Ioannina Blogs » Ταξίδια Ψυχής

Feeds

17727 άρθρα από 64 πηγές

Aa - Zz (2774)

• Alaskan malamute (14)
• Dj John Pappas (7)
• e-Ομελέτα (883)
• e-Xavales (44)
• Epirus Image News (28)
• GreekNature (ErasmusNature) (92)
• Ioannina (7)
• Ioannina Daily Photo (66)
• Ioannina News (10)
• Ioannina360.gr (38)
• Kokomilko (13)
• Line Out 98,7 FM (271)
• Marina's EFL Corner (327)
• PasGiannina.tk (166)
• Peris Corner (501)
• Super Pramadise club - Πράμαντα - Ιωάννινα (44)
• The "Staging me, staging you(th)" project (19)
• Vagnes (174)
• Video diary (70)

Αα - Ωω (14953)

• Αρχοντικό Τζούφη (43)
• ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α. Ιωαννίνων (183)
• Αλέξης Λ. (626)
• Ανάγκη για αίμα (8)
• Γραφείο Επαγγελματικής Εκπαίδευσης (22)
• Γυάλινα Γιάννενα (6)
• Δ.Ρ.Α.ΣΥ- ΝΟ.Ρ.Α.ΣΥ (350)
• ΔΡΟΣΟΧΩΡΙ ΙΩΑΝΝΙΝΩΝ (19)
• Δημήτριος Βασιλείου (9)
• Δημιουργικό γραφείο νούφαρο (29)
• Διαβάτης του Πελάγους και του Ουρανού (4)
• Ελεύθερο Βήμα (3)
• Η σιωπή μπορεί να περιμένει (50)
• Θαλεία Οικονόμου (18)
• Κωνσταντίνος Τσάγκας (4)
• Καθημερινότητα - Προτάσεις - Επισημάνσεις (2)
• Καθημερινοί Ποδηλάτες (28)
• Καλαρρύτες (3)
• Κομμουνιστική Επαναθεμελίωση (135)
• Λογο...θεραπεία! (131)
• ΜΕΡΑ Ηπείρου (170)
• Μίλτος Γήτας (2986)
• Μαθαίνοντας Μπουζούκι (85)
• Μηχανικοί της Ηπείρου (142)
• Νεολαία Συνασπισμού Ιωαννίνων (1246)
• Ξενώνας Φτέρη, διαμονή στα Τζουμέρκα (14)
• Ορατότις μηδέν (6)
• Ορθοδοξία-Ελληνισμός (5595)
• Οι περιπέτειες του μικρού Frog (20)
• Πράμαντα (287)
• Προβληματισμένος αλλά Αισιόδοξος (25)
• Πυρήνας Ιωαννίνων - ΟΚΔΕ Σπάρτακος (55)
• ΠΑΚΕ Ιωαννίνων (97)
• Πέρα βρε, έχει (446)
• Πνευματικό Κέντρο Τσόπελα Πραμάντων (19)
• Πολιτική Επικαιρότητα (639)
• Σκάκι στα Γιάννενα (679)
• Τα νέα της Ζίτσας (132)
• Ταχογράφοι (9)
• Ταξίδια Ψυχής (159)
• Φωνής Βουνώντων (46)
• Φάκελοι Προτάσεων (21)
• Φιλιππιάδα ® (61)
• Φοιτητική Ομάδα Εθελοντικής Αιμοδοσίας (13)
• Χρυσή Αυγή Ιωαννίνων (328)

Ταξίδια Ψυχής (100)

• Ιωάννινα, 28.01.2012
• 12:46

  Λαθρεπιβάτης

   »  Ταξίδια Ψυχής
  Πάντα ταξίδευα λαθραία.  Ζήλευα τα καράβια που φεύγανε και έμπαινα μέσα κρυφά.  Κανείς δεν με έπαιρνε χαμπάρι.  Πάντα ταξίδευα λαθραία και πάντα επέστρεφα στη μεριά μου.  Ήσυχη,χαμογελαστή, σαν να μην έγινε τίποτα.  Έκρυβα τους χτύπους της καρδιάς μου που χόρευαν ευτυχισμένοι  με όλα εκείνα που είδανε σε εκείνα τα κρυφά ταξίδια.  "Θα γίνει και το νόμιμο ταξίδι" έλεγα στην ψυχή μου,"σώπασε τώρα".  Και μαλάκωνε η καημένη, με πίστευε.  Και έτρεχα στο λιμάνι να προλάβω το καράβι,να τρυπώσω στο αμπάρι και τα κατάφερνα.  Ευέλικτη,μικροσκοπική,ένας λαθρεπιβάτης άξιος είχα γίνει.Ερωτευμένη με όλα εκείνα,  που έβλεπα. Κύματα,ουρανός,ήλιος,καπετάνιος,κόσμος,αυτοκίνητα και εγώ ερωτευμένη.  Από μακριά,λαθραία.  Είναι μεγάλη η τιμή του εισητήριου και η τσέπη της ψυχής μου μικρή,πολύ μικρή για  ετούτα τα αλλιώτικα ταξίδια.  "Σώπασε τώρα" ξαναείπα στην ψυχή μου,ίσως δεν είναι για μας ετούτα τα ταξίδια,είμαστε  από τους άλλους. Εκείνους που λαθραία τα γεύονται όλα σε ετούτη τη ζωή.  Πανάκριβο ψυχή μου το εισητήριο για εκείνο το αλλού και μην το ψάχνεις,οι χορηγοί μας  τελείωσαν!

  Νεφέλη Π.Ζ.

  

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ιωάννινα, 18.01.2012
• 19:29

  Ο Φάνης ο strong

   »  Ταξίδια Ψυχής
  Το να μιλάει κανείς με την Αμαλία είναι κάτι σαν Θείο δώρο. Μιλάω μαζί της σχεδόν τρία χρόνια. Είναι κάτι αλλιώτικο. Όταν είδα το όνομά της στο δωμάτιο συνομιλίας που μπαίνω, τα σωθικά μου έκαναν ένα κλικ! Ξέρεις, εκείνο το κλικ που σε ξυπνάει απότομα από το λήθαργο. Η Αμαλία έμπαινε και μπαίνει πάντα με το όνομά της. Αμαλία. Χωρίς ψευδώνυμα, χωρίς να παίζει το κρυφτούλι. Είναι απλά η Αμαλία. Αντίθετα με εμένα, που δήλωνα strong.  Το αστείο είναι ότι εγώ ποτέ δεν ένιωθα δυνατός. Επέλεξα αυτό το ψευδώνυμο βάση με αυτό που θα ήθελα να είμαι. Δεν ένιωθα δυνατός αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν ήμουνα, απλά δεν το ήξερα. Το κλικ που έγινε εντός μου, όταν είδα την Αμαλία σήμαινε την έναρξη της αποκάλυψης του ευατού μου. Αλλά ούτε αυτό το ήξερα τότε. Δεν είχα ιδέα ότι η Αμαλία θα ήταν η κινητήριος δύναμη του να μάθω ότι δεν είμαι απλά ο Φάνης, αλλά ο Φάνης ο strong.  Μου μίλησε πρώτη. Εγώ δεν τολμούσα, όπως και γενικότερα δηλαδή στην αληθινή ζωή μου. Απλά την κοιτούσα. Κάθε μέρα έμπαινα και απλά κοιτούσα με πόση ευκολία κινούταν η Αμαλία στα μονοπάτια του διαδυκτίου. Έστριβα τσιγάρο και θαύμαζα την Αμαλία, προσπαθώντας να φτιάξω την εικόνα της στο μυαλό μου. Την φανταζόμουνα μελαχρινή, με τα μαλλιά της να χαιδεύουν τους ώμους της. Άλλοτε πάλι την φανταζόμουνα ξανθιά ή καστανή, ώσπου κατάλαβα πως στην ουσία δεν με ένοιαζε καν πως μπορεί να ήταν εξωτερικά η Αμαλία. Ήρθε που λες ένα βραδάκι η Αμαλία και μου μίλησε. Της έκανε εντύπωση μου είπε το ότι δεν πολυμιλούσα όπως οι άλλοι. Νάτο πάλι το κλικ μέσα μου. Άρα με βλέπει, άρα της κίνησα το ενδιαφέρον, άρα έχω ελπίδα, σκέφτηκα.  Από εκείνο το βράδυ και μετά με την Αμαλία δεθήκαμε. Μιλούσαμε αρκετά συχνά, συνήθως βράδυ.  Η Αμαλία ομολογώ πως ήτανε πιο εξωστρεφής, έγραφε με άνεση τα εσώψυχά της. Μου άρεσε. Την άφηνα να γράφει και απαντούσα δίνοντάς της λύσεις ή απλά λέγοντας τη γνώμη μου. Ο strong με αιφνιδίαζε με τις απαντήσεις που έδινε στην Αμαλία. Γιατί ο Φάνης δεν μπόρεσε ποτέ να απαντήσει έτσι σε ανάλογες περιπτώσεις; Μετά από έξι μήνες συνομιλίας ανταλλάξαμε τηλέφωνα. Θυμάμαι το πρώτο μας τηλεφώνημα. "Καλημέρα strong...Αμαλία εδώ" σάστισα. Όχι πως δεν περίμενα το τηλεφώνημα, αλλά το να ακούω τη φωνή της Αμαλίας με έκανε να νιώθω ηδονικά αμήχανα. Ίδρωσα, το χέρι μου ψιλοέτρεμε και φοβούμενος μην πέσει το κινητό έτσι που το χέρι μου έτρεμε, το κρατούσα σφιχτά. Τόσο σφιχτά, που όταν κλίσαμε με την Αμαλία, διαπίστωσα πως πονούσανε τα δάχτυλά μου.  Οι τηλεφωνικές μας συνομιλίες συνεχίστηκαν και αυτό μας έδενε πιο πολύ. Όσο δενόμασταν τόσο η Αμαλία ανοιγόταν στα περί προσωπικά της. Και τόσο εγώ μεταμορφωνόμουν σε strong. Έγινα ο συμβουλάτοράς της, ο καλός επιστήθιος φίλος που η Αμαλία ένιωθε ασφαλής. Όσο η Αμαλία ένιωθε όλα αυτά για μένα, κατά τα λεγόμενά της πάντα, τόσο η εσωτερική μου δύναμη μεγάλωνε. Απέδιδα καλύτερα στη δουλειά μου,έβγαινα πιο συχνά και με κυρίευε μια αυτοπεποίθηση που για πρώτη φορά με έκανε να νιώθω στην κυριολεξία strong.  Ο καιρός περνούσε, φτάσαμε αισίως στον ένα χρόνο συνομιλίας με την Αμαλία. Έγινε το πιο σημαντικό μέρος της ζωής μου. Ακόμη δεν την είχα δει πως είναι εξωτερικά. Ακόμη δεν είχα ιδέα πως μπορεί να είναι αυτή η γυναίκα, την οποία μέσα μου ονόμαζα γυναίκα της ζωής μου. Της το είχα ζητήσει αρκετές φορές. Ευγενικά, χωρίς να την πιέζω. "Όχι ακόμα", έλεγε η Αμαλία. Το σεβόμουνα, μέχρι που έπαψα να της το ζητάω. Τρείς μήνες μετά, ένα μεσημέρι ήτανε, μιλούσαμε στο τηλέφωνο. Η Αμαλία και εγώ. Τα στριφτά μου τσιγάρα και η μουσική της Αμαλίας που ακουγότανε από την άλλη γραμμή του τηλεφώνου. "Νομίζω ήρθε η ώρα να συναντηθούμε,να πιούμε έναν καφέ. Τί λες;"  μου είπε απότομα η Αμαλία. Ίδρωσα, η γλυκιά ταραχή διαπέρασε πάλι την ραχοκοκαλιά μου, όπως τότε στο πρώτο μας τηλεφώνημα. Είχε έρθει λοιπόν η ώρα να γνωρίσω την γυναίκα που άλλαξε την ζωή μου. Δέχτηκα. Κανονίσαμε να βρεθούμε σ'ένα πάρκο κοντά στην γειτονιά της και αν όλα πήγαιναν καλά, είπε η Αμαλία θα πηγαίναμε για καφέ. Δεν πολύ κατάλαβα γιατί το είπε αυτό αλλά δεν έδωσα σημασία. Γιατί να μην πήγαιναν καλά;. "Πως θα σε γνωρίσω;"  την ρώτησα. "Μην ανησυχείς, θα με καταλάβεις αμέσως, θα είμαι η μοναδική στο πάρκο που το μάτι σου θα πέσει πάνω μου έτσι κι αλλιώς". Σάστισα, πάλι δεν κατάλαβα τι εννοούσε, αλλά το έπαιξα άνετος. Το κανονίσαμε λοιπόν και κλίσαμε το τηλέφωνο. Μέχρι το επόμενο απόγευμα που κανονίσαμε να βρεθούμε η ψυχή μου, πέρασε από σαράντα κύματα. Αγωνία και φτερούγισματα πλαισίωναν το είναι μου.  Το επόμενο απόγευμα στις έξι ακριβώς βρισκόμουνα στο πάρκο, κοιτώντας δεξιά αριστερά για την Αμαλία. Ευθεία μπροστά μου, βρισκόταν μια κοπέλα σε αναπηρικό καροτσάκι, μελαχρινή, ψάχνοντας κάτι στην τσάντα της. Ένα αδικαιολόγητο τσίμπημα μέσα μου, μα συνέχισα να κοιτάζω για την Αμαλία, παίρνωντας τα μάτια μου από την κοπέλα στο αναπηρικό καροτσάκι.  Χτύπησε το κινητό μου, το σηκώνω, "στο είπα πως θα με δείς έτσι και αλλιώς όταν φτάσεις στο πάρκο", ακούστηκε να μου λέει η Αμαλία. Γύρισα το κεφάλι μου ίσια μπροστά στην κοπέλα με το αναπηρικό καροτσάκι. Την είδα να μιλάει στο τηλέφωνο και να μου χαμογελάει. Η Αμαλία, σκέφτηκα. Η δικιά μου Αμαλία. Τότε κατάλαβα όλα τα χθεσινά της λόγια στο τηλέφωνο. Ομολογώ πως αιφνιδιάστηκα, πως ήταν το μόνο σενάριο που δεν είχα σκεφτεί. Έτρεξα κοντά της. Την είχα ανάγκη. Αγκαλιαστήκαμε, με κοιτούσε επίμονα περιμένωντας ίσως την αντίδραση μου. Δεν αντέδρασα. Την αγαπάω την Αμαλία. Το αναπηρικό της καροτσάκι δεν με εμπόδισε σε τίποτα να συνεχίσω μαζί της. Πως θα μπορούσε άλλωστε; Μια μια όλες οι συζητήσεις μας, περνούσαν μπροστά μου και Κατάλαβα από που πήγαζε αυτή η δύναμη ψυχής της Αμαλίας. Μια δύναμη που απλόχερα έδωσε και σ'εμένα και έγινα επιτέλους ο Φάνης ο strong.  Οι άγγελοι είναι γύρω μας και δίπλα μας, έρχονται με οποιοδήποτε τρόπο. Είναι οι άνθρωποι που αλλάζουν την ζωή μας και την οδηγούν στο Φως. Η Αμαλία είναι ο άγγελός μου.

  Νεφέλη Π.Ζ.

  

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ιωάννινα, 16.12.2011
• 09:11

  Το τανγκό της ψυχής μου

   »  Ταξίδια Ψυχής

  

  Στη ζωή πορεύεσαι πάντα με τον αριθμό δύο. Αγάπη-μίσος, χαμόγελο-δάκρυ, φως-σκοτάδι, ζωή-θάνατος, ψυχή-σώμα. Το ενδιάμεσο είναι απλά η ύλη της ύπαρξής σου, που προσπαθεί να ισορροπήσει την αντίφαση. Αν καταφέρεις να δεις την ουσία μέσα από τις δυάδες τότε θα έχεις την ευλογία να λέγεσαι άνθρωπος.

  Νεφέλη Π.Ζ.

  [www.allbooks.gr]

  Μπορείτε επίσης να κάνετε την παραγγελία σας κατευθείαν από τον εκδοτικό οίκο Οσελότος στα τηλ: 6937047359 και 2106431108

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ιωάννινα, 03.12.2011
• 21:34

  Οικογειακοί Δεσμοί

   »  Ταξίδια Ψυχής

  Βρέθηκε να κάθεται στην μεγάλη τραπεζαρία ανάμεσα στον φίλο του τον Κωστή και την αδερφή του την Ελένη.Με τον Κωστή γνωρίστηκε στη δουλειά.Συνάδελφοι λοιπόν και φίλοι.Καιρό τώρα ο Κωστής επέμενε μια Κυριακή να του κάνουν το τραπέζι.Να γνωρίσει την οικογένειά του,όπως έλεγε ο Κωστής καμαρώνοντας.Απ'τα πολλά δέχτηκε ο Δημήτρης.Μην χαλάσει το χατήρι του φίλου του.Και να τώρα να βρίσκεται στην μεγάλη τραπεζαρία με την οικογένεια του φίλου του.Ένιωθε άβολα,παράξενα.Έδειχναν τόσο δεμένοι μεταξύ τους,θαρρείς και βγήκαν από ταινία του σινεμά.Ξέρεις αυτές με τα happy end.Τα συναισθήματά του ήταν ανάμικτα,θύμηζαν τζιν τόνικ.Συνδυασμός φωτιάς και τόνωσης μαζί. Η φωτιά σιγόκαιε τα σωθικά του στη θύμηση της δικής του οικογένειας,που σε τίποτα δεν έμοιαζε με ετούτη την σημερινή εικόνα που είχε μπροστά του.Μα ήταν σαν ένεση τονωτική,αυτή η ζωντάνια που του μετέδιδαν. Θαύμαζε την Ελένη.Χαμογελαστή με τα λυτά εβένινα μαλλιά της,να αφηγείται την φάρσα που της κάνανε τα παιδιά στο σχολείο.Ήτανε δασκάλα η Ελένη.Ο Κωστής γελούσε με την αφήγηση της αδερφής του,ενώ παράλληλα της σέρβιρε στο πιάτο της λίγη σαλάτα ακόμα.Ο κύριος Μιχάλης,ο πατέρας του Κωστή,γέμιζε τα ποτήρια με κρασί.Κόκκινο.Από τ'αμπέλι που είχανε  σ'ένα χωριό λίγο έξω από τη Χαλκίδα.Είχε να το λέει ο Κωστής για το κρασί που βγάζανε και να τώρα ο Δημήτρης έβλεπε τον κύριο Μιχάλη να μετατρέπει το άδειο κρυστάλλινο ποτήρι του σε έναν κόκκινο μεθυστικό χείμμαρο,έτοιμο να ταξιδέψει στον ουρανίσκο του.Δίπλα στον κύριο Μιχάλη καθότανε ο Πέτρος,ο μικρότερος αδερφός του Κωστή.Ο Πέτρος ήταν ένα εικοσιπεντάχρονο αγόρι απόφοιτος νοσηλευτικής.Ήταν το στερνοπαίδι της οικογένειας,αγαπητό και φιλότιμο.Αντίκρυ από τον Κωστή καθότανε η κυρία Τασία,η μάνα.Ο Κωστής της είχε αδυναμία.Ήτανε και το σκαρί της κυρίας Τασίας τέτοιο.Σε τραβούσε αμέσως,γλυκοαίματη.Σε εκείνη μάλλον έμοιασε ο Πέτρος και σε τραβούσε,σε κέρδιζε αμέσως. Απολαμβάνε τα εδέσματα της κυρίας Τασίας,μιλούσανε,γελούσανε,πίνανε τον άγιο εκείνο οίνο και ο Δημήτρης σκεφτότανε πως ήταν ίσως η πρώτη φορά που μάθαινε τι σημαίνει οικογενειακό τραπέζι.Σαν ασπρόμαυρο φιλμ περνούσε μπροστά του η οικογένειά του.Είδε τη μάνα του,τον πατέρα,τον αδερφό του.Είδε τον ευατό του κρυμμένο πίσω από μια πόρτα να βλέπει τον πατέρα του μεθυσμένο να χτυπάει τη μάνα του.Είδε τον μικρότερο αδερφό του με τα τρυπημένα χέρια του από τη κόκα.Είδε τη μάνα του γαντζωμένη πάνω του να τον βλέπει σαν σωτήρα.Είδε ξανά τον ευατό του,να πνίγεται,να θέλει να ξεφύγει.Και το έκανε.Εβαλε τον μικρό για αποτοξίνωση για δεύτερη φορά,πήρε τη μάνα του και φύγανε για την Αθήνα.Ο πατέρας του δεν ήθελε να ακολουθήσει.Τον άφησε πίσω στα μπουκάλια του,στον κόσμο του.Πόνεσε ο Δημήτρης,λύγισε,έκλαψε,μα πάντα κρυφά,πάντα μόνος.Σε κανέναν δεν έδωσε δικαίωμα οίκτου.Τα κατάφερε.Τρία  χρόνια τώρα στην Αθήνα είχε μπει σε άλλους ρυθμούς,είχε σχεδόν ξεχάσει τα παλιά,εστιάζε στο σήμερα.Και ετούτο το τραπέζι σήμερα τον έκανε να ξαναθυμηθεί,να συγκρίνει,να νιώσει θλίψη αλλά και ντροπή.Μέσα σ' ένα ασπρόμαυρο φιλμ ενός,δύο λεπτών είδε την οικογένειά του και δεν μπόρεσε να δει ούτε ένα τέτοιο οικογενειακό τραπέζι.Ούτε ένα.Και όμως είχε κάτι κοινό με τον φίλο του τον Κωστή.Αγαπούσανε και οι δυο τις οικογένειές τους.Ο Κωστής βέβαια δεν γνώριζε την ιστορία του Δημήτρη.Πίστευε πως έχει μόνο τη μάνα του.Είχε προτείνει μάλιστα στον Δημήτρη να πάρει και τη μάνα του στο τραπέζι,μα ο Δημήρτης φοβούμενος μην η μάνα του πετάξει τίποτα από τα παλιά,απέφυγε το κάλεσμα του Κωστή με μια πειστική δικαιολογία. Επανήλθε απότομα στην πραγματικότητα καθώς ο Κωστής του πρότεινε να περάσουν στο κήπο αφού τελείωσαν το φαγητό.Ένας μικρός παράδεισος ο κήπος της οικογένειας.Κάθησαν με το φίλο του κάτω από την πορτοκαλιά.Το άρωμα που ανέδυε έκανε το Δημήρτη να σκιρτήσει ξανά.Θυμήθηκε τη δική τους πορτοκαλιά,το δικό τους κήπο,που ένας Θεός ξέρει πως θα είχε καταντήσει μετά την αποχώρησή τους.Μα όχι ετούτες οι σκέψεις καθόλου δεν βοηθούσαν το Δημήτρη.Τις πέταξε από το μυαλό του αμέσως.Τώρα ήταν εδώ με το φίλο του,την οικογένειά του,τον κήπο,την πορτοκαλιά.Άναψε τσιγάρο μαζί με τον Κωστή συζητώντας για την Άννα,τη συνάδελφο του γραφείου.Χαλάρωσε ο Δημήτρης,ξεχάστηκε μιλώντας για την Άννα.Μιλώντας για το παρόν σβήνοντας το παρελθόν που σκίασε λίγο πριν τη σκέψη του. Επιστρέφοντας σπίτι,βρήκε τη μάνα του να σιδερώνει.Την φίλησε στο μάγουλο,την κοίταξε χαμογελαστός και της είπε: "Λέω να πάμε το άλλο σαββατοκύριακο να δούμε τον πατέρα και τον μικρό,τί λες;" Έλαμψε το πρόσωπο της μάνας του από χαρά.Μαλάκωσε και η συνείδηση του Δημήτρη.

  Νεφέλη Π.Ζ.

  

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ιωάννινα, 23.11.2011
• 11:23

  Και έλεγα τί ξέχασα!

   »  Ταξίδια Ψυχής
  Προχθές η γειτόνισσα μου έδωσε καρύδια.Από το χωριό της.Καθότανε στην πυλωτή και έσπαγε καρύδια.Επέστρεφα από δουλειά."Καλησπέρα κυρά Δήμητρα","καλησπέρα καλησπέρα,είσαι καλά; Έλα να σου δώσω καρύδια,τα έχω από το χωριό" και μου έβαλε αρκετά σε μια σακούλα.  Τα άφησα σε μιαν άκρη στην κουζίνα και συνέχισα τη ρουτίνα μου,σχεδόν τα είχα ξεχάσει.Το επόμενο πρωινό ξεκίνησε δύσκολα,υποχρεώσεις,ευθύνες τις οποίες δεν μπορούσα να  βγάλω πέρα, όχι ότι δεν ήθελα,μα δεν ήταν στο χέρι μου.Καταστάσεις που λίγο πολύ περνάμε όλοι μας με το χάος που υπάρχει γύρω μας.Όλα στο κόκκινο.Το απόγευμα αποφάσισα να βγάλω κάπου όλη αυτή την ένταση,πήγα στη κουζίνα αράδιασα στο τραπέζι αλεύρι,μαγιά,αλάτι,νερό και άρχισα να ζυμώνω ψωμί.Ευλαβικά και συνάμα δυνατά να φύγει η ένταση από μέσα μου.Το έβαλα στο φούρνο,μάζεψα την κουζίνα,έφτιαξα μια ζεστή σοκολάτα και καθώς έκανα να πάω προς το σαλόνι,το μάτι μου έπεσε στη σακούλα με τα καρύδια.Χαμογέλασα και χωρίς να το πολυσκεφτώ τα πήρα μαζί μου στο σαλόνι.Κάθησα δίπλα στο τζάκι και άρχισα να τα σπάω ένα-ένα. Κρατς,ο ήχος απ' τα καρύδια,κρατς κρατς ο ήχος από τα ξύλα που καιγόντουσαν μαζί με τα καρυδότσουφλα που πετούσα.Τ' αυτιά μου αφέθηκαν λες και άκουγαν την καλύτερη μουσική σύνθεση που έγινε ποτέ,μαζί και η όσφρησή μου  η οποία παραδόθηκε ανευ όρων στην μυρωδιά του ψωμιού που ψηνότανε.Αυτομάτος σβήστηκαν όλα από τη μνήμη μου,η εφορία,το ρεύμα,το πετρέλαιο που η πολυκατοικία δεν βάζει,το στημένο παιχνίδι που παίξανε εις βάρος μας οι μεγάλοι και τρανοί,όλα! Χαμογέλασα,άναψα τσιγάρο και είπα μέσα μου: "Και έλεγα τί ξέχασα,να μωρέ τί ξέχασα! Να ζω την κατα φύσην ζωή μου,να μην επιτρέψω στους αρρωστημένους εγκεφάλους που δήθεν κυβερνάνε να με κάνουν σαν εκείνους,άρρωστη,ρομποτ.Αυτό ξέχασα." Λίγα καρύδια,ζυμωτό ψωμί,το αναμμένο τζάκι,ήταν πολύ δυνατά χαρτιά ώστε να μου θυμήσουν να παραμείνω άνθρωπος και να γεύομαι την ουσία. Τούτο τον άσσο στο μανίκι μου θα τον χρησιμοποιήσω σωστά!  Νεφέλη Π.Ζ.

  

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ιωάννινα, 08.10.2011
• 22:52

  Να έχεις τη δύναμη

   »  Ταξίδια Ψυχής
    Να έχεις τη δύναμη να οραματίζεσαι ένα ηλιοβασίλεμα,όταν ο πόνος ανενόχλητος ροκανίζει από τη σάρκα σου.   Να έχεις τη δύναμη να βλέπεις τη θάλασσα και ας είναι τα μάτια σου θολά από τα δάκρυα.   Να έχεις τη δύναμη να νιώθεις πως αγγίζεις ουρανό ενώ μαχαίρι αγγίζει εσένα.   Να έχεις τη δύναμη της γεύσης από εκείνο το γλυκό του κουταλιού που έφτιαχνε η μάνα σου,για να μην νιώθεις την πίκρα απ' το φαρμάκι.   Να έχεις τη δύναμη να κατανοήσεις,να αποδεχτείς,να υπομένεις.   Να έχεις τη δύναμη ακούς;   Μην λυγίσεις,μην λιγοψυχήσεις,μην πεις παραιτούμαι.   Να έχεις τη δύναμη μέσα από το πόνο να ζεις!   Στα δύσκολα σε θέλω.    

  

  Νεφέλη Π.Ζ. 

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ιωάννινα, 04.09.2011
• 21:44

  Υπάρχει τελικά κάποιο νόημα;

   »  Ταξίδια Ψυχής
  Τον τελευταίο καιρό,ομολογώ πως υπάρχει μια υπαρξιακή αναζήτηση εντός μου,η οποία μου δημιουργεί ένα σωρό αναπάντητα ερωτήματα. Φταίει η κατάσταση της χώρας; Φταίει που μεγαλώνω; Φταίνε τα ανεκπλήρωτα όνειρα; Δεν ξέρω.Ίσως να φταίνε όλα ή να μου φταίνε όλα.Όχι ότι είναι η πρώτη φορά που μου συμβαίνει αυτό,αλλά να,το είχα ξεχάσει,πάει καιρός από τότε που είχε ξανασυμβεί.  Με ότι καταπιαστώ,όπου και αν παρεβρεθώ,βλέπω και ακούω,παράπονα,θλίψη,ανασφάλεια. Και έτσι με όλα τούτα τα συναισθήματα γεννήθηκαν μέσα μου οι ερωτήσεις: Τελικά ποιό το νόημα του κόσμου;Του πλανήτη;Γιατί υπάρχει;Γιατί έγινε; Να οδηγηθούμε πού;  Πάντα έτσι λειτουργούσε αυτός ο πλανήτης,με χαρές,λύπες,μιζέρια,δολιοφθορά,ανακαλύψεις,ψέματα,αλήθειες,απ' όλα είχε πάντα. Τα ίδια περνούσε κάθε γενιά απλά με διαφορετικούς τρόπους ίσως.Για αυτό και αναρωτιέμαι γιατί τελικά υπάρχει η γη και ο κόσμος της.  Λες να είναι απλά αυτός ο πλανήτης κάτι σαν "τελωνείο"; Που ο καθένας μας ανάλογα τις πράξεις του έτσι και θα καταταγεί εκεί στο κάπου αλλού; Υπάρχει άραγε το κάπου αλλού;  Λες να είναι απλά ένας σταθμός,διόδια ας πούμε,που οφείλουμε-δεν λέω πρέπει,σιχαίνομαι τα πρέπει-να "πληρώσουμε" για εκείνα που κάπου αλλού κάναμε για να συνεχίσουμε το ταξίδι;  Δεν μπορεί,όλα έχουν κάποιο λόγο που υπάρχουν,άρα και ετούτος ο πλανήτης για κάποιο λόγο έγινε,που ίσως βέβαια δεν τον μάθουμε ποτέ.  Μα πες μου,υπάρχει τελικά κάποιο νόημα;Και αν ναι πόσο χαζοί μπορεί να είμαστε εμείς οι άνθρωποι που αντί να τον ανακαλύψουμε αναλωνόμαστε σε λάθος πράγματα;Πού είναι ίσως μπροστά μας και δεν τον βλέπουμε;  Για ένα είμαι σίγουρη,πως δεν φτιάχτηκε για να είναι όπως είναι σήμερα! Αυτό στο υπογράφω! Σκέψεις μιας χαζής ονειροπόλας που ενίοτε την λένε και "τρελή" :P

  Νεφέλη Π.Ζ.

  

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ιωάννινα, 29.08.2011
• 23:19

  Ξεκουρδίστηκες

   »  Ταξίδια Ψυχής
   Τί θέλει ο άνθρωπος στον πόνο; Ένα χάδι,μια καλή κουβέντα,ένα χαμόγελο. Ηθική υποστήριξη,να νιώσει η ψυχή ασφαλής.Άμα η ψυχή νιώσει ασφαλής,ο πόνος μετριάζεται.Μπορεί και όχι,μα δεν τον νιώθεις,γιατί η ψυχή έχει γλυκαθεί,από τη στήριξη που βρήκε γύρω της.   Σ' εσένα τα γράφω που ξεκουρδίστηκες και όχι μόνο δεν βλέπεις τίποτα,αλλά φέρεσαι τόσο αλλόκωτα,λες και μπήκε ο διάολος μέσα σου.Θαμπώθηκες με τα μάταια,δεν μιλάς εσύ,αποκλείεται δηλαδή να μιλάς εσύ.Δεν είσαι εσύ. Μην αυτοκαταστρέφεσαι. Μην επιτρέπεις σε εξωτερικούς παράγοντες να προκαλούν θύελλα στο πνεύμα σου. Το ξέρω πως είναι δύσκολο,αλλά προσπάθησε. Μην διώχνεις τους δικούς σου ανθρώπους,τους αληθινούς. Και αν για κάποιο λόγο δεν αντέχεις άλλο κάντο σωστά,όχι έτσι. Μπορείς να βρεις τα πάντα,ότι τραβήξει η ψυχή σου,τους δικούς σου ανθρώπους όμως...πουθενά.   Ξεκουρδίστηκες και χάθηκες σε δρόμους δύσβατους που τάχα σου είπανε πως είναι ρόδινοι. Σε πλάνεψαν. Είναι η εποχή της πλάνης. Μην το επιτρέπεις. Πάνε το χάραμα και κάθησε μονάχός σου σε μια μεριά ήσυχη. Την ώρα εκείνη ο ουρανός είναι ανοιχτός. Οι πύλες του ανοίγουν και ο Θεός συνομιλεί με τους ανθρώπους. Το χάραμα λοιπόν πάνε σε μια μεριά ήσυχη και μίλα μαζί Του. Κλάψε κιόλας αν θέλεις,το δέχεται ο Θεός το κλάμα των ανθρώπων,δείχνει μετάνοια. Όλα το χάραμα εμφανίζονται,την αυγή,κάντο και τότε θα δεις τί σημαίνει θαύμα.   Ξεκουρδίστηκες...πρόσεχε....γιατί τί αξίζει τελικά σε ετούτο το κόσμο; Μόνο αυτό .... Να μην χαθεί η ψυχή!

  Νεφέλη Π.Ζ.

  

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ιωάννινα, 25.08.2011
• 12:26

  Σου έτυχε ποτέ;

   »  Ταξίδια Ψυχής
  Μου συμβαίνει από την εφηβεία μου.Να συναντώ κάποιους ανθρώπους και να σαστίζω.Παράλληλα να μου προκαλούνε δέος και να με έλκουν κοντά τους σαν μαγνήτης.  Δεν έχει φύλο αυτό το συναίσθημα,ούτε ηλικία. Το παθαίνω και με άντρες και με γυναίκες.Βγάζουν κάτι το διαφορετικό αυτοί οι άνθρωποι.Δεν είναι απαραίτητα όμορφοι αλλά έχουν αυτό το κάτι. Εμένα πάντα με δελέαζε αυτό το κάτι στους συγκεκριμένους ανθρώπους.  Μου δημιουργεί αντίφαση.Από τη μια να φύγω μακριά τους γιατί νιώθω μικρή και λίγη ανάμεσά τους και από την άλλη να θέλω να μείνω δίπλα τους,να τους μάθω καλύτερα,να τους δω πως μιλάνε,πως γελάνε,πως λυπούνται.Πρόκληση.Σκέτη πρόκληση αυτοί οι άνθρωποι.  Σου έτυχε ποτέ  να νιώσεις έτσι με κάποιους ανθρώπους; Να σε κυριεύει δέος,να θέλεις να το βάλεις στα πόδια και παράλληλα να θέλεις να τους ζήσεις; Να σου μιλάνε και εσύ ενώ δείχνεις ότι τους ακούς,παράλληλα να σκέφτεσαι,πως είναι στις προσωπικές στιγμές τους,όταν γυρνάνε σπίτι τους; Πως αγκαλιάζουν,πως κοιμούνται,τί ονειρεύονται,τι φοβούνται;  Πόσο δυνατό είναι αυτό το κάτι που έχουν που δεν βρίσκω λέξη να ταιριάζει;Γιατί μου δημιουργούνε αυτό το συναίσθημα;Γιατί μου αρέσει τόσο αυτό το συναίσθημα;!  Σκέτη πρόκληση αυτοί οι άνθρωποι!

  

  Νεφέλη Π.Ζ.

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ιωάννινα, 13.07.2011
• 12:01

  Ψυχογραφώ

   »  Ταξίδια Ψυχής
  Γιατί δεν μπορώ να κάνω αλλιώς.Γιατί δεν σε φτάνω. Απόψε ψυχογραφώ.Κάνω λέξεις την ψυχή μου,να σε φτάσουν,να σ' αγγίξουν. Σου στέλνω με τον άνεμο μικρά πακέτα.Πρόσεξε.Άνοιξέ τα σιγά σιγά. Αργά,χωρίς βιασύνη.Έχεις χρόνο.Η νύχτα είναι μεγάλη. Νιώσε...αλλά μην φοβηθείς.Μην μπερδευτείς και μην νομίσεις πως ήθελα να γράψω ψυχορραγώ. Όχι.Το πέρασα αυτό το λούκι.Πλέον μόνο ψυχογραφώ και στέλνω τυλιγμένα συναισθήματα που θέλω να γνωρίζεις. Ένα χαμόγελο,ένα ευχαριστώ,ένα μου λείπεις. Ένα ξεθωριασμένο δάκρυ,μια σύσπαση του προσώπου μου συνοδευόμενη από λύπη. Ένα σ' αγαπώ και ένα σπαρακτικό...Που είσαι; Ένα...θυμάσαι; Ένα σε θέλω ανακατεμένο με ένα πως μπορείς να είσαι τόσο μακριά μου; Γελάει μαζί μου η πανσέληνος,μα δεν με νοιάζει.Συνεχίζω να ψυχογραφώ. Μάζεψα πολλά πακέτα.Τυλιγμένα με διάφορα χαρτιά περιτυλίγματος,κάθε χρώματος. Μη!Άσε κάτω το κόκκινο πακέτο.Ανοιξέ το τελευταίο.Είναι το πάθος μου για σένα εκεί μέσα.Τελευταίο του πρέπει ν' ανοιχτεί. Άνοιξε το μπλε,το πράσινο,το μωβ και εκείνο το πολύχρωμο.Τα είχα φτιάξει πέρυσι για να στα δώσω.Κάτι σαν αποχαιρετισμός.Μα δεν το έκανα.Ντράπηκα. Τώρα δεν ντρέπομαι.Τώρα ψυχογραφώ και σου στέλνω όλα τα πακέτα μαζί. Άν δεν αντέχεις πεταξέ τα όλα.Μα εκείνο το κόκκινο,κρύψτο κάπου...Κρύψτο...Και άνοιξέ το μόνο όταν νιώσεις μοναξιά και λύπη.Και ρούφηξε όλο το πάθος μου για σένα που μέσα εκεί έκλεισα.Πάρτο,βάλτο στα πνευμόνια σου,στην καρδιά σου,πάρε δύναμη και συνέχισε.Ακούς;Συνέχισε. Να ανησυχήσεις μόνο όταν πάψω να ψυχογραφώ και δεν λάβεις ξανά ποτέ πακέτο. Για αυτό σου λέω.Το νου σου σ' εκείνο το μικρό κόκκινο κουτάκι.Επίτηδες το έβαλα σε μικρό.Να σε ξεγελάσω.Να μην καταλάβεις ποτέ την έκταση του πάθους μου για σένα. Ψυχογραφώ για σένα και μου αρέσει.Γούστο μου δεν είναι;

  Νεφέλη Π.Ζ.

  (απόσπασμα από το βιβλίο μου "Το τανγκό της ψυχής μου")

  

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ιωάννινα, 30.06.2011
• 09:49

  Για ποιό ταξίδι κίνησες να πας....

   »  Ταξίδια Ψυχής
    Έφυγε από τη ζωή η γυναίκα που βοήθησε σημαντικά στην ανατροφή μου.Έφυγε η δεύτερη μάνα μου.Η ψυχομάνα μου όπως την αποκαλούσα.Το γνωρίζαμε πως θα συμβεί,μα όσο και αν το περιμέναμε τώρα που έγινε είναι δύσκολο να το δεχτούμε.Πονάει...   Έφυγες και εσύ...δεν ξέρω αν θέλω να το δεχτώ...σαν ταινία περνάνε από το μυαλό μου όλα όσα περάσαμε ολόκληρη ζωή...όλα όσα μου έμαθες...οι λύπες,οι χαρές μας...και ήσουνα πάντα εκεί....παρούσα...να βοηθήσεις,να στηρίξεις,να δώσεις θάρρος....Πριν λίγες ημέρες που ήρθα να σε δω σε θαύμασα.Μέσα στον πόνο σου και την ταλαιπωρεία,παρέμενες όμορφη,γεμάτη αρχοντιά και αξιοπρέπεια.Δεν ξέρω πως το κατάφερες.Ειλικρινά σε θαύμασα και μου έδωσες ξανά θάρρος και δύναμη και ας ήσουνα στο τέλος.   Έχω ανάγκη να σου πω ευχαριστώ ξανά και ξανά...για όλα...μα πιο πολύ για το πόσο βοήθησες την συχωρεμένη τη μάνα μου.Πόσο την στήριξες στον γογλοθά που ζούσε...και πόσο στήριξες όλους εμάς που μείναμε πίσω,όταν έφυγε για το αέναο ταξίδι της...Τώρα κίνησες για το ίδιο ταξίδι,την αντάμωσες ήδη,μαζί με τους υπόλοιπους...   Από σήμερα τα ξημερώματα έγινα πιο φτωχή συναισθηματικά,πιο μικρή και ασήμαντη μπροστά στο μόνο δεδομένο της ζωής,τον θάνατο.   Θα σ' έχω πάντα στην καρδιά μου και στη μνήμη μου...ευχαριστώ για όλα...   Καλό ταξίδι!

  

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ιωάννινα, 23.06.2011
• 10:39

  Άσε τη ζωή μου κάτω

   »  Ταξίδια Ψυχής
   Αυτό θα ήθελες να πεις σε όλους,αν μπορούσες,αν τολμούσες.   Μα δειλιάζεις,και εσύ και εγώ και όλοι.   Και ανέχεσαι,ανέχομαι.Από φόβο,από πρέπει,από ανάγκη καμμιά φορά.   Και σκέφτεσαι τί λευτεριά θα ένιωθες αν το έλεγες.   Άσε τη ζωή μου κάτω ρε!   Το λες μέσα σου και ευφραίνεται η ψυχή σου.Ως εκεί μόνο όμως.Μέσα σου μόνο.   Μετά σκύβεις το κεφάλι και συνεχίζεις εκείνο που σου μάθανε.   Και παλεύεις να ανεχτείς,να κατανοήσεις,να συγχωρέσεις.   Και φωνάζει το μέσα σου και υπομένει το έξω σου.   Γιατί αγαπάς,γιατί έχεις αξίες,γιατί σέβεσαι και δεν τολμάς να φωνάξεις μη τυχόν και πληγώσεις ανθρώπους και καταστάσεις που εγκλώβισαν τη ζωή σου.   Και όλο αναβάλεις,αναβάλω,για αύριο,για μεθαύριο.   Και χάνονται οι μέρες και δεν ξέρεις τι σου φταίει.   Ευλογημένοι εκείνοι που τόλμησαν και φώναξαν:   Άσε τη ζωή μου κάτω!   Και κίνησαν ελεύθεροι να κάνουν εκείνο για το οποίο γεννήθηκαν.

  Νεφέλη Π.Ζ.

  

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ιωάννινα, 15.06.2011
• 12:08

  Απώλεια

   »  Ταξίδια Ψυχής

  Να μια λέξη που τη βίωσα κατά γράμμα.Άλλωστε είναι μια λέξη με πολλά φωνήεντα,που σημαίνει πως βγάζει δυνατό ήχο.Μια λέξη που σαν την βιώνεις δεν γίνεται να μην ακουστεί ο ήχος της.  Βίωσα κάθε είδους απώλεια.Ενός αντικειμένου,ενός ονείρου,ενός φίλου...μα η χειρότερη απώλεια ήτανε των δικών μου ανθρώπων όταν ο θάνατος τους πήρε μαζί του.Πίστευα που λες πως είχε ολοκληρωθεί ο κύκλος της συγκεκριμένης λέξης και δεν είχα άλλα υπόλοιπα μαζί της.  Έκανα λάθος.Εχθές έζησα άλλη μια μορφή απώλειας την οποία δεν γνώριζα πως υπήρχε.Εχθές αποχωρίστηκα το Ρόκυ,το σκύλο μας.Μια εποχιακή αλλεργία των παιδιών μας ανάγκασε να μεταφέρουμε το Ρόκυ στη γιαγιά και στο παππού.Δεν ξέρω για πόσο.Μάλλον θα είναι μόνιμα.  Θυμάμαι πριν ενάμισι χρόνο,όταν τον έφερε ο γιος μου στο σπίτι,ήτανε μόλις επτά ημερών,μια σταλιά κουταβάκι.Τυλιγμένο σε μια κουβερτούλα,Μάρτιος,έκανε κρύο.Έβαλα τις φωνές στο γιο μου.Πως να συγκατοικήσω με ένα σκύλο; Μου είχε επιτεθεί στα δεκατέσσερα μου ένας σκύλος σ' ένα πάρκο και μου είχε μείνει μια σχετική φοβία.Επέμενα να το γυρίσει πίσω αλλά τα παιδιά το θέλανε πολύ.Σκέφτηκα και είπα: "Εντάξει,ίσως με βοηθήσει να ξεπεράσω τη φοβία μου." Διαμορφώσαμε το χώρο σε μια γωνιά στο μπαλκόνι και με όλες τις απαραίτητες διεργασίες ο Ρόκυ έγινε το αγαπημένο μέλος της οικογένειας.Μεγάλωνε μέρα με τη μέρα και μαζί με την ανάπτυξη του,μεγάλωνε και εμένα η αγάπη που του είχα.Δέθηκα μαζί του.Από ένα σημείο και μετά ήτανε κάτι σαν αγχολυτικό.Του μιλούσα πολύ και εκείνος με κοιτούσε σα να ένιωθε τι του έλεγα.Δεν ξέρω αν ένιωθε όντος,μα εμένα μου έκανε καλό.Ειδικά όταν άπλωνα τα ρούχα,καθότανε σε μια στάση αρχοντική θα έλεγα και άκουγε όσα έλεγα.Του έλεγα και τη χαρά μου και τη λύπη μου.Φρόντιζα το φαγητό του σαν να ήτανε άνθρωπος.Άλλοτε πάλι καθώς έπινα τον καφέ μου,τον παρατηρούσα τί έκανε,πως συμπεριφερότανε στους περαστικούς,στις γάτες,στα αυτοκίνητα.Ξεχώριζε τα αυτοκίνητα του κάθε μέλους της οικογένειας και γάβγιζε απο χαρά διαφορετικά στον καθένα.Έτσι ξεχώριζα πότε έρχεται ποιός.Έχω πολλά να θυμάμαι από το Ρόκυ.Ήτανε η παρέα μου.  Εχθές από το πρωί καθότανε μαζεμένος,δεν παιχνίδιζε,θαρρείς και ένιωθε πως το απόγευμα θα έφευγε από εμάς.Την ώρα της αποχώρησης κρύφτηκα στην κουζίνα και έκλαιγα δεν άντεχα να δω ότι φεύγει...όταν η κόρη μου τον άφησε στο νέο του σπίτι,μου είπε πως και ο Ρόκυ έκλαιγε...τρείς φορές κίνησε να φύγει η κόρη μου και άλλες τόσες γύρισε γιατί ο Ρόκυ έκλαιγε...το σπίτι μου φαίνεται άδειο,νιώθω απουσία...σήμερα το πρωί άνοιξα το παράθυρο και δεν άκουσα το γάβγισμά του για καλημέρα,άπλωσα και ρούχα,αλλά μόνη...χωρίς να μιλάω...η ματιά μου πέφτει στη γωνιά του..ένας κόμπος στο λαιμό μου...και συνεχίζω να απλώνω ρούχα...  Πρακτικά ο Ρόκυ στο νέο του σπίτι θα είναι καλύτερα.Πιο ελέυθερος,στη φύση,μιας και εκεί έχει αυλή,γρασίδι και όλα όσα χρειάζεται ένα ζώο για να ζει την κατά φύσην ζωή του.Συναισθηματικά δεν ξέρω,πιστεύω θα συνηθήσει και εκείνος και εμείς.Ανυπομονώ να έρθει το απόγευμα να πάω να τον δω,αν και με ταλαιπωρεί λιγάκι η σκέψη ότι θα πρέπει να τον αφήσω πάλι,αλλά οκ τουλάχιστον θα πηγαίνω να τον βλέπω.Θα ξεπονάω.  Ο Ρόκυ μου έμαθε πολλά.Πάρα πολλά.Ούτε φαντάστηκα ποτέ πως από ένα σκύλο θα αποκόμιζα τόσο σημαντική εμπειρεία,τόσο πλούτο συναισθημάτων.Με έβαλε κατά κάποιο τρόπο στη θέση μου,αυτός ο σκύλος.Με έκανε να αναθεωρήσω τις απόψεις μου για τα ζώα.Κάποτε άκουγα παρόμοιες ιστορίες από άλλους και έλεγα: "Καλά ντε πως κάνεις έτσι.Εδώ χάνουμαι ανθρώπους και εσύ κάνεις έτσι για το ζωντανό;"....Έκρινα,κρίθηκα για να μάθω να εκτιμώ πιο ορθά τις καταστάσεις.Η απώλεια ενός ζώου σαφώς και σε τίποτα δεν συγκρίνεται με την απώλεια ενός ανθρώπου,μα σίγουρα είναι μια κατάσταση που προκαλεί θλίψη και θέλει και αυτή,όπως κάθε είδους απώλεια,το μερτικό της στο χρόνο για να προσπεραστεί.  Για ακόμα μια φορά επαναλήφθηκε το τίποτα δεν γίνεται τυχαία και το από όλα μαθαίνουμε και κάτι.Ο Ρόκυ ήρθε μου έμαθε και έφυγε.Εγώ ωφείλω να κρατήσω το ηθικό δίδαγμα και να συνεχίσω.

  

  Νεφέλη Π.Ζ.

  Σ.Σ. Η ώρα είναι 21:19... έγραφα παραπάνω πως το απόγευμα θα πήγαινα να δω το Ρόκυ.Πήγα και η κατάσταση που αντίκρυσα.... δεν άντεξα...Ο Ρόκυ μούσκεμα από τη βροχή που έριχνε,αρνούμενος να μείνει μέσα στο σπιτάκι του,να μας κοιτάει αποπροσανατολισμένος χωρίς να γαυγίζει,χωρίς να κάνει τίποτα απολύτος.Του δώσαμε το φαγητό του,έφαγε νωχελικά και σχεδόν αναγκαστικά.... του μιλούσα και δεν αντιδρούσε...δεν αντέξαμε να τον αφήσουμε πίσω...τον πήραμε πάλι στο σπίτι.Με το που φτάσαμε,μπήκε αμέσως μέσα και κατευθήνθηκε στη μεριά του κουνώντας την ουρά του και γαυγίζοντας....Προσωρινά τον έβαλα στο άλλο μπαλκόνι του σπιτιού μέχρι να δούμε τι θα κάνουμε τελικά ώστε να μείνουμε όλοι συναισθηματικά ικανοποιημένοι...Δεν ξέρω αν κάναμε καλά ή οχι αλλά μας ήτανε αδύνατον να τον αφήσουμε στην κατάσταση που τον είδαμε...Πιστεύω θα βρεθεί λύση...

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ιωάννινα, 14.06.2011
• 10:56

  Ζηλεύω...

   »  Ταξίδια Ψυχής
  Καμμιά φορά ζηλεύω την απεραντοσύνη τ' ουρανού.Το πλεόνασμα γαλάζιου που κουβαλάει και το ρίχνει στη θάλασσα για να του μοιάζει.  Να μπορούσα λέει για λίγο,για μια στιγμή να βρεθώ ανάμεσα στον ουρανό και τη θάλασσα.  Να γίνω ολόλευκος γλάρος και να πετώ ανάμεσά τους.  Να σκίζω τον αέρα με τα φτερά μου και να γεμίζω τα πνευμόνια μου ζωή.  Να μην ρίξω ούτε ένα βλέμμα στη στεριά,μήτε στους ανθρώπους.  Να με τυλίξει το γαλάζιο και να με ποτίσει ελευθερία.Και σαν χορτάσω να κουρνιάσω να ξεκουραστώ χαζεύοντας το μεγαλείο του γαλάζιου.  Ζηλεύω το γαλάζιο του ουρανού που ρίχνει στη θάλασσα.  Ζηλεύω τον ολόλευκο γλάρο που πετάει ανάμεσά τους.  Όλα τούτα σκεφτόμουνα στην παραλία,χαζεύοντας τον ουρανό που μέσα του πετούσε ένας ολόλευκος γλάρος.Σαν πίνακας ζωγραφικής έμοιαζε.  Ζηλεύω την απεραντοσύνη τ' ουρανού και το πέταγμα του γλάρου σου λέω!

  Νεφέλη Π.Ζ.

  

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ιωάννινα, 16.05.2011
• 10:37

  Φοβήθηκες

   »  Ταξίδια Ψυχής
     Η συνάντηση που είχα με τον ποιητή Άγγελο Μητσόπουλο με έκανε να αναπτερώσω το ηθικό μου και να συνεχίσω να πιστεύω πως υπάρχει ακόμα ομορφιά ψυχής σε ετούτη τη χώρα.Το νεαρό της ηλικίας του με εμψύχωσε και είπα μέσα μου: Και όμως υπάρχουν νέοι με οράματα και πίστη,δεν χάθηκε ακόμα το παιχνίδι.  Το λιγότερο που μπορώ να κάνω είναι ετούτη εδώ την αναφορά στο έργο του και να σας παροτρύνω να διαβάσετε το βιβλίο του.Αξίζει...Αξίζει να προωθούμε τους νέους μας,είναι το φως που θα μας οδηγήσει στην έξοδο.  Ευχαριστώ Άγγελε που μου έδειξες πως οι νέοι δεν ζούνε τελικά μόνο στην αποχαύνωση.  Κλίνω με ένα από τα ποιήματά του το οποίο ξεχώρισα γιατί μου φάνηκε επίκαιρο όσο ποτέ. Φοβήθηκες  Σου έδωσαν να παίξεις ρόλους,  σου είπαν να επινοήσεις δικά σου γνωμικά,  αλλά δεν άρθρωσες λέξη.  Φοβήθηκες...  να βάψεις τα μάτια σου με μολύβι,  όμως δεν φοβάσαι  να γράφεις στους τοίχους κλεμμένα λόγια.  Φοβήθηκες...  να κοιτάξεις στα μάτια τον κομπάρσο,  αλλά δεν δίστασες  να σφραγίσεις την πόρτα στα έφηβα σμήνη.  Φοβήθηκες...  να κλάψεις για την αγάπη,  όμως δεν αισθάνθηκες ενοχές  όταν χλεύαζες τη δυστυχία του τρελού.  Δεν έπαιξες το σενάριο της ζωής με πάθος,  απλώς άρπαξες έτοιμες ιδέες.  Και,μετά απ' όλα αυτά,  απαιτείς να λέγεσαι άνθρωπος. ΙΚΜΑΔΑ Άγγελος Μητσόπουλος

  

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ιωάννινα, 11.05.2011
• 17:33

  Πίσω απ'το φεγγάρι

   »  Ταξίδια Ψυχής
    -Τί είναι πίσω απ'το φεγγάρι;  -Πίσω απ' το φεγγάρι βρίσκονται και άλλα πολλά φεγγάρια,πολλών λογιών μεγέθους.  -Και γιατί είναι εκεί;  -Είναι αγάπες που τις διώξανε οι άνθρωποι.Τις αληθινές αγάπες τις φοβούνται οι άνθρωποι και καμμιά φορά τις διώχνουνε απ' τη ζωή τους.Τις μαζεύει τότε το φεγγάρι και τις κρύβει πίσω του.Τις φτιάχνει όμοιές του,τις κάνει φεγγάρια σε τρία χρώματα.Κόκκινα,ροζ και μαύρα. -Γιατί τρία; -Έτσι είναι οι αγάπες,αρχίζουν κόκκινες,γεμάτες πάθος,με το πέρασμα του χρόνου ξεθωριάζουν,γίνονται ροζ,ώσπου φτάνει η στιγμή που πεθαίνουν και γίνονται μαύρες.Το φεγγάρι στεναχωριέται έτσι που τις βλέπει ταλαιπωρημένες από τους ανθρώπους και τις μαζεύει κοντά του.Τις κρύβει και κάθε πανσέληνο τις αφήνει να φωτίζουν μαζί του.Γι' αυτό οι άνθρωποι κάθε πανσέληνο θυμούνται.Φταίει το φεγγάρι που αφήνει να φανεί τι υπάρχει πίσω του.Επίτηδες το κάνει.Να νιώθουν οι άνθρωποι εκείνο το αλλόκοτο τσίμπημα του έρωτα και να μην ξέρουν τι τους φταίει.  

  Νεφέλη Π.Ζ.

  

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ιωάννινα, 09.05.2011
• 15:00

  Η μέθη...

   »  Ταξίδια Ψυχής
  Μήπως όμως και η μέθη είναι μικρότερο κακό; "Η μέθη είναι δαίμων,που εισάγει ο άνθρωπος θεληματικώς στην ψυχή του,χάρην ηδονής και ευχαριστήσεως.Η μέθη είναι μήτηρ της κακίας και πολέμιος της αρετής,που κατορθώνει να κάνει τον ανδρείον δειλό,τον σώφρονα άσωτο και αναίσχυντο. Η μέθη δεν γνωρίζει τη δικαιοσύνη,ανατρέπει και αποδιώκει την φρόνηση...Η παρεκτροπή των αισθήσεων τους παρουσιάζει χειρότερους από κάθε κτήνος. Διότι ποιό ζώο παραβλέπει και παρακούει τόσο όσο ο μεθυσμένος;Οι μεθυσμένοι δεν γνωρίζουν ούτε τους στενότερους συγγενείς τους και τρέχουν προς τους ξένους νομίζοντας ότι αυτοί είναι οι συγγενείς τους...Οι μεθυσμένοι άλλοτε μεν γελούν αδιακόπως άλλοτε θλίβονται και κλαίνε απαρηγόρητα. Και τώρα μεν παρουσιάζονται θαραλλέοι και άφοβοι,έπειτα δε δειλοί και κατατρομαγμένοι.Άλλοι μεν καταλαμβάνονται από ύπνο βαρύ και πνιγηρό που τον συνοδεύει δύσπνοια και πράγματι γειτονεύουν με το θάνατο,άλλοι δε μένουν ξυπνητοί αλλά σε αναισθησία χειρότερη του ύπνου...Γίνονται κατηφείς και απελπισμένοι και οδυνηροί και δακρυσμένοι και ψοφοδεείς... Έπειτα και η ακράτεια των ηδονών και των αισχρών παθών εκπηδά από το κρασί ως από πηγή και εισορμά στον ακρατή η ασθένεια της ασελγείας και αισχρότητας κατά τρόπον φοβερόν. Ο δαιμονισμένος είναι άξιος συμπάθειας,ο δε μέθυσος,ο οποίος πάσχει όσο και ο δαιμονισμένος,είναι ανάξιος τοιαύτης συμπάθειας,διότι παλεύει προς δαίμονα,τον οποίο ο ίδιος θέλει".                        Μικρές περικοπές                        Εκ των έργων του Μεγάλου Βασιλείου 

  

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ιωάννινα, 05.05.2011
• 10:32

  Υπάρχει ακόμα ελπίδα

   »  Ταξίδια Ψυχής

  Ένα προσωπικό πρόβλημα με κράτησε μακριά από το διαδίκτυο τις τελευταίες είκοσι ημέρες. Ο λόγος που κάνω αυτή την εγγραφή είναι για να πω ένα μεγάλο ευχαριστώ σε εσάς που ενδιαφερθήκατε για μένα. Είτε μέσα απο μειλ,είτε τηλεφωνικώς,με αναζητήσατε,με νοιαστήκατε και με εμψυχώσατε. Μου δείξατε για άλλη μια φορά πως υπάρχει ακόμα ελπίδα,πως δεν χάθηκε η ανθρωπιά και η αλληλεγγύη. Σ' εσάς λοιπόν-ξέρετε ποιοί είσαστε-ένα μεγάλο ευχαριστώ από καρδιάς! Να είστε πάντα καλά!

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ιωάννινα, 22.03.2011
• 21:33

  Πάντα θα υπάρχει ένα

   »  Ταξίδια Ψυχής
  Έβλεπα τα όνειρά μου να φεύγουν.Καθόμουνα αποσβολωμένη και απλά τα κοιτούσα.Χωρίς να κάνω τίποτα.Ήταν η μοναδική φορά που τα άφηνα να φύγουν χωρίς να κάνω τίποτα. Εκείνα συνέχιζαν να ξεμακραίνουν,δεν μου έριξαν ούτε μια ματιά.Τα απογοήτευσα.Το ξέρω.Κουράστηκαν να με περιμένουν.Μεγάλωσαν πια,ωρίμασαν και κίνησαν για αλλού. Με πονάει έτσι που τα βλέπω να φεύγουν για εκείνο το αλλού που κάποτε λέγαμε πως θα πηγαίναμε μαζί.Ένα δάκρυ υγραίνει το πρόσωπό μου.Το σβήνω με το χέρι μου.Όχι δεν θα κλάψω.Ας φύγουνε.Ας βρούνε τη θέση που τους αξίζει. Έβλεπα τα όνειρά μου να φεύγουνε.Προσπάθησαν πολλές φορές μα πάντα κατάφερνα και τα κρατούσα.Ολοζώντανα.Δικά μου.Τώρα; Τώρα φεύγουν.Τώρα τα αφήνω να φύγουν.Καλύτερα έτσι. Χαθήκανε,πλέον τα μάτια μου δεν τα βλέπουν πουθενά.Ένας άδειος δρόμος.Ούτε καν η σκιά τους.Άναψα τσιγάρο.Άνοιξα την τσάντα μου να βρω τα γυαλιά μου.Ξαφνικά με ενοχλούσε το φως.Ξαφνικά με ενοχλούσαν όλα.Φόρεσα τα γυαλιά μου,έσβησα το τσιγάρο μου και κίνησα για την επιστροφή.Μόνη,χωρίς τα όνειρά μου.Περπατούσα αργά,βαριά.Ξαφνικά ένιωσα ένα απαλό αεράκι να με τυλίγει και ένα άρωμα μεθυστικό να ζωντανεύει τις αισθήσεις μου.Έγυρα το κεφάλι μου να δω.Με έκπληξη είδα πως ήταν ένα από τα όνειρά μου.Το μεγαλύτερο όνειρό μου.Δάκρυσα.Εκείνο με κοίταξε επιβεβαιώνοντάς μου πως θα μου είναι πάντα πιστό.Πάντα δίπλα μου,ακόμα και αν δεν το υλοποιήσω ποτέ.Γιατί; Ρώτησα. Συνέχισε να με τυλίγει χαρούμενο με την αύρα του λέγοντάς μου πως: Πάντα σε κάθε άνθρωπο θα μένει ένα όνειρο δίπλα του.Είναι εκείνο το ένα όνειρο που κάνει έναν άνθρωπο να παραμένει ζωντανός και να μη χάνει την ελπίδα του.Είναι εκείνο το ένα μοναδικό όνειρο που κάνει εναν άνθρωπο να ζεί! Χαμογέλασα,το έβαλα ξανά μέσα στην καρδιά μου και συνέχισα...Συνέχισα με την ελπίδα πως ναι,ίσως μια μέρα καταφέρω να ζωντανέψω το ένα και μοναδικό όνειρό μου που με κρατάει όρθια.Μα και αν ακόμα δεν τα καταφέρω θα έχω έναν λόγο να ζω.Το ένα και μοναδικό όνειρό μου!Πάντα θα υπάρχει ένα όνειρο!Ένας προορισμός!

  

  Νεφέλη Π.Ζ.

  (απόσπασμα από το βιβλίο μου "Το τανγκό της ψυχής μου")

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ιωάννινα, 17.03.2011
• 10:54

  The real wife house in athens ;

   »  Ταξίδια Ψυχής

  Τηλεόραση που λες δεν βλέπω.Δεν μου αρέσει να τροφοδοτώ το πνεύμα μου με σκουπίδια.Δεν ζω όμως μόνη και αυτό σημαίνει πως η τηλεόραση συχνά πυκνά παραμένει ανοιχτή από τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας.Πήρε το μάτι μου τη νέα σειρά του ant1  the real wife house in athens... Εξοργίστηκα. Αξιότιμοι κύριοι του αντ1 μα καλά στα αλήθεια πιστεύεται ότι αυτές είναι οι real wife house in athens και γενικά in Greece;

  Οι πραγματικές real wife house είναι οι γυναίκες της καθημερινότητας που μέσα από κάθε αντιξοότητα παλεύουν να μείνουν αξιοπρεπής! Είναι η χωρισμένη που μεγαλώνει μόνη τα παιδιά της.Είναι η κακοποιημένη που το τίποτα που της προσφέρει αυτό το κράτος μπουρδέλο,την αναγκάζει να μένει στη σιωπή.Είναι η μάνα που μεγαλώνει ανάπηρο παιδί παλεύοντας με θεριά του συστήματος.Είναι η εργαζόμενη που αντιμετωπίζει το κάθε βίτσιο του κάθε εργοδότη.Είναι τα κοριτσάκια που αποβλακώνεται με τα ηλίθια reality σας και δείχνουν να τα έχουν χαμένα.Είναι η χήρα που μέσα από το πόνο της προσπαθεί να αντλήσει δύναμη για να επιβιώσει.Είναι η ανάπηρη που η έλειψη κοινωνικής παιδείας και κράτους της δίνουν δύναμη παρόλαυτα να ζει... Είναι...είναι...είναι....ένα σωρό καθημερινές γυναίκες...

  Σε μια τόσο δύσκολη εποχή που ένας Θεός ξέρει πως η κάθε οικογένεια τα βγάζει πέρα πάτε και δείχνετε τι; Πόσο πια υποτιμάτε τη νοημοσύνη μας; Έχει έννοια λέτε η κάθε γυναίκα τη γκλαμουριά που πασάρετε ή αυτά είναι νομίζεται τα προβλήματα της καθημερινής γυναίκας; Όταν πασχίζει για τον άρτον ημών τον επιούσιον έχει λέτε διάθεση ή οικονομική άνεση για γκλαμουριές του κόλου που δείχνεται;

  Οι real wife house in Athens και in Greece είναι αυτές που προανέφερα και αυτές θα έπρεπε να ήταν οι πρωταγωνίστριες. Για αυτό σιχάθηκα την τηλεόραση, γιατί υποτιμάτε τη νοημοσύνη μας και έχετε την ψευδαίσθηση πως θα εξακολουθούμε να τρώμε ότι μας ταίζετε... Είστε επειηκώς απαράδεκτοι!

  Αυτό θα πει γυναίκα δυναμική! Ποιός πήγε αλήθεια ποτέ να δει αυτές τις γυναίκες τις ''δυναμικές'', τα ''παλικάρια'', τους ''βράχους'' το βράδυ που ξαπλώνουν στο κρεβάτι τους και σβήνουν το φως; Ποιός πήγε ποτέ να τις δει τη στιγμή που ξεφασκιώνουν την καρδιά τους και την αφήνουν να γείρει στο μαξιλάρι και να γλείψει της πληγές της; Κανείς. Ούτε ο Θεός. Σίγουρα.   Αλκυόνη Παπαδάκη  Από το βιβλίο της ''σαν χειμωνιάτικη λιακάδα''

  

  Νεφέλη Π.Ζ.

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ιωάννινα, 02.03.2011
• 10:35

  Λείπει η λέξη...

   »  Ταξίδια Ψυχής

  Μου λείπει η λέξη που είναι άξια να εκφράσει αυτό που νιώθω.Λύπη...ίσως ταίριαζε σαν λέξη να γράψω,μα δεν αρκεί.Θλίψη; Λίγο είναι πάλι....Ετούτες τις στιγμές νιώθω ανίκανη και ανυπεράσπιστη μπροστά σε κάθε λέξη.Θεατής μιας χώρας που μοιάζει διαλυμένη.Θεατής μιας τραγωδίας...Χθες σκότωσαν δυο αστυνομικούς,τις προάλλες κόντεψαν να κάψουν ζωντανό άλλον έναν...Ποιοί; Γιατί; Κάθε μέρα ακούω και βλέπω περιστατικά εγκληματικότητας.Βία,ληστείες,σκοτωμοί....Ποιοί; Γιατί;Σε ποιά χώρα ζω τελικά και τί κάνω για αυτό; Ποιοί μας βάλανε σε απέναντι στρατόπεδα και παίζουμε κλέφτες και αστυνόμους; Πόσο αδικοχαμένο αίμα πια; Φεύγουν από ένα τίποτα νέοι άνθρωποι κάθε κατηγορίας κάθε κοινωνικής τάξης.Κατηγορούμε ο ένας τον άλλον αντί να ενωθούμε και να διεκδικίσουμε αυτό που αξίζει σ' αυτή τη χώρα.Είμαι θυμωμένη,αηδιασμένη και συνάμα φοβισμένη.Έτσι με έκανε η χώρα μου.Έτσι την αφήσαμε να μας κάνει.Ελλάδα που τρως τα ίδια σου παιδιά...Καλό ταξίδι στα παλικάρια που τόσο άδικα κόπηκε το νήμα της ζωής τους!!

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ιωάννινα, 25.02.2011
• 19:04

  Το Στοιχειό

   »  Ταξίδια Ψυχής

  Δεν αντέχω άλλο το στοιχειό που θεμελιώθηκε μέσα μου.  Και εκείνο το ουρλιαχό του.  Ρίζωσε πάνω στην ψυχή μου και μου την τρομάζει κάθε τόσο.  Και εκείνη δεν εννοεί να καταλάβει πως έτσι το κάνει  ίσα να την τρομάξει.  Και της το είπα: Πάψε να είσαι ελαφριά,για αυτό  στοιχειώθηκες.Εκεί φωλιάζουν τα στοιχειά,  στις ελαφριές ψυχές.  Σε εκείνες που θυμήζουν άνεμο.  Σε έγδαρε,σε μάτωσε,αναθαμετασμένο στοιχειό.  Δεν μ' ακούς ψυχή μου,δεν μ' ακούς.  Σε πότισε με το νέκταρ του φόβου και σ' έχει του χεριού του.  Κέρνα το θάρρος και θα δεις,θα το βάλει στα πόδια.  Ένα τρισάθλιο στοιχειό είναι μόνο.  Και μεταξύ μας,εκείνο σε φοβάται πιο πολύ.

   Όρμα του!

  Νεφέλη Π.Ζ.

   

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ιωάννινα, 17.02.2011
• 20:36

  Δεν είπες...Αντίο

   »  Ταξίδια Ψυχής
  Ήξερα πως θα φύγεις.Την ξέρω καλά τη μυρωδιά της φυγής.   Ποτίστηκε στη ταλαιπωρημένη σάρκα μου.Ότι πέρασε από πάνω μου,δεν έμεινε.   Όλοι φεύγουν.Θέλει κότσια να μείνεις.   Μα η φυγή,είναι ταξίδι και βολεύει.   Σε περίμενα σ' εκείνο το παγκάκι,ξέρεις,στο πάρκο που πηγαίναμε.   Σε περίμενα να με κοιτάξεις στα μάτια να μου πεις,αντίο.   Το είχα ανάγκη εκείνο το αντίο.Θα ήταν άξιο να με κάνει   να το πάρω απόφαση πως τελείωσε.   Μα δεν ήρθες,περίμενα μα δεν φάνηκες,γιατί;   Δεν αντέχεις να λες αντίο;   Ή μήπως έχεις σκοπό να ξαναγυρίσεις και σου ήταν άχρηστη λέξη το αντίο;   Έφυγες,μα δεν είπες...Αντίο.   Και έμεινα πίσω στη μέση να κάθομαι χωρίς να ξέρω αν η φυγή σου σημαίνει αντίο ή στο επανειδείν...

  

  Αφιερωμένο σε όλους εκείνους,σε όλους εμάς,που κάποια στιγμή στη ζωή τους,στη ζωή μας...ζήσανε,ζήσαμε,αποχωρισμούς από αγαπημένα πρόσωπα χωρίς να ειπωθεί το αντίο.

  Νεφέλη Π.Ζ.

  (απόσπασμα από το βιβλίο μου "Το τανγκό της ψυχής μου")

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ιωάννινα, 03.02.2011
• 21:43

  Ήλιος εσύ,σελήνη εγώ

   »  Ταξίδια Ψυχής
  Ξέρεις με τί μοιάζουμε;  Με τον ήλιο και τη σελήνη.  Έχουμε την ίδια δύναμη,εκπέμπουμε και οι δυο φως.  Μα είμαστε αντίκρυ,δεν θα συναντηθούμε ποτέ.  Θα κοιτάμε ο ένας τον άλλον,θα θαυμάζεις τη μυστηριώδη πλευρά μου,θα καμαρώνω τη λάμψη σου.Θα αποσύρεσαι ρομαντικά όταν θα βγαίνω εγώ και θα κρυφοκοιτάς τη μαγεία που σκορπίζω.  Έχουμε όμως κάτι κοινά στοιχεία που μας δένουν.Τους ερωτευμένους ας πούμε,τους ονειροπόλους,τους οραματιστές,που ψάχνουν ένα ηλιοβασίλεμα,ένα ολόγιομο φεγγάρι μα και μια ανατολή που υπόσχεται μια νέα αρχή.  Τις ώρες που σου λείπω,είσαι θλιμμένος και κρύβεσαι πίσω από τα σύννεφα.  Τις ώρες που μου λείπεις,είμαι θλιμμένη,τα αστέρια μου κάνουν παρέα και με κρύβουν πίσω από τα σύννεφα.Τα ίδια σύννεφα που κάλυψαν και εσένα.  Ήλιος εσύ,σελήνη εγώ.Πλανήτες ενός απέραντου σύμπαν.  Έτσι είναι ταγμένο.Να είμαστε πάντα αντίκρυ,να σ' αγαπώ,να μ' αγαπάς,αλλά να μην συναντηθούμε ποτέ.  Τουλάχιστον γνωρίζουμε ο ένας την ύπαρξη του άλλου.Είμαστε τυχεροί,πίστεψέ με.

  Αντίκρυ,μα αιώνια μαζί!

  Νεφέλη Π.Ζ.

  

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ιωάννινα, 22.01.2011
• 16:16

  Παραμύθι η Παραμύθα Ελένη.

   »  Ταξίδια Ψυχής
  Α ναι, το ξέχασα, δεν έχει φως. Ούτε νερό έχει. Μήνες πάνε που τα έχουνε κομμένα. Δεν μου χρειαζόντουσαν, μόνο η παραμύθα μου ήταν χρήσιμη. Αυτή και τα σύνεργά της. Ένα κουτάλι, το σέο, λίγο ξινό... Την πήρα στο λαιμό μου την Ελένη. Παράτησε σπουδές, σπίτι. Της κόλλησα την αρρώστια και τα παράτησε όλα. Τότε που είχαμε πάει διακοπές στο Πήλιο. «Να, δοκίμασε δεν είναι τίποτα». Δοκίμασε η Ελένη, αρρώστησε η Ελένη,  πέθανε η Ελένη..... Μια παρτίδα καθαρή την έστειλε αυτή στο χώμα και μένα ένα μήνα στην εντατική.... Ήμουν αποφασισμένος, θα τα κατάφερνα. Αν δεν πήγαινα φυλακή θα τα κατάφερνα οπωσδήποτε. Μα βρήκανε στο σπίτι μου τριάντα γραμμές παραμύθα, πέντε γραμμές κόκα και είκοσι καρτέλες χάπια. Είμαστε κονομημένοι εκείνη την περίοδο με την Ελένη, είχα σκοτώσει και γω τη μηχανή μου. Δώδεκα χρόνια είπανε στο δικαστήριο... Παραμύθι η Παραμύθα Ελένη. 

   [stellasliterarybistro.com] 

  Αφιερωμένο σε όσους κατάπιε η παραμύθα...

  

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ιωάννινα, 16.01.2011
• 13:15

  ΤΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΜΟΥ

   »  Ταξίδια Ψυχής
  Έχω το δικαίωμα: 1. Να δηλώνω τις ανάγκες μου και να ζητώ αυτό που θέλω,αναγνωρίζοντας στους άλλους το δικαίωμα να μου το αρνηθούν. 2.Να πιστεύω στις απόψεις μου και τις αξίες μου και να τις εκφράζω κατάλληλα. 3.Να αλλάξω γνώμη λόγω νέων δεδομένων. 4.Να παίρνω τις δικές μου αποφάσεις και να αντιμετωπίζω τις συνέπειές τους. 5.Να αρνούμαι να επωμίζομαι τα προβλήματα και τις ευθύνες των άλλων. 6.Να κρίνω αν είμαι υποχρεωμένος να επιλύω τα προβλήματα τρίτων. 7.Να θέλω να αναγνωρίζουν οι άλλοι αυτό που είμαι. 8.Να έχω "ιδιωτικό χώρο και χρόνο". 9.Να λέω "οχι" ή "ναι" χωρίς να αισθάνομαι τύψεις. 10.Να λέω "δεν ξέρω" και "δεν καταλαβαίνω". 11.Να σχετίζομαι με τους άλλους χωρίς να επιζητώ την αποδοχή τους. 12.Να κάνω λάθη και να αναλαμβάνω την ευθύνη. 13.Να κρίνω τη συμπεριφορά μου,τις σκέψεις μου και τα συναισθήματά μου,αναλαμβάνοντας τις ευθύνες. 14.Να αντιμετωπίζομαι με σεβασμό. 15.Να μην αιτιολογώ πάντα τη συμπεριφορά μου. 16.Να λέω "δεν ενδιαφέρομαι","δεν με νοιάζει". 17.Να αλλάξω τον ευατό μου και να γίνω διεκδικητικό άτομο. Επιπλέον έχω την ευθύνη να διασφαλίσω τα δικαιώματά τα δικά μου και των άλλων. Ευθυμίου Κ. Εκπαίδευση στη διεκδικιστική συμπεριφορά.Υλικό Σεμιναρίου 2002

  

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ιωάννινα, 09.01.2011
• 05:20

  Κόκκινο γλυκό κρασί

   »  Ταξίδια Ψυχής
   Ο έρωτας είναι σαν το κρασί.Το γλυκό κόκκινο κρασί.  Με βαράει κατακούτελα και η γεύση του μ' αρέσει.  Μεθάω,γλυκό μεθύσι.  Δεν βλέπω,μόνο πίνω.  Το θέλω αυτό το μπουκάλι με το γλυκό κόκκινο κρασί.Με το βαθυκόκκινο χρώμα του.  Δίνω ψυχή να το αποκτήσω.Να είμαι συνέχεια μαζί του.Να το έχω αγκαλιά.  Τα καταφέρνω.Γίνομαστε ένα.Το έχω στη κάβα μου και πορεύομαι μαζί του,μέρες,μήνες,χρόνια.  Γεύομαι τη γεύση του,το άρωμά του,την αρχοντιά του.  Έρχεται όμως μια μέρα που ξεμεθάω.Απότομα ή οχι,ξεμεθάω.Και τότε βλέπω.  Το κόκκινο γλυκό κρασί ξεθύμανε.Θυμήζει ξίδι.Το άρωμα,η γεύση,το χρώμα...χάθηκαν...έχουν πλέον οξύτητα που καίει τα σωθικά μου.  Μόνο το μπουκάλι μένει ίδιο.Δελεαστικό,στυλάτο.Με ξεγελάει.Το περιεχόμενο ξεθύμανε.  Στέκομαι απέναντι του.Το κοιτάζω.Πώς γίνεται εκείνο το γλυκό μεθύσι να με ξεγέλασε τόσο;  Φταίει το όμορφο μπουκάλι;Το βαθυκόκκινο χρώμα του ή μήπως η πρωτόγνωρη γευση του;  Φταίω εγώ που ντε και καλά ήθελα εκείνο το μπουκάλι;  Μέθυσα μ' ένα κόκκινο γλυκό κρασί που ξεθύμανε.  Θα προσέχω απο εδώ και πέρα...δεν θα παρασυρθώ ξανά από όμορφα μπουκάλια,μήτε από αρώματα και γεύσεις...Θα προσέχω γιατί και αυτά θα ξεθυμάνουν κάποτε.  Κόκκινο γλυκό κρασί ο έρωτας ψυχή μου!

  Νεφέλη Π.Ζ

  

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ιωάννινα, 06.01.2011
• 13:04

  Μικρός απολογισμός

   »  Ταξίδια Ψυχής
    Ένα μήνα και κάτι μέρες έχω να γράψω εδώ.Πρώτη φορά απέχω τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα απο το μπλογκ μου.Επιλογή.Να μείνω λίγο εκτός,να κοιτάξω περισσότερο εντός μου.  Απόψε κλίνει η εορταστική αυλαία.Ο καθένας απο εμάς πέρασε καλά,άσχημα,μέτρια.Υγιής,άρρωστος,μόνος,με παρέα.Με τον έναν ή άλλον τρόπο όλοι μας περάσαμε τις γιορτές.Θέλοντας και μη.  Τα Χριστούγεννα δεν τα κατάλαβα καν.Ένα οικογενειακό πρόβλημα,από εκείνα που ξεπετιούνται στη στιγμή,σαν κύμα ένα πράμα.Ένα πελώριο κύμα την ώρα που απλά απολαμβάνεις το κολύμπι.Το νίκησα όμως και ας μην ξέρω καλό κολύμπι.Βγήκα στη στεριά σώα.  Και ήρθε η Πρωτοχρονιά να με δικαιώσει και να μου δώσει ανταμοιβή πλούσια που τα κατάφερα στην φουρτούνα των Χριστουγέννων.Πέρασα όμορφα,ξέδωσα,χόρεψα,τραγούδησα,γέλασα.Όλα από ψυχής!Όλα αλλιώς.Από τη τρικυμία στη νηνεμία.Δεν ξέρω γιατί αλλά πάντα με ακολουθούσε αυτή η ανισορροπία.Από το κρύο στη ζέστη.Ποτέ δεν υπήρχε μια μετριότητα.Όλα ή πάνω ή κάτω.  Πέρασαν όμως και τα δύο.Και τα άσχημα και τα καλά.Μου έδωσαν δύναμη.Κάθε βιωματική κατάσταση δίνει δύναμη.  Νέο έτος,νέες ελπίδες,επιθυμίες,όνειρα.Ψέματα γράφω.Λάθος χρησιμοποίησα πληθυντικό.  Το κάθε έτος είναι ένα.Ενικός.Η επιθυμία μου είναι μια.Υγεία!!!  Μόνο αυτό...έτσι διδάχτηκα με όσα πέρασα...Μόνο αυτό...  Υγεία!!!

  

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ιωάννινα, 01.12.2010
• 07:56

  Ελευθερία;

   »  Ταξίδια Ψυχής
   Δεκέμβρης,ο καιρός κλεισμένος πολύ,μουντός...και αυτός ο αέρας...ο ήχος του μου προκαλεί δέος.Είναι και το αυχενικό μου που με καθήλωσε παρέα με την κεφαλαλγία τάσεως.Είναι ζευγάρι και κατα καιρούς με επισκέπτονται....Οταν ο πόνος σε καθηλώνει δεν σου μένουνε και πολλά να κάνεις.Εκτιμάς παραπάνω τη ζωή,λιμπίζεσαι τη μέρα που χάνεις χωρίς να μπορείς να τη γευτείς,απογοητεύεσαι που στεναχωρείς όσους αγαπάς γιατί σε βλέπουν να υποφέρεις,αναπολείς λιγάκι κάνοντας διάλειμμα,μετά επανέρχεσαι ξανά γιατί δυνάμωσε ο πόνος και αν δεν σε πάρει ο ύπνος να χαλαρώσεις,καταλήγεις σε σκέψεις....Σκέψεις που μπορεί να θεωρείς άσχετες μα ανακαλύπτεις πως είναι τόσο σχετικές.Την ελευθερία σκεφτόμουνα.Ως έννοια,ως αγώνα ως αποτέλεσμα.Γίνανε τόσοι αγώνες για χάρη της και όμως παραμένουνε σκλάβοι.Ζούμε απλά μια εικονική ελευθερία και ουσιαστικά πολλά είδη σκλαβιάς.  Σκλάβοι του χρήματος,του συστήματος,της ύλης,της επιθυμίας,της απληστίας,του συμφέροντος,της εξάρτησης,του φόβου....ένα σωρό του,της,των...ένα σωρό άρθρα συνοδευόμενα με ουσιαστικά άξια να μας έχουν του χεριού τους.Και εμείς;....Εμείς οκ είμαστε λέμε ελεύθεροι.  Δεν είναι έτσι η ελευθερία.Ελεύθερος άνθρωπος είναι αυτός που είναι απαλλαγμένος από όλα τα παραπάνω.Υπάρχει έστω και ένας;Μας επέτρεψε ο Θεός να είμαστε όντα ελεύθερης βούλησης και εμείς μπερδευτήκαμε και παλεύουμε να φτάσουμε λάθος πράγματα.Και πάνω εκεί σου στέλνει το πόνο,για να καθήσεις επιτέλους κάτω,να προβληματιστείς,να αναθεωρήσεις,να εκτιμήσεις,να σεβαστείς και όταν γιάνεις να κινήσεις για καινούριο μονοπάτι,αληθινό,ουσιαστικό.  Είναι ωραία η ζωή,τί κρίμα που την ξοδεύουμαι τόσο λάθος!

  

  Πάντα στο βάθος θα υπάρχει ένα φως...είναι αυτό που μας κάνει να μην παραιτηθούμε!

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ιωάννινα, 25.11.2010
• 03:45

  Παγκόσμια Ημέρα για την Εξάλειψη της Βίας κατά των Γυναικών,25 Νοεμβρίου

   »  Ταξίδια Ψυχής

  

  

  Βία κατά των γυναικών. Η πιο διαδεδομένη και πιο αποσιωπημένη μορφή βίας, σε όλο τον πλανήτη. Η καθιέρωση της 25ης Νοεμβρίου από τη Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών ως η Παγκόσμια Ημέρα εναντίον της βίας κατά των γυναικών, αναδεικνύει το μέγεθος του προβλήματος και την αναγκαιότητα λήψης αποτελεσματικών μέτρων για την προστασία των γυναικών.

  Η βία, βασισμένη στο φύλο, δεν είναι απλώς γυναικεία υπόθεση. Είναι μια παγκόσμια πρόκληση για τα ανθρώπινα δικαιώματα και την ασφάλεια. Η ανοχή στην άσκηση βίας ή την απειλή βίας πλήττει το βιοτικό επίπεδο, την προσωπικότητα και την αξιοπρέπεια των γυναικών. Μία στις τρεις γυναίκες είναι πιθανό να υποστεί άσκηση φυσικής βίας, σεξουαλική εκμετάλλευση ή κακοποίηση κατά τη διάρκεια της ζωής της.

  Στη χώρα μας, τα στοιχεία για τη βία κατά των γυναικών, σύμφωνα με τα Κέντρα Αθήνας και Πειραιά της Γενικής Γραμματείας Ισότητας, επισημαίνουν ότι μία στις πέντε γυναίκες έχει πέσει θύμα ξυλοδαρμού τουλάχιστον μία φορά στη ζωή της από τον άνδρα ή το σύντροφό της, ενώ κάθε χρόνο στην Ελλάδα διαπράττονται 4.500 βιασμοί.

  Η φιλοξενία κακοποιημένων γυναικών σε ξενώνες, η λειτουργία συμβουλευτικών κέντρων για την ψυχολογική, κοινωνική και νομική υποστήριξη των γυναικών, o νόμος 3500/2006 για την αντιμετώπιση της ενδοοικογενειακής βίας, ο νόμος 3488/2006 περί σεξουαλικής παρενόχλησης στην εργασία και ίσης μεταχείρισης ανδρών και γυναικών στην απασχόληση, αποτελούν μέτρα αντιμετώπισης του προβλήματος από την Ελληνική Πολιτεία. 

   Ας συστρατευτούμε στην εκστρατεία του Ο.Η.Ε με τίτλο Ενωμένοι για τον τερματισμό της βίας κατά των γυναικών', ας δραστηριοποιηθούμε τις 16 ημέρες εκστρατείας από σήμερα 25η Νοεμβρίου (Παγκόσμια Ημέρα εναντίον της βίας κατά των γυναικών) ως την 10η Δεκεμβρίου (Παγκόσμια Ημέρα Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων) για να υπογραμμίσουμε ότι η βία σε βάρος των γυναικών είναι κατάφωρη παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

  Οι γυναίκες είναι το κλειδί για την πρόοδο και την ευημερία στον 21ο αιώνα. Όταν περιθωριοποιούνται και κακομεταχειρίζονται, η ανθρωπότητα δεν μπορεί να προοδεύσει. Όταν τους παραχωρούνται τα δικαιώματά τους και έχουν ίσες ευκαιρίες στην εκπαίδευση, στην εργασία, στη συμμετοχή στην πολιτική ζωή, ανυψώνουν τις οικογένειες, τις κοινωνίες, τα έθνη τους. www.trikorfonews.gr

  

  Η βία δεν έχει χρώμα, κουλτούρα, χώρα, ήπειρο, κοινωνικό και οικονομικό status. Είναι μια μάστιγα που εξαπλώνεται ραγδαία σε όλον τον πλανήτη και που πλήττει, ιδιαίτερα, γυναίκες και ανήλικα κορίτσια ακόμα και μέσα στο ίδιο τους το σπίτι..

  

  http://3gym-galats.att.sch.gr/files/studentspages/endovia/statistics.html

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ιωάννινα, 14.11.2010
• 13:40

  Τί χρώμα έχει η αγάπη;

   »  Ταξίδια Ψυχής

  Κόκκινο,πάθος...ψέματα...κόκκινο,αίμα,πληγή.

  Δεν ξέρω μπερδεύτηκα.

  Σίγουρα πάντος κόκκινο,της πάει το κόκκινο

  το χρησιμοποιεί αναλόγως.

  Πότε πάθος,πότε πληγή.

  Και εγώ έρμαιο στα χέρια της

  στους κανόνες της.

  Δίκαιοι και άδικοι μαζί.

  Τί χρώμα έχει η αγάπη;

  Τί χρώμα είναι αυτό που

  όσο με ανέστησε άλλο

  τόσο με πέθανε;

  Τί χρώμα παραπλανητικό

  είναι αυτό που στα δίχτυα

  του μπλέκομαι συνέχεια

  και δεν μπορώ να ξεφύγω;

  Τί χρώμα έχει η αγάπη;

  Νεφέλη Π.Ζ

  

  

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ιωάννινα, 11.11.2010
• 06:24

  Οι επίγειοι άγγελοι ονειρεύονται

   »  Ταξίδια Ψυχής

  Οι άγγελοι χωρίζονται σε δύο κατηγορίες.Στους ουράνιους και στους επίγειους.Οι ουράνιοι άγγελοι είναι εκείνοι που μας καθοδηγούν και που πίστευω όλοι μας έχουμε απο έναν.Οι επίγειοι όμως άγγελοι,είναι εκείνοι οι άνθρωποι που δεν έρχονται τυχαία στη ζωή μας.Ο κάθε άνθρωπος που θα συναντήσουμε στη ζωή μας θα μας δώσει κάτι,θα μάθουμαι απο εκείνον....Σε διάφορες στιγμές της ζωής μου πέρασαν πολλοί άνθρωποι,ο καθένας με την ιστορία του,με τα δικά του πιστεύω,με τα δικά του όνειρα....Σας δείχνω λοιπόν παρακάτω,όνειρα επίγειων αγγέλων.Ανθρώπων που κάποιοι απο αυτούς υπάρχουν ακόμη στη ζωή μου και κάποιοι άλλοι όχι,ήρθαν έδωσαν,με έμαθαν πράγματα και χάθηκαν,τα όνειρα τους όμως όχι...είναι ακόμα εδώ,ολοζώντανα και τα εμπιστεύθηκαν σε έμενα.Με την αδειά τους λοιπόν θέλω να τα μοιραστώ μαζί σας.Όνειρα μικρά,μεγάλα,αθώα και παιδιάστικα ίσως,όνειρα ερχόμενα απο τα ταξίδια της ψυχής τους. Τους ευχαριστώ μέσα απο την καρδιά μου που μου εμπιστεύθηκαν τα όνειρα τους.

  Οδυσσέας Να τα "βρώ" επιτέλους με τη μικρή που με παιδεύει!!!     Στράτος Όνειρο μου λοιπόν είναι,να σταματήσω να έχω όνειρα,γιατί πλέον ότι θα μπορούσε να περιγράψει αυτή η λέξη,θα ήταν πλέον πραγματικότητα     Τρελοκομείο Να μπορούσα να ξυπνήσω τα Χριστούγεννα που θα γίνει ο αρραβώνας μου χωρίς να έχω πρόβλημα απο κανέναν       Άρης Ένα τεράστιο σπίτι με τα πάντα μέσα κ έξω           Μαρία Πάντα ήθελα να ασχοληθώ με τη μουσική(έκανα έξι χρόνια άλλωστε) αλλά όχι να γίνω τραγουδίστρια,να κάνω κάτι άλλο.Όνειρο μου λοιπόν είναι να κάνω κάποτε real ράδιο   Δήμητρα Δεν είμαι το παιδί του λαού, είμαι ΕΝΑ παιδί, η Δήμητρα. Σίγουρα δεν έχω μεγάλη ιδέα για τον εαυτό μου, σίγουρα θα ήθελα ο θεός να μου είχε στείλει διαφορετικά τα πράγματα μα τον ευχαριστώ πού με βοήθησε να τα περάσω με τον τρόπο που τα πέρασα. Για μένα άξιος είναι αυτός που κάνει το άσχημο λιγότερο άσχημο και το καλό καλύτερο. Δεν επέλεξα το που θα βρεθώ, κανείς δεν επιλέγει. Βρέθηκα στο άσχημο και παλεύω να το κάνω λιγότερο άσχημο. Τα παιδιά μου όμως θέλω να γεννηθούν στο καλό για να φτάσουν το καλύτερο. Ποτέ δεν θεώρησα κανένα άνθρωπο κατώτερό μου, και αυτό δεν είναι κουβέντα που γράφεται έτσι απλά, είναι αυτό που βιώνω και που δύσκολα μπορώ να πειστώ για το αντίθετο. Θέλω όλοι οι άνθρωποι να διεκδικούν το καλύτερο από αυτό που έχουν και να μην θεωρείται αυτό προνόμιο μόνο αυτών που γεννήθηκαν στο καλό. Έχω αυτοεκτίμηση και αυτοσεβασμό και μου πήρε πολλά χρόνια να καταλάβω ότι δεν φέρω καμία ευθύνη για το άσχημο. Μη με γυρίζετε πίσω, ο ίδιος δρόμος είναι δύσκολο να γίνει ξανά με το ίδιο κουράγιο. Αν διαβάζοντας όλα τα παραπάνω σας περάσει έστω και μια μικρή σκέψη ότι έχουν την υπερβολή του λόγου τότε μην απαντήσετε ΠΟΤΕ σε αυτό το μήνυμα. Όταν όμως δεν απαντάτε ποτέ σε ένα μήνυμα σημαίνει ότι δεν γράφτηκε για σας. Το διάβασε η Δήμητρα και αυτό είναι αρκετό.     Θωμάς-παράνομος Ένα απο τα κυριότερα όνειρα μου είναι να ξανασυναντήσω την Άννα...αυτό όμως δεν γίνεται οπότε θα παραμείνει όνειρο....η Άννα σκοτώθηκε σε τροχαίο ατύχημα το 2002     Νίκος Θα ήθελα να είμαι 2.05 ύψος για να παίξω μπάσκετ επαγγελματικά.Θα ήθελα να μην είχε πρόβλημα ο παππούς μου και να τραβιέται στα νοσοκομεία   Θανάσης Όλοι θα ξέρετε το άγαλμα στο Ρίο Ντε Τζανέιρο με το Χριστό που έχει ανοιχτά τα χέρια....όνειρο μου λοιπόν είναι να ανέβω μια μέρα εκεί πάνω,όχι σαν ένας απλός τουρίστας...Να έχω πιεί πολύ και να ανέβω εκεί πάνω....Να περάσω σε μια άλλη διάσταση...Να γίνω ένα με τον άνεμο,με τον ουρανό Νίκη Τα όνειρα μου είναι πάνω απο ένα....πάμε λοιπόν όνειρο πρώτο:να γίνει η κόρη μου κουκλάρα και επιστήμονας και να έχει καλό τυχερό όνειρο δεύτερο:να τελειώσω επιτέλους το πτυχίο μου όνειρο τρίτο:να αγοράσω επιτέλους το αμαξάκι μου όνειρο τέταρτο:να μην έχω ανάγκη ποτέ κανέναν όνειρο πέμπτο:να είμαστε σαν αδερφούλες με την κόρη μου όνειρο έκτο:η μαμά μου να ζήσει πολλά πολλά χρόνια και να δει δισέγγονα   Ελευθερία Όνειρό μου....να μείνω με τον  άγγελό  μου  τον tooyoung πολλά πολλά χρόνια :D Ειρήνη Πριν σας πω ποιο είναι το όνειρο μου, θα ήθελα να πω μια ιστορία. Μια αληθινή ιστορία που ίσως και να μοιάζει και με όνειρο. Είχα εφτά μήνες που χώρισα από ένα γάμο που είχε κρατήσει δέκα χρόνια ...; Άρχισα εντελώς τυχαία να ασχολούμαι με το internet, συγκεκριμένα με το chat ...; Νοέμβριος του 2001 ...; Όλα αυτά τα εξίμιση χρόνια μέσα από αυτή την οθόνη, μου δόθηκε η ευκαιρία να γνωρίσω μια άλλη μορφή επικοινωνίας. Κάποιες φορές ευχάριστη κάποιες άλλες όχι. Γνώρισα πολλά άτομα και με κάποια από αυτά είχα την τύχη να τα δω και από κοντά με τα οποία έχω δεθεί πολύ και διατηρούμαι μια φιλία. Μου στάθηκαν στα καλά μα και στα άσχημα ...;να τους πω ένα μεγάλο ευχαριστώ! Μια μέρα εντελώς τυχαία (πρέπει να ήταν το 2004)  εκεί μέσα γνώρισα μια γυναίκα. Μου μίλησε πρώτη. Αρχίσαμε να μιλάμε καθημερινά και ανακαλύπταμε πως όσο μιλάμε τόσο πιο πολύ δενόμαστε μεταξύ μας. Ο καιρός περνούσε και η μοναξιά που ένιωθα εκείνο το διάστημα άρχισε να μειώνεται. Ήξερα πια πως κάπου 2000 χ.μ. μακριά υπάρχει ένας άνθρωπος που νοιάζεται για μένα που έχουμε πολλά κοινά σημεία. Μιλούσαμε κάθε μέρα, μοιραζόμασταν όσα είχαμε βιώσει στη ζωή μας, μοιραζόμασταν τον πόνο αλλά και τη χαρά, κλαίγαμε μαζί αλλά και γελούσαμε απίστευτα. 19 Οκτωβρίου 2005 έφτιαξε ένα δικό της κανάλι ...;Το στέκι μας, το σπίτι μας ...; δεν ξέρω για εκείνη αλλά εγώ έτσι ένιωθα. Περίμενα πως και πώς να έρθει η επόμενη μέρα για να μπω στο στέκι μας, να γελάσουμε , να παίξουμε σαν τα μικρά παιδιά. Μας άρεσε να πειράζουμε η μια την άλλη και όσο και αν βρισκόμασταν σε χάλια ψυχολογική κατάσταση κατά ένα περίεργο τρόπο το προσπερνούσαμε και ξεχνιόμασταν. Λάτρευα τα σαρδάμ της ...; το ένα σαρδάμ μετά το άλλο ...;αυτή η γυναίκα με έκανε να γελάω με την ψυχή μου, κάτι που τα τελευταία χρόνια είχα ξεχάσει. Το δέσιμο μεταξύ μας μεγάλωνε, μιλούσαμε και στο τηλέφωνο, λέγαμε ΤΑ ΑΠΊΣΤΕΥΤΑ! Με τις ώρες! Μόνο δυο μέρες αντέχαμε χωρίς να επικοινωνήσουμε μεταξύ μας. Ανάμεσα μας δεν χωρούσαν κακίες και ζήλειες. Αν και πολλές φορές η μια την έλεγε στην άλλη αλλά γνωρίζαμε πως ήταν από αγάπη. ΠΟΤΕ κακία δεν υπήρξε ανάμεσα μας.Από τότε που γνωριστήκαμε έχουν περάσει σχεδόν τεσσεράμιση χρόνια. Έχουμε δεθεί τόσο πολύ που δεν μπορεί να μας χωρίσει ΤΙΠΟΤΑ και ΚΑΝΕΝΑΣ! ΕΝΑ θΑ 'ΜΑΣΤΕ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ ΕΜΕΙΣ!!! Έχουμε τόσα πολλά κοινά μαζί που θα μπορούσα να γράψω ολόκληρο βιβλίο. Κάπου εδώ, φτάνοντας στο τέλος, θα ήθελα να πω λίγα λόγια Σ' ΕΣΕΝΑ! Ξέρω πως μέσα από αυτά που θα σου γράψω θα καταλάβεις πολλά ...; ~*~Δίδυμη ψυχή μου μια ζωή σε ψάχνω Τώρα μια ανάσα και σ' αγγίζω και σε φτάνω Δίδυμη ψυχή μου, αίμα και πνοή μου Νιώθω να σε ξέρω απ' την προηγούμενη ζωή μου~*~ ~*~Σαν δυο σταγόνες νερό μοιάζουμε εμείς Τόσο πολύ που απορώ στον πλανήτη αυτό Το ένιωσε έτσι άλλος κανείς! ...;~*~ Μπορεί πολλά από τα όνειρα μου να μην πραγματοποιηθούν ποτέ. Το όνειρό μου όμως , η μεγάλη μου επιθυμία και λαχτάρα να σε γνωρίσω μια μέρα από κοντά Νεφέλη ...; ελπίζω να γίνει!!  Σ' αγαπάω πολύ και σε ευχαριστώ πολύ που είσαι πάντα δίπλα μου!!! Υ.Γ  Όσοι από εσάς πιστεύουν πως δεν υπάρχουν άγγελοι πάνω στη γη, με αυτή την ιστορία που σας είπα, πιστεύω να σας έπεισα πως υπάρχουν! Κοιτάξτε γύρω σας και να είστε σίγουροι πως και εσείς θα βρείτε τον Άγγελό σας!!!

  

  Είναι πολύ συγκινητικό στην "διαστημική" εποχή που ζούμε,οι άνθρωποι να μιλάνε για τα όνειρά τους!

  Αφιερωμένο στη μνήμη της Άννας

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ιωάννινα, 29.10.2010
• 14:03

  Αυτά που κρύβω μέσα μου

   »  Ταξίδια Ψυχής

  Περπάτησα σε δρόμους δίχως φώτα Και μέτραγα σημάδια σαν να 'τανε γιορτές ................... Άλλο να βλέπεις και να ακούς και άλλο να τα ζεις ................... Να φτιάξω ήθελα δικούς μου όρους ..................... Αυτά που κρύβω μέσα μου κανένας δεν τα ξέρει!

  

  Άν και εδώ που τα λέμε δεν ξέρω αν αξίζει και τόσο να τα κρύβω μέσα μου,βλέπω εκείνους που ξεσπάνε...καλύτερα είναι....

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ιωάννινα, 28.10.2010
• 10:31

  Ο άνθρωπος δεν είναι αριθμός.

   »  Ταξίδια Ψυχής
  Ο γέροντας Νεκτάριος Μουλατσιώτης σε μια ομιλία του λέει:Από δυο πράγματα σώθηκε η Ελλάδα, από την πίστη στον Θεό και την αγάπη που είχαμε για την Πατρίδα μας, αυτά είναι δυο αστέρια, ο Ελληνισμός και η Ορθοδοξία, αυτά είναι η ελπίδα μας, γι' αυτό και θέλουν να τα σβήσουν.  Πού είναι αυτά τα δύο αστέρια;Γιατί τα εγκαταλείψαμε;Δεν σβήσανε,εμείς πάψαμε να τα βλέπουμε,μήπως είναι ώρα να τα ξανακοιτάξουμε;  Θέλω να είμαι ένας ελεύθερος άνθρωπος και να ζω την κατά φύσην ζωή μου!  Δεν θέλω να είμαι νούμερο και δεν θα γίνω!  Δεν ξέρω αν το έχετε καταλάβει,αλλά έχουμε χούντα.Η χούντα μιας νεας εποχής.  Οι γραφές επαληθεύονται! Ξυπνήστε! Μην αφήσουμε να μας φοβίζουν άλλο!  Η εκκλησία οφείλει να κινηθεί άμμεσα,πιο δυνατά πιο θαραλλέα,εμείς οι ίδιοι,επίσης!  Η Αγγλία και η Ρουμανία αρνήθηκαν,εμείς γιατί οχι; Είμαστε Έλληνες,μην το ξεχνάτε αυτό,λαός στο στόχαστρο ανα τους αιώνες,μα πάντα νικητές!Οφείλουμε να δικαιώσουμε τους προγόνους μας!  Είμαι άνθρωπος δεν θα πάω κόντρα στη φύση μου,ΔΕΝ θα γίνω νούμερο!

  ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ ΣΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟΥΣ ΠΟΥ ΑΡΝΟΥΝΤΑΙ ΤΗΝ ΚΑΡΤΑ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΗ ΜΕ ΜΕΓΑΛΟ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ ΚΟΣΤΟΣ

  

   Ακολουθούν και άλλοι αστυνομικοί το ίδιο παράδειγμα  Αναβρασμός στην ΕΛ.ΑΣ. Δύο ακόμα αστυνομικοί που υπηρετούν στη Θεσσαλονίκη σύμφωνα με δημοσίευμα του ethnos.gr έχουν αρνηθεί και αυτοί να παραλάβουν τις νέες υπηρεσιακές ταυτότητες για θρησκευτικούς λόγους ακολουθώντας το παράδειγμα του συναδέλφου τους και αναμένουν να κινηθεί πειθαρχική δίωξη εναντίον τους, ενώ ένας τρίτος αποχώρησε οικειοθελώς από την ΕΛ.ΑΣ. πριν από έναν μήνα, υποστηρίζοντας πως το έκανε «για να μην υποστώ όσα υπέστη ο συνάδελφος στην Αθήνα, που παραπέμπεται με το ερώτημα της απόταξης για τον ίδιο λόγο»  <----- [greeknation.blogspot.com]

  http://www.orthros.org/Greek/Eidiseis/E_Arnoumai2.php

  http://www.elora.gr/portal/index.php?option=com_content&view=article&id=2514%3Alr---------&catid=6%3A-&Itemid=3

  http://www.tanea.gr/default.asp?pid=41&nid=1231063083

  http://www.newsit.gr/default.php?pname=Article&art_id=49378&catid=3

  

  ΑΡΝΟΥΜΑΙ ΚΑΙ ΛΕΩ ΤΟ ΔΙΚΟ ΜΟΥ ΟΧΙ 

  28η Οκτωβρίου 2010

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ιωάννινα, 22.10.2010
• 14:57

  Γενετική και ηθική

   »  Ταξίδια Ψυχής

  Πριν λίγες μέρες έκανα μια συζήτηση με αγαπημένη φίλη σχετικά με την εξωσωματική γονιμοποίηση.Σε αυτές τις συζητήσεις η μια κουβέντα φέρνει την άλλη και φτάσαμε στο θέμα παρένθετης μητέρας,δωρεά σπέρματος,δωρεά ωαρίων κλπ.  Η λέξη δωρεά πίστευα πως σημαίνει δώρο,δωρίζω κάπως έτσι,έμαθα όμως πως η λέξη δωρεά δεν αποκλείει και τη λέξη πληρώνομαι ή πουλάω,εφόσον έμαθα πως για τα προαναθερθέντα πληρώνεσαι.Στο θέμα γονιμοποίησης γενετικής και συναφή είχα πάντα αρκετές απορίες και ηθικά διλήμματα.  Από τη μια σέβομαι την εξέλιξη της επιστήμης και την ελπίδα των γονιών που δεν μπορούν να τεκνοποιήσουν.Για τους γονείς αυτούς είναι πραγματικά ένα θαύμα η απόκτηση ενός παιδιού κατά αυτό το τρόπο.Το κατανοώ και το σέβομαι.  Από την άλλη οι ηθικοί φραγμοί μου δημιουργούν απορίες.  Αρχίζω με το θέμα της παρένθετης μητέρας που σημαίνει πως μια άλλη γυναίκα θα κυοφορήσει ένα μωρό για εννέα μήνες και μόλις γεννηθεί θα δοθεί στους γονείς με τους οποίους έγινε η "συμφωνία".Η ψυχολογία μας λεει πως οι μήνες της κύησης και η εκεί ζωή του εμβρύου είναι πολύ σημαντικοί και ίσως συντελούν στην μετέπειτα ζωή μας,όταν λοιπόν το μωρό γεννηθεί και αποκοπεί από τη παρένθετη μητέρα έχει συνέπειες που υποσυνείδητα ενδεχομένως το απασχολήσουν στο μέλλον;Σε πολλές περιπτώσεις η παρένθετη μητέρα μπορεί να είναι άτομο του οικογενειακου περιβάλλοντος π.χ. η γιαγιά.Υπάρχουν επιπτώσεις στη ψυχολογία της εν λόγω γυναίκας μετέπειτα;Πώς αντιμετωπίζει το μωρό στη συνέχεια της ζωής;  Αλλά και στην άλλη περίπτωση που η παρένθετη μητέρα είναι μια άγνωστη γυναίκα η οποία μετά το τοκετό "εξαφανίζεται",έχει επιπτώσεις στη ψυχολογία και συνείδηση της;  Περνάω στο θέμα σπέρματος και ωαρίων.Δίνοντας κάποιος άνθρωπος το σπέρμα του ή το ωάριό αντίστοιχα,το παιδί στη πορεία της ζωής του εμφανίζει στοιχεία τα οποία δεν συμβαδίζουν με τους γονείς που το μεγαλώνουν;Να αναφέρω σε αυτό το σημείο πως έμαθα ότι οι ενδιαφερόμενοι γονείς επιλέγουν το ύψος του παιδιού,χρώμα μαλλιών,ματιών κλπ ώστε να αποφευχθούν "ατυχήματα" τύπου: Δύο μελαχρινοί γονείς να έχουν ένα κατάξανθο παιδί.Όλη αυτή η διαδικασία έχει κάποιες εγκεφαλικές,ψυχολογικές,οργανικές διαταραχές σε ένα παιδί μεγαλώνοντας;Έχει διασταυρωθεί αυτό;  Από την άλλη οι δότες που ναι μεν δεν γνωρίζουν αν το σπέρμα ή ωάριο χρησιμοποιήθηκε,έχουν άραγε το προβληματισμό άν κάπου εκεί έξω υπάρχει ένα παιδί "κομμάτι" τους;  Και περνάω στην πιο ακραία απορία μου.Άν υποθέσουμε πως με το σπέρμα κάποιου δότη γεννήθηκε ένα παιδί.Το παιδί αυτό ας πούμε πως είναι αγόρι και μια στο εκατομμύριο γνωρίζει ένα κορίτσι το οποίο είναι κόρη του δότη.Κάνουνε μαζί παιδιά,θα γεννηθούν υγιή;Θα έχουν διαπράξει αιμομιξία ερήμιν τους;  Και πάμε στην άλλη πλευρά.Τα ορφανοτροφεία είναι γεμάτα.Όταν ρώτησα γιατί δεν υιοθετούν ένα παιδάκι η απάντηση που πήρα ήταν πως και αυτό,η υιοθεσία,είναι ρίσκο γιατί δεν ξέρεις από ποιούς και τί γονείς προέρχεται το παιδί.Τη νομική διαδικασία δεν την αναφέρω καθόλου,αφού όλοι γνωρίζουμε τις δυσκολίες.  Αντιλαμβάνομαι πως η επιστήμη σαφώς για τις παραπάνω διαδικασίες λειτουργεί με συγκεκριμένους ελέγχους και σε καμμία περίπτωση δεν θέλω να εννοηθεί πως κατηγορώ.Είναι καθαρά κάποιες δικές μου απορίες και διλήμματα τα οποία απλά αναφέρω ευελπιστώντας να έχω απάντηση έστω σε κάποιες από αυτές.  Σεβαστή επίσης και κατανοητή η προσπάθεια των άτεκνων ζευγαριών και σε καμμία περίπτωση δεν θέλω επίσης να εννοηθεί πως κάνω το δικηγόρο του διαβόλου.  Μπορεί η γενετική να συμβαδίσει με την ηθική;

  

  Νεφέλη Π.Ζ.

  (απόσπασμα από το βιβλίο μου "Το τανγκό της ψυχής μου")

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ιωάννινα, 20.10.2010
• 09:56

  Νευρίασα,απογοητευθηκα...Να μην ξαναγράψω;

   »  Ταξίδια Ψυχής

  Αφορμή την εγγραφή του φίλου Θοδωρή "Περί αντιγραφής ο λόγος" η φίλη Λυγερή μου έστειλε ένα λινκ το οποίο ανίχνευσε αρκετά κείμενά μου τα οποία πήρανε κάποιοι ανεγκέφαλοι και όχι απλά δεν ανέφεραν τη πηγή αλλά τα παραποιήσαν κιόλας κατά το πως τους βόλευε.Στο παρελθόν έχω βρει ξανά να έχουν κάνει κάτι ανάλογο,αλλά αυτό που είδα σήμερα μ' έκανε να βγω απο τα ρούχα μου!

  Πώς κλέβεις;Σταμάτησα να αναρτώ κέιμενα για αυτό το λόγο,είναι σωστό; Να πάψω να γράφω; Να κλίσω το μπλογκ;

  Νευρίασα! Ηλίθιοι!

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ιωάννινα, 02.10.2010
• 05:31

  Ημέρα Μη Βίας

   »  Ταξίδια Ψυχής
  Η διεθνής Ημέρα Μη Βίας καθιερώθηκε στις 15 Ιουνίου 2007 με απόφαση της Γενικής Συνέλευσης του Ο.Η.Ε και γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 2 Οκτωβρίου, ημερομηνία γέννησης του Μαχάτμα Γκάντι (1869). Στόχος της γιορτής είναι να περάσει το μήνυμα της μη χρήσης βίας σε όλες τις ανθρώπινες εκδηλώσεις μέσα από την εκπαίδευση και την ενημέρωση της κοινής γνώμης.

  

  Ημέρα Μη Βίας,λέει πως είναι σήμερα...Και; Βγαίνει άραγε κάτι από αυτές τις ημέρες;Ημέρα κατά της βίας,κατά των ναρκωτικών,κατά της παιδικής κακοποιήσης,κατά κατά κατά...Και; Πόσοι γνωρίζουν για αυτές τις ημέρες;Αρκεί μια ημέρα το χρόνο η υπενθύμιση όλων των παραπάνω;

  

  <<Τα χέρια είναι για να φροντίζουν και όχι για να τιμωρούν.>>

  

  «Δεν μπορείς να δώσεις λύση στη Βία με Βία, η Μη Βία είναι η μόνη διέξοδος»

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ιωάννινα, 18.09.2010
• 15:37

  Θα...

   »  Ταξίδια Ψυχής
  Τις περισσότερες φορές που χρησιμοποίησα το μόριο θα,οδηγήθηκα στην αναβολή. Νόμιζα πως είχα χρόνο και ΘΑ έκανα εκείνο που ήθελα.Δεν καταλάβαινα τη διαφορα και πόση σημασία είχε το τώρα με το ΘΑ που κάποτε θα υλοποιούσα. Ξεγελάει το θα...περικλείει μέσα του την αρχή για κάτι,την μεγάλη ισχύ της επιθυμίας,την αίσθηση ότι ο χρόνος μου ανήκει και ΘΑ μπορώ να κάνω αυτό που θέλω στη διάρκειά του. Περιπλανεί, δίνει δύναμη,γιατί έχω να περιμένω όλα εκείνα που ΘΑ κάνω,κάνει την προσμονή γλυκιά. Είναι τόσο παραπλανητικό μόριο που ακόμα και σήμερα που συνηδειτοποιώ την έννοιά του,συνεχίζω να προσδοκώ πως ΘΑ κάνω αυτά που επιθυμώ. Θα πάω στη θάλασσα. Θα δοκιμάσω μια καινούρια γεύση. Θα κάνω μια τρέλα. Θα τραγουδήσω δυνατά. Θα συγχωρήσω,θα ζητήσω συγνώμη,θα είμαι εγώ...Θα...Θα...Θα... Πότε όμως; Για αυτό σου λέω...ξεγελάει το ΘΑ.Όλα κρίνονται στο τώρα.Εκεί είναι η μαγκιά να κάνεις ότι κάνεις,ΤΩΡΑ. Να κάνω ότι κάνω ΤΩΡΑ! Μη μείνω άλλο στο ΘΑ,μη με ξεγελάσει πάλι...

  

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ιωάννινα, 28.08.2010
• 16:35

  Όλα είναι δύο

   »  Ταξίδια Ψυχής

  Άργησα λιγάκι να διαπιστώσω πως όλα είναι δύο.Είναι που είχα εστιάσει στο τρία και το εφτά.Είχα αφεθεί στους μονούς αριθμούς.  Ένα βλέμμα μου στη γλάστρα που φιλοξενεί το γιασεμί,ήταν αρκετό ώστε να καταλάβω πως όλα είναι δύο.  Χωρίς άσπρο και μαύρο δεν βγαίνει γκρι.  Χωρίς γέλιο και κλάμα δεν βγαίνει υγρό χαμόγελο.  Χωρίς ήλιο και σκοτάδι δεν βγαίνει η αυγή,ούτε το δειλινό.  Χώμα και νερό για να βλαστήσει ο κάθε σπόρος.Ουρανός και θάλασσα για να αντικρύζουμε γαλάζιο.  Ένας άντρας,μία γυναίκα,που θα αφήσουν τη συνέχειά τους μέσα από τους απογόνους τους.  Ένα σ' αγαπώ και ένα σε θέλω,που θα γίνουν σφραγίδα στης καρδιάς τα φύλλα.  Όλα είναι δύο.  

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ιωάννινα, 14.08.2010
• 04:31

  Δεκαπενταύγουστος

   »  Ταξίδια Ψυχής

  Στην εξοχή εκεί έχω αφήσει τη ψυχή

  .....................................................

  Κι όλο ζητώ πάνω στο νήμα να σταθώ καρδιά μου, Κι ακροβατώ από ένα θαύμα να πιαστώ Παναγιά μου

  ...................................................

  

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ιωάννινα, 01.07.2010
• 09:48

  Σε θυμήθηκα...

   »  Ταξίδια Ψυχής

  

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ιωάννινα, 24.06.2010
• 04:52

  Μη φύγεις και μου ξεχαστείς

   »  Ταξίδια Ψυχής

  Το ανέβασα FB μου αρέσει πολύ και είπα να το ανεβάσω και εδώ,να το μοιραστώ μαζί σας. :)

  

  Μη φύγεις και μου ξεχαστείς ........................... Βάλε σημάδια για να βρεις Το δρόμο της επιστροφής Ορκίσου για πάντα πως θα μ'αγαπάς στην άκρη του κόσμου ακόμα κι αν πας ............................. Καθώς ξεμακραίνεις μ'αποχαιρετάς Ορκίσου για πάντα πως θα μ'αγαπάς ............................. Μη φύγεις και μου ξεχαστείς

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ιωάννινα, 12.06.2010
• 09:28

  Θα γράψω ένα ποιήμα

   »  Ταξίδια Ψυχής
  Πάντα σαν κάθομαι και κοιτώ ετούτα τα λαμπερά αστέρια,σε θυμάμαι. Σου μοιάζουνε,φωτεινά και μακρυνά.Έτσι που τα κοιτάω θέλω να γράψω ένα ποιήμα,που θα μιλάει για σένα και για μένα. Για εκείνα που σου λείψανε και εκείνα που γυρεύω. Για το άρωμα της κόκκινης τριανταφυλλιάς που είχες στην αυλή σου. Για το πρώτο σου φιλί και την πρώτη σου απόπειρα να ερωτευτείς. Για εκείνο το πρώτο σου ποδήλατο,που σαν το απέκτησες,αλώνιζες τους δρόμους,ονειρευόμενος την φυγή σου. Και εκείνο το πρώτο σου τσιγάρο,που σε έκανε να νιώσεις άντρας.Και τις συμβουλές της μάνας σου,που σε έβλεπε έτσι αλλιώτικο,φευγάτο και ονειροπόλο και ανυσηχούσε. Για εκείνο το τραγούδι που στο άκουσμά του,βλέπεις την αγαπημένη σου. Και τα όνειρά σου,όχι εκείνα που πρόλαβες και πραγματοποιήσες,μα τ' άλλα που κουβαλάς μέσα σου και σου φωνάζουνε πως ήρθε η ώρα να βγούνε από τη ψυχή σου.Να γίνουν ανεξάρτητα. Σου λείψανε όλα τούτα...και εγώ ομολογώ τα γυρεύω. Τη κόκκινη τριανταφυλλιά μου,το πρώτο μου φιλί...ποδήλατο δεν είχα,μα ονειρευόμουν τη φυγή μου.Το πρώτο μου τσιγάρο,οι συμβουλές της συχωρεμένης της μάνας μου,φευγάτη και ονειροπόλα βλέπεις και εγώ,σαν εσένα.Και το τραγούδι και τα όνειρά μου,που θέλουν να είναι ανεξάρτητα. Για δες!Για δες πόσο μοιάζουμε,γυρεύω όλα εκείνα που σου λείψανε!

  (Μεταφρασμένο και στα αγγλικά,υποψήφιο δημοσίευσης για το ανθολόγιο της Ακαδημίας Ειρήνης της ΟΥΝΕΣΚΟ)

  

  Νεφέλη Π.Ζ.

  (απόσπασμα από το βιβλίο μου "Το τανγκό της ψυχής μου")

  [www.allbooks.gr]

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ιωάννινα, 08.06.2010
• 17:19

  Η σκακιέρα των ψυχών

   »  Ταξίδια Ψυχής
  Μια παρτίδα σκάκι,καλούνται οι ψυχές να παίξουν. Λευκό και μαύρο.Καλό και κακό. Βασιλιάδες,πύργοι,στρατιώτες,άλογα.Πιόνια που μετακινούνται κατά τετράγωνα. Να βρούν το δρόμο τους,περνώντας από επιβλητικούς βασιλιάδες,από αντρειωμένους καβαλάρηδες. Να περπατήσουν σε δεινά και ν' αναζητήσουν πεζοδρόμια για να ξεκουραστούν λιγάκι σε μιαν άκρη.Μα η σκακιέρα των ψυχών,πεζοδρόμια δεν έχει.Ούτε ξεκούραση.Απλά παίζεις. Πιόνια που για να καταφέρουν να φτάσουν στον πύργο,εκεί που κατοικεί,η όμορφη βασίλισσα που θα τα σώσει,θα πρέπει να τα βάλουν με τα άλογα,των καβαλάρηδων.Να κινηθούν αργά αλλά με έξυπνες κινήσεις.Να μη λυγίσουν από φόβο,ούτε από απόγνωση.Στη σκακιέρα των ψυχών,τα πιόνια οφείλουν να παίξουν κατά πως τους πρέπει.Με οδηγό τα όνειρά τους να δρασκελίσουν από τη μια άκρη στην άλλη,ν' αναστατώσουν τους βασιλιάδες και τ' άλογα.Να δείξουν ότι η δύναμη είναι στο μυαλό και στη ψυχή, όχι στο αξίωμα. Έτσι οφείλουν τα πιόνια να παίξουν,έτσι τους πρέπει,μα στη σκακιέρα των ψυχών,η παρτίδα δεν έχει τέλος.

  Γιατί σ' αυτή τη σκακιέρα δεν υπάρχει ΜΑΤ...ούτε κερδισμένες και χαμένες ψυχές...γιατί κάνουν,αυτό που τους έχει ταχθεί,απλά,όταν το κάνουν,νοιώθουν ικανοποίηση και συνεχίζουν το αέναο παιχνίδι τους.

  

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ιωάννινα, 18.05.2010
• 15:52

  Αποδικωποιώντας την Αγάπη

   »  Ταξίδια Ψυχής
  Η λέξη Αγάπη,σαν μια απλή έννοια,έχει μέσα της, τις λέξεις,αρχή,άνθρωπος,προερχόμενες από το άλφα.Το γάμα κουβαλάει μαζί του,τη γαία,τη γραφή και ακολουθεί ξανά το άλφα,για να συνδέσει τον άνθρωπο με τη γαία και τη γραφή.Έρχεται το πι,με έναν ήχο δράσης για να δώσει τη σκυτάλη στο ήτα,που έχει μέσα του τον ήλιο,την ηλιακή ισχύ.
  Συνδέοντας τον άνθρωπο με τη γη,την ανακάλυψη της γραφής και την δράση που τον έφερε στην εξέλιξη,η λέξη αγάπη είναι περιστοιχισμένη απο φως δυνατό,που μόνο η ηλιακή ισχύ διαθέτει.
  Η Αγάπη όμως,πέρα από λέξη,πέρα από έννοιες,είναι συναίσθημα.Δύσκολα αποδικωποιείς ένα συναίσθημα.Ίσως γιατί γεννιέται από την ψυχή.Και ότι προέρχεται από εκεί ο νους δύσκολα το κατανοεί.Η Αγάπη έχει δυο άλφα,με ένα από αυτά να τονίζεται.Να δώσει έτσι έμφαση,πως είναι η αρχή της δημιουργίας.
  Μόνο με την Αγάπη γινόμαστε καλύτεροι,δημιουργικοί,γελαστοί.Είναι εκείνη η ώθηση που μας δίνει,είναι εκείνα τα κοιμισμένα συναισθήματα που ξυπνάει,το παιδί που όλοι κρύβουμε μέσα μας.
  Επιμένω να γράφω τη λέξη Αγάπη με το πρώτο άλφα κεφαλαίο.Επιμένω να πιστεύω πως είναι η αρχή της δημιουργίας.
  

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 15:52

  Αποκωδικωποιώντας την Αγάπη

   »  Ταξίδια Ψυχής
  Η λέξη Αγάπη,σαν μια απλή έννοια,έχει μέσα της, τις λέξεις,αρχή,άνθρωπος,προερχόμενες από το άλφα.Το γάμα κουβαλάει μαζί του,τη γαία,τη γραφή και ακολουθεί ξανά το άλφα,για να συνδέσει τον άνθρωπο με τη γαία και τη γραφή.Έρχεται το πι,με έναν ήχο δράσης για να δώσει τη σκυτάλη στο ήτα,που έχει μέσα του τον ήλιο,την ηλιακή ισχύ. Συνδέοντας τον άνθρωπο με τη γη,την ανακάλυψη της γραφής και την δράση που τον έφερε στην εξέλιξη,η λέξη αγάπη είναι περιστοιχισμένη απο φως δυνατό,που μόνο η ηλιακή ισχύ διαθέτει. Η Αγάπη όμως,πέρα από λέξη,πέρα από έννοιες,είναι συναίσθημα.Δύσκολα αποκωδικωποιείς ένα συναίσθημα.Ίσως γιατί γεννιέται από την ψυχή.Και ότι προέρχεται από εκεί ο νους δύσκολα το κατανοεί.Η Αγάπη έχει δυο άλφα,με ένα από αυτά να τονίζεται.Να δώσει έτσι έμφαση,πως είναι η αρχή της δημιουργίας. Μόνο με την Αγάπη γινόμαστε καλύτεροι,δημιουργικοί,γελαστοί.Είναι εκείνη η ώθηση που μας δίνει,είναι εκείνα τα κοιμισμένα συναισθήματα που ξυπνάει,το παιδί που όλοι κρύβουμε μέσα μας. Επιμένω να γράφω τη λέξη Αγάπη με το πρώτο άλφα κεφαλαίο.Επιμένω να πιστεύω πως είναι η αρχή της δημιουργίας.

  

  

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ιωάννινα, 16.05.2010
• 15:16

  Μια προσευχή για τη Μαρία

   »  Ταξίδια Ψυχής
  Η προσευχή είναι μυστική δύναμη,η ομαδική προσευχή είναι ακόμη πιο δυνατή. Θέλω να κάνετε μια προσευχή για τη Μαρία.Όσο περισσότεροι,τόσο καλύτερο το αποτέλεσμα. Δεν έχει σημασία ποιά είναι η Μαρία,ούτε τί έχει.Είναι μια ψυχή που δοκιμάζετε και μας χρειάζεται.Βάλτε στην προσευχή σας και τη Μαρία γιατί την αγαπάω πολύ και θέλω να τα καταφέρει και να βγει νικήτρια από τον αγώνα που ξεκίνησε! Σας ευχαριστώ!

  

  

  

  

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ιωάννινα, 24.04.2010
• 15:49

  Ζητώ και συγχωρώ

   »  Ταξίδια Ψυχής
  Ζητώ συγνώμη από όλους τους ανθρώπους,που έβλαψα,στεναχώρησα,κακοκάρδησα,πίκρανα,προκάλεσα ηθική ή υλική βλάβη,σκέφτηκα είπα ή έπραξα,οτιδήποτε ασύμφωνο γι' αυτούς με τη θέλησή μου ή όχι! Συγχωρώ όλους τους ανθρώπους, που με έβλαψαν,με στεναχώρησαν,με κακοκάρδησαν,με πίκραναν,μου προκάλεσαν ηθική ή υλική βλάβη,σκέφτηκαν,είπαν ή έπραξαν,οτιδήποτε ασύμφωνο για μένα,με τη θέλησή τους ή όχι!

  

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ιωάννινα, 15.04.2010
• 05:15

  Κοντεύει ο καιρός

   »  Ταξίδια Ψυχής
  Όπου να 'ναι θα αλλάξουν τα πράγματα. Θα πάμε πάλι στη θάλασσα. Θα δούμε ξανά το ηλιοβασίλεμα. Πλησιάζει η ώρα που θα νιώσουμε ξανά παιδιά και θα μπορούμε να ακούσουμε ξανά τραγούδια μιας άλλης εποχής και θα φτιάξουμε ξανά μαγιάτικα στεφάνια,με λογιών-λογιών λουλούδια. Όπου να 'ναι θα αλλάξουν τα πράγματα,θα περπατάμε ξανά στο δρόμο και θα νιώθουμε το κάθε μας βήμα. Θα καθόμαστε για παγωτό και θα αγναντεύουμαι τους περαστικούς. Οι άνθρωποι θα ξεκινάνε πάλι για δουλειά σφυρίζοντας σαν άλλοτε και τα παιδιά θα νιώθουνε επιτέλους παιδιά. Κάνε υπομονή και έχε πίστη,θα αλλάξουν σου λεω τα πράγματα. Φεύγουν όπου να 'ναι οι γίγαντες,οι κακιές μάγισσες και οι δράκοι. Τη θέση τους θα πάρουν οι νάνοι,οι καλές νεράιδες,και οι άγγελοι. Το ουράνιο τόξο θα είναι οδηγός μας και ο ήλιος με τα αστέρια μαζί θα φωτίζουν τους δρόμους μας. Αλήθεια σου λέω,όπου να 'ναι θα αλλάξουν τα πράγματα.Κάνε υπομονή.Χαμογέλα.

  

  

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ιωάννινα, 12.04.2010
• 13:59

  Βροχή

   »  Ταξίδια Ψυχής
  Όταν βρέχει νιώθω όμορφα,μου αρέσει. Στους περισσότερους δεν αρέσει η βροχή και όταν τους λέω πως εγώ νιώθω όμορφα όταν βρέχει,απορούνε. Έχω ένα δέσιμο με τη βροχή,είναι εξαγνισμός.Ξεπλένονται όλα,για να μας δωθούν ξανά πεντακάθαρα. Είναι ευλογία η βροχή και λέω: Να,ο Θεός δεν μας ξέχασε! Ο ήχος της με ταξιδεύει σε μνήμες παιδικές και το άρωμά της μου υπενθυμίζει τη χωματένια σάρκα μου,που κατοικεί η ψυχή μου. Είναι αλλιώτικο το βρόχινο νερό,άλλη αίσθηση. Σταγόνες νερού που μας προσφέρουν τα σύννεφα. Ίσως και δάκρυα του Θεού,ποιός ξέρει... Η βροχή ανάλογα με την εποχή που πέφτει,ανάλογα είναι και τα συναισθήματα που  προσφέρει.Η φθινοπωρινή βροχή με κάνει να αναζητώ τα σχολικά μου χρόνια,η χειμερινή,είναι δυνατή,άγρια και με βρίσκει να ψάχνω τον ήρωα που θα με προστατέψει από τη μπόρα,την καταιγίδα.Η ανοιξιάτικη βροχή πάλι,είναι η αγαπημένη μου,είναι ρομαντική και μου υπενθυμήζει τη λέξη αγάπη!Και αν πω για την καλοκαιρινη βροχή,αυτή είναι λιγάκι επικίνδυνη για την ψυχή.Κρύβει μέσα της,τις λέξεις,έρωτα,πάθος,καλοκαιρινή αγάπη,οι καλοκαιρινές αγάπες συνήθως δεν κρατάνε.Η καλοκαιρινή βροχή είναι μπερδεμένη με τον ήλιο,τη θάλασσα,τις ερωτικές νύχτες στον έναστρο ουρανό.Μπουρίνι,έρχετε ξαφνικά και τελειώνει απότομα,σαν τις καλοκαιρινές αγάπες. 'Οχι,δεν μιζεριάζω όταν βρέχει,είναι φαινόμενο της φύσης,του σύμπαντος.Το δέχομαι με ευλάβεια. Η βροχή είναι ευλογία.Άς νιώθουμε ευλογημένοι όταν βρέχει.

  

  

  

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ιωάννινα, 09.04.2010
• 06:19

  Στηρίζουμε τον αγώνα του ΠΗΓΑΙΜΟΥ

   »  Ταξίδια Ψυχής
  Αν και σεις πιστεύετε
  (γιατί μόνον αν το πούμε  με την καρδιά μας  θα μας ακούσει  κι ο Θεός )
  
  οτι είναι έγκλημα η άρνηση του δικαιώματος  στα ΑμεΑ
  να ζουν σαν άνθρωποι υπογράψετε την διαμαρτυρία και διαδώστε την ....
  
  Online petition - Είναι έγκλημα η άρνηση του δικαιώματος των ΑμεΑ να ζούν σαν άνθρωποι Τότε μόνο  η υπογραφή σας  βόλι θα γενεί  στον αγώνα του ΠΗΓΑΙΜΟΥ

  ΥΠΟΓΡΑΨΤΕ ΕΔΩ

  
  ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΤΩΝ ΑμεΑ ΝΑ ΖΟΥΝ ΣΑΝ ΑΝΘΡΩΠΟΙ

  `````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````

  Κανείς δεν έχει το δικαίωμα να μας ξεριζώνει απ' την καρδιά μας το  Όραμα, την Πίστη, την Ελπίδα  που  θέλει τα  παιδιά μας Ελληνόπουλα  ΑμεΝΥ και όχι μόνο να ζουν με ασφάλεια., κι  αξιοπρέπεια  κάτω από ανθρώπινες συνθήκες .

  
  
  

  Το κράτος όχι μόνο δεν  βοηθά να μετατραπούν όλες  οι Δομές του Προγράμματος "ΨΥΧΑΡΓΩΣ" σε  Ναούς  προσφοράς  Ανθρωπιάς  και Ψυχοκοινωνικής υποστήριξης  αλλά  από την αρχή του 2010  μέχρι και σήμερα  αφήνει απλήρωτους τους εργαζόμενους  σε αυτές.

  Η Σοσιαλιστική Κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ κατ' ακολουθία  και απομίμηση  της ΝΔ και του ανεκδιήγητου τέως   κατ' ευφημισμόν Υπουργού  της Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης , έριξε στον κάλαθο των αχρήστων της, το σύμφωνο  που είχε συνυπογραφεί μεταξύ  Ελληνικής Πολιτείας  και του  Ευρωπαίου  Επιτρόπου για Κοινωνικά θέματα  και ανελάμβανε την  μισθοδοσία των εργαζομένων στις Δομές από τον κρατικό προϋπολογισμό.

  
  

  Σήμερα  , μέσα  στη θύελλα  των ειδήσεων  που μας κατακεραυνώνουν καθημερινά  σωπαίνουν όλοι βουβοί και άβουλοι .......

  Ο ΠΗΓΑΙΜΟΣ δεν θα σωπάσει.
  Σας  καλεί όλους να συν-υπογράψετε την διαμαρτυρία του   

  Online petition - Είναι έγκλημα η άρνηση του δικαιώματος των ΑμεΑ να ζούν σαν άνθρωποι

  και να την  κυκλοφορήσετε  μέσα από τις σελίδες σας..

  ,,...//...
  

  Βόλια  απ' την καρδιά των ανθρώπων  του ΠΗΓΑΙΜΟΥ  που θα πετύχουν το στόχο  του
  γιατί  "Η Φύση  θέλει  και οι κάκτοι ν' ανθίζουν !!!!!"

  
  

  [ligery.pblogs.gr]
  Επίσης για το τρόπο ψηφίσματος δείτε εδώ
  [ligery.pblogs.gr]
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ιωάννινα, 06.04.2010
• 07:29

  Σας θυμίζουν κάτι;

   »  Ταξίδια Ψυχής

  Εμένα πολλά...τρυφερά,αθώα χρόνια,γεμάτα όνειρα!!!

  Και τόσα ακόμα.... Νιλς Χολγκερσον,Παραμυθάς,Στρουμφάκια κ.α.

  Τί και αν είμαι 37;! Ε; Το παιδικό κομμάτι της ψυχής μου,παραμένει πάντα αναλοίωτο στο πέρασμα του χρόνου!!!

  :)

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ιωάννινα, 03.04.2010
• 05:09

  Καλή Ανάσταση φίλοι μου!

   »  Ταξίδια Ψυχής

  
  

  Καλή Ανάσταση αγαπημένοι μου φίλοι! Ας είναι το Αναστάσιμο Φως να φωτίσει τις ψυχές μας και να γίνουμαι καλύτεροι...Να είστε πάντα καλά!

  
  

  Καλή Ανάσταση!

  
  

  
  

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ιωάννινα, 01.04.2010
• 15:43

  Καλό ταξίδι Ψυχή μου....

   »  Ταξίδια Ψυχής

  Θα μου λείψει,εκείνο το φωτεινό σου χαμόγελο,μα έτσι είναι των αγγέλων τα χαμόγελα,φωτεινά!

  Θα μου λείψει,εκείνη η καλοσυνάτη σου ψυχή,μα έτσι είναι των αγγέλων οι ψυχές!

  Θα μου λείψουν οι συζητήσεις μας,η καλημέρα που μου έστελνες και με παρακινούσες να κάνω βήματα...μας ξάφνιασες...δεν ξέρω πως ν' αντιδράσω...

  Καλό ταξίδι Βίβιαν μου...Αγγελέ μου....

  

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ιωάννινα, 28.03.2010
• 15:06

  Θα ήθελα...

   »  Ταξίδια Ψυχής

  Μεγάλη Εβδομάδα ξεκινάει αύριο.Κάθε χρόνο με πιάνει το ίδιο συναισθηματικό κενό.
  Θα ήθελα μια λαμπάδα,να έχει επάνω έναν άγγελο ή μια νεράιδα.
  Σαν παιδί ποτέ μου δεν είχα λαμπάδα από τη νονά μου,ούτε που τη γνώρισα.Η συχωρεμένη η μάνα μου,πήγαινε και μου αγόραζε για να μην ζηλεύω από τις αδερφές μου.
  Καταλάβαινα όμως και ζήλευα που στις αδερφές μου πήγαινε η νονά και ο νονός.Δεν έλεγα όμως τίποτα,μόνο ευχαριστώ στη μάνα μου.
  Έφτασα τριανταεφτά χρονών,μάνα δυο παιδιών και όμως ακόμα περιμένω μια λαμπάδα.
  Οι άνθρωποι που δεν νιώθουν τί σημαίνει πνευματικός γονιός να μην αναλαμβάνουν τέτοια καθήκοντα,γιατί άθελά τους ίσως,δημιουργούν ενήλικες με συναισθηματικά κενά.
  Κάποιοι γελάνε όταν τους λέω ότι θα ήθελα μια λαμπάδα,μα δεν μ' ενοχλεί,έτσι νιώθω.
  Με παρηγορεί το γεγονός,ότι τα παιδιά μου,τουλάχιστον δεν βίωσαν κάτι ανάλογο και είχανε πάντα λαμπάδα και δώρα.Ξέρουνε ότι νιώθω έτσι και πέρυσι πήγανε και μου πήρανε μια λαμπάδα λευκή, με κορδέλες κόκκινες και ένα τριαντάφυλλο επάνω.Διακριτική και όμορφη,έκλαιγα,δεν το περίμενα.Από τα χρόνια εκείνα που η συχωρεμένη η μάνα μου αγόραζε τη λαμπάδα μου,είχα να νιώσω έτσι.
  Θα ήθελα μια λαμπάδα,με έναν άγγελο ή μια νεράιδα επάνω....

  
  

  
  

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ιωάννινα, 24.03.2010
• 15:13

  Ψηφιστε ολοι ...Ειναι η Μακεδονια Ελληνικη ή Οχι ?

   »  Ταξίδια Ψυχής

  ΓΡΗΓΟ ΡΑ ΓΙΑΤΙ ΟΙ ΣΚΟΠΙΑΝΟΙ ΨΗΦΙΖΟΥΝ ΣΥΝΕΧΕΙΑ... 

  Στείλτε το παντού!!!!!! Σε όλη την Ελλάδα και όχι μόνον!!!!

  
  
  Ψηφίστε ΟΛΟΙ! 

  
  Στην παρακάτω Αμερικανική τοποθεσία, γίνεται «δημοσκόπηση» για το αν η Μακεδονία είναι Ελληνική ή όχι. Μπείτε, ψηφίστε και διαδώστε το σε όσους ξέρετε!
  
  [www.topix.com]
  
  Είναι πολύ απλό. Ούτε όνομα πρέπει να βάλετε, ούτε στοιχεία, ούτε τίποτε. Μόνο επιλέγετε το Yes και μετά βλέπετε το ως τώρα αποτέλεσμα.  

  Έχουν μπει οι Σκοπιανοί και έχουν σαρώσει. 

  GO GO !!!!

  
  

  Αναδημοσιευση από: [spiti.pblogs.gr]
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ιωάννινα, 21.03.2010
• 08:00

  Για ένα Tango

   »  Ταξίδια Ψυχής

  Τα λεφτά μου όλα δίνω για ένα tango κι ένα άγγιγμά σου κάτω από το τραπέζι

  ................................................................

  Τα λεφτά μου όλα δίνω για μια ζημιά που θα κάνει άνω κάτω την λογική σου

  ..............................................................

  Εαρινή Ισημερία σήμερα! Γιορτάζουμε την Άνοιξη!!! :)

  

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ιωάννινα, 19.03.2010
• 05:53

  Οι πέντε μου αισθήσεις υπολειτουργούν, σε μια χώρα που αιμορραγεί

   »  Ταξίδια Ψυχής
  Δεν μπορώ να είμαι καλά όταν γύρω μου βλέπω τόση θλίψη. Όταν είμαστε εκτεθημένοι στο τίποτα. Δεν μπορώ να γελάω ανέμελα, όταν γύρω μου δεν υπάρχει ευωδιά, χαθήκαν οι ανθόκηποι,γεμίσαμε χωματερές. Δεν μπορώ να απολαμβάνω όταν γύρω μου δεν ακούω πια τραγούδια και μουσική με νόημα. Δεν μπορώ να νιώσω στη γλώσσα μου τη γλύκα ενός κέικ ή τη γεύση του φρεσκοψημένου ψωμιού, όταν γύρω μου οι γλώσσες έγιναν μαχαίρια που ακονίζουν και κόβουν. Δεν μπορώ να νιώσω την απαλότητα του μεταξιού, όταν γύρω μου δεν έχω πια τι ν' αγγίξω. Οι άνθρωποι δεν αγγίζονται πια μη και κολλήσουν καμιά αρρώστεια ο ένας με τον άλλον. Οι πέντε μου αισθήσεις υπολειτουργούν. Όραση θολή, όσφρηση σχεδόν ανύπαρκτη, ακοή χάλια, κάτι φάλτσοι ήχοι μόνο, γεύση πικρή, που θυμήζει χρόνια θεραπεία φαρμάκων. Αφή χαμένη ανάμεσα στο μετάξι και το σμυριδόπανο, μια κρύο μια ζέστη. Δεν μπορώ και όμως κάθομαι και βλέπω, ακούω,γεύομαι,ό,τι μου σερβίρουν. Δειλία,αποστασιοποίηση ή έλλειψη δύναμης και εξουσίας; Ίσως όλα,ίσως τίποτα απ' όλα.Ίσως πολύ απλά,δεν μπορώ ν' αλλάξω το κόσμο. Μπορώ όμως να ελπίζω.Είναι δικαίωμα!

  (Μεταφρασμένο και στα αγγλικά,υποψήφιο δημοσίευσης για το ανθολόγιο της Ακαδημίας Ειρήνης της ΟΥΝΕΣΚΟ)

  Νεφέλη Π.Ζ.

  (απόσπασμα από το βιβλίο μου "Το τανγκό της ψυχής μου")

  

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ιωάννινα, 11.03.2010
• 13:58

  Επαναφορά

   »  Ταξίδια Ψυχής

  Χαθήκαμε ή μάλλον,όπως μου έγραψε και μια αγαπημένη φίλη,χάθηκα.

  Όντος,χάθηκα,είναι από εκείνες τις φάσεις της ζωής μας,όπου το "ενός κακού μύρια έπονται",γίνεται πράξη.

  Με δοκιμασίες,η μια μετά την άλλη με βρήκε ο Μάρτιος.

  Πρώτα ο ανιψιός μου,έσπασε το πόδι του.

  Μετά ο γιός μου,τον χτύπησε μηχανάκι.Έκδρομη πηγαίνανε,με τα πόδια και έπεσε πάνω του ένα μηχανάκι.Είχε φύλακα άγγελο και με ένα νάρθηκα στο πόδι,κολάρο στο λαιμό και μικρές εκδορές,γλίτωσε.Μου στοίχισε πολύ.Σοκαρίστικα.Το ίδιο και ο πατέρας του και η αδερφή του.Όμολογώ πως ο γιός μου ήτανε πιο ψύχραιμος από όλους μας.Έκανε και χιούμορ.Και δεν ξέρω αν τελικά τον στήριζα ηθικά ή με στήριζε; Όλα όμως πήγανε καλά και ευχαριστώ όλους για την συμπαράσταση και την στήριξη.

  Δυο μέρες μετά,τράκαρε ο άντρας μου,υλικές ζημιές μόνο,αλλά είναι το γαμώτο.Είναι που λες; Δεν μπορεί να το ζω αυτό,το ένα μετά το άλλο.

  Και το γραφειοκρατικό κομμάτι,καταθέσεις,ασφάλειες,δικαιολογιτικά στο σχολείο,γιατροί,παραγιατροί,φάρμακα,θεραπείες κ.λ.π

  Και η καθημερινότητα που τρέχει και δεν την νοιάζει τι περνάς.Δουλειά,σπίτι,πληρωμές υποχρεώσεων,όταν τυχαίνουν τέτοια γεγονότα,όλα μένουν πίσω και όταν αίσια τελειώνουν,προσπαθείς να βάλεις σειρά σε όσα άφησες.

  Μα δεν παραπονιέμαι.Απλά ακουμπάω τα συναισθήματα μου εδώ.Να φύγει λίγο ψυχικό και νοητικό βάρος από πάνω μου.

  Όλα πήγανε καλά.Όλοι είναι υγιείς και η οικογένεια σιγά σιγά ξαναβρίσκει τους ρυθμούς της.Δοκιμασία ήτανε και πέρασε.Κρατάμε το ηθικό δίδαγμα και συνεχίζουμε.

  Όπως και να 'χει... η ζωή είναι ωραία!

  Κλίνω μ' ένα αγαπημένο μου τραγούδι,το οποίο με χαλαρώνει πολύ και τη δεδομένη στιγμή το έχω ανάγκη :)

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ιωάννινα, 22.02.2010
• 10:45

  Εσύ με ξέρεις πιο πολύ

   »  Ταξίδια Ψυχής

  Εσύ με ξέρεις πιο πολύ απ' όλους στη ζωή μου

  Τα μαγικά ταξίδια μου τα έκανες και εσύ

  .........................................................................

  Σου λεω με ξέρεις πιο πολύ απ' όλους στη ζωή μου

  Για σένα είναι πάντα απλό να ψάξεις να με βρεις

  .............................................................................

  Και αν λείπει το άλλο σου μισό

  μισός μένεις και εσύ

  

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ιωάννινα, 15.02.2010
• 14:07

  Aνάπηρα Μυαλά

   »  Ταξίδια Ψυχής

  Προχθές,για ακόμη μια φορά,βρέθηκα αντιμέτωπη με το ανάπηρο μυαλό μιας γυναίκας. Ένα παλλικάρι καθηλομένο σε αναπηρικό καροτσάκι,φοιτητής,έψαχνε να νοικιάσει ένα διαμέρισμα να μείνει με τον αδερφό του,ο οποίος θα τον φρόντιζε.Το μόνο που ζητούσε,το παλλικάρι,ήτανε το διαμέρισμα να μην είναι σε όροφο,για ευνόητους λόγους. Ο Βασίλης τους έδειξε ένα διαμέρισμα που είχαμε προς ενοικίαση,το οποίο ήταν ότι πρέπει για την περίπτωση.Χωρίς σκάλες,με αυλή και γενικά προσβάσιμο για τον νεαρό και τις ανάγκες του.Έτσι τουλάχιστον πιστεύαμε εμείς. Η κυρία όμως που νοίκιαζε είχε άλλη άποψη.Δεν δέχτηκε να νοικιάσει το διαμέρισμά της σε έναν ανάπηρο! Δεν ήθελε,όπως μας είπε να τον βλέπουν τα παιδιά της και να φοβούνται! Το παλλικάρι έφυγε με αξιοπρέπεια,περιμένοντας όπως μας είπε να του βρούμε κάτι άλλο. Σφίχτηκε η ψυχή μου,κόμπος το στομάχι μου,οργή μεγάλη μέσα μου. Είναι δυνατόν;! Και όμως είναι...θα φοβότανε λέει τα παιδιά της...θα φοβότανε από τί;Επειδή θα βλέπανε έναν πολύ αξιόλογο άνθρωπο που παρά το προβλημά του ζει και θέλει να σπουδάσει; Και τα παιδιά της δηλαδή η κυρία τα έχει σε γυάλα; Δεν θα δούνε ποτέ στο διάβα τους άνθρωπο σε αναπηρικό καροτσάκι;

  Ίσα-ίσα θα ήταν μάθηση για τα παιδιά της,θα βλέπανε τί σημαίνει δύναμη ψυχής και θέληση για ζωή,αλλά που να το αντιληφθεί αυτό η κυρία... Λυπάμαι αλλά φοβάμαι πως η συγκεκριμένη γυναίκα χρησιμοποίησε ως δικαιολογία τα παιδιά της,το πρόβλημα δεν ειναι τα παιδιά,το πρόβλημα ειναι οι μεγάλοι και αυτά που ποτίζουν στα μυαλά των παιδιών! Θεωρώ πως αυτή η γυναίκα είναι ανάπηρη και όχι το παλλικάρι.Γιατί δυστυχώς η αναπηρία του μυαλού είναι πιο άρρωστη από κάθε σωματική αναπηρία! Ντρέπομαι για εκείνη και της εύχομαι ποτέ στη ζωή της να μην βρεθεί αντιμέτωπη με τέτοιου είδους κοινωνικούς ρατσισμούς. Παρόμοια γεγονότα έχω αντιμετωπίσει πολλές φορές και κάθε φορά εξοργίζομαι όλο και περισσότερο. Θα μάθουνε άραγε ποτέ οι άνθρωποι,να είναι Άνθρωποι;

  

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ιωάννινα, 03.02.2010
• 13:32

  Μικρέ μου Πρίγκιπα!

   »  Ταξίδια Ψυχής

  Είναι η δεύτερη αναφορά που κάνω εδώ μέσα στο μικρό Πρίγκιπα και ίσως υπάρξη και τρίτη και τέταρτη και...και..και..γιατί το μικρό Πρίγκιπα δεν το χωρταίνω με τίποτα!Είναι το αγαπημένο μου,τόσο αγαπημένο πια που συγκινούμαι με οτιδίποτε αναφέρετε σ' αυτό το αριστούργημα.Είναι το μοναδικό παραμυθένιο δημιούργημα που με κάνει να νιώθω πιο παιδί και απ' τα παιδιά! :)

  μικρέ μου πρίγκηπα κοιμήσου κι εγώ θα μείνω εδώ μαζί σου

  

   

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ιωάννινα, 02.02.2010
• 12:46

  Τίποτα

   »  Ταξίδια Ψυχής

  Όταν η ψυχή μου πιάνει πάτο,κάνει παρέα με το τίποτα. Το αγαπάω το τίποτα. Μου δίνει τη δυνατότητα να συναντήσω το ΟΛΑ και να γεμίσω ξανά. Όταν κοιτάζω κατάματα τη λέξη τίποτα,αυτή την τρισύλλαβη λέξη,μπορώ να διακρίνω τρία γράμματα. Το ολοστρόγγυλο όμικρον που το συνδέω με την οντότητα,την ολοκλήρωση. Το καλοσχηματισμένο λάμδα,που μου δείχνει τη θάλασσα. Και το ανυπέρβλητο άλφα,που είναι η αρχή,το ξεκίνημα. Τρία γράμματα που έχουν τη δύναμη να φωτίζουν μέσα σε μια κενή τρισύλλαβη λέξη. Τρία γράμματα που διεισδύουν στα μάτια μου και φτάνουν στη ψυχή μου,σαν αντιβίωση. Γλυκαίνω σιγά σιγά,φεύγει το κενό,αρχίζει αίσθημα δίψας για ζωή,για όνειρα. Άν αγάπησα το τίποτα,είναι γιατί με οδήγησε στο ΟΛΑ!

  Νεφέλη Π.Ζ.

  

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ιωάννινα, 29.01.2010
• 13:34

  Ευχαριστώ!

   »  Ταξίδια Ψυχής

  Είναι όμορφο να νιώθεις την ανάγκη να πεις ευχαριστώ.Είναι ένα συναίσθημα μεγαλειώδη που φτιάχτηκε για να εκφράζετε και να γεμίζει η ψυχή! Για να φτάσουμε στην ανάγκη αυτής της έκφρασης,σημαίνει πως υπάρχουν ακόμα άνθρωποι! Έχω ανάγκη,επιθυμία αν θέλετε,να εκφράσω αυτό το συναίσθημα προς όλους εσάς,τους ορατούς "αόρατους" φίλους μου!Εκείνους που αξιώθηκα να γνωρίσω από κοντά,μα και τους υπόλοιπους,που ίσως τους γνώρισα καλύτερα από τους πρώτους αφού με εμπιστεύθηκαν να δω τον εσωτερικό τους κόσμο. Όλους εσάς που χρόνια τώρα με στηρίζετε,με δεχόσαστε και με ανεχόσαστε. Όλους εσάς που με εμπιστευθήκατε και μου ανοίξατε τη ψυχή σας.Όπως σας την άνοιξα και εγώ και που όλοι μαζί συνταξιδιώτες,συνεχίζουμε ετούτο το ταξίδι χωρίς σταματημό.Ταξιδεύουμαι πότε με φουρτούνα και κύματα μεγάλα και πότε με γαλήνη και νηνεμία.Μα όλα τα ταξίδια δικά μας είναι και τ' αγαπάμε! Θα ήθελα να σας ευχαριστήσω έναν έναν ξεχωριστά,μιας και ο καθένας σας είναι ξεχωριστός,μα είσαστε πολλοί και δεν θέλω κανέναν να ξεχάσω.Ο καθένας από εσάς και ένας συνδετικός κρίκος που συνετέλεσε στην ολοκλήρωση της αλυσίδας. Σας αφιερώνω το τραγούδι της Χαρούλας Αλεξίου που το βρήκα χάρη στη γλυκιά μας Ελενίτσα και στο άκουσμα του πλημμύρησα συναισθήματα για όλους εσάς! Συνεχίζω μετά την Ελενίτσα τις ευχαριστίες,να γίνει κύκλος αγάπης! Σας ευχαριστώ από καρδιάς για όλα όσα μου δώσατε,να είσαστε πάντα καλά!!!

  

  Οι δικοί μου ξένοι οι πιο μακρινοί Είναι αυτοί που ζουν κοντά μου ........................................

  Μα ο καθένας ταξιδεύει μοναχός Μέσ στην άγνωστη ψυχή του ......................................

  Οι δικοί μου ξένοι είν οι αγαπημένοι... Οι δικοί μου ανθρώποι ζούνε μακριά Κι από μακριά αγαπάνε Έτσι μεγαλώνει ο κόσμος κι η καρδιά Και θυμόμαστε όπου πάμε :)

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ιωάννινα, 26.01.2010
• 04:21

  Μοναξιά-Μοναχικότητα...Δεν είναι συγγενείς

   »  Ταξίδια Ψυχής

  Η μοναξιά έχει δυο μορφές.Τη μια της μορφή τη συναντάμε σε ανθρώπους,που οι διάφορες καταστάσεις της ζωής,τους ανάγκασαν να μείνουν μόνοι.Την άλλη της μορφή τη συναντάμε σε ανθρώπους που ενώ περιβάλονται από κόσμο,έχουν έντονη δραστηριότητα αλλά μέσα τους νιώθουν υπαρξιακά μόνοι. Ένα κολπάκι για να αντιμετωπιστεί η μοναξιά,είναι απλά να την αγνοείς.Αν καταφέρεις και δεν της δώσεις σημασία θα είναι σα να μην υπάρχει. Η μοναχικότητα πάλι έχει και εκείνη δυο μορφές.Συναντάμε τη μοναχικότητα των μοναχών,αλλά και τη μοναχικότητα των κοσμικών. Η μοναχικότητα είναι επιλογή και γίνεται συνήθως κατόπιν σκέψεως. Η μοναχικότητα επιλέγεται από κάποιους ανθρώπους είτε γιατί νιώθουν θλίψη και απογοήτευση από τις καταστάσεις,είτε γιατί οι άλλοι δεν τους δέχονται και έτσι τους εμποδίζουν να υλοποιήσουν όσα θέλουν,είτε γιατί μόνο μέσα από τη μοναχικότητα θα καταφέρουν να "εκτελέσουν" την "αποστολή" τους. Η μοναξιά μας φορτώνεται με το έτσι θέλω, ενώ η μοναχικότητα είναι αναζήτηση και κάποιες φορές,είναι ίσως ανάγκη. Εκείνος που ζει με τη μοναξιά,πονάει,ενώ εκείνος που ζει με τη μοναχικότητα είναι ήρεμος,γαλήνιος και απλά υλοποιεί αυτό που θέλει μέσα από την επιλογή του. Η μοναξιά και η μοναχικότητα δεν είναι συγγενείς.Καλά είναι κάποτε να μάθουμε να τις διαχωρίσουμε αυτές τις δύο έννοιες.Έτσι θα αποφύγουμε εσωτερικές συγκρούσεις με τους ευατούς μας αλλά και με τους άλλους.

  

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ιωάννινα, 25.01.2010
• 14:29

  Δεν βλέπω τις εγγραφές μου

   »  Ταξίδια Ψυχής
  Από χθες ενώ ανεβάζω εγγραφές,δεν βλέπω τίποτα. Δεν ξέρω αν είναι πρόβλημα του παθ ή δικό μου,αν γνωρίζετε κάτι αφήστε μου mail : _nefelaki_@pathfinder.gr γιατί δυστυχώς ούτε τα σχόλια βλέπω. Πέντε χρόνια στον παθ πρώτη φορά αντιμετωπίζω κάτι τέτοιο :P
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ιωάννινα, 22.01.2010
• 04:26

  Ήσουν άνεμος κι έγινες μοίρα

   »  Ταξίδια Ψυχής

  Ποια πηγή όταν θα 'χω πεθάνει
  θα σου δώσει νερό σ' άλλη γη
  
  Ήσουν φως στο κορμί μου, πορφύρα
  ήσουν άνεμος κι έγινες μοίρα

  
  

  
  

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ιωάννινα, 04.01.2010
• 12:22

  Υπάρχουν Άγγελοι

   »  Ταξίδια Ψυχής

     

  Ξεκινώντας μια προσωπική έρευνα,για ένα κείμενό μου σχετικά με τη διαφορετικότητα κάποιων ανθρώπων και σε συνδυασμό με κάποιο προσωπικό μου βίωμα,που θα ήθελα κάποτε να τολμήσω να μοιραστώ μαζί σας,εκφράζω από ψυχής πως.... υπάρχουν άγγελοι!!!

  

  Αφιερωμένο στους επίγειους αγγέλους,που με μεγάλο τίμημα και συναισθηματικό φορτίο,συνεχίζουν ακόμα το έργο τους!

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ιωάννινα, 28.12.2009
• 06:21

  Να 'μαι άνθρωπος κανονικός

   »  Ταξίδια Ψυχής

  Έχω γυρίσει από την κόλαση
  Και πίσω δεν κοιτώ
  ............................

  Θέλω να ζήσω να ξαναγαπήσω
  Να 'μαι άνθρωπος κανονικός
  .................................

  Πέρασα κρίση
  Και από τις στάχτες μου έχω ξαναγεννηθεί
  ..............................................

  Να 'μαι άνθρωπος κανονικός

  ......................................

  I'm Fabulous

  

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ιωάννινα, 23.12.2009
• 13:01

  Αναμνήσεις

   »  Ταξίδια Ψυχής

  
  Στίχοι: Σέβη Τηλιακού
  Μουσική: Mario Panas
  Πρώτη εκτέλεση: Βίκυ Λέανδρος
  
  Ήταν μια γλυκιά εποχή
  που μόνο γι΄αγάπη μιλούσες
  ζούσες γιατί ζούσα κι εγώ
  αγόρι μου λατρευτό
  
  Αναμνήσεις μένουν οι ωραίες στιγμές
  τα φιλιά οι όρκοι κι οι χαρές
  ο καιρός κυλάει κι οι αγάπες περνούν
  κι οι καρδιές μας όλα τα ξεχνούν
  Κάποια μέρα φτάνει ένα γκρίζο πρωί
  που δεν σου γελά ποια η ζωή
  και για συντροφιά σου έχεις τη μοναξιά
  κι αναμνήσεις μέσα στην καρδιά
  
  Ήταν μια γλυκιά εποχή
  γεμάτη με φως και αλήθεια
  μέσα στη μικρή μου ψυχή
  εικόνα χρυσή εσύ
  
  Αναμνήσεις μένουν οι ωραίες στιγμές
  τα φιλιά οι όρκοι κι οι χαρές
  ο καιρός κυλάει κι οι αγάπες περνούν
  κι οι καρδιές μας όλα τα ξεχνούν
  Κάποια μέρα φτάνει ένα γκρίζο πρωί
  που δεν σου γελά ποια η ζωή
  και για συντροφιά σου έχεις τη μοναξιά
  κι αναμνήσεις μέσα στην καρδιά
  

  

  Τι δεν θα δινα να ξαναζούσα,εκείνη,τη γλυκιά εποχή,που οι άνθρωποι,ήταν πιο απλοί,πιο αληθινοί....

   

  Καλά Χριστούγεννα σε όλους,γεμάτα Φως και Αγάπη στις ψυχές μας!!! :)

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ιωάννινα, 30.11.2009
• 14:59

  Μην σε φοβίζει το Φως

   »  Ταξίδια Ψυχής

  Σας παραθέτω τον παρακάτω διάλογο,όταν κάποτε ερωτήθηκα που σκέφτομαι τα όσα γράφω.Εύχομαι από τον παρακάτω διάλογο κάποιοι να καταφέρουν να ακούσουν και να δουν μέσα τους.Να πάρουν θάρρος και να γίνουν αυτό που είναι.

  
  "Πού τα σκέφτεσαι όλα αυτά που γράφεις;"

  "Δεν τα σκέφτομαι.΄Ερχονται μόνα τους."

  "Πώς;"

  "Δεν ξέρω.Μου έχει τύχει να πλένω τα πιάτα και να έχω μπροστά μου,εικόνα,ένα ολόκληρο κείμενο,το οποίο οφείλω να μεταφέρω στο χαρτί."

  "Δεν γίνεται αυτό που λες."

  "'Αλλοτε πάλι,μπορεί να πίνω απλά τον καφέ μου και πάλι να βλέπω ένα ολόκληρο κείμενο,το οποίο οφείλω να μεταφέρω στο χαρτί."

  
  "Θα μου πεις τον τρόπο να το κάνω και εγώ;"

  "Δεν υπάρχει τρόπος.Είναι το Φως που με καθοδηγεί.Έχεις δει το Φως;"

  "Όχι."

  "Θα το δεις.Όλοι το βλέπουν κάποτε..Εστω και αργά."

  "Δεν θέλω να το δω αργά."

  "Τότε άκου την ψυχή σου.Το πνεύμα σου.Όταν αρχίσεις να ακούς από μέσα,τότε θα δεις την πρώτη λάμψη.Άν σου αρέσει η μουσική,γίνε το τραγούδι,ο χορός,αν σου αρέσει η γραφή,γίνε η πένα,το χαρτί,αν σου αρέσει η ζωγραφική,γίνε το δέντρο,η θάλασσα,ο ουρανός του πίνακά σου.Άν αρχίσεις να κάνεις αυτό που έχεις έμφυτο μέσα σου,ό,τι και αν είναι αυτό,τότε θα δεις το Φως και εκείνο θα σε καθοδηγεί,ώστε να είσαι αυτό ακριβώς για το οποίο γεννήθηκες."

  "Χμ...μου αρέσει η κηπουρική."

  "Κάντο.Κάντο όμως με ψυχή,μιλώντας στα λουλούδια σου,στα δέντρα σου και εκείνα θα στο ανταποδώσουν.Ξέρεις γιατί κάποιοι γίνονται τέλειοι στη δουλειά τους;"

  "Γιατί;"

  "Γιατί είδαν το Φως μέσα τους και κάνουν επάγγελμα αυτό που έχουν έμφυτο.Αυτό είναι ευλογία.Δουλεύουν με ψυχή και αυτό αντανακλάται στο σύμπαν.Η ενέργειά του ρέει σε κάθε εργαλείο τους,σε κάθε κίνησή τους.Αυτό μεταδίδεται αυτομάτος και στους άλλους.Κάνε αυτό που έχεις έμφυτο,μόνο μη φοβηθείς να κοιτάξεις μέσα σου."

  "Μπορεί δηλαδή να φοβηθώ;Να πονέσω;"

  "Ναι.Άλλα μην τρομάξεις και το βάλεις στα πόδια,γιατί τότε θα μείνεις μόνιμα στο σκοτάδι."

  "Και πρέπει να το κάνω μόνος μου αυτό;"

  "Επιφανειακά ναι,ουσιαστικά όμως δεν θα είσαι μόνος.Ούτε τώρα που μιλάμε είσαι μόνος."

  "Μα δεν βλέπω κανέναν άλλον εκτός από εμένα και εσένα."

  "Δεν βλέπεις,αλλά μπορείς να νιώσεις.Είναι ο πνευματικός σου οδηγός,αν θέλεις τον λες Άγγελο ή νεράιδα,ή ό,τι σε αγγίζει μέσα σου.Αλλά νιώσε και ακολούθησε τα βήματά του.Έτσι θα δεις το Φως."

  "Μα είναι κερδοφόρο το επάγγελμα του κηπουρού;"

  "Άν όλοι επιλεγαμε ως επάγγελμα αυτό που έχουμε έμφυτο,χωρίς περιπλανήσεις,θα ζούσαμε ισορροπημένα.Αλλά πώς; Ζούμε στο σκοτάδι και το σκοτάδι μας περιπλανεί.Νομίζουμε πως πήραμε το σωστό μονοπάτι και το καταλαβαίνουμε μόνο όταν βγούμε στη λάθος διεύθυνση,από αυτή που με τόσο κόπο ψάχναμε,καιρό πολύ."

  "Εσύ έβλεπες πάντα το Φως;"

  "Ναι.Και όταν κάποιες φορές το αγνόησα,το πλήρωσα.Όλα έχουν τίμημα.Αφού έπαθα και έμαθα,τώρα πια εμπιστεύομαι το Φως.Ακούω τη φωνη μέσα μου."

  "Σου δείχνει κάθε μέρα τί να γράφεις;"

  "Όχι."

  "Γιατί;"

  "Γιατί μόνο έτσι θα εξασκηθώ στην υπομονή.Μόνο έτσι θα καταλάβω τί θα πει έμπνευση,Θεική καθοδήγηση."

  "Θέλω να καταφέρω να νιώσω όσα μου λες."

  "Νιώθεις ήδη.Ακολούθησε τη ψυχή σου και θα δεις την αντίπερα όχθη.Όταν γίνει αυτό θα με καταλάβεις και θα γελάς με την ερώτησή σου: Πού τα σκέφτεσαι όλα αυτά που γράφεις;"

  "Ευχαριστώ."

  "Εγώ σ' ευχαριστώ.Είναι πολύ σπάνιο πια να συναντάς ανθρώπους που θέλουν να δουν το Φως.Που θέλουν να δουν προς τα μέσα."

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 06:00

  Φυλάξου Αγάπη Μου...

   »  Ταξίδια Ψυχής

  

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ιωάννινα, 26.11.2009
• 08:20

  Μη με σταματάς. Ονειρεύομαι.

   »  Ταξίδια Ψυχής

  Μη με σταματάς. Ονειρεύομαι.
  Ζήσαμε σκυμμένοι αιώνες αδικίας.
  Αιώνες μοναξιάς.
  Τώρα μη. Μη με σταματάς.
  Τώρα κι εδώ για πάντα και παντού.
  Ονειρεύομαι Ελευθερία.
  Μέσα απ' του καθένα
  την πανέμορφη ιδιαιτερότητα
  ν αποκαταστήσουμε
  του Σύμπαντος την Αρμονία.
  Ας παίξουμε. Η γνώση είναι χαρά.
  Δεν είναι επιστράτευση απ' τα σχολεία.
  Ονειρεύομαι γιατί αγαπώ.
  Μεγάλα όνειρα στον ουρανό.
  Εργάτες με δικά τους εργοστάσια
  συμβάλλουν στην παγκόσμια σοκολατοποιία.
  Ονειρεύομαι γιατί ΞΕΡΩ και ΜΠΟΡΩ.
  Οι τράπεζες γεννάνε τους «ληστές».
  Οι φυλακές τους «τρομοκράτες».
  Η μοναξιά τους «απροσάρμοστους».
  Το προϊόν την «ανάγκη».
  Τα σύνορα τους στρατούς.
  Όλα η ιδιοχτησία.
  Βία γεννάει Βία.
  Μη τώρα. Μη με σταματάς.
  Είναι τώρα ν αποκαταστήσουμε
  του ηθικού δικαίου την υπέρτατη πράξη.
  Να κάνουμε ποίημα τη Ζωη.
  Και τη Ζωη πράξη.
  Είναι ένα όνειρο που μπορώ μπορώ μπορώ
  Σ' ΑΓΑΠΩ
  και δεν με σταματάς δεν ονειρεύομαι. Ζω.
  Απλώνω τα χέρια
  στον Έρωτα στην αλληλεγγύη
  στην Ελευθερία.
  Όσες φορές χρειαστεί κι απ' την αρχή.
  Υπερασπίζομαι την ΑΝΑΡΧΙΑ.

  Κατερίνα Γώγου: Έρωτας Θανάτου

  Μη με σταματάς. Ονειρεύομαι.

   

   

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ιωάννινα, 20.11.2009
• 09:12

  Είμαι εξοργισμένη!

   »  Ταξίδια Ψυχής

  Ένας Νοέμβρης δύσκολος,περίεργος.Ένας Νοέμβρης που σα να μην έφταναν κάποια μικροπροβλήματα υγείας που με ταλαιπωρούν,ήρθαν και τα περί γραφειοκρατίας και μαλακίας να συμπληρώσουν το όλο σκηνικό.
  Πριν δεκαοχτώ ολόκληρα χρόνια αγαπητοί μου φίλοι,ο άντρας μου είχε μια εταιρεία,την οποία λόγω αλλαγής επαγγέλματος αποφάσισε να τη κλείσει και να πουλήσει τον εξοπλισμό της.Έτσι και έγινε.Πουλήθηκε ο εξοπλισμός,κλείσανε τα βιβλία κανονικά και νόμιμα και όλα οκ.Η ζωή συνεχίστηκε και πάει λέγοντας.Μέχρι χθες το πρωί,που είχαμε ένα τηλεφώνημα από την εφορία οι οποίοι με μια απόλυτη φυσικότητα και ψυχρότητα μας ανακοίνωσαν ότι από την εν λόγο εταιρεία του τότε,οφείλουμε πέντε χιλιάδες ευρώ!!!
  Μα ποια εταιρεία; Δεκαοχτώ ολόκληρα χρόνια που ήμασταν στην Ουγκάντα και δεν μας βρίσκανε;Με όση υπομονη διαθέταμε,εξηγήσαμε τα πως και τι περί εταιρείας,αλλά η απάντηση που πήραμε ήταν:Κάντε ότι θέλετε,το δημόσιο δεν έχασε ποτέ,θα τα πληρώσετε!
  Ορίστε;Πως είπατε; Φυσικά τους ενημερώσαμε πως θα κινηθούμε νομικά και πως δεν υπάρχει περίπτωση να πληρώσουμε για κάτι που δεν υπάρχει και που ευτυχώς για μας,έχουμε όλα όσα χρειάζονται για να το αποδείξουμε αυτό.
  Ο τρόπος της υπαλλήλου που μιλούσε ήταν  απαράδεκτος,για να μην πω τίποτα άλλο.Μια ομιλία τύπου "κάνω ότι γουστάρω" και μια συμπεριφορά ελεεινή!!
  Α μην συνχύζεσαι...μου λέει μια φίλη...εγώ έχω δέκα χρόνια που έκλεισα το μαγαζί μου και όμως με ειδοποιήσανε πως τους οφειλω έξι χιλιάδες ευρώ!!!
  Ρε έλεος!! Ταρίφα έχουνε; Αρχίσαμε ήδη νομικές διαδικασίες και δεν πρόκειται να τους πληρώσω τίποτα για κάτι που δεν υπάρχει εδώ και δεκαοχτώ ολόκληρα χρόνια!!!!
  Είμαι εξοργισμένη,απογοητευμένη και αηδιασμένη με όλο αυτό που λέγεται κράτος "μπουρδέλο" και κουμάντο κάνουν οι "νταβαντζήδες".
  Πόση παραλογία πια; Πόση κοροιδία και πόση ανεχεια από μεριά μας;
  Έλλαδα,ότι φάμε ότι πιούμε και ότι αρπάξει ο κώλος μας!!!!
  Η μίζα,της μίζας....
  Νιώθω ντροπή και θλίψη,θα τρίζουν τα κόκκαλα των προγόνων μας με τη κατάντια μας.
  ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΟΙ!

  
  

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ιωάννινα, 17.11.2009
• 15:16

  Ναυάγια...

   »  Ταξίδια Ψυχής

  Οι ένοχοι ποτέ δεν θα πληρώσουν.....Μόνο δάκρυα...Μόνο δάκρυα

  και η ζωή μου αμέτρητα ναυάγια....

  

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 14:31

  "Κλέφτες" δίχως αστυνόμους...

   »  Ταξίδια Ψυχής

  Οι κλέφτες είναι αυτοί που παίρνουν κάτι που ανήκει σε άλλον.Είναι αυτοί που χωρίς τη θέληση μας,παραβιάζουν και παίρνουν αυτό που θέλουν. Ομολογώ πως οι κλέφτες δεν με απασχόλησαν ποτέ ιδιαίτερα,όσο με απασχόλησαν οι "κλέφτες"! Τί μπορούν να μου πάρουν οι κλέφτες;Χρήματα;Προσωπικά αντικείμενα;Το αυτοκίνητο;Το κινητό;Ε και;Όλα αυτά τα βρίσκω ξανά.Θα τρομοκρατηθώ για λίγο,θα λυπηθώ,θα μετρήσω τις απώλειες και θα συνεχίσω.Όλα αυτά θα τα βρω ξανά. Το προβλημά μου είναι οι "κλέφτες".Τους φοβάμαι,αλλά και τους λυπάμαι. Είναι άτομα υπεράνω υποψίας,κινούνται ανάμεσά μου,συμμετέχουν στη ζωή μου. "Κλέφτες" ψυχών σε ποικίλες μορφές.Φιλίας,συγγένειας,εργασίας.Είναι όλοι δίπλα μου,γνωρίζουν τη χαρά μου,τη λύπη μου,τις ιδεές μου... μερικά από τ' όνειρά μου... Αρχίζουν να "κλέβουν" κάτι που δεν έχουν,συνήθως το κάνουν με τέχνη,έτσι ώστε ν' αργήσω να καταλάβω τι γίνεται. Κάποιες φορές τους φοβάμαι,πονάει πολύ το να κλέβουν κομμάτια της ψυχής σου. Τις περισσότερες όμως φορές τους λυπάμαι.Τους βλέπω έτσι άβουλους και τρομαγμένους να κάνουν το μοναδικό που μάθανε στη ζωή τους,να "κλέβουν" και πραγματικά τους λυπάμαι. Θα είναι πάντα αντίγραφα,απομίμηση,γιατί όσο και αν μου "κλέψουνε",όσο και αν περάσουν για δικό τους αυτό που "κλέψανε",πάντα θα υπάρχει το προτότυπο. Θα με πονέσουν και άλλο,θα με "κλέψουν" ξανά αλλά βαθειά μέσα μου θα είμαι ευτυχισμένη,γιατί καταφέρνω να είμαι εγώ χωρίς να "κλέψω" από κανέναν!

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ιωάννινα, 05.11.2009
• 07:06

  Μέρα και νύχτα

   »  Ταξίδια Ψυχής
  Διώχνω το χρόνο, κρατάω μόνο στιγμές λόγια δικά σου, κάτι μικρές προσευχές δεν βρίσκω λύση, έχω κολλήσει στη γη βγαίνω μια βόλτα και στο μυαλό μου εσύ Μέρα και νύχτα με τη σκέψη σου ζω ξέρω, το βρίσκεις τρελό όπως και να χει, πιο πολύ σ' αγαπώ κι απ' τη ζωή μου εγώ Πάνω στη ζάλη άκουσα πάλι φωνή τρέχω στην πόρτα μα δεν υπάρχει ψυχή νιώθω αστεία κι η απουσία καημός κάθομαι μόνη κι ο στεναγμός μου διπλός όπως και να χει, πιο πολύ σ' αγαπώ!!!
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ιωάννινα, 04.11.2009
• 11:51

  Σε είδα

   »  Ταξίδια Ψυχής

  Εκείνες τις ώρες,που η νύχτα παραδίδει ήσυχα τη σκυτάλη στην μέρα.Που μπερδεύεσαι από μέθη,με τ' άρωμα της αυγής. Είσαι ακριβώς έτσι όπως σε έχω ονειρευτεί. Απλός θνητός, με αύρα έντονη,σαρωτική. Δεν καταλαβαίνεις ότι σε βλέπω,κοιμάσαι,έχοντας παραδοθεί στον Μορφέα. Στέκομαι εκεί,δεν σαλεύω μη σε ταράξω και σε ξυπνήσω. Μόνο σε κοιτάω, στέλνοντας σου δύναμη και προστασία,να τ' έχεις εφόδια σαν ξυπνήσεις,για να μπορείς να αντιμετωπίσεις την νέα μέρα. Είσαι όμορφος,είσαι παιδί,φοβάμαι πως πάντα θα είσαι παιδί. Όχι δεν είναι κακό,τα παιδιά είναι πάντα αρεστά. Δεν βαστάω,θ' αγγίξω προσεκτικά το χέρι σου,μη σε ξυπνήσω. Λίγο, να νιώσω την αφή σου. Δεν αρκεί.Θα σκύψω λίγο το προσωπό μου ν' αγγίξει το δικό σου. Τα χείλη μου,πάνω στα δικά σου,λίγο να πάρω μαζί μου από τη γεύση τους,να 'χω παρέα στο ταξίδι. Πρέπει να φύγω,να σε χαιδέψω λίγο,να σε φιλήσω. Σε είδα και γέμισε η ψυχή μου.

  

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ιωάννινα, 03.11.2009
• 14:52

  Πάρε δώσε

   »  Ταξίδια Ψυχής

  Από μικρή με ρωτούσανε: Εσύ τι θέλεις να σου πάρουμε; Θεωρούσα την ερώτηση περιττή,ανθρώπινη βέβαια και σεβαστή,μα όχι για τα δικά μου μέτρα. Ζητούσα,ζητάω ακόμα,μα μου τα δίνανε ανάποδα. Μου άρεσαν τα παραμύθια,ζητούσα παραμύθια με πρίγκηπες και νεράιδες και μου δίνανε "ταινίες θρίλερ" με "τέρατα" και "κτήνη",να φωνάζουν και να χτυπιούνται. Λαχταρούσα αρμονικές οικογένειες με πίστη και πνεύμα ομαδικότητας.Ήθελα ηρεμία και ασφάλεια,μου δώσανε φασαρία και ανασφάλεια.Ήθελα ήλιο,πήρα καταιγίδα.Χαμόγελο,μα έβλεπα δάκρυα.Ζωή μα βίωνα θανάτους. Όλα αντίθετα.Η ερώτηση επαναλαμβανότανε: Εσύ τι θέλεις να σου πάρουμε; Έβλεπα,δεν μιλούσα.Έφτανε η απάντηση στα χείλη μου,κόμπιαζα και επέστρεφε πάλι πίσω.Γιατί ν' απαντήσω; Δεν θα καταλάβουν,θα με πουν "ελαφριά" πάλι. Ζητούσα με πράξεις,αλλά χωρίς να ειπωθούν λέξεις πως να καταλάβουν; Θύμωνα μερικές φορές που δεν καταλάβαιναν. Θέλεις μια κούκλα,όμορφη με μακριά ξανθά μαλλιά; Θέλεις ένα ποδήλατο; Θέλεις μήπως μια μπλούζα,παππούτσια; Δεν μπορεί,κάτι θα θέλεις. Τους κοιτούσα στα μάτια,θέλω αγάπη,ηρεμία στο σπίτι,σιγουριά,έλεγα από μέσα μου.Πάντα σιωπηλά,πάντα από μέσα μου. Φαίνεται πως τελικά ζητούσα μάλλον κάτι πολύ ακριβό,που όλα τα λεφτά του κόσμου δεν φτάνανε για να μου το αγοράσουνε. Πλέον διαπίστωσα πως μάλλον έκανα λάθος που ένιωθα έτσι.Πως ίσως τελικά μου αγοράσανε όλα όσα ζήτησα,απλά με άλλο τρόπο. Ναι μάλλον είναι έτσι. Από τις "ταινίες θρίλερ" εκτίμησα περισσότερο τα παραμύθια.Από τις φασαρίες και τις γκρίνιες έμαθα να δίνω μόνο αγάπη,από την καταιγίδα εκτίμησα και αγάπησα τον ήλιο και από τους θανάτους διδάχτηκα τι θα πει ζωή,ποιά είναι η ουσία και πως οφείλω να φέρομαι στους ανθρώπους. Ίσως τελικά να μην έχει σημασία ο τρόπος ή ίσως όσο πιο επίπονα γίνεται τόσο πιο πολύ εκτίμηση έχει...ίσως.Αλισβερίσι να γίνεται,να μη χαθεί το πάρε και το δώσε. Πήρα και δίνω.

  Μην κοπεί το σχοινί.

  

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ιωάννινα, 28.10.2009
• 15:30

  Μην βλέπεις μόνο το χώμα

   »  Ταξίδια Ψυχής

  Δεν είμαι μόνο κύτταρα,εκκρίσεις ιδρώτα και σιελογόνους αδένες. Δεν είμαι μόνο σάρκα και οστά,ακουστικός πόρος και ουρανίσκος. Πάψε να με βλέπεις ως βιολογία. Όλα αυτά είναι απλά χώμα.Είναι ανώφελο να αναλώνεσαι τόσο πολύ σε χωματένια ύλη. Είναι σα να έρχεσαι επίσκεψη σπίτι μου και να βλέπεις μόνο το σπίτι μου και τη λειτουργηκότητά του.Εγώ να μην υπάρχω. Έτσι κάνεις και με τη βιολογική μου ύλη.Βλέπεις το έξω μου λεπτομερώς,εμένα όμως δεν με βλέπεις.Όλα αυτά που ψάχνεις έξω μου τα έχω μέσα μου.Αν με κοιτάξεις στα μάτια θα τα βρεις,όλα όσα ψάχνεις,μα δεν το κάνεις,δεν κοιτάς ποτέ εκεί για αυτό και ποτέ δεν ανακαλύπτεις τίποτα. Είναι απλό κοιτάς ίσια στα μάτια,εκεί συναντάς τη ψυχή μου,δηλαδή την αλήθεια. Μην εστιάζεις στα ρούχα μου,στα μαλλιά μου,στα παππούτσια μου,στο μακιγιάζ μου,όλα αυτά είναι χώμα.Αν ασχοληθείς παραπάνω απ' όσο πρέπει με το χώμα κινδινεύεις να γίνεις τυφλοπόντικας.Θα αντέχεις να επιβιώνεις μόνο μέσα στο χώμα και μόνο για το χώμα.Μην το κάνεις,δεν αξίζει. Άρχισε να με κοιτάς μέσα,αγνόησε το έξω μου,δεν είναι δικό μου,είναι δανεικό.Άλλωστε φεύγοντας από εδώ μόνο το μέσα μου θα πάρω.Μην χάνεις άλλο χρόνο σε χωματένιες υποθέσεις.Υοθέτησε τις λέξεις μάτια,χαμόγελο,ψυχή,αγάπη,φως και έλα να με βρεις μέσα μου.Όταν βιώσεις αυτό τότε θα εχεις στ' αλήθεια συναντηθεί μαζί μου και εγώ μαζί σου. Η μαγεία είναι να καταφέρεις να επικοινωνήσεις με το μέσα που είναι η αλήθεια και όχι με το έξω που είναι εφήμερο και μάταιο.

  

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ιωάννινα, 26.10.2009
• 09:08

  Σέβομαι=;

   »  Ταξίδια Ψυχής

  Διάβασα κάπου πως ο σεβασμός δεν επιβάλεται,εμπνέεται! Άν μείνω σε αυτή τη φράση θα βρω ίσως μια δικαιολογία ώστε να είμαι κάπως ελαστική με όλους εμάς που λεγόμαστε,άνθρωποι. Από πού να εμπνευστούν οι άνθρωποι σήμερα ώστε να σεβαστούν; Από το σύστημα; 'Ο,τι κινείται είναι σάπιο.παιχνίδι με άνισους κανόνες. Από τις πολλές ευκολίες γύρω μας;Λένε πως η στέρηση οδηγεί στο σεβασμό.Στέρηση,απόκτηση αυτού που στερηθήκαμε,εκτίμηση που το αποκτήσαμε,άρα,σεβασμός. Η οκνηρία δεν φέρνει σεβασμό και εμείς σήμερα από δαύτη κουβαλάμε μπόλικη,αφού όλα τα κάνουν τα μηχανήματα και όλα είναι με κωδικούς. Τα παιδιά μας τι να τα εμπνεύσει να σεβαστούν;Το παιδαγωγικό σύστημα; Εμείς που όλα τους τα δίνουμε απλόχερα και δεν τα αφήνουε να δουλέψουν το μυαλό τους; Όλα για καλύτερα τα κάνουμε τάχα και όλα χάλια γίνονται. Σέβομαι,σημαίνει αντιμετωπίζω με σεβασμό,τηρώ,δεν παραβιάζω.Πόσοι από εμάς γνωρίζουν αυτό τον ορισμό άραγε; Ίσως για να γίνει αντιληπτή η έννοια του σεβασμού να πρέπει να υπάρχει πολιτισμένη ηθική.Από εκέι μάλλον θα πρέπει ν' αρχίσουμε.Άν δεν διώξουμε τον εγωισμό,το μίσος,την κακία,την ζήλεια,το συμφέρον...αχ! αυτό το συμφέρον..ίσως τότε αποκτήσουμε πολιτισμένη ηθική.Και ίσως μετά έρθει και ο σεβασμός. Και τότε θα σέβομαι,θα σέβεσαι,θα σεβόμαστε! Σεβασμός στις ψυχές όλων! Σεβασμός στο θείο δώρο που λέγεται ζωή!

   

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ιωάννινα, 23.10.2009
• 08:23

  ΕΞΑΦΑΝΙΣΗ ΤΗΣ ΑΝΗΛΙΚΗΣ ΦΡΑΓΚΟΥ ΚΥΡΙΑΚΟΥΛΑΣ 15,5 ΕΤΩΝ.

   »  Ταξίδια Ψυχής

   

   

  
  Στις 19 Οκτωβρίου 2009 , η ανήλικη Φράγκου Κυριακούλα, 15,5 ετών,
  εξαφανίστηκε από το σπίτι της στο χωριό Καστρί του Νομού Ηγουμενίτσας.
  
  Η Κυριακούλα έχει καστανά μακριά μαλλιά, καστανά μάτια, έχει ύψος 1.55 μ. και βάρος 60 κιλά. Η Κυριακούλα φέρει σημάδι από κάψιμο κάτω από το δεξί της αυτί

  

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ιωάννινα, 16.10.2009
• 15:12

  Παρακαλώ ψάχνει τον αδελφό του

   »  Ταξίδια Ψυχής

  Γεννήθηκαν δίδυμα  τις 29 05 1972 στην Αθηνά αλλά το ένα αγόρι το πήρανε( το κλέψανε )και από τότε δεν ξέρουν που μπορεί να βρίσκεται. Η φωτογραφία είναι του Νίκου και θέλουμε να πιστεύουμε ότι ο αδελφός του του μοιάζει!! Οποίος ξέρει κάτι να επικοινωνήσει στο urania1953@yahoo.gr σας ευχαριστούμε πολύ!!

   

  Αναδημοσίευση απο το blog [profitiestonmagiaket.pblogs.gr]

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ιωάννινα, 06.10.2009
• 12:17

  Δεν μπορείς να με πιάσεις

   »  Ταξίδια Ψυχής

  Είμαι σύννεφο,ο άνεμος με αποσυνθέτει και η ενέργεια του νερού με δημιουργεί ξανά. Δεν φοβάμαι τον άνεμο που με διαλύει γιατί έχω σύμμαχο το νερό,δεν κουράζομαι να παλεύω μαζί του,γιατί ξέρω πως θα δημιουργηθώ ξανά και ξανά και ο άνεμος δεν θα καταφέρει ποτέ να με εξαφανίσει. Δεν μπορείς να με αγγίξεις,γιατί σου ξεγλιστράω,δεν είσαι Θεός,μόνο Εκείνος με αγγίζει. Μπορείς να παίζεις μαζί μου μόνο δίνοντας μου μορφές κατά πως θέλεις,μπορώ να σου κάνω αυτή τη χάρη για να σε ξεγελάω,πως τάχα σου δίνομαι,μα δεν μπορείς ποτέ στα αλήθεια να με πιάσεις. Τα σύννεφα σου αρέσουνε,θα τα ζηλεύεις πάντα και για αυτό θα τα πολεμάς πάντα.Σου αρέσει η ελεύθερη κίνηση τους,το ευέλικτο σχήμα τους,θέλεις να απλώσεις το χέρι να γευτείς την υφή τους.Δεν μπορείς.Για αυτό πολεμάς ενάντια τους.Για αυτό σου ξεγλιστράω πάντα.Δεν θα σε φοβηθώ ποτέ,όσο δυνατά και αν φυσάς πάνω μου.Θα χάνομαι όταν θέλει να με προστατέψει Εκείνος από τη μανία σου,θα σε ξεγελάμε για λίγο και μετά θα βγαίνω ξανά,παρέα με τους ομοιούς μου,εκεί στον ουρανό,στον δικό μας ουρανό,όπου οι άνεμοι δεν χωράνε και το ουράνιο τόξο υπάρχει πάντα.

  

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ιωάννινα, 28.09.2009
• 06:45

  Λυπημένη η ομορφιά

   »  Ταξίδια Ψυχής

  Απόψε είπα να μιλήσω με την ομορφιά,μα δεν την βλέπω να είναι πρόθυμη για αυτό.Δείχνει λυπημένη,ίσως θυμωμένη.Τη ρώτησα γιατί,μου αποκρίθηκε πως οι άνθρωποι της εναντιώνονται...μόνιμα...και εκείνη κουράστηκε.Την άφησα στην ησυχία της,δεν είχε νόημα να την πιέσω.Τραβήχτηκα στη μεριά μου,προσπαθώντας να δω γιατί είπε πως μόνιμα οι άνθρωποι της εναντιώνονται.Άρχισα να φέρνω εικόνες με κάθετι όμορφο,τότε θυμήθηκα έναν γνωστό που σε μια συζήτηση μας περί ομορφιάς,γύρισε και είπε πως τα όμορφα θα έπρεπε να τα σκοτώνουμε,για να μην θολώνει ο νους του ανθρώπου από το ωραίο,να μην νιώθει εκείνη τη παραζάλη μέσα του,παρασυρόμενος από το ωραίο.Τον αντέκρουσα λέγοντας του πως ίσα ίσα από τα όμορφα θα πρέπει να παίρνουμε διάθεση για ζωή,ερέθισμα.Δεν το δέχτηκε και η λεκτική μας διαμάχη θυμάμαι κράτησε ώρα,χωρίς αποτέλεσμα. Γνώρισα όμορφους ανθρώπους,με μια ομορφιά που πήγαζε από τα μάτια τους,δηλαδή με μια αληθινή ομορφιά ψυχής.Όλοι τους είχαν κάτι κοινό.Ποτέ οι άλλοι δεν τους άφησαν σε ησυχία,πάντα στο στόχαστρο,με αποτέλεσμα την ψυχικη τους κούραση και απογοήτευση. Πόσο το τίμημα της ομορφιάς;Πόση πια η αμαρτία της ομορφιάς ή μήπως πόση η βλακεία των αναταγωνιστών της; Όπως και να 'χει όμως,από όποια μεριά και αν την βλέπει κανείς,εκείνη δεν παύει να δέχεται επίθεση.Έτσι αυτομάτος επίθεση δέχονται και οι κάτοχοι της,είτε είναι άνθρωποι,είτε λουλούδια,ζώα,αντικείμενα.Μην σας τρομάζει η ομορφιά.Μην απομακρύνεστε από τα όμορφα,είναι πηγή έμπνευσης.Μην απομακρύνεστε από την ομορφιά των ανθρώπων που πηγάζει μέσα από τα μάτια τους,γιατί είναι η είσοδος της ψυχής,εκεί όπου κατοικεί η αγάπη.

  «Η ομορφιά είναι η μόνη αυταπόδεικτη αξία»

  Οσκαρ Ουάιλντ

  

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ιωάννινα, 14.09.2009
• 09:04

  Φτιάξε γέφυρες και οχι φράγματα

   »  Ταξίδια Ψυχής

  Είναι περιττό να κλαίς για το χθες-το χθες έχει τελειώσει.Το συγχωρώ το παρελθόν μου.Συγχωρώ τους ανθρώπους που με πλήγωσαν.Δε θέλω να περάσω την υπόλοιπη ζωή μου κατηγορώντας και δείχνοντας με το δάχτυλο.Έχω βαρεθεί τόσο πολύ ν' ακούω τους ανθρώπους να αναμασάνε το τι τους έκαναν οι γονείς τους.Ξέρετε τι σας έκαναν οι γονείς σας; Ό,τι καλύτερο ήξεραν. Ό,τι καλύτερο μπορούσαν,σε πολλές περιπτώσεις το μοναδικό πράγμα που ήξεραν.Κανείς δεν ξεκίνησε κακόβουλα να κάνει κακό στα παιδιά του,εκτός και αν ήταν ψυχωσικός. Μπορείς να συγχωρήσεις;Μπορείς να ξεχάσεις;Μπορείς να πεις "δεν πειράζει, άνθρωποι είναι και αυτοί;" και να τους αγκαλιάσεις; Μετά αγκάλιασε τον ίδιο σου τον ευατό.Ανακάλυψε ξανά ότι είσαι ιδιαίτερος,μοναδικός....Αγκάλιασε τον παλιό καλό σου φίλο!Υπάρχει αυτό που είσαι τώρα και άλλο ένα άπειρο κομμάτι να αναζητήσεις και να ανακαλύψεις.Μην ξοδεύεις τον καιρό σου κλαίγοντας!Συγχώρα τους άλλους!Συγχώρα τον ευατό σου!Δέξου την ευθύνη για την ίδια τη ζωή σου!Αν περάσεις τη ζωή σου με το να σκέφτεσαι το χθες,θα χάσεις αυτό που συμβαίνει τώρα.Η πραγματική πραγματικότητα είναι να είσαι εδώ,στο τώρα!

  Από το βιβλίο του Λεό Μπουσκαλιά "Να ζεις,ν' αγαπάς και να μαθαίνεις" Ανθρωπιστικές επιστήμες-Ψυχολογία συμπεριφοράς

  Αφιερωμένο στην αδερφική μου φίλη που τελευταία δοκιμάζεται πολύ μέσα της.

  Θα είμαι πάντα δίπλα σου,ελπίζοντας πως μαζί θα καταφέρουμε να σπάσεις τα φράγματα και ν φτιάξεις γέφυρες!

  

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ιωάννινα, 11.09.2009
• 15:31

  Δρόμοι παράξενοι με φέραν εδώ πέρα

   »  Ταξίδια Ψυχής

  Δρόμοι παράξενοι με φέραν εδώ πέρα
  ξέφρενοι έρωτες με δώσανε φτηνά
  τόσες αγάπες και δεν είδα άσπρη μέρα
  τόσα ταξίδια της ψυχής στο πουθενά
  
  Όμως εσύ που δε σε χόρτασα ποτέ μου
  είσαι μια πόλη που δεν έζησε κανείς
  είν' η ανάσα σου το φύσημα του ανέμου
  και το κορμί σου δυο σταγόνες της βροχής
  
  Βρέξε Θεέ μου όσο μπορείς
  οι αγάπες της νύχτας
  πεθαίνουν νωρίς
  ............................

  Δρόμοι παράξενοι με φέραν εδώ πέρα
  ψεύτικα όνειρα μου πήραν το νου
  εχθροί και φίλοι μου σκορπίσαν στον αέρα
  και κάποιοι άραξαν σε μια άκρη τ' ουρανού
  
  Όμως εσύ που δε σε γνώρισα ποτέ μου
  είσαι μια λέξη που δεν άκουσε κανείς
  κάτι σαν ήχος που μου λέει άνοιξε μου
  κάτι σαν χτύπημα στο τζάμι, της βροχής

  

  Με άγγιξε αυτό το τραγούδι,ίσως γιατί δρόμοι παράξενοι και εμένα,με φέραν εδώ πέρα....

  Σας το αφιερώνω! :)

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ιωάννινα, 10.09.2009
• 10:02

  Μ' έλεγαν μάγισσα

   »  Ταξίδια Ψυχής

   

  

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ιωάννινα, 07.09.2009
• 10:47

  Θέλει το όνειρο ψυχή και φαντασία

   »  Ταξίδια Ψυχής

  

   

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ιωάννινα, 04.09.2009
• 10:11

  Μάθε τι έκανες για μένα

   »  Ταξίδια Ψυχής

   

  Ο κάθε άνθρωπος που συναντάμε στη ζωή μας,έρχεται για κάποιο σκοπό και από κάθε έναν μαθαίνουμε και κάτι,αλλά και κάθε ένας κάνει κάτι για εμάς.Το ξέρεις έτσι;
  Για μένα έκανες πολλά,άλλα που δεν ήξερα και κάποια άλλα που ήξερα και ενδεχομένως τα είχα ξεχάσει κάπου θαμμένα στα βάθη της ψυχής μου.
  Μ' έμαθες να γελάω-αυτό ανήκει στα ξεχασμένα που λέγαμε-μου θύμησες τον ήχο του γέλιου και τις ευεργεσίες του χρησιμοποιώντας το.
  Μ' έμαθες να λέω ΠΑΜΕ την ώρα που τα παρατούσα και αφηνόμουνα.
  Μου έδειξες πως για να ξεπεράσω τους φόβους μου χρειάζεται να τους αντιμετωπίσω κατάμουτρα.
  Ενίσχυσες την υπομονή μου και μου έμαθες πως περιμένοντας κερδίζω.
  Μέσα από τις δοκιμασίες σου μου έδειξες τι θα πει θάρρος,δύναμη,θέληση και μέσα από τα δάκρυα σου με άφησες να βλέπω την ψυχή σου.Μου την εμπιστεύθηκες,έτσι απλά,χωρίς να ζητήσεις τίποτα.
  Με σεβάστηκες και μ' έκανες να νιώσω άνθρωπος με αξίες και προσωπικότητα.Δυνάμωσες τα όνειρά μου και την πίστη μου σε αυτά.
  Μα το μεγαλύτερο που έκανες για μένα είναι ότι με αγάπησες! Τόσο μ' αγάπησες,τόσο πολύ που σημαίνει.....έκανες τα πάντα για μένα!!!!

  Ευχαριστώ! 

  

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ιωάννινα, 03.09.2009
• 08:35

  Άς επιστρέψουμε εκεί που ανήκουμε.

   »  Ταξίδια Ψυχής

  -Δεν έχω χρόνο.
  -Θέλω να βγούμε ναι,αλλά δεν έχω χρόνο.
  -Τρέχω όλη μέρα,δεν έχω χρόνο.
  Χρόνε χρόνε είσαι εδώ;Εκφράσεις που ακούγονται κάθε μέρα.
  Ελάτε να σκεφτούμε λιγάκι.Γιατί δεν έχουμε χρόνο ενώ κάποτε μας έφτανε και περίσσευε;
  Ο χρόνος, η ώρα, τα λεπτά,τα δευτερόλεπτα,ίδια παρέμειναν,δεν μειώθηκαν.Μα εμάς δεν μας φτάνουν.
  Αχόρταγοι γίναμε.Ανοίξαμε μέτωπα πολλά και βρεθήκαμε πιόνια σε μια σκακιέρα που νομίζαμε πως γνωρίζαμε.
  Δουλειά,σπίτια,αυτοκίνητα,γυμναστήρια,life styl,φροντιστήρια,κολυμβητήρια και όλα τα ήρια.
  Αντέχουμε δεν αντέχουμε εκεί κολημμένοι στο ν' ανοίγουμε πόρτες.Δάνεια,παραδάνεια για κάθε προσδοκία και ωραία λόγια...πολλά ωραία λόγια.
  Πού είναι η ισορροπία μωρέ; Πού πήγε η απλότητα που γεννούσε αληθινούς ανθρώπους;
  Γίναμε όλοι ναρκωμανής.Έτσι μας κάνανε γιατί μόνο έτσι καταφέρνουν να μας κινούν σαν μαριονέτες.Όλοι με πάθη και εθισμούς.Οι μισοί νόμιμοι ναρκομανής με ψυχοφάρμακα και άδεια απο τον Ε.Ο.Φ. παρακαλώ όχι αστεία. Και οι άλλοι μισοί χωρίς, παράνομα πορευόμενοι με ναρκωτικά της φύσης.Και οι υποκατηγορίες αυτών...εθισμένοι στο αλκοόλ,στον υπολογιστή,στην τηλεοραση και όπου αλλού θέλετε.Μια φορά ποτισμένοι είμαστε όλοι μας λίγο πολύ.Αρκεί να δείτε τη καθημερινότητα γύρω σας πως κινούμαστε,σαν χαμένοι και παραζαλισμένοι και φτάνει για να το εμπεδώσετε.
  Όλο αυτό μου κάνει για ζούγκλα και όχι για προοδευτική κοινωνία.Φταίει το σύστημα που μας αγανάκτησε και μας έθφειρε;Φταίει η απληστία μας;Φταίει το ψέμα,το δήθεν; Δεν ξέρω τι φταίει,ίσως να φταίνε όλα.
  Γιατί δεν το αλλάζουμε; Χάθηκε το θάρρος και επαναπαυτήκαμε στο βόλεμα;
  Η φύση του ανθρώπου είναι να εξελίσεται μέσα από την ανακάλυψη,τη δημουργία,την ηρεμία.
  Άς επιστρέψουμε εκεί που ανήκουμε.Στην απλότητα.Στην ολιγαρκία,ώστε να γίνουμε ξανά ήρεμοι,χαμογελαστοί,υγιείς!Άς αντιληφθούμε επιτέλους τη ματαιότητα και ας δούμε την ουσία,που στη τελική μόνο αυτή αξίζει.Άς πάψουμε να μελετάμε μόνο τα άσχημα και τις κακογουστιές και ας απολαύσουμε τα όμορφα και αληθινά που δωρεάν μας δώθηκαν σε όλους μας από τον Δημιουργό!
  Και επιτέλους δεν είναι όλα ύλη!Δείτε μέσα σας και θα καταλάβετε!Άλλωστε καιρό τώρα όλοι μας ψάχνουμε κάτι κοινό...την ψυχική μας γαλήνη!Στην απλότητα κρύβεται,ας πάμε προς τα 'κει!

  

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ιωάννινα, 02.09.2009
• 12:42

  Για Μένα

   »  Ταξίδια Ψυχής

  Δεν κλαίω για σένα και για κανένα δε θέλω να 'ρθεις Καλά είμαι εδώ δεν κλαίω για σένα και για κανένα Κλαίω για μένα που σ' αγαπώ!!!

  

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ιωάννινα, 01.09.2009
• 04:40

  Μ' Αγαπάς;

   »  Ταξίδια Ψυχής

  

  Καλό μήνα σε όλους μας!

  Καλημέρα!!  :)

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ιωάννινα, 26.08.2009
• 12:38

  Χρόνος και στιγμή

   »  Ταξίδια Ψυχής

  Ο χρόνος,η στιγμή.Το αρσενικό,το θηλυκό.Η δύναμη του χρόνου και ας στηρίζονται όλα στη στιγμή. Η δύναμη του αρσενικού και ας κινούνται όλα όπως θέλει το θηλυκό. Όλα είναι στιγμές,όλα είναι μια στιγμή και όλα αλλάζουν από μια στιγμή. Πλανεύτρα η στιγμή,όπως το θηλυκό,ήρεμος ο χρόνος,τα φορτώνεται όλα πάνω του,όπως το αρσενικό. Ανακατώστρα η στιγμή,σαν δυνατός στρόβιλος τα ξεριζώνει όλα,όπως το θηλυκό.Και ο ανεκτικός χρόνος πάντα εκεί...να γιατρέψει πληγές,λάθη...να τα πάρει όλα,να εξαγνίσει,να συγχωρήσει,όπως το αρσενικό. Χρόνος και στιγμή,τι ζευγάρι και αυτό! Οι στιγμές θα υπάρχουν πάντα,μα ευτυχώς και ο χρόνος θα υπάρχει πάντα για να γιατρεύει τις αδάμαστες στιγμές.

  

  Νεφέλη Π.Ζ.

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ιωάννινα, 24.08.2009
• 17:30

  Μαζί Σου Πάρε Με

   »  Ταξίδια Ψυχής

  Μαζί σου πάρε με στον ήλιο βγάλε με ξεκινάμε απ' την αρχή

  Φύγαμε μάτια μου όλα κομμάτια μου

  Μαζί σου και όπου βγει!!!!!!

  

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ιωάννινα, 11.08.2009
• 09:34

  Η αγάπη είναι...Αγάπη.

   »  Ταξίδια Ψυχής

  Γιατί μ' αγαπάς; Γιατί είσαι μαζί μου; Όλο με ρωτάς,με βλέμμα ανήσυχου,μικρού παιδιού.Να σου πω λοιπόν... Σ'αγαπώ γιατί αγάπησες εμένα,γιατί με δέχτηκες και με σεβάστηκες. Σ'αγαπώ γιατί από τα λάθη σου και τον πόνο που κάποιες φορές μου έδωσες,έμαθα πολλά...αλλά και από τη χαρά σου έμαθα.Και έγινα καλύτερη. Σ'αγαπώ γιατί είσαι εσύ,ένας ατελής άνθρωπος σαν εμένα,που τόλμησες να το πεις,αναγνωρίζοντας τα λάθη σου. Σ'αγαπώ για πάρα πολλά γιατί. Σ'αγαπώ για πάρα πολλά είσαι. Μα πάνω απ'όλα σ'αγαπώ γιατί...γιατί...πολύ απλά η αγάπη είναι Αγάπη.Και όταν συμβαίνει απλά συμβαίνει,χωρίς πολλά ερωτήματα,απλά συμβαίνει... Δεν περιγράφεται,δεν λέγεται,απλά την βλέπεις μέσα από τις πράξεις,απλά την νιώθεις,γιατί η αγάπη είναι Αγάπη. Και ότι είναι δεν γίνεται...απλά είναι!

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ιωάννινα, 06.08.2009
• 12:49

  Άγγιγμα

   »  Ταξίδια Ψυχής

  ένα τραγούδι που ανακάλυψα χάρη στο μπλογκ [animaitaliana.pblogs.gr]

  ένα τραγούδι που με άγγιξε ιδιαίτερα και το μοιράζομαι μαζί σας,με όλους εσάς που αληθινά αγαπήσατε :)

   

  Για σένα που είσαι το μεγαλύτερο όνειρο
  ανάμεσα στα πιο αληθινά όνειρα
  και αυτό το τραγούδι
  που γυρνάει και ξαναγυρνάει
  το αφιερώνω σε σένα
  η μοναδική μου αγάπη,
  το νόημα κάθε πράγματος που υπάρχει

   

  

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ιωάννινα, 26.07.2009
• 16:41

  Θέλω να σε ξαναδώ...

   »  Ταξίδια Ψυχής

  Κουράστηκα...

  

  Pio tragoudi tou Noti Sfakianaki eisai? και το αποτέλεσμα είναι Thelw na se ksanadw

  
  Και φυσικά δεν θα μπορούσα να είμαι κάποιο άλλο τραγούδι του Νότη,εκτός από αυτό....

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ιωάννινα, 21.07.2009
• 06:21

  Επίσκεψη

   »  Ταξίδια Ψυχής

  Ήρθες,μεταμορφωμένη σε αγγελική μορφή,  αγνή και τάχα πονεμένη.  Χαμόγελο αθώο,βλέμμα παιδικό,  συνοδευόμενο με δάκρυ.

   Τάχα πως με συμπάθησες,  τάχα πως θα σε βοηθούσα.  Μα εσύ αλλού στόχευες,  και εγώ απλά σε πίστεψα.

   Έτσι είναι ο διάβολος,  όταν μεταμορφώνεται.  Παίρνει μορφή αγγέλου,  και εισχωρεί σε ψυχές καθαρές.

   Να πάρει όλη τη καθαρότητα,  για πάρτυ του.  Έτσι και εσύ,μεταμορφωμένη,  να πάρεις,να πάρεις,να πάρεις.

   Όλα όσα ποτέ δεν είχες,  όλα όσα πόθησες.  Να πάρεις ύπουλα,με αθέμιτα μέσα,  αρκεί να πάρεις,να χορτάσεις τη δίψα σου.

   Να κλαυτείς γυναικουλίστικα,  για να συγκινήσεις.  Και τα κατάφερες,ο διάβολος πάντα τα καταφέρνει.  Μα μη χαίρεσαι...πάντα μόνο για πολύ λίγο τα καταφέρνει.

   Το καλό είναι πιο δυνατό,  η αγάπη ακόμα πιο δυνατή.  Φυσικά δεν το ξέρεις,ο διάβολος δεν ένιωσε ποτέ αγάπη.  Μάθε το τώρα,από μένα...από μένα που δεν κατάφερες να με τσαλαπατήσεις.

   Όσες μορφές και αν πάρει ο διάβολος,  πάντα στο τέλος θα αποκαλύπτεται.  Όσες μάσκες αγνότητος και αν βάλεις,  πάντα στο τέλος θα μένεις μόνη.

   Το ψεύτικο δεν στεριώνει πουθενά,  οι μάσκες πάντα πέφτουν.  Ο Θεός πάντα ξέρει τι κάνει,  και τον διάβολο δεν τον αφήνει να πανηγυρήσει,ούτε να πονέσει ψυχές.

   Μόνο για λίγο,πολύ λίγο,είναι η δόξα του,  όπως η δική σου,λίγο κράτησε,πολύ λίγο.  Πρόσεχε,μην ξαναφορέσεις αγγελική μάσκα,  οι άγγελοι πληγώνονται μ' αυτό και τότε...

   Τότε λειτουργεί ο συμπαντικός νόμος,  καθένας,κατά τα έργα του, τιμάται ή τιμωρείται,  επί τρεις και παίρνει,  αυτό που του αξίζει.    

  Νεφέλη Π.Ζ.

  

  Αφιερωμένο σε όλες τις "καλές φιλίες",τους "κλέφτες αισθημάτων" και τους μασκαρεμένους(χωρίς εισαγωγικά) ανθρώπους!

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Ιωάννινα, 20.07.2009
• 14:53

  Μ' απογοήτευσες Νεφέλη...

   »  Ταξίδια Ψυχής

  Ώρες ώρες δεν σε χωνεύω καθόλου Νεφέλη,αλήθεια στο λεω.Έφτασες τριανταέξι χρονών και ακόμα κάνεις τα ίδια λάθη.Ακόμα δίνεις,υπομένεις και αφήνεις να σε λαηλατούν συνέχεια.
  Συνεχίζεις να πιστεύεις πως η αγάπη και η υπομονή είναι θεραπεία...μαλακίες!
  Σε κούμπωσε η λογική σου και έπνιξες το συναίσθημά σου,όχι ότι δεν το είχες αντιληθφεί αλλά αρκεί μια στιγμή...μόνο μια στιγμή για να φας τη "σφαλιάρα" και να ξυπνήσεις.
  Μια στιγμή για να σε κάνει να θυμώσεις ακόμα περισσότερο,να νιώσεις και άλλη οργή και άλλο πόνο και άλλα δάκρυα.Μια στιγμή που θα σου γίνει εμμονή,τόσο εμμονή που όσο και αν προσπαθείς να ξεφύγεις δεν σ' αφήνει.
  Καλά να πάθεις Νεφέλη,είπαμε,πάντα θερίζουμε εκείνα που σπέρνουμαι.Η Νεφέλη δεν φωνάζει,δεν σπάει,δεν ανοίγει τη πόρτα να φύγει,δεν θυμώνει,είναι πάντα εκεί.Η Νεφέλη πάντα καταλαβαίνει τους άλλους,ε σιγά....ένα λάθος ήτανε...η Νεφέλη θα κλάψει λίγο και θα της περάσει...θα καταλάβει....πάντα όμως υπάρχει το ενδεχόμενο της ανατροπής και η Νεφέλη αυτή τη φορά δεν μπορεί πλέον να κάνει τίποτα από τα παραπάνω.
  Όλοι έχουμε την Αχίλλειο πτέρνα μας την οποία όταν μας την πατάνε δεν αντέχουμε,πονάμε.
  Παρόλα αυτά όμως Νεφέλη συνεχίζεις ακόμα...για ποιό λόγο;Συνεχίζεις να φέρεσαι σαν ένα ανώριμο κοριτσάκι,προσπαθώντας να κερδίσεις τι; χρόνο;Πόσο ηλίθια μπορεί να είσαι;Τί ξεπέρασες ως τώρα με το πέρασμα του χρόνου;Τίποτα,όλα μέσα σου είναι.
  Περίμενα τόσες φορές να κάνεις κάτι,να ξεσπάσεις,να δείξεις πως υπάρχεις μα εσύ τίποτα...υπομονή και χαζομάρες.Για όλα είχες πάντα ένα επιχείρημα και συγχωρούσες,για όλα...τώρα; Τώρα τί επιχείρημα να βρεις;
  Μ' απογοήτευεσες Νεφέλη,με κούρασες...
  Πόσο ηλίθια μπορεί να είσαι;
  Ξέρεις υπάρχει κάποιος που πάντα θα  είναι μαζί σου...μόνο ένας...και μόνο αυτός ο ένας θα σε δέχεται για αυτό που στα αλήθεια είσαι...ο ευατός σου!! Και για αυτόν τον ένα και μοναδικό Νεφέλη ποτέ δεν έκανες τίποτα...ποτέ...
  

  
  
  Περισσότερα... »