως δεύτερη σκέψη ήταν "ΕΚΔΙΚΗΣΗ".
Εκδίκηση για την φιέστα που έστησαν πάνω στις υποτιθέμενες συλλήψεις μας, με αφορμή τα 20 χρόνια από την εκτέλεση του γλοιώδη Π.Μπακογιάννη,
με πρωταγωνιστή την χοντρή τσατσά,τον Καραμανλή, που εκφώνησε αλαζονικά τον πανηγυρικό του ενάντια στον επαναστατικό τερορισμό.
Εκδίκηση για τα σκουλήκια τους δημοσιογράφους που πουλούσαν πνεύμα μιλώντας για "τρομοκράτες της κατσαρόλας και του playstation", για αρχηγούς και πιτσιρικάδες υποτακτικούς. Εκδίκηση όμως και για τους ευαίσθητους μέντορες της προοδευτικής δημοσιογραφίας που έκαναν λόγο για καλά παιδιά της διπλανής
πόρτας με ανησυχίες. Εκδικήση για την πουτάνα την κοινωνία που χαμογελούσε χαιρέκακα θεωρώντας πως μας ξεφορτώθηκε για να κοιμάται ήσυχη χωρίς ενοχές κι ανασφάλειες. Εκδίκηση για τα τσουτσέκια τους μπάτσους που το παίζουν μάγκες, με αλεξίσφαιρα και προτεταμένα τα αυτόματα, υπό το καθεστώς μιας ανάπηρης και στημένης νίκης, αλλά όταν επιτιθόμασταν τη νύχτα στα τμήματα για να τους κάψουμε, κλαψούριζαν κι έτρεχαν να κρυφτούν κάτω από τα γραφεία τους.
Εκδίκηση για τους καργιόληδες τους εισαγγελείς κι ανακριτές που πιστεύουν οτί μπορούν να τυλίξουν το μίσος και την συνείδηση μας, το συναίσθημα και τη λογική μας μέσα στα χαρτιά μιας δικογραφίας και να μας φοβίσουν.
Εκδίκηση για όλα αυτά που ζούμε, αυτά που χάνουμε, για όλα αυτά που ούτως ή άλλως θα κάναμε έχοντας διαλέξει το νέο αντάρτικο πόλης ως όρο ζωής.
Σήμερα οι διώκτες μας, όπως και εμείς, ξέρουμε πολύ καλά την αλήθεια. Ξέρουμε πως η παράσταση τους δεν πείθει μυαλά που είναι ικανά να σκεφτούν, ούτε φοβίζει ανθρώπους που διάλεξαν για πατρίδα το μέρος εκείνο που τολμούν οι λίγοι.
Για τους υπόλοιπους μας είναι αδιάφορο.
Άλλωστε πριν μερικούς μήνες και συγκεκριμένα τον Μαϊο,όταν τοποθετήσαμε εκρηκτικούς μηχανισμούς στα Α.Τ. Σταυρούπολης και Πεντέλης,
είχαμε γράψει:"το αποτέλεσμα (είναι) ακόμα πιο φτωχό και γραφικό. Οι περισσότεροι συλληφθέντες "διώκονται για τις ιδέες τους" ή περνούσαν τυχαία από το σκηνικό της επίθεσης. Εμείς δεν πιστεύουμε πως μια σύλληψη πρέπει να'ναι οσιομαρτυρική...ούτε ότι ένας κατηγορούμενος πρέπει να θυσιαστεί για το καλό της υπόθεσης. Αλλά σίγουρα πρέπει να γνωρίζουμε πως οι επιλογές μας έχουν κι ευθύνες. Όσο πιο πολύ τις σκεφτόμαστε τόσο πιο σίγουροι είμαστε άρα και πιο απαιτητικοί από τον εαυτό μας και τους συντρόφους μας."
Με αυτό τον τρόπο θέλουμε να κάνουμε κατανοητό πως είμαστε άνθρωποι που τιμάμε τα λόγια μας ως συμβόλαιο ζωής. Γι'αυτό το λόγο θα είμασταν
τουλάχιστον λιγόψυχοι και ασυνεπείς με τον εαυτό μας εάν απαρνούμασταν τις θέσεις και τις αρχές μας σε περίπτωση σύλληψης, λέγοντας πως
αποκηρύσσουμε και καταδικάζουμε οποιαδήποτε βίαιη ενέργεια, ή αν δηλώναμε πως δεν γνωρίζουμε την οργάνωση την οποία συμμετέχουμε, όπως
διέρρευσε από τους δημοσιογράφους ότι δήλωσαν δύο απο τους συλληφθέντες. Πράγμα λογικό για τα παιδιά αφού δεν είχαν καμία σχέση μαζί μας.
Επίσης είμαστε περήφανοι για τις επιλογές και τις πράξεις μας κι έχουμε τα κότσια, το προνόμιο και τη τιμή να κοιτάμε κατάματα τον εαυτό
μας στον καθρέφτη δίχως να κρυβόμαστε από ντροπή. Έτσι αντίστοιχα δεν θα κρύβαμε τα πρόσωπα μας σε περίπτωση σύλληψης, όπως τα άλλα δύο νεαρά
άτομα που κατηγορήθηκαν ως μέλη της οργάνωσης. Στην τελική αν κάποιος πρέπει να κρύψει το πρόσωπο του από ντροπή αυτή είναι η κοινωνία για την
κατάντια της.
Όσο αναφορά το ακλόνητο στοιχείο που "δένει" την υπόθεση δηλαδή η ύπαρξη,ωρολογιακού εκρηκτικού μηχανισμού τοποθετημένου σε χύτρα,
που βρέθηκε(;) στο σπίτι στο Χαλάνδρι, εμείς δεν θα κάνουμε τους ντετέκτιβ ούτε καν θα αναφέρουμε τις εκτιμήσεις μας για τα πως και τα γιατί.
Σίγουρα όμως πρέπει να ξεκαθαρίσουμε κάτι, οι αυτοσχέδιοι μηχανισμοί δεν αποτελούν κάποιο είδος πατέντας, πόσο μάλλον όταν μιλάμε για απλά
κυκλώματα πυράκτωσης, επιτραπέζια ρολόγια και χύτρες, δηλαδή υλικά που κυκλοφορούν ευρέως στο εμπόριο και δεν αποτελούν κάποιο αποκλειστικό
copyright μιας οργάνωσης,ή modus operandi όπως αναφέρουν οι διωκτικές αρχές. Τέλος, η συγκεκριμένη μεθοδολογία χρησιμοποίησης της κατσαρόλας
ως σκεύους ενίσχυσης του ωστικού κύματος χρησιμοποιείται από τον 19ο αιώνα από τους γάλλους τεροριστές και μηδενιστές(Ανρί,Ραβασόλ,Βαγιάν...)
μέχρι και σήμερα στην Ιταλία απ'την αναρχική οργάνωση F.A.I. αλλά και στην Ελλάδα από εμάς και από την οργάνωση με την ονομασία ΕΝ.Ε.ΔΡΑ.
Πως μπορεί δηλαδή η πιθανή ανεύρεση ενός εκρηκτικού μηχανισμού διαχρονικής και διεθνούς εμβέλειας και τεχνοτροπίας να θεωρείται σύμβολο-σφραγίδα
μιας συγκεκριμένης ομάδας όπως η Συνωμοσία Πυρήνων της Φωτιάς;
Κάτι βρωμάει στην υπόθεση κι αυτό δεν θα το βρούμε εμείς. Το ίδιο ας αναρωτηθούν όλοι όσοι πίστεψαν, ότι κρυβόμασταν στην Πολυτεχνειούπολη, ενώ την ίδια ώρα που τα κτήρια της ήταν περικυκλωμένα από ασφαλίτες και δημοσιογράφους εμείς τοποθετήσαμε την βόμβα στο πεδίο του Άρεως στην συγκέντρωση του χοντρού. Τό άσυλο που για εμάς είναι αδιάφορο, για την αστυνομία πάντα αποτελούσε διακαή πόθο .Εμείς δεν θα ασχοληθούμε άλλο μ'αυτά, αναζητούμε ήδη καινούργιους στόχους.
Τέλος για να προνοούμε για το μέλλον, ώστε να καθορίζουμε το παρόν μας με νηφαλιότητα και διαύγεια ξεκαθαρίζουμε πως η θέση αιχμαλωσίας για κάποιον από εμάς δεν σημαίνει θέση αδυναμίας. Έχουμε έναν αξιακό κώδικα που θα τιμήσουμε μέχρι το τέλος και μια μνήμη που δεν θα την λερώσουμε με τα σκουπίδια της ανάκλησης,της ασυνέπειας και της λήθης. Με απλά λόγια οι ύαινες της αλληλεγγύης να κρατήσουν τα νύχια τους μακριά από εμάς,οι καλοθελητές,οι προσωπικότητες, οι "παλιοί", αυτοί που "ξέρουν", οι μητέρες-τερέζες και όλο το σκυλολόι τους να ασχοληθούν με πιο εύκολα και πρόθυμα θύματα, γιατί εμείς δεν είμαστε εύκολη λεία για τα δόντια τους και θα τους τα σπάσουμε. Ακόμα και στη χειρότερη στιγμή ένας επαναστάτης πρέπει να ξέρει να τιμάει τους συντρόφους και τους φίλους του με τρόπο μοναδικό και να περιφρονεί τους αχυράνθρωπους ενός πρόστυχου ενδιαφέροντος και δήθεν ανθρωπισμού που καρατομεί την επαναστατική συνείδηση και πρακτική,οδηγώντας την στην γκιλοτίνα του συμβιβασμού. Γιαυτό καλούμε τους νέους συντρόφους να απορρίψουν την νοοτροπία των καφενείων που μετατρέπονται σε press room ανακοίνωσης δελτίων τύπου απο τους ειδήμονες της αλληλεγγύης και να ανανεώσουν συνομωτικά τις συναντήσεις τους, εκεί που τα σχέδια και οι καθαρές κουβέντες αντικαθιστούν τα κουτσομπολιά
Ο φόβος και η αμηχανία να δώσουν τη θέση τους στην τόλμη και την αποφασιστικότητα, ο θυμός να γεννήσει θύελλες οργής και ο καθένας ας ρωτήσει τη καρδιά του "αν όχι τώρα... πότε; αν όχι εμείς... ποιοι;"
Έπειτα από τα τελευταία γεγονότα με πρωτοβουλία των συντρόφων που είχαν χτυπήσει τη Κατσέλη προτάθηκε μια αναδιάρθρωση του σχεδίου δράσης. Επειδή πιστεύουμε πως αυτή η αιχμάλωτη καθημερινότητα που μας περιβάλλει, δεν είναι αποτέλεσμα ενός συμπαγούς ενιαίου διευθυντηρίου εντολών το οποίο καθοδηγεί τους θεσμούς, αλλά ένα κοινωνικό εργοστάσιο συμπεριφορών, κουλτούρας, παραδόσεων, συνηθειών, θέλουμε να χτυπήσουμε διάχυτα κάθε τομέα αυτού του εργοστασίου
που φτάνει στο αποκορύφωμα της παραγωγής όλων αυτών που εχθρευόμαστε. Τώρα η αρχική πλέον πρόταση ,για τα σπίτια 5-6 πολιτικών μας έμοιαζε φτωχή.
Δεν είχε την δυναμική που θέλαμε να αναδείξουμε μέσα στο διάχυτο κοινωνικό περίβλημα για να διακόψουμε το ενορχηστρωμένο ρέκβιεμ της παραίτησης του.
Θέλαμε να κάνουμε κάτι που να διαρρηγνύει εμφανώς τα υποτιθέμενα όρια και το άλλοθι της αθωότητας της κοινωνίας που την απαλλάσσει από τις ευθύνες της,
αποδίδοντας της πάντα τον ρόλο του αιώνιου θύματος. Όμως τα θύματα δεν ζητωκραυγάζουν για τους δολοφόνους τους, δεν καταδίδουν όσους εναντιώθηκαν στους τυράννους τους, δεν υποστηρίζουν τους καταπιεστές τους, δεν αποχαυνώνονται μέσα στα κάλπικα κελιά τους, γιατί τα θύματα απλά δεν έχουν επιλογές.
Οι άνθρωποι όμως στην σημερινή κοινωνία έχουν επιλογές γι'αυτό έχουν και ευθύνες. Μπορεί όλοι να ζούμε, εμείς και η κοινωνία, τα ίδια σκατά όμως μην ξεχνάμε πως και στα σωφρονιστικά ιδρύματα φυλακισμένοι και δεσμοφύλακες ζούνε την ίδια φυλακή, αλλά αυτό δεν σημαίνει πως είναι μαζί και σύμμαχοι.
Έτσι νιώθουμε και εμείς με αυτή την κοινωνία του φανταχτερού τίποτα και την θρασύδειλης μαγκιάς. Γι'αυτό δεν χρειάστηκε πολύ για να γεννηθεί η ιδέα. Επιλέξαμε να χτυπήσουμε μια προεκλογική συγκέντρωση, εκεί που το σιχαμένο πλήθος των σκουπιδιών με πόδια τρέχει να κατακλύσει τους δρόμους για να ζητωκραυγάσει τους ηγέτες του.Η προτίμηση της συγκέντρωσης της Νέας Δημοκρατίας έγινε καθαρά για λόγους αισθητικής. Μας ήταν ανυπόφορο το θέαμα του χοντρομαλάκα Καραμανλή να κορδώνεται για μια ανύπαρκτη επιτυχία στο μέτωπο ενάντια στην επαναστατικό τερορισμό. Γι'αυτό θέλαμε να του υπενθυμίσουμε πως οι μεγαλοστομίες δεν βγήκαν σε κανέναν για καλό. Επίσης θέλαμε να κόψουμε τον βήχα στις ρόμπες της Αντιτρομοκρατικής που επιζητούν ρεβάνς για το νοκ-αουτ που έστειλε η οργάνωση "Σέχτα Επαναστατών" τον δικό τους και στήνει σικέ ματς στις πλάτες ατόμων που δεν έχουν καμία σχέση με το νέο αντάρτικο πόλης. Τέλος να περάσουμε ένα μήνυμα σε όλους.
Από εδώ και πέρα η θέση της αδιαφορίας έχει καταργηθεί.Ο επαναστατικός τερορισμός και εμείς ως Συνωμοσία Πυρήνων της Φωτιάς περνάμε το κατώφλι της κοινωνικής απειλής και της μηδενιστικής επίθεσης. Όσο οι πολλοί θα κρύβονται πίσω από την ψυχολογία του όχλου για να αποκρύψουν την προσωπική τους ευθύνη ,όσο θα ορίζονται μέσα απ'τις ψευδαισθήσεις τους,όσο ο κυρίαρχος,ο αδικημένος,ο φτωχός,ο παραπλανημένος λαός,αλλά πάντα λαός και όχι εαυτός τους,τότε θα παραμένουν απέναντι παραταγμένοι ως εχθροί μας. Καμία ανοχή στις δικαιολογίες. Είναι δύσκολο να ξυπνάς σ'ένα κόσμο ανάξιο να ξυπνήσεις ως άνθρωπος, ανάμεσα σε αποβλακωμένα χαμόγελα, κουρασμένα σώματα, κάλπικες χειρονομίες, απαθή βλέμματα και την απουσία να βασιλεύει και να κυβερνά. Ξεφορτωθήκαμε από τις αποσκευές μας οτιδήποτε μας κρατάει πίσω. Ψόφιες σχέσεις,υποτονικές καταστάσεις,καθωσπρεπισμούς,συμβάσεις,μόνιμες επαναλήψεις
και ξεχυνόμαστε σε μια άγρια περιπλάνηση με τα πνευμόνια μας να πάλλονται στους ξέφρενους ρυθμούς της πιο ανείπωτης ανταρσίας..
Θα παίξουμε ρώσικη ρουλέτα με το ρεβόλβερ της ζωής στα χέρια μας αντί να σβήσουμε αργά και υπομονετικά μακριά από αυτά που αναζητήσαμε. Ξέρουμε πως δεν είμαστε μόνοι. Γνωρίζουμε πως τα νέα συντρόφια της φωτιάς είναι μαζί μας και είμαστε μαζί τους.Το νέο αντάρτικο πόλης πέρα από κάθε προσδοκία πρόσθεσε
την δικιά του ξυραφιά στο πρόσωπο αυτού του κόσμου.Οι νέες ομάδες μπορεί να συκοφαντήθηκαν,να αντιμετωπίστηκαν με απαξίωση απ'τους δήθεν και τις παλιές
μούρες,να γνώρισαν την καχυποψία και τις όψιμες συμβουλές των πεφωτισμένων,όμως κατόρθωσαν να ορθοποδήσουν και να γράψουν την δική τους ιστορία.
Στέλνουμε την αγάπη μας και τον σεβασμό μας σε όλους τους νέους αντάρτες.Τους καλούμε να συμμετάσχουν μαζί σε μια μάχη μέχρις εσχάτων απέναντι στις μικρές
και μεγάλες,στις ορατές και αόρατες φυλακές της ζωής μας.Όσο για τους υπόλοιπους που μας βαραίνουν με τις κουραστικές δικαιολογίες και την δήθεν εμπειρία τους,αδιαφορούμε να τους ακούσουμε .Οι επαναστατικές εχθροπραξίες δεν πρόκειται να σταματήσουν απλώς και μόνο για να καθησυχαστούν οι άμορφες
μάζες των σκουληκιασμένων ψηφοφόρων. Αυτοί οι οπαδοί των κομμάτων, σαν φανατικοί ποδοσφαιρικών ομάδων τριγυρνούν από συγκέντρωση σε συγκέντρωση, από πόλη σε πόλη, κουβαλώντας το ζωντανό τους πτώμα ωρυόμενοι συνθήματα κομματικού περιεχομένου. Παραμορφωμένα πρόσωπα, αλλοιωμένα από τα ουρλιαχτά τύπου " είσαι είσαι ο πρωθυπουργός" παρελαύνουν στα κανάλια
ως η βάση του εκλογικού σώματος των ψηφοφόρων, ως η πεμπτουσία της δημοκρατίας. Δάκρυα συγκίνησης και παράλυση κατατρέχει το πλήθος όταν εμφανίζεται ο αρχηγός για το μονόπρακτο των δυο ωρών.
Αυτή η ηλίθια μάζα που θυμίζει ταινία με ζωντανούς νεκρούς , δε μπορεί παρά να είναι στόχος. Δε μας συγκινεί ο αριθμός του πλήθους η παρουσία νέων και γέρων ανθρώπων, ανδρών ή γυναικών. Πρόκειται για τη στιγμή
όπου η παθητική αδράνεια του κόσμου μετατρέπεται σε ιαχές και ζητωκραυγές για τη δημοκρατία.
Πήραμε λοιπόν την απόφαση να τοποθετήσουμε μια βόμβα μεσα στα μούτρα τους, να στείλουμε ενα μήνυμα στην τελευταία ομιλία του πρωθυπουργού,
να προκαλέσουμε πανικό στις αρχές προκειμένου να εκκενώσουν το χώρο. Τρομοκρατημένοι ψηφοφόροι να τρέχουν για να κρυφτούν ενώ οι πυροτεχνουργοί θα
επιδίδονται σε έναν αγώνα δρόμου για την εξουδετέρωση της βόμβας. Κατηφορίζοντας την Σολωμού ενσωματωθήκαμε στην ανόητη γαλανόλευκη μάζα και
περνώντας δίπλα απο ασφαλίτες και ματάδες, οι οποίοι μάλιστα μας ευχήθηκαν με την νίκη ,θεωρώντας μας κομμάτι του πλήθους προσεγγίσαμε το
σημείο που είχαμε αποφασίσει να τοποθετήσουμε τον μηχανισμό. Είδαμε τους 3 ασφαλίτες και τους 2 ματάδες που βρισκόντουσαν στην
3 Σεπτεμβρίου και Γκυιλφόρδου καθώς και τον ασφαλίτη ο οποίος ήταν στην συμβολή της Πατησίων και της Γκυιλφόρδου .Χωρίς να μας επηρεάζουν
στο ελάχιστο κατευθυνθήκαμε στο στενό, αφήσαμε τον μηχανισμό και φύγαμε ανενόχλητοι. Μετά απο μισή ώρα και 50 μέτρα από την εξέδρα που μίλαγε ο χοντρομαλάκας εξερράγη στέλνωντας του και ένα μήνυμα σε σχέση με όλα αυτα που λεεί για συλλήψεις, εξαρθρώσεις και λογική της μηδενικής ανοχής.
Τώρα είναι η ώρα που ο καθένας πρέπει να κοιτάξει μέσα του και να συνεχίσει ή να διακόψει οριστικά τις αποφάσεις του. Πρέπει να τους δείξουμε συλλογικά και
ατομικά πως δε μασάμε.
Θα μείνουμε μέχρι το τέλος.
Αν αυτοί λυσσάνε μια φορά να μας βρούνε εμείς ας λυσσάξουμε εκατό να τους επιτεθούμε πρώτοι
Σ΄αυτόν τον πόλεμο χαμένος είναι όποιος πάει σπίτι του. Καμία οπισθοχώρηση, καμία αναβολή.
Τώρα το μίσος πρέπει να δώσει τη θέση του στη στρατηγική, στα έξυπνα σχέδια, στην αμείλικτη αποφασιστικότητα.
Ας απελευθερώσουμε όλοι μας τα καταστροφικά μας ένστιχτα.
Ας ξαναξεκινήσει ένας καινούργιος γύρος αντάρτικου πιο σκληρός πιο καταστροφικός απο ποτέ.
Ας γίνουν όλα τα σπίτια γιάφκες κι όλες οι γιάφκες μια φωτιά που θα τους κάψει ζωντανούς.
Ας τους δείξουμε ότι το νέο αντάρτικο πόλης δεν ήταν ούτε φούσκα, ούτε εφηβικό ξέσπασμα, ούτε καλλιτεχνικές ανησυχίες.
Είναι η υλοποίηση και το ζωντάνεμα των επιθετικών επιθυμιών μας, των αρνήσεων μας, της ύπαρξής μας που επιτίθεται στο υπάρχον.
Θα μας βρίσκεται παντού μπροστά σας... και θα δούμε ποιος έχει στριμώξει ποιον
Υ.Γ. Χαιρετίζουμε τον αναρχικό Χρήστο Στρατηγόπουλο και τον σύντροφο Αλφρέντο Μπονάνο που παρά το μεγάλο της ηλικίας του συνεχίζει να διατηρεί τις αρνήσεις του ακέραιες ,και να ακολουθεί το δρόμο που διάλεξε.
Συνωμοσία Πυρήνων της Φωτιάς- Φράξια Μηδενιστών
Περισσότερα... »
07:31
»
Πολιτική Επικαιρότητα
Image scaled down
1η γραμμή φωτογραφιών: Μεταφορά των 4 υπόπτων στα δικαστήρια, με την κάλυψη των καμερών. Μια ακόμη προεκλογική φιέστα σε δράση. (Πω πω... νιώθω πολύ ασφαλής τώρα μιλάμε...)
2η γραμμή φωτογραφιών: Μεταφορά υπόπτων για απαγωγή και δολοφονία (στην Κρήτη). Διακρίνουμε τα ανοιχτά πουκάμισα, τη χαλαρότητα γενικά που επικρατεί. Οι επικίνδυνοι κακοποιοί άλλωστε είχαν πιαστεί την προηγούμενη μέρα στην Αθήνα!
Επίσης δεν διακρίνουμε κανένα απολύτως όπλο, περίστροφο ή αύτοματο...
Παρά τις διαρροές, παρά τη βοήθεια από τα κανάλια, τελικά δε τους βγαίνει...
Οι αδίστακτοι τρομοκράτες είναι 20χρονα!!!
Οι γόνοι εύπορων οικογενειών τελικά αποδείχθηκε ότι μένουν σε ένα σπίτι της δεκαετίας του ΄60, με τις αντίστοιχες για τότε ανέσεις και "πολυτέλειες". (Κυκλοφόρησαν στο διαδύκτιο φωτογραφίες από παπαγαλάκια της ασφάλειας από το εσωτερικό του σπιτιού )
Στους "αδίστακους τρομοκράτες" τελικά δεν βρήκαν τίποτε!!! Τέσσερις μέρες ψάχναν και φούμαρα οι διαρροές.
Μόνο κατσαρόλες, ποτήρια και πιάτα βρήκαν. Ανθρακας ο θησαυρός.
Το μόνο ενοχοποιητικό στοιχείο εις βάρος τους, είναι η συμμετοχή τους στους κοινωνικούς αγώνες.
Για καθαρά προεκλογικούς λόγους, η ΝΔούλα θέλει να δείξει πάταξη των κοινωνικών αγώνων και ότι οι πολίτες πλέον είναι ασφαλείς. Μπορούμε να κοιμόμαστε ήσυχοι πλέον στους καναπέδες μας... Έπιασαν τους κακούς... Αυτούς που χτήπησαν το κατεστημένο, αυτούς που αντέδρασαν στην κοροϊδία των λαμόγιων.
Επιτέλους οι κακοί είναι μέσα.... Και τα λογής κοράκια που έφαγαν τα εκατομμύρια από τη SIEMENS, από τα ομόλογα, από το Χρηματιστήριο κλπ θα είναι έξω...
Οι επικίνδυνοι πιάστηκαν επιτέλους...
Περισσότερα... »
18:05
»
Πολιτική Επικαιρότητα
Ανακοίνωση της Αλληλεγγύης Αντιεξουσιαστικής Κίνησης Θεσσαλονίκης για την πορεία της ΔΕΘ.
Η Αλληλεγγύη-ΑΚ καλεί τους εργαζομένους να συμμετέχουν στην πορεία της ΔΕΘ μαζί με τα πρωτοβάθμια εργατικά σωματεία στην κατεύθυνση της όξυνσης της ταξικής πάλης ενάντια σε κράτος και κεφάλαιο, και όλο το λαό της Θεσσαλονίκης να διαδηλώσει μαζί με το σωματείο εργαζομένων της ΕΥΑΘ, τις συνελεύσεις κατοίκων, και τους αλληλέγγυους πολίτες κατά της μετατροπής του κοινωνικού αγαθού του νερού σε εμπορευματικό προϊόν και την ιδιωτικοποίηση της ΕΥΑΘ .
Η Α-ΑΚ με την πολιτική της θέση στη διαδήλωση της ΔΕΘ γειώνει το βασικό σύνθημα που έχει γεννηθεί στο χώρο του από τα κάτω εργατικού κινήματος το οποίο συσπειρώνει τον τρίτο πόλο. «ΟΥΤΕ ΠΑΜΕ ΟΥΤΕ ΓΣΕΕ, ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΣΟΥ ΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΛΑΕ». Με βάση αυτό καλούμε αυτόνομη συγκέντρωση στην Καμάρα το Σάββατο 5/9 ώρα 18.00 και ξεχωριστή πορεία από τις πορείες ΓΣΕΕ-ΠΑΜΕ.
Στηρίζουμε τα αγωνιστικά σωματεία της ΠΕΚΟΠ και της ΕΥΑΘ τα οποία είτε καλούν είτε παρευρίσκονται στην συγκέντρωση της Καμάρας καθώς και όσα ακόμη σωματεία αντιλαμβάνονται την πολιτική συγκυρία σήμερα και θεωρούν αναπόσπαστο κομμάτι του συνδικαλιστικού και πολιτικού τους αγώνα την οριοθέτηση τους απέναντι στην ξεπουλημένη ΓΣΕΕ η οποία δεν στήριξε με κανέναν τρόπο την Κ.Κούνεβα, όσο και στο κομματικό επιτελείο του ΠΑΜΕ που καταγγέλει σαν εργοδοτικά, αγωνιστικά σωματεία (π.χ. σωματείο WIND) για ψηφοθηρικούς και μικροπολιτικούς λόγους ενώ προβοκάρει τον αγώνα ανεξάρτητων εργατικών και κοινωνικών δυνάμεων (π.χ. αγώνας εργαζομένων και φοιτητών ενάντια στις εργολαβίες στο
[www.facebook.com] Στα χνάρια του Δεκέμβρη να υπερασπιστούμε την πολιτική κληρονομιά της εξέγερσης, τον αγώνα και τον συντονισμό των σωματείων και των αλληλέγγυων για την Κ. Κούνεβα, και την δημιουργία νέων δομών απέναντι στην εξουσία μέσω των συνελεύσεων γειτονιάς. Να προωθήσουμε την κοινωνική αυτοάμυνα και αντεπίθεση απέναντι στο ρατσισμό των στρατοπέδων συγκέντρωσης και την κρατική καταστολή όπως εκφράζεται σήμερα, εκδικούμενη η εξουσία τον Δεκέμβρη στο πρόσωπο του πρώην απεργού πείνας - κρατούμενου Θ. Ηλιόπουλου. Ενώ παράλληλα συνεχίζεται ο εντατικός εξοπλισμός του νομικού και κατασταλτικού μηχανισμού του κράτους. (τρομονόμοι, κουκουλονόμοι, καμεροχαφιέδες, εξοπλισμός ΜΑΤ με αύρες, βόμβες καουτσούκ κλπ.) Στόχος είναι η καταστολή της μαζικής έκφρασης αντίστασης που έρχεται στα πρότυπα του Δεκέμβρη.
Καλούμε όλα τα σωματεία να πάρουν αποφάσεις μέσω των γενικών τους συνελεύσεων για να στηρίξουν την αυτόνομη συγκέντρωση και πορεία μακριά από ΓΣΕΕ και ΠΑΜΕ, στην λογική της σύστασης του από τα κάτω ακηδεμόνευτου εργατικού κινήματος. Επίσης καλούμε όλες τις εργατικές και πολιτικές συλλογικότητες του ριζοσπαστικού χώρου να απομονώσουν οποιαδήποτε θέση συμπόρευσης των αδιαμεσολάβητων και αμεσοδημοκρατικών ταξικών και συνδικαλιστικών δυνάμεων με τους υπεύθυνους για την κατάντια του εργατικού κινήματος, την ΓΣΕΕ των εργοδοτών και των εργατοπατέρων.
- Καμιά ιδιωτικοποίηση της ΕΥΑΘ. Το νερό είναι κοινωνικό - δημόσιο αγαθό όχι εμπόρευμα.
- Να κηρυχτεί γενική απεργία ενάντια στην ιδιωτικοποίηση της ΕΥΑΘ.
- Αντίσταση στις ιδιωτικοποιήσεις των ΔΕΚΟ (ΟΣΕ, ΕΛΤΑ κλπ)
-Να βρεθούν οι δολοφόνοι της απόπειρας ενάντια στην κ.Κουνεβα. Να μην μπει η υπόθεση στο αρχείο.
-Να φύγουν όλες οι εργολαβίες που προωθούν την ελαστικοποίηση και παγιώνουν συνθήκες σκλαβοπάζαρου στις εργασιακές σχέσεις απʼ όλους τους χώρους εργασίας δημόσιους και ιδιωτικούς . ΜΟΝΙΜΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΡΑ!
-Αθώωση όλων των κατηγορουμένων του Δεκέμβρη.
-Να πέσουν τρομονόμοι - κουκουλονόμοι, να ρίξουμε τους καμεροχαφιέδες.
- Αλληλεγγύη στους αγώνες των μεταναστών. Κανένα στρατόπεδο συγκέντρωσης.
Η ύπαρξη δεν είναι παρανομία. Η ζωή δεν είναι λαθραία.
- Να μην πληρώσουμε την κρίση οι εργαζόμενοι, αλλά το κεφάλαιο που την δημιούργησε.
- Κάτω τα χέρια από τα βαρέα και ανθυγιεινά, όχι στην εξίσωση των ορίων συνταξιοδότησης.
- Δημόσια-κοινωνική ασφάλιση άνευ όρων για όλους.
- Επανάκτηση όλου του κλεμμένου κοινωνικού πλούτου από τους εργαζόμενους και αναδιανομή.
ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ - ΑΝΤΙΕΞΟΥΣΙΑΣΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ
Περισσότερα... »
Η συνδικαλίστρια Κωνσταντίνα Κούνεβα που τον περασμένο Δεκέμβριο δέχθηκε επίθεση με καυστικό οξύ και το όνομα της έγινε συνώνυμο με την μάχη του εργατικού κινήματος ενάντια σε μεθοδεύσεις "μεσαιωνικού τύπου" για τα εργατικά δικαιώματα, σε συνέντευξη της στο "Κουτί της Πανδώρας", αναφέρεται στην επίθεση που δέχτηκε, την κατάσταση της υγείας της και τη βοήθεια που τις προσέφεραν πολίτες και οργανώσεις.
Δευτέρα 22 Δεκέμβρη: η συνδικαλίστρια Κωνσταντίνα Κούνεβα την ώρα που επιστρέφει σπίτι από τη δουλειά της, δέχεται επίθεση με καυστικό οξύ. Το ζήτημα καταρχήν δεν απασχόλησε τη δημοσιότητα. Για τους επίσημους φορείς και την πλειοψηφία των ΜΜΕ, το χτύπημα εις βάρος μιας μετανάστριας εργαζόμενης σ’ έναν κοινωνικά απαξιωμένο κλάδο δεν ενδείκνυται για ενασχόληση και προβολή. Ακόμα και οι δικαστικές έρευνες ξεκίνησαν με 5 μέρες καθυστέρηση.
8 μήνες μετά, τίποτα δεν είναι το ίδιο. Η μορφή της Κωνσταντίνας έγινε αφίσα και γέμισε τους μεγάλους δρόμους της χώρας αλλά κυρίως χαράχθηκε βαθιά στις συνειδήσεις πολλών ανθρώπων. Το βιτριόλι στο πρόσωπο της βιώθηκε ως επίθεση εις βάρος όλων των εργαζομένων και το τεράστιο κύμα λαϊκής υποστήριξης που αναπτύχθηκε, ανέδειξε την υπόθεση. Η ίδια η Κωνσταντίνα νοσηλεύεται ακόμα στον Ευαγγελισμό, έχοντας υποστεί ανεπανόρθωτες βλάβες όπως η απώλεια όρασης στο ένα μάτι, αλλά με αισθητά βελτιωμένη την υγεία της –αντανάκλαση του ψυχικού σθένους που τη διακρίνει – και παραδίδει μαθήματα αξιοπρέπειας και αγώνα.
Το σύγχρονο δουλεμπόριο στο προσκήνιο
Η υπόθεση αυτή πέραν των άλλων έφερε στην επιφάνεια μορφές σύγχρονου δουλεμπορίου που επικρατούν στον κλάδο καθαριότητας. Η Κούνεβα εργαζόταν στην εταιρεία ΟΙΚΟΜΕΤ που ανήκει στον εργολάβο Οικονομάκη. Η συγκεκριμένη εταιρεία, όπως και αρκετές αντίστοιχες, αξιοποιώντας το νόμο 2956/2001 που παρέχει τη δυνατότητα σε ιδιωτικές εταιρείες να αναλαμβάνουν υπερεργολαβικά τον καθαρισμό δημόσιων κρατικών φορέων και ΔΕΚΟ, γρήγορα μετατράπηκε σε υπόδειγμα παραβίασης εργασιακών δικαιωμάτων και εργοδοτικής τρομοκρατίας.
Οι εργαζόμενοι, στην πλειοψηφία τους γυναίκες μετανάστριες, αναγκάζονταν σύμφωνα με τις καταγγελίες των ίδιων και τα ευρήματα των ελεγκτικών μηχανισμών, να δουλεύουν εξαντλητικά ωράρια (12-13 ώρες ημερησίως), ενώ δηλωνόταν ότι απασχολούνται επί 5,5 ώρες ώστε να μη δικαιούνται βαρέα και ανθυγιεινά ένσημα. Υποχρεώνονταν να υπογράφουν αποδείξεις για αποδοχές και δώρα που δεν έχουν λάβει, ενώ η απειλή της απόλυσης αποτελούσε μια αρκετά προσφιλή μέθοδο πειθούς της εργοδοσίας. Την ίδια στιγμή δεν υπήρχε καμία μέριμνα για την προστασία της υγείας των εργαζομένων με αποτέλεσμα οι συνθήκες εργασίας να εγγράφονται στο σώμα τους με τη μορφή λοιμώξεων, δερματολογικών και αναπνευστικών προβλημάτων.
Η Κούνεβα είχε αναπτύξει πλούσια συνδικαλιστική δράση με σκοπό την επίλυση αυτών των προβλημάτων και είχε δεχτεί απειλές κατά της ζωής της, όπως αποδεικνύεται και από βίντεο ντοκουμέντο, στο οποίο εκφράζει φόβους για τη ζωή της πριν την επίθεση. Είναι χαρακτηριστικό ότι σε Τριμερή Συνάντηση στο Υπουργείο Απασχόλησης που πραγματοποιήθηκε στις 26 Νοεμβρίου, οργανώθηκε αντισυγκέντρωση από σωματείο που ελέγχεται από τη διεύθυνση της ΟΙΚΟΜΕΤ και αποδοκιμάστηκε έντονα η Κούνεβα και οι υπόλοιπες συνδικαλίστριες της ΠΕΚΟΠ. Ενώ μόλις 3 μέρες πριν δεχτεί την επίθεση, η Κούνεβα διαμαρτυρήθηκε έντονα στην ΟΙΚΟΜΕΤ για πλαστές υπογραφές δώρων.
Το πολύμορφο κίνημα αλληλεγγύης στην Κωνσταντίνα Κούνεβα που αναπτύχθηκε είχε σαν αποτέλεσμα, οι μέχρι πρότινος αόρατοι εργαζόμενοι να αποκτήσουν υπόσταση και δικαιώματα. Οι δεσμεύσεις της διοίκησης του ΗΣΑΠ και της Πρυτανείας του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου για κατάργηση των εργολαβιών και πρόσληψη μόνιμου προσωπικού καθαριότητας, συνιστά αναμφισβήτητα μια πρώτη νίκη και για τον αγώνα που έδωσε η ίδια η Κούνεβα. Παρόλα αυτά οι αυθαιρεσίες δεν έχουν εκλείψει. Πρόσφατα καθαρίστρια στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων ξυλοκοπήθηκε άγρια από την προϊστάμενη της, ενώ οι εργαζόμενες που πρωτοστάτησαν για την οικοδόμηση σωματείου στο Βόλο, δέχτηκαν ισχυρούς εκβιασμούς. Το νομοσχέδιο για τα ΤΕΙ που κατέθεσε η κυβέρνηση, ορίζει ότι επιτρέπεται στις διοικήσεις των ιδρυμάτων να «συνάπτουν συμβάσεις έργου με φυσικά ή νομικά πρόσωπα οποιασδήποτε μορφής προκειμένου να καλύψουν ανάγκες καθαριότητας και φύλαξης των κτιρίων», θεσμοποιώντας και διευρύνοντας την επισφαλή εργασία.
Οι ανεπάρκειες και η αρχειοθέτηση
Όσον αφορά δε την πορεία της δικαστικής έρευνας, αυτή ανακόπηκε απότομα από την απόφαση του 13ου ανακριτή να οδηγήσει στο αρχείο την υπόθεση, χωρίς επί της ουσίας να έχει παραχθεί κάποιο αποτέλεσμα, αφού δεν έχουν εντοπιστεί οι ηθικοί και φυσικοί αυτουργοί της επίθεσης. Σ’ αυτό το σημείο πρέπει να επισημανθεί μια «σύμπτωση» που βοηθάει να κατανοήσουμε την αντίληψη περί δικαιοσύνης που φέρουν ορισμένοι λειτουργοί της: ο Ελευθέριος Γεωργίλης, ανακριτής που εισηγήθηκε την αρχειοθέτηση της υπόθεσης της Κωνσταντίνας Κούνεβα, είναι ο ίδιος που συμμετείχε στην απόφαση για την παράταση της προφυλάκισης του κρατούμενου για γεγονότα του Δεκέμβρη και πλέον απεργού πείνας, Θοδωρή Ηλιόπουλου.
Η διάθεση για αρχειοθέτηση της υπόθεσης αποδεικνύεται ακόμα πιο σκανδαλώδης, όταν έγκριτοι νομικοί κύκλοι διατείνονται ότι πρόκειται για μια δικαστική έρευνα που βρίθει αντιφάσεων και ανεπαρκειών. Ενδεικτικά να αναφέρουμε ότι η επιτόπια έρευνα που διενεργήθηκε υπήρξε μηδαμινή, δεν έγινε καμία προσπάθεια να αποσπαστούν καταθέσεις από τυχόν αυτόπτες μάρτυρες, ενώ πολύ κοντά στον τόπο της επίθεσης υπήρχε ανοιχτό internet cafe, του οποίου η γυναίκα του ιδιοκτήτη προσφέρθηκε μόνη της να καταθέσει. Δεν πραγματοποιήθηκαν οι απαιτούμενες χημικές εξετάσεις για τη σύνθεση του υγρού που χρησιμοποιήθηκε στην επίθεση, γεγονός που θα λειτουργούσε υποβοηθητικά ως προς την προέλευση του. Οι αρχές έχουν πάρει μόνο μια κατάθεση από την ίδια την Κούνεβα το Φεβρουάριο, όταν ακόμα η κατάσταση της υγείας της ήταν αρκετά εύθραυστη και έκτοτε δεν έχουν προνοήσει για καμία συμπληρωματική κατάθεση.
Το πιο μεμπτό όμως σημείο της διαδικασίας είναι ο προσανατολισμός της. Οι αρχές αγνοώντας πλήρως τις ενδείξεις συσχέτισης της επίθεσης με το εργασιακό της περιβάλλον, έμεινα προσκολλημένες στην προσωπική της ζωή. Ως εκ τούτου οι συνήγοροι της Κούνεβα καταγγέλλουν ότι η έρευνα πλοηγήθηκε από την ΟΙΚΟΜΕΤ και δεν εκπορεύτηκε από μια πραγματική διάθεση διαλεύκανσης. Οι ίδιοι διατρανώνουν την πρόθεση τους να εξαντλήσουν κάθε ένδικο μέσο, προκειμένου να ολοκληρωθεί η έρευνα και να συλληφθούν οι δράστες. Η επαγρύπνηση της ελληνικής κοινωνίας συνιστά αναγκαία συνθήκη για τη δικαίωση της ίδιας της Κωνσταντίνας και όλων όσων είδαν στο πρόσωπο της να καθρεφτίζονται τα δικά τους βιώματα.
Περισσότερα... »
23:16
»
Πολιτική Επικαιρότητα
Συνθηκολόγηση στο μέτωπο της Υγείας θα αποτελέσει πολιτικό Βατερλώ Του Πετρου Παπακωνσταντινου
Η καθοριστική στιγμή της προεδρίας Κλίντον ήρθε στις 24 Αυγούστου 1994. Εκείνη την ημέρα, o Αμερικανός πρόεδρος ύψωσε λευκή σημαία, έχοντας υποστεί πολύμηνο σφυροκόπημα από τους Ρεπουμπλικανούς, τις μεγάλες ασφαλιστικές εταιρείες και τη δεξιά πτέρυγα των Δημοκρατικών, ματαιώνοντας την πλέον ουσιώδη μεταρρύθμιση που είχε επαγγελθεί προεκλογικά ο ίδιος και ανέλαβε να υλοποιήσει η σύζυγός του: την καθολική ασφαλιστική κάλυψη των Αμερικανών.
Ο 42ος πρόεδρος έμελλε να μείνει στην εξουσία για άλλα εξίμισι χρόνια, αλλά μόνο αφού, σαν άλλος Φάουστ, πούλησε την ψυχή του στον διάβολο: Μαζί με την καθολική ασφάλιση, ενταφίασε την κεντρική του επαγγελία για ένα καινούργιο New Deal, ένα πακέτο τολμηρών, φιλολαϊκών μεταρρυθμίσεων, στο πρότυπο του Φραγκλίνου Ρούζβελτ. Ο νέος Κλίντον - Μεφιστοφελής θα βάδιζε τόσο μακριά στον δρόμο της νεοφιλελεύθερης ορθοδοξίας, που δεν θα δίσταζε το 1996, στο καθιερωμένο διάγγελμα για την «Κατάσταση του Εθνους», να παπαγαλίσει τον Ρόναλντ Ρέιγκαν, διακηρύσσοντας ότι «η εποχή του μεγάλου κράτους έχει περάσει ανεπιστρεπτί».
Δεκαπέντε χρόνια από τη συνθηκολόγηση του Κλίντον, ο Μπαράκ Ομπάμα αντιμετωπίζει το ενδεχόμενο να κριθεί πολύ νωρίς η προεδρία του πάνω στο ίδιο ζήτημα. Ο ηγέτης που κάλπασε προς την εξουσία πάνω στη ράχη της «Αλλαγής» βάλθηκε να πετύχει εκεί όπου απέτυχαν πολυάριθμοι προκάτοχοί του: να κάνει πράξη τη δωρεάν, δημόσια και καθολική ασφάλιση υγείας, σε μια χώρα η οποία, παρά τον αμύθητο πλούτο της, αριθμεί 46 εκατομμύρια πολίτες χωρίς καμία απολύτως κοινωνική ασφάλιση. Ωστόσο, η αντίδραση που συνάντησε ο Ομπάμα θα πρέπει να ξεπέρασε και τις πιο απαισιόδοξες προβλέψεις του.
Ρεπουμπλικανοί παρήλαυναν από το Fox News κατηγορώντας τον για «σοσιαλμανία» και «ρατσισμό εναντίον των λευκών». Υπερσυντηρητικοί οργάνωσαν διαδηλώσεις μίσους, όπου εμφάνιζαν τον Ομπάμα με μουστάκι σε στυλ Χίτλερ και τον προσφωνούσαν «Δρ Θάνατος». Κάποιοι κυκλοφορούσαν ένοπλοι, ενώ άλλοι φώναζαν «θάνατος στον Ομπάμα, στη Μισέλ και στα δύο ηλίθια παιδιά τους». Η Σάρα Πέιλιν, υποψήφια αντιπρόεδρος για τους Ρεπουμπλικανούς στις τελευταίες εκλογές, κατήγγειλε ότι ο Ομπάμα θα συγκροτήσει κρατικές «επιτροπές θανάτου», που θα αποφασίζουν ποιος ασθενής θα απολαμβάνει περίθαλψης και ποιος όχι, αφήνοντας να εννοηθεί ότι ο γιος της, που πάσχει από σύνδρομο Ντάουν, και πολλοί υπερήλικες θα κινδυνέψουν να υποστούν ευθανασία.
Ολα αυτά θα ακούγονταν απλώς γελοία, αν δεν μαρτυρούσαν πόσο ισχυρές ρίζες έχουν στη «βαθιά Αμερική» οι ακραία αντιδραστικές τάσεις, που αγγίζουν κάποτε τα όρια του κοινωνικού φασισμού. Η προοπτική της καθολικής, δημόσιας ασφάλισης έθεσε σε κατάσταση συναγερμού τα εύπορα στρώματα των WASP (λευκοί - Αγγλοσάξονες - προτεστάντες) που νιώθουν ότι τα κοινωνικά τους προνόμια απειλούνται από τον Ομπάμα και ό,τι αυτός, δίκαια ή άδικα, συμβολίζει: Τις φυλετικές μειονότητες με το αυξανόμενο δημογραφικό βάρος, την υψηλή φορολογία, τις εξισωτικές τάσεις και το «μοίρασμα του πλούτου», που τόσο διεκτραγωδούσε προεκλογικά ο διάττων αστέρας των Ρεπουμπλικανών, «Τζο ο υδραυλικός». Αυτό το «θυμωμένο κοινό» εξεγείρεται γιατί φοβάται δύο πράγματα: ότι θα κληθεί να πληρώσει το δημόσιο σύστημα υγείας με περισσότερους φόρους και ότι θα πέσει το επίπεδο των παρεχόμενων υπηρεσιών όταν εισβάλλουν στα νοσοκομεία οι μαύροι, οι ισπανόφωνοι και οι φτωχοί που δεν έχουν σήμερα ασφάλιση.
Στην πραγματικότητα, οι Αμερικανοί δεν απειλούνται από τις ανύπαρκτες «επιτροπές θανάτου» του αυριανού ΕΣΥ, αλλά από τις πολύ πραγματικές επιτροπές θανάτου των ιδιωτικών, ασφαλιστικών εταιρειών. Η αρμόδια επιτροπή του Κογκρέσου συγκλονίστηκε από την κατάθεση της 59χρονης νοσοκόμας Ρόμπιν Μπάτιν, η οποία, όταν προσεβλήθη από καρκίνο, αντιμετώπισε την απροσδόκητη άρνηση της ασφαλιστικής εταιρείας της να καλύψει την αναγκαία χειρουργική επέμβαση. Η εταιρεία βάφτισε μια προϋπάρχουσα, απλή δερματίτιδα της ασθενούς «προκαρκινική κατάσταση» για να απαλλαγεί από τις υποχρεώσεις της. Οταν τελικά υπεβλήθη στην εγχείρηση η Μπάτιν, ο όγκος της είχε διπλασιασθεί.
Σύμφωνα με τις υπάρχουσες στατιστικές, περίπου 20.000 άνθρωποι πεθαίνουν κάθε χρόνο γιατί είναι ανασφάλιστοι - πραγματική ντροπή για το ισχυρότερο έθνος του κόσμου, τη στιγμή που και ο τελευταίος άστεγος στη Γαλλία θα έχει, τη στιγμή που θα το χρειαστεί, τη νοσοκομειακή περίθαλψη που του πρέπει. Η οικονομική κρίση της τελευταίας διετίας χειροτέρεψε ακόμη περισσότερο την κατάσταση.
Στις αρχές της άνοιξης, ένα συγκλονιστικό ρεπορτάζ του CNN παρουσίασε τις ηρωικές προσπάθειες μιας εθελοντικής οργάνωσης γιατρών και νοσοκόμων, που μετακινούνταν από πολιτεία σε πολιτεία, δημιουργώντας κινητά, υπαίθρια νοσοκομεία για ανασφάλιστους. Εβλεπε κανείς να δημιουργούνται ξαφνικά ολόκληρες κωμοπόλεις από καταυλισμούς, λες και επρόκειτο για εσωτερικούς πρόσφυγες στο Πακιστάν, καθώς αυτοί που προσέρχονταν δεν ήταν μόνο ή κυρίως «περιθωριακοί», αλλά οικογενειάρχες που μόλις είχαν χάσει τη δουλειά τους ή άλλοι που αναγκάζονταν να δουλέψουν χωρίς καμία ασφάλιση.
Ολα αυτά ακούγονται ακατανόητα στην Ευρώπη, όπου η κοινωνική ασφάλιση υιοθετήθηκε (βεβαίως κάτω από την πίεση των εργατών και της Αριστεράς) από συντηρητικούς, υπεράνω πάσης σοσιαλιστικής υποψίας πολιτικούς, όπως ο «σιδηρούς καγκελάριος» Οτο φον Βίσμαρκ στη Γερμανία (1889) ή ο Λόιντ Τζορτζ (1911) και ο Ουίνστον Τσόρτσιλ (1942) στη Βρετανία. Ωστόσο, στην Αμερική όλες οι σημαντικές απόπειρες μεταρρύθμισης -του Τίοντορ Ρούζβελτ (1912), του Φραγκλίνου Ρούζβελτ (1934), του Λίντον Τζόνσον (1965), του Τζίμι Κάρτερ (1979) και του Μπιλ Κλίντον- είτε τορπιλίστηκαν είτε ακρωτηριάστηκαν.
Τα «ζόμπι» του προέδρου
Αν και ο Μπαράκ Ομπάμα δεν έχει πάρει ακόμη τις τελικές αποφάσεις του, φαίνεται ότι προσανατολίζεται να υπαναχωρήσει στα καίρια ζητήματα: στη δημιουργία ενός κρατικού ασφαλιστικού φορέα που θα ανταγωνίζεται τους ιδιωτικούς και στην υποχρέωση των εργοδοτών να ασφαλίζουν τους εργαζομένους τους. Αν κινηθεί σε αυτήν την κατεύθυνση, κινδυνεύει όχι μόνο να μετατρέψει τη μεταρρύθμιση σε άδειο κέλυφος, αλλά και να της δώσει αντιδραστικό περιεχόμενο, προσφέροντας δημόσιο χρήμα στις ιδιωτικές ασφαλιστικές εταιρείες, επιδοτώντας τους μισθωτούς στην αγορά ιδιωτικής ασφάλισης.
Οι υπαναχωρήσεις του Ομπάμα έχουν προκαλέσει μεγάλη απογοήτευση, όχι μόνο στην αριστερή πτέρυγα των Δημοκρατικών. Ο Νομπελίστας οικονομολόγος Πολ Κρούγκμαν τιτλοφόρησε, αυτήν τη βδομάδα, το άρθρο του στους New York Times «Ολα τα ζόμπι του προέδρου». Η διαπίστωσή του ήταν θλιβερή: αν και ιδεολογικά νεκρός, μετά την κρίση της τελευταίας διετίας, ο νεοφιλελευθερισμός - ριγκανισμός συνεχίζει να κυκλοφορεί, εν είδει ζόμπι, στον Λευκό Οίκο. Αλλοι αρθρογράφοι σημείωσαν σκωπτικά ότι ισχύει και για τον Ομπάμα το γνωστό γνωμικό «χέρι που σε ταΐζει δεν το δαγκώνεις»: Στη νικηφόρα προεκλογική εκστρατεία του, ο Ομπάμα εισέπραξε από τις μεγάλες φαρμακευτικές εταιρείες 19 εκατομμύρια δολάρια, περισσότερα από το άθροισμα όλων των άλλων -Ρεπουμπλικανών και Δημοκρατικών- υποψηφίων.
Θα ήθελε κανείς να πιστέψει ότι ο Ομπάμα θα ακολουθήσει την προτροπή του Μακιαβέλι, που ήθελε τον φωτισμένο Ηγεμόνα να συμμαχεί με τον λαό για να συντρίψει τη δύναμη των ολιγαρχών, αλλά η αμερικανική υπερδύναμη του 21ου αιώνα δεν μοιάζει και πολύ με τη Φλωρεντία του 16ου. Πάντως, η εμπειρία από τη συνθηκολόγηση του Κλίντον παραμένει διδακτική: Στις ενδιάμεσες εκλογές που ακολούθησαν, τα λαϊκά στρώματα εγκατέλειψαν τους Δημοκρατικούς και οι αναζωογονημένοι Ρεπουμπλικανοί κυριάρχησαν στο Κογκρέσο. Ο Κλίντον συνέχισε να κυβερνά αποδυναμωμένος, μέχρις ότου τον αποτελείωσε το σκάνδαλο Λεβίνσκι, το οποίο ήρθε να καλύψει μόνο ο πόλεμος στο Κόσοβο…
Περισσότερα... »
23:45
»
Πολιτική Επικαιρότητα
Ύστερα από 49 ημέρες απεργίας πείνας, ο Θοδωρής Ηλιόπουλος αποφυλακίστηκε τελικά με βούλευμα του Συμβουλίου Πλημμελειοδικών.
Η προσωρίνη κράτησή του αντικαθίσταται με απαγόρευση εξόδου από τη χώρα και από την υποχρέωση εμφάνισής του δύο φορές το μήνα στο αστυνομικό τμήμα της περιοχής του. Δεν ορίστηκε χρηματική εγγύηση.
Περισσότερα... »
02:10
»
Πολιτική Επικαιρότητα
Του ΓΡΗΓΟΡΗ ΖΑΡΩΤΙΑΔΗ gzarotia@uoi.gr
Πρόσφατη δημοσίευση του ΟΟΣΑ1, μήνες πριν από το ξέσπασμα της διεθνούς κρίσης, διαπίστωνε ότι στις αναπτυγμένες οικονομικά χώρες, η οικονομική ανάπτυξη των τελευταίων δεκαετιών συμβάδιζε με μια συνεχή επιδείνωση των ανισοτήτων στο εσωτερικό τους.Τα ευρήματα της έρευνας φαίνεται να ευνοούν την κλασική μαρξιστική εξήγηση για την εμφάνιση περιοδικών κρίσεων στην καπιταλιστική οικονομία, λόγω της σταδιακής συσσώρευσης των ανισοτήτων και της προκαλούμενης καταναλωτικής αδυναμίας.Βεβαίως, η συγκεκριμένη διαπίστωση, εκτός από την επιστημονική της σημασία, έχει μια εξόχως πολιτική βαρύτητα, την οποία ακριβώς αναδεικνύει και πρόσφατη μελέτη με στοιχεία από τις ευρωπαϊκές οικονομίες2. Τα συμπεράσματα είναι αποκαλυπτικά. Ενώ στις δύο πρώτες δεκαετίες από το 1960 παρατηρείται μια συνεχής διαδικασία σύγκλισης μεταξύ των χωρών της «Ευρώπης των 15», η εικόνα αλλάζει πλήρως μετά το 1980: η μέση απόκλιση των εθνικών κατά κεφαλήν εισοδημάτων ξεκίνησε από το 50% το 1960. κατήλθε στο 42% το 1980, αλλά ξεπέρασε πάλι το 50% το 2005!Αντίστοιχη είναι και η εξέλιξη των ενδοκρατικών ανισοτήτων. Κατά τη διάρκεια των δεκαετιών του 1960 και 1970, ο μέσος πραγματικός μισθός κέρδισε περίπου 25% έναντι του κατά κεφαλήν εισοδήματος. Ομως αυτή η σημαντική βελτίωση της σχετικής θέσης των απασχολουμένων αντιστράφηκε πλήρως στο επόμενο διάστημα, καταλήγοντας το 2005 σε σημαντικά χαμηλότερο επίπεδο από αυτό του 1960! Οι συγκεκριμένες διαπιστώσεις, εκτός της φανερής σημασίας για την εξέλιξη της ευημερίας στο εσωτερικό του σκληρού πυρήνα της Ευρωπαϊκής Ενωσης, έρχονται σε πλήρη αντίθεση με τον πυρήνα της νεοφιλελεύθερης οικονομικής σκέψης: η απελευθέρωση των αγορών, η διεθνοποίηση των οικονομιών και η εντατικοποίηση του ανταγωνισμού θεωρείται πως προκαλεί αυτομάτως, αργά ή γρήγορα, τη σύγκλιση ανάμεσα στις διαφορετικές οικονομίες και την εξισορρόπηση των εν γένει ανισοτήτων. Προφανώς, αυτό κάθε άλλο παρά επιβεβαιώνεται στην περίπτωση της Ευρώπης, παρά τη συνεχή, διαχρονική διαδικασία ενοποίησης και «απελευθέρωσης» των οικονομιών. Το αντίθετο μάλιστα! Από τη στιγμή που ο ευρωπαϊκός νεοσυντηρητισμός επικράτησε ως το κυρίαρχο μοντέλο πολιτικής παρέμβασης, η προηγούμενη τάση μείωσης των ανισοτήτων αντιστράφηκε πλήρως: οδηγήθηκε στη ραγδαία ενίσχυση αυτών, σε διακρατική και ενδοκρατική διάσταση. Η πολιτική σηματοδότηση των ανωτέρω ενισχύεται ακόμη περισσότερο από την πιο επισταμένη επεξεργασία των δεδομένων.Η απότομη και ολοκληρωτική μετάλλαξη της πορείας σύγκλισης σε μια πορεία απόκλισης από το 1980 δεν προέκυψε τυχαία. Οικονομετρικοί έλεγχοι για τη συνολική περίοδο 1960-2005 αποδεικνύουν πως η σχετική αξία των πραγματικών μισθών (δηλαδή ως ποσοστό του κατά κεφαλήν εισοδήματος) επιδεινώνεται με τον αυξανόμενο βαθμό ανοίγματος της κάθε οικονομίας και με τη μείωση των δημοσίων δαπανών, ιδιαίτερα δε των κοινωνικών δαπανών.Επίσης, προκύπτει ότι η αρνητική εξέλιξη των μισθών ενισχύεται περαιτέρω από διαρθρωτικές αλλαγές συγκεκριμένου χαρακτήρα, όπως η θέσπιση του Ευρωπαϊκού Νομισματικού Συστήματος (European Monetary System, Μάρτης του 1979) και η ολοκληρωτική επικράτηση της νεοφιλελεύθερης οικονομικής πολιτικής μέσα από τη Συνθήκη Μάαστριχτ (1991).Οι διαπιστώσεις του ΟΟΣΑ επιβεβαιώνονται λοιπόν και για τις ευρωπαϊκές οικονομίες: η αναπτυξιακή διαδικασία των τελευταίων δεκαετιών χαρακτηρίστηκε από μια βαθιά επιδείνωση των ανισοτήτων. Ειδικότερα, συγκρίνοντάς την με προγενέστερες τάσεις που επικράτησαν πριν από το 1980, εύλογα προκύπτει η πολιτική σηματοδότηση: ο νεοσυντηρητισμός απέδειξε τα όριά του. Στο πλαίσιο της έξαρσης της συστημικής κρίσης του διεθνούς οικονομικού γίγνεσθαι, η κοινωνία διψά για ένα ριζοσπαστικό, ρεαλιστικό όραμα.Οι νεότερες γενιές, οι εργαζόμενοι και οι «παραγωγοί» που βιώνουν την κορύφωση μιας κρίσης θεσμών και αξιών συγκροτούν μια πλατιά πλειοψηφία που αντιλαμβάνεται την ουσιαστική κοινωνική αλλαγή ως μονόδρομο. Η εφαρμογή μιας πολιτικής ίσων ευκαιριών και γενναίας μείωσης των ραγδαίως διευρυνόμενων ανισοτήτων, η προώθηση πρακτικών διατηρήσιμης ανάπτυξης και όχι αμετροεπούς μεγέθυνσης, η σταδιακή μετεξέλιξη από την αστική-αντιπροσωπευτική στην κοινωνική-συμμετοχική δημοκρατία δεν αποτελεί απλώς μια ρεαλιστική αντιπρόταση. Πολύ περισσότερο είναι μια κοινωνική απαίτηση.
Λέκτορας στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων - Τμ. Οικονομικών Επιστημών ΑΠΘ - Τμ. Οικονομικών Επιστημών Περισσότερα... »
00:20
»
Πολιτική Επικαιρότητα
Τις τελευταίες ημέρες ο γνωστός διανοητής Τάκης Φωτόπουλος, δέχτηκε μιαν απαράδεκτη φασίζουσα επίθεση από ορισμένα ΜΜΕ της Σύρου επειδή άσκησε δημόσια κριτική για κάποια –κατά την γνώμη του- «κακώς κείμενα» της νήσου. Γράφτηκαν πολλά:
«…δεν νομίζουμε ότι θα υποδείξει ή θα καθορίσει ποιο μοντέλο τουριστικής ανάπτυξης πρέπει ν' ακολουθήσει η Σύρος…»
«…Δεν έχει ανάγκη από τέτοιους "προστάτες" η Σύρος»
«…Κι όμως, ο άνθρωπος αυτός βρίσκεται ακόμη στο νησί, κάνει τις διακοπές του κι εμείς τον ανεχόμαστε»
«Να φύγετε... Να πάτε αλλού», «κάντε μας την χάρη και γυρίστε πίσω στο χωριό σας»
Και όμως το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού της Σύρου αποτελείται από πρόσφυγες, μέτοικους, ανθρώπους φιλελεύθερους, που δεν χρησιμοποιούν κατά την περίσταση την καταγωγή ή την εντοπιότητά τους. Γιατί γνωρίζουν ότι η εντοπιότητα δεν είναι προσόν και δεν δίνει περισσότερα δικαιώματα σε κανένα. Αντίθετα σ' αυτούς τους διαχωρισμούς ελλοχεύουν οι κοινωνικές διακρίσεις και ο ρατσισμός.
ΚΟΙΝΗ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ
Αναφορικά με το θέμα που προέκυψε από την αρθρογραφία τού διεθνώς γνωστού πολιτικού φιλοσόφου κ. Τάκη Φωτόπουλου σχετικά με την τουριστική ανάπτυξη, καθώς και με τις επώνυμες ή ανώνυμες απαντήσεις και σχόλια στον τοπικό έντυπο και ηλεκτρονικό τύπο της Σύρου, θα θέλαμε, προκειμένου να συμβάλουμε σε ένα πραγματικό διάλογο στην τοπική κοινωνία, να καταθέσουμε τα ακόλουθα :
1) Έχει αναφαίρετο δικαίωμα ο κάθε πολίτης να εκφράσει τις απόψεις του για ένα ζήτημα (της τουριστικής ανάπτυξης στην προκειμένη περίπτωση), τόσο σε επίπεδο τοπικό όσο και σε επίπεδο της χώρας. Ακόμα περισσότερο έχει αυτό το δικαίωμα ένας πολίτης που είναι γνώστης των πραγμάτων του νησιού. Ένας πολίτης που, από τα γραφόμενά του μπορούμε να συμπεράνουμε ότι, και το αγαπά και νοιάζεται-αγωνιά γι’ αυτό και την πορεία του.
2) Ο κ. Φωτόπουλος στα κείμενα-αναλύσεις του περί τουριστικής ανάπτυξης και αναφερόμενος στο παράδειγμα της Σύρου, αφού αυτό το γνωρίζει και από κοντά, έγραψε για ορισμένα από τα καλά που, κατά τη γνώμη του, έχει η Σύρος αλλά και για ορισμένα από τα κακώς κείμενα του νησιού, πάλι κατά τη γνώμη του. Για τα κακώς κείμενα της Σύρου, τα τοπικά ΜΜΕ της Σύρου δημοσιεύουν, σχεδόν καθημερινά, ρεπορτάζ, καταγγελίες συμβούλων της τοπικής αυτοδιοίκησης και φορέων, επιστολές διαμαρτυρίας πολιτών, κατοίκων ή επισκεπτών του νησιού και για πολύ περισσότερα απ’ όσα ανέφερε ο κ. Φωτόπουλος, τα οποία κάποιες φορές, μάλιστα, γίνονται και ρεπορτάζ στις αθηναϊκές εφημερίδες. Δυσφημούν, λοιπόν, όλοι αυτοί, το νησί ; Μάλλον, όχι. Ένας τόπος δυσφημείται από αυτά τα ίδια τα κακώς κείμενά του και όχι από τη δημοσιοποίησή τους. Δημοσιοποίηση που γίνεται με σκοπό πάντα την εξάλειψη των κακώς κειμένων, την επίλυση προβλημάτων ή βελτίωση καταστάσεων και πραγμάτων. Είναι επομένως, τουλάχιστον, άδικο να καταλογίζεται στον κ. Φωτόπουλο η δυσφήμηση του νησιού.
3) Είναι επικίνδυνο για το δημόσιο διάλογο και την κοινωνία, στην εφημερίδα “ΚΟΙΝΗ ΓΝΩΜΗ” και σε άλλα τοπικά ηλεκτρονικά μέσα ενημέρωσης της Σύρου, αντί τεκμηριωμένων απαντήσεων, να δίνονται απαντήσεις και να γίνονται σχόλια του τύπου «…δεν νομίζουμε ότι θα υποδείξει ή θα καθορίσει ποιο μοντέλο τουριστικής ανάπτυξης πρέπει ν' ακολουθήσει η Σύρος…» ή «…Δεν έχει ανάγκη από τέτοιους "προστάτες" η Σύρος» ή «…Κι όμως, ο άνθρωπος αυτός βρίσκεται ακόμη στο νησί, κάνει τις διακοπές του κι εμείς τον ανεχόμαστε» ή «…Κι όπως λέει μια πετυχημένη διαφήμιση "Να φύγετε...Να πάτε αλλού"» ή «κάντε μας την χάρη και γυρίστε πίσω στο χωριό σας» και άλλα αναλόγου ή και χειρότερου ύφους. Επικίνδυνο γιατί έτσι, αφενός δεν μπορεί να γίνει διάλογος, αφετέρου φαίνεται να καλλιεργείται, ανησυχητικά πλέον, ένα κλίμα κυνηγιού μαγισσών και αποδιοπομπαίων τράγων έως εκφοβισμού και απειλών. Επικίνδυνο, επίσης, γιατί φαίνεται να διαχέεται στην τοπική κοινωνία της Σύρου η επικίνδυνη ολοκληρωτική νοοτροπία ότι όποιος διαφωνεί με τα τεκταινόμενα στο νησί, όποιος έχει διαφορετικές απόψεις και ιδέες που ενοχλούν, γίνεται στόχος, δεν είναι δεκτός στο νησί και πρέπει να φύγει είτε με το καλό είτε με το άγριο, με πολύ πιθανά ανεξέλεγκτα αποτελέσματα. Για παράδειγμα μπορεί να αναφερθεί, χωρίς να θέλουμε να κάνουμε αυθαίρετους συμψηφισμούς, ο ξυλοδαρμός νεαρών πολιτικής νεολαίας της Αριστεράς, που έκαναν την ετήσια κατασκήνωσή τους σε κάμπινγκ του Γαλησσά, με λοστούς, αλυσίδες και πτυσσόμενα γκλομπς από ομάδα 25 περίπου Συριανών νέων και για ασήμαντη, μάλιστα, αφορμή (ένα αρκετά ανησυχητικό γεγονός που, μάλλον, δεν έτυχε της δέουσας προσοχής και πέρασε χωρίς σχόλια από την τοπική κοινωνία, παρόλο που είναι και ένα άκρως δυσφημιστικό γεγονός για το νησί).
4) Κατά τη γνώμη μας, δεν υπάρχουν προνομιακοί εκφραστές της τοπικής κοινωνίας και η Σύρος δε μπορεί να ταυτίζεται αυθαίρετα με τα οικονομικά συμφέροντα μιας μικρής ομάδας επιχειρηματιών ή τοπικών παραγόντων, οι οποίοι σε καμιά...
περίπτωση δεν αντιπροσωπεύουν την εργαζόμενη πλειοψηφία ή τη νεολαία. Ιδιαίτερα στην περίπτωση της νεολαίας, οι «σημερινοί υποτιθέμενοι εκφραστές της» θα πρέπει να γνωρίζουν ότι τα προβλήματα της νεολαίας δεν αρχίζουν και δεν τελειώνουν στο ζήτημα του ωραρίου λειτουργίας των νυκτερινών κέντρων. Όταν η νεολαία του νησιού βρισκόταν στους δρόμους, διεκδικώντας το δικαίωμά της στη μόρφωση και στην ίδια τη ζωή, οι «σημερινοί αντιπρόσωποί» της σιωπούσαν ένοχα ή έβλεπαν με όρους ανοικτής εναντίωσης τον αγώνα της. Η νεανική ανεργία και η ελαστική απασχόληση, σε μια περιοχή με εποχιακή μόνο δημιουργία απασχόλησης λόγω τουρισμού και, μάλιστα, συχνά χωρίς στοιχειώδη εργασιακά δικαιώματα, θα έπρεπε να αποτελέσουν το πραγματικό αντικείμενο της δημόσιας συζήτησης στο νησί σε σχέση με τους νέους και όχι η ανάγκη των επιχειρηματιών για παράταση της λειτουργίας των νυκτερινών τους καταστημάτων. Σε κάθε περίπτωση, η νεολαία έχει τις δικές της συλλογικότητες για να εκφραστεί και δε χρειάζεται μεσάζοντες. Το «νεανικό» δεν εξαντλείται στα κέφια μιας εμπορευματοποιημένης διασκέδασης, που αποτελεί, άλλωστε, το ιδανικό συμπλήρωμα σε μια ζωή χωρίς δικαίωμα στο όνειρο. Η εντατικοποιημένη διασκέδαση είναι η άλλη όψη της ανεργίας και της εργασιακής υπερεκμετάλλευσης. Αν κάποιοι ονειρεύονται για τη Σύρο, μια μικρή Μύκονο, που θα βασιλεύει ο νόμος της νύκτας και των μπράβων θα πρέπει να το πουν ανοικτά και να μην χρησιμοποιούν ως προμετωπίδα τους τη νεολαία.
5)Τι είδους τουρισμό θέλουμε ; Θέλουμε «ήπιο» τουρισμό που να σέβεται το φυσικό και πολιτισμικό περιβάλλον του νησιού ή «άγρια τουριστική ανάπτυξη»; Θέλουμε τουρισμό στα πλαίσια της αειφόρου και βιώσιμης ανάπτυξης ή όχι ; Θέλουμε τον τουρισμό που σέβεται τον άνθρωπο, είτε αυτός είναι κάτοικος του νησιού είτε είναι επισκέπτης ή το μαζικό τουρισμό που ευνοεί τους λίγους εις βάρος της ποιότητας ζωής των πολλών; Θέλουμε ένα τουρισμό που να εξυπηρετεί τα στενά οικονομικά συμφέροντα λίγων ή να εξυπηρετεί ισόρροπα όλη την κοινωνία; Είναι πολλά τα ερωτήματα και πολύ περισσότερες οι απαντήσεις που μπορούν να δοθούν. Ένας δημόσιος διάλογος φαίνεται, λοιπόν, να είναι αναγκαίος πριν οδηγηθούμε σε αδιέξοδες ή ανεξέλεγκτες καταστάσεις (ήδη, σύμφωνα με πρόσφατα δημοσιεύματα, φαίνεται να έχει αρχίσει ένας «πόλεμος» αλληλοσυγκρουόμενων επιχειρηματικών συμφερόντων στο νησί). Ένας διάλογος στην τοπική κοινωνία, στον οποίο, όμως, να μπορούν να συμβάλουν όλοι, κάτοικοι αλλά και φίλοι-επισκέπτες, ασχέτως αν έχουν ή όχι άμεση σχέση με τον τουρισμό, αφού ο τουρισμός επηρεάζει ποικιλοτρόπως όλη την κοινωνία.
Εμείς βλέπουμε τον τουρισμό από την οπτική του εργαζόμενου κόσμου. Τη στιγμή που γιγαντώνεται η βαριά τουριστική βιομηχανία, εις βάρος του φυσικού περιβάλλοντος και της πολιτισμικής ιστορίας και κληρονομιάς ενός τόπου, οι ίδιοι οι εργαζόμενοι και η νεολαία δε μπορούν να πάνε διακοπές, λόγω της παρατεταμένης λιτότητας, της αφαίμαξης του λαϊκού εισοδήματος και της ανεργίας. Οι διακοπές γίνονται ένα μακρινό άπιαστο όνειρο, στο οποίο όλο και λιγότεροι άνθρωποι έχουν πρόσβαση. Παράλληλα, οι ίδιοι οι εργαζόμενοι στον τουρισμό βιώνουν τις χειρότερες μορφές ελαστικοποίησης της εργασίας, συχνά δουλεύοντας ακόμα και με συμβάσεις ημέρας, για να επιστρέψουν μετά την τουριστική περίοδο στην ανεργία και την εξαθλίωση. Στο βαθμό που ο τουρισμός από ένα κοινωνικό αγαθό για όλους, μετατρέπεται σε ένα ακριβό εμπόρευμα, που το εκμεταλλεύεται μια μικρή ομάδα ανθρώπων, θα γινόμαστε διαρκώς μάρτυρες αντι-κοινωνικών φαινόμενων που συχνά βρίσκονται στον αντίποδα των συμφερόντων και των μικρών οικογενειακών τουριστικών μονάδων, που βιώνουν και αυτές, όλο και περισσότερο, την πίεση του αγοραίου ανταγωνισμού. Αν η τουριστική ανάπτυξη αφεθεί στη δυναμική της αγοράς, θα μειώνεται διαρκώς ο αριθμός των τουριστών, θα χειροτερεύουν οι όροι απασχόλησης στον τουριστικό τομέα, θα κλείνουν οι μικρές οικογενειακές τουριστικές μονάδες και θα αλλοιώνεται ο φυσικός και πολιτισμικός πλούτος των ελληνικών νησιών.
Ένας σοβαρός διάλογος, λοιπόν, που θα επικεντρωθεί πάνω σε αυτούς τους άξονες, θα μπορέσει, πιστεύουμε έστω και τώρα, να σχεδιάσει στην πράξη, και όχι μόνο στα λόγια, έναν τουρισμό για το νησί, στα πλαίσια της αειφόρου και βιώσιμης ανάπτυξης, που θα λαμβάνει βεβαίως υπόψη του τις ανάγκες και τα συμφέροντα της εργαζόμενης πλειοψηφίας.
Αύγουστος 2009
ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΙΚΟ ΣΩΜΑΤΕΙΩΝ ΚΑΙ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΩΝ ΣΤΟ Ν. ΚΥΚΛΑΔΩΝ
ΕΝΩΣΗ ΠΟΛΙΤΩΝ ΣΥΡΟΥ «ΕΥΠΛΟΙΑ»
Διαβάστε: «ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ»
Τουριστική «ανάπτυξη» και πολίτες
Του Τάκη Φωτόπουλου
(ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, 1-8-2009)
http://www.enet.gr/?i=arthra-sthles.el.home&id=69024.
«Απειλές» Tου Τάκη Φωτόπουλου(ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, 5-8-2009
[www.enet.gr] «ΚΟΙΝΗ ΓΝΩΜΗ»
Τάκης Φωτόπουλος: Να μην αλλοιωθεί ο χαρακτήρας της Σύρου
http://www.syros.aegean.gr/kg/koinignomi_2009-07-27.pdf
Διαμαρτυρία του Κυνηγετικού Συλλόγου Σύρου για το δημοσίευμα του Τάκη Φωτόπουλου
http://www.syros.aegean.gr/kg/koinignomi_2009-08-04.pdf
Άρθρο δυσφήμιση για την Σύρο από τον Τάκη Φωτόπουλο στην «Ελευθεροτυπία»
http://www.syros.aegean.gr/kg/koinignomi_2009-08-06.pdf
«SYROSTODAY»
Στο σπίτι του κρεμασμένου δε μιλάνε για σκοινί, κ.Φωτόπουλε...
Γιάννης Συνοδιvός (yiasin). (6/8/2009)
http://www.syrostoday.gr/News/457-Sto-spiti-tou-kremasmevou-de-milave-gia-skoivi--k-Fwtopoule.aspx
Περισσότερα... »
«Βήματα ζωής για το παιδί με αναπηρία» το διαχρονικό μήνυμα-σήμα κατατεθέν της Ελληνικής Εταιρίας Προστασίας Αποκαταστάσεως Αναπήρων Παίδων (ΕΛΕΠΑΠ), τείνει να ακούγεται (και διαβάζεται) τον τελευταίο χρόνο ως κακόγουστο αστείο.
Από τις αρχές 2009, τα μόνα βήματα που ο μακροβιότερος φορέας παροχής υπηρεσιών σε παιδιά με αναπηρία (ιδρύθηκε το 1937) πραγματοποιεί, είναι -δυστυχώς- «βήματα προς τα πίσω». Τόσο πολύ πίσω, που ο οριστικός γκρεμός, ο «Καιάδας» του αποκλεισμού από όσα μέχρι το κοντινό χθες προσφέρονταν, είναι πια ορατός στα 140 παιδιά τού «σήμερα» της ΕΛΕΠΑΠ και στις οικογένειές τους.
Τα δραματικά σημερινά αδιέξοδα της ΕΛΕΠΑΠ έχουν ως ρίζες, αφενός τη σημαντική μείωση της κρατικής επιχορήγησης (κάλυπτε το 25% του προϋπολογισμού, πλέον καλύπτει μόλις το 14%), αφετέρου τον περιορισμό των εσόδων από χορηγίες, με αιτία (ή αφορμή;) την ευρύτερη οικονομική κρίση. Ηδη, ελέω εγκατάλειψης από τους χορηγούς, ξεκίνησε φέτος η διαδικασία του «λουκέτου» για βασικά προγράμματα-υπηρεσίες. Χαρακτηριστικό παράδειγμα το ΡΑΔΙΟ ΕΛΕΠΑΠ, η πρότυπη παραγωγή ραδιοπρογράμματος από μαθητευόμενους δημοσιογράφους με αναπηρία, που επί τέσσερα χρόνια φιλοξενείτο από τη συχνότητα του διαδημοτικού ρ/σ «Επικοινωνία». Τέρμα αίφνης η χορηγία, από αρχές Ιουνίου το πρόγραμμα πλέον δεν υπάρχει...
Η περίπτωση του ραδιοπρογράμματος είναι απλώς ενδεικτική. Στην αδιέξοδη κατάσταση, την οποία η ΕΛΕΠΑΠ σήμερα βιώνει, «τίποτε δεν υπάρχει» βέβαιον και ασφαλές, όπως αρμόζει σε υπηρεσίες απευθυνόμενες στην πλέον «ευαίσθητη» ομάδα παιδιών. Δεν υπάρχουν καν, με τη βεβαιότητα-ασφάλεια που θα τους έπρεπε, τα κρίσιμα εξωτερικά προγράμματα (εργοθεραπείες, φυσικοθεραπείες, λογοθεραπείες, θεραπευτική κολύμβηση), που η ΕΛΕΠΑΠ απρόσκοποπτα «μια ζωή» προσέφερε. Ελέω έλλειψης προσωπικού, η λίστα αναμονής υπερβαίνει τα 40 άτομα. Ειδικότερα για την κολύμβηση, το «τίποτε δεν υπάρχει» είναι κυριολεκτικό. Από αρχές Ιουνίου η πισίνα έχει δηλωθεί «χαλασμένη» και χρήματα να επισκευαστεί δεν διατίθενται! Και το σπουδαιότερο όλων: στη σημερινή ΕΛΕΠΑΠ δεν υπάρχουν καν... κανονικοί εργαζόμενοι! Από σήμερα 20 Ιουλίου, οι 105 «μόνιμοι» υπόκεινται σε ένα ιδιότυπο καθεστώς διαθεσιμότητας μέχρι την 1η Σεπτεμβρίου, έως τότε θα λαμβάνουν το ήμισυ των κανονικών αποδοχών τους!
Ολα τα παραπάνω «δεν» μόνο συγκυριακά δεν είναι. Δυστυχώς, δεν μοιάζει καν να υπάρχει ορατή προοπτική διεξόδου. Προς απόδειξιν: Την Τετάρτη 8 Ιουλίου ανακοινώθηκε από τη διοίκηση σε εκπροσώπους των γονέων ότι λόγω αδυναμίας πληρωμής των απαραίτητων οδηγών και συνοδών, τα σχολικά λεωφορεία που μεταφέρουν τα 140 παιδιά τους στα ειδικά σχολεία (Νηπιαγωγεία και Δημοτικά) της ΕΛΕΠΑΠ, την ερχόμενη σχολική περίοδο δεν θα κυκλοφορήσουν! «Οποιος δύναται ας φέρνει το παιδί του μονάχος», η... λύση που ακολούθως προτάθηκε στους άναυδους γονείς με έναν μόνο τρόπο ερμηνεύεται: Για όσους στερούνται την οικονομική δυνατότητα «να μπορούν», προτείνεται ο γκρεμός, ο «Καιάδας», ως μοναδική (α)διέξοδος...
ΚΑΘΕΝΑΣ ΑΣ ΒΓΑΛΕΙ ΤΑ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ ΤΟΥ ΓΙΑ ΤΟ ΚΑΤΑ ΤΑ ΑΛΛΑ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ...
ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΡΑΤΣΙΣΜΟ ΠΟΥ ΚΑΛΛΙΕΡΓΕΙ...
ΑΓΩΝΑΣ ΣΚΛΗΡΟΣ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΕΠΑΙΤΕΙΑΣ, ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΦΤΩΧΕΙΑΣ, ΓΙΑΤΙ ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ ΤΑ ΑΥΤΟΝΟΗΤΑ ΘΕΛΟΥΝ ΘΥΣΙΕΣ ΚΑΙ ΑΣ ΤΑ ΠΛΗΡΩΝΟΥΜΕ ΟΛΑ ΕΜΕΙΣ (Ο ΛΑΟΣ ΠΟΥ ΠΛΗΡΩΝΕΙ ΕΝΟΩ) ΑΝΤΙΣΤΑΘΕΙΤΕ Η ΦΩΤΙΑ ΕΙΝΑΙ ΔΙΠΛΑ ΣΑΣ.
ΟΜΑΔΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΓΑΛΑΤΣΙΟΥ.
ΓΑΛΑΤΣΙ 21ος ΑΙΩΝΑΣ κ ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΤΟΥΝΤΑΣ.
Περισσότερα... »
ΟΛΟΙ ΣΤΗΝ ΠΑΤΡΑ ΤΟ ΣΑΒΒΑΤΟ 18/07/2009 ΣΤΙΣ 13:00 Μ.Μ. ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ ΟΛΓΑΣ
ΜΑΖΙΚΗ ΚΑΤΑΔΙΚΗ ΑΠΌ ΤΟ ΚΙΝΗΜΑ
ΤΗΣ ΕΠΙΔΕΙΞΗΣ ΑΚΡΑΙΟΥ ΚΡΑΤΙΚΟΥ ΑΥΤΑΡΧΙΣΜΟΥ
Πλέον γίνεται σε όλους αντιληπτό ότι ο κοινοβουλευτικός ολοκληρωτισμός στη χώρα μας γύρισε σελίδα. Η υπουργοποίηση Μαρκογιαννάκη, ο εξτρεμισμός του υπ. Εσωτερικών Παυλόπουλου, η κάλυψη και ενθάρρυνση της βάρβαρης αστυνομικής βίας, τα πογκρόμ εναντίον μεταναστών, που ακολούθησε την εξέγερση του Δεκέμβρη, αποκαλύπτουν ότι η κυβέρνηση της ΝΔ, με την υποστήριξη ΠΑΣΟΚ-ΛΑΟΣ-ΜΜΕ-Εργοδοτικών οργανώσεων-Ε.Ε. στήνει ένα ακραίο ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ.
Οι μαζικές συλλήψεις αγωνιστών του Δεκέμβρη, κυρίως ανυποψίαστων μαθητών και νεολαιών, η δίωξη τους με τρομονόμους και ο δια βίου στιγματισμός τους, αποτελούν σαφή προσπάθεια ολόκληρου του αστικού κατεστημένου να τρομοκρατήσει, να χειραγωγήσει, να καθυποτάξει. Η οικονομική κρίση γίνεται αιτία και αφορμή για την κατάργηση και των τελευταίων εργασιακών δικαιωμάτων, την εμπορευματοποίση-ιδιωτικοποίηση όλων των κοινωνικών αγαθών. Ο φόβος νέων εξεγέρσεων πιέζει για σκληρά μέτρα κρατικού αυταρχισμού.
Στιγμιότυπο αυτής της διαδικασίας τρομοκράτησης της κοινωνίας είναι η κτηνώδη συμπεριφορά δικαστικών και αστυνομικών αρχών, που βρίσκεται ενταγμένος σε κυβερνητικό σχεδιασμό, απέναντι στον παράνομα συλληφθέντα νεολαίο αγωνιστή Θοδωρή Ηλιόπουλο που προχώρησε σε απεργία πείνας.
Οι μετανάστες ήταν το επόμενο θύμα. Επαναλαμβανόμενα πογκρόμ με ανοικτή συνεργασία ΜΑΤ-φασιστών, μαζικές απελάσεις, βασανιστήρια και εκτελέσεις, στρατόπεδα συγκέντρωσης και φακέλωμα ήταν η κυβερνητική επιλογή.
ΠΑΣΟΚ - ΛΑΟΣ - Εκκλησία - Καταστηματάρχες - Επενδυτές στην Αγορά Γης-Μεγαλοδημοσιογράφοι έστρωσαν το χαλί για να περάσουν τα ΜΑΤ και οι μπουλντόζες πάνω από τον καταυλισμό των απελπισμένων μεταναστών στην Πάτρα. Εικόνες που θυμίζουν Βαγδάτη, εισβολή του φασιστικού ισραηλινού στρατού στην Τζενίν, νίκες των κρυστάλλων στην χιτλερική Γερμανία αναβίωσαν εν μέσω καλοκαιριού και ενώ η αλληλεγγύη του κινήματος ήταν σχεδόν αδύνατη.
«Όσοι δεν παρανομούν δεν έχουν να φοβηθούν τίποτε» προπαγανδίζουν τα παπαγαλάκια της κυβέρνησης αφού πλέον αποκαλύπτεται ότι μετά τους αγωνιζόμενους εργαζόμενους και νεολαίους, μετά τους μετανάστες ήρθε η ώρα να φακελωθεί ολόκληρη η κοινωνία.
Η κυβέρνησης της ΝΔ ΕΠΙΧΕΙΡΕΙ ΝΑ ΒΑΛΕΙ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΣΤΟΝ ΓΥΨΟ
Το σκληρό αστυνομικό κράτος που εγκαθιδρύεται προχωρά σε εκτεταμένες παρακολουθήσεις πολιτών. Δεκάδες εκατ. ευρώ δαπανώνται για να μπορεί η ΕΥΠ να παρακολουθεί και καταγράφει τον εσωτερικό εχθρό.
Οι μιζαδόροι της SIEMENS κυβερνητικοί υπάλληλοι της ΝΔ-ΠΑΣΟΚ επιβάλλουν το κράτος χαφιέ. Τον περιπτερά και θυρωρό της Χούντας των Συνταγματαρχών αντικατέστησαν τα μηχανάκια που παρακολουθούν 3000-3500 τηλέφωνα και μηνύματα ταυτόχρονα.
Κάμερες παντού. Και χρήση τους όλο το 24ωρο χωρίς την παρουσία εισαγγελέα. Δημιουργία τράπεζας DNA από πολίτες που κατηγορούνται ακόμη και για πλημμελήματα.
Ο λόγος; Η πάταξη της τρομοκρατίας, η επιβολή Νόμου και Τάξης.
Από ποιους: τους ληστές του ΠΑΣΟΚ-ΝΔ του Χρηματιστηρίου, του Βατοπεδίου, τους εμπρηστές της Πελοποννήσου και της Πάρνηθας που προστάτευαν το Καζίνο και άφηναν να καεί ένα ολόκληρο βουνό, τους διαπλεκόμενους με εκδότες-καναλάρχες-εργολάβους, τους φορομπήχτες, αυτούς που με πρόσχημα την «εθνική ανάπτυξη» σε συνεργασία με ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ μετέτρεψαν τον εργαζόμενο στην Ελλάδα αυτόν που εργάζεται περισσότερο, πληρώνεται λιγότερο, με ελάχιστα δικαιώματα, που θέλουν και αυτά να καταργήσουν.
Αυτούς που μας τρομοκρατούν καθημερινά με τον εφιάλτη της ανεργίας, επιβάλλοντας δια βίου λιτότητα και πάγωμα μισθών για να αυξάνουν τα κέρδη τους, που στέλνουν ελληνικό στρατό σε (16) χώρες ως στρατό κατοχής, συμμετέχοντας σε όλα τα ιμπεριαλιστικά εγκλήματα.
ΟΛΟΙ ΣΤΗΝ ΠΑΤΡΑ.
ΝΑ ΑΠΑΝΤΗΣΟΥΜΕ ΣΤΟ ΡΑΤΣΙΣΤΙΚΟ ΕΓΚΛΗΜΑ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ
(Ραντεβού το Σαββάτο 18/7, στις 9:00 πμ. στο Πολυτεχνείο (είσοδος Στουρνάρη)
ΜΑΖΙΚΗ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΣΤΗΝ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑΣ ΣΤΟ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ ΤΗ ΔΕΥΤΕΡΑ 20/7/09 ΣΤΙΣ 9:00 Π.Μ ΑΠΑΙΤΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΑΠΟΦΥΛΑΚΙΣΗ ΤΟΥ Θ.ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΥ ΚΑΙ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΣΤΑ ΠΡΟΠΥΛΑΙΑ ΚΑΙ ΠΟΡΕΙΑ ΤΗΝ ΤΡΙΤΗ 21/07/09 ΣΤΙΣ 6:00 Μ.Μ
ΑΝΤΙΠΟΛΕΜΙΚΗ ΔΙΕΘΝΙΣΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ
Περισσότερα... »
Η τεχνολογία ανοίγει το δρόμο για νέες ευκαιρίες, αλλά η νομοθεσία τις καταργεί
Spoiler:
Του Christian Engstrom
Αν αναζητήσεις θεματολογία για τον Ελβις Πρίσλεϊ στην Wikipedia, θα βρεις πλήθος κειμένων και νέων φωτογραφιών που έχουν εγκριθεί για διανομή. Ωστόσο, δεν θα βρείτε καθόλου μουσική και βιντεοκλίπ, εξαιτίας των περιορισμών στα πνευματικά δικαιώματα. Αυτό που θεωρούμε ως κοινή πολιτιστική κληρονομιά μας δεν είναι καθόλου δική μας.
Στο MySpace και το YouTube, δημιουργικοί άνθρωποι κατεβάζουν ρεμίξ εικόνας και ήχου για να απολαμβάνουν οι υπόλοιποι έως ότου σταμάτησαν να προβάλλονται με μια απλή ειδοποίηση από τις μεγάλες κινηματογραφικές και δισκογραφικές εταιρείες. Η τεχνολογία ανοίγει το δρόμο για νέες ευκαιρίες, αλλά η νομοθεσία περί πνευματικών δικαιωμάτων τις καταργεί.
Αυτό δεν ήταν ποτέ η τελική επιδίωξη. Τα πνευματικά δικαιώματα υπάρχουν για να ενθαρρύνουν τον πολιτισμό και όχι να τον περιορίζουν.Ανάλογα με το ποια συμφέροντα προωθεί ο κανένας Αυτός είναι αρκετός λόγος για να μεταρρυθμιστούν τα πράγματα. Ωστόσο, το ισχύον καθεστώς έχει ακόμη μεγαλύτερο αρνητικό αντίκτυπο. Προκειμένου να διατηρήσουν τους ισχύοντες νόμους περί πνευματικών δικαιωμάτων, οι κυβερνήσεις έχουν αρχίσει να περιορίζουν το δικαίωμά μας να επικοινωνούμε, ιδιωτικώς, με τους άλλους, χωρίς να υπάρχει έλεγχος της επικοινωνίας. Η ανταλλαγή αρχείων (file-sharing) συντελείται κάθε φορά που ένα άτομο αποστέλλει ένα αρχείο σε κάποιον άλλο. Ο μόνος τρόπος που υπάρχει, έστω και για να περιοριστεί αυτή η διαδικασία, είναι να ελεγχθεί όλο το φάσμα της επικοινωνίας μεταξύ των απλών ανθρώπων.
Παρά τα περιοριστικά μέτρα που επιβλήθηκαν στο Napster, το Kazaa και σε άλλες ομοειδείς υπηρεσίες του διαδικτύου, ο όγκος της ανταλλαγής αρχείων αυξήθηκε σε εντυπωσιακό βαθμό. Ακόμη και αν οι Αρχές αποκλείσουν όλες τις άλλες δυνατότητες που υπάρχουν, οι άνθρωποι θα εξακολουθήσουν να μπορούν να στέλνουν κατοχυρωμένα αρχεία υπό μορφή επισύναψης σε διευθύνσεις ηλεκτρονικού ταχυδρομείου, ή μέσω ιδιωτικών δικτύων. Αν οι άνθρωποι αρχίσουν να επιδίδονται σε αυτό, θα πρέπει να παραχωρήσουμε στις κυβερνήσεις το δικαίωμα να ελέγχουν όλα τα μηνύματα και όλα τα κρυπτογραφημένα δίκτυα; Εφόσον θα υπάρχουν τρόποι κατ΄ ιδίαν επικοινωνίας θα χρησιμοποιούνται προκειμένου να συντελείται η διαδικασία της ανταλλαγής κατοχυρωμένου υλικού. Δεν υπάρχει άλλη εναλλακτική λύση. Η κοινωνία πρέπει να πάρει μιαν απόφαση.
Σε κρίσιμη καμπή
Ο κόσμος βρίσκεται σε μια κρίσιμη καμπή. Το ίντερνετ και οι νέες τεχνολογίες πληροφορικής είναι τόσο παντοδύναμες ώστε ό,τι και να κάνουμε η κοινωνία θα αλλάξει. Ωστόσο, αυτό που δεν έχει ακόμη αποφασιστεί είναι η κατεύθυνση που θα προσλάβει αυτή η αλλαγή.
Η τεχνολογία μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να δημιουργηθεί μια κοινωνία Big Brother που θα ξεπερνά και τους χειρότερους εφιάλτες μας, όπου κυβερνήσεις και εταιρείες θα ελέγχουν κάθε λεπτομέρεια της προσωπικής ζωής μας. Στην πρώην Ανατολική Γερμανία η κυβέρνηση χρειάστηκε δεκάδες χιλιάδων υπαλλήλων για να εντοπίζει τους πολίτες οι οποίοι χρησιμοποιούσαν γραφομηχανές, στυλό και ευρετήρια καρτελών. Σήμερα, ένας υπολογιστής μπορεί να εκτελέσει την ίδια εργασία με τρομακτική ταχύτητα με το πάτημα ενός πλήκτρου. Υπάρχουν πολλοί πολιτικοί οι οποίοι επιθυμούν να πατήσουν το πλήκτρο?
Η ίδια τεχνολογία μπορεί να χρησιμοποιηθεί, αντιθέτως, για να οικοδομήσει μια κοινωνία που θα ενστερνίζεται τον αυθορμητισμό, τη συνεργασία και την ποικιλομορφία. Μια κοινωνία στην οποία οι πολίτες δεν θα είναι, πλέον, παθητικοί καταναλωτές που θα έχουν βαρεθεί την πληροφορική και τον πολιτισμό που θα προσφέρεται μονοδιάστατα, αλλά, αντιθέτως, θα είναι ενεργά συμμετέχοντες. Η κοινή γνώμη αναγνωρίζει την ανάγκη να υπάρξει μεταρρύθμιση.
Για αυτό το λόγο το Piratpartiet -δηλαδή, το πειρατικό κόμμα- κέρδισε το 7,1% της λαϊκής ψήφου, στις πρόσφατες ευρωεκλογές στη Σουηδία, με αποτέλεσμα να κερδίσει, για πρώτη φορά, έδρα στο νέο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Η διακήρυξή μας είναι να μεταρρυθμίσουμε τη νομοθεσία για τα πνευματικά δικαιώματα και να καταργήσουμε, σταδιακά, το σύστημα απονομής ευρεσιτεχνιών. Αντιτασσόμαστε στη μαζική παρακολούθηση και λογοκρισία στο διαδίκτυο. Επιθυμούμε να κάνουμε την Ευρώπη πιο δημοκρατική και διαφανή. Η τεχνολογική επανάσταση εξελίσσεται εδώ και τώρα. Εμείς να αποφασίσουμε ποιο μέλλον επιθυμούμε.
*Ο συντάκτης είναι ευρωβουλευτής του Πειρατικού Κόμματος.
[www.imerisia.gr] 
