Ioannina Blogs » August 6, 2010 » Τα επιλεγμένα μπλογκ του νομού Ιωαννίνων με μια ματιά

Expand/Collapse

(18)

Ιωάννινα, 06.08.2010
17:10
Βάφτισε τα παιδιά του “Αδόλφο Χίτλερ” και “Αρεία Φυλή”
» Relax

Δεν αποτέλεσε και μεγάλη έκπληξη η απόφαση του δικαστηρίου των ΗΠΑ να αφαιρέσει την επιμέλεια από τους γονείς τουςΗ υπόθεση έφτασε στοδημοσιότητα τον Δεκέμβριο του 2008, όταν οι υπάλληλοι σε ένα σούπερ-μάρκετ αρνήθηκαν να διακοσμήσουν μια τούρτα γενεθλίων με το όνομα ενός από τα παιδιά καθώς οι γονείς ζητούσαν διακόσμηση με σβάστικες και ναζιστικά ονόματαΤα παιδιά, ο Αδόλφος Χίτλερ Κάμπελ, η Τζόισλιν Άριαν Νέισον (Αρεία Φυλή) Κάμπελ και η Χόνσλιν Χίνλερ Τζίνι Κάμπελ έχουν ήδη δοθεί σε ανάδοχους γονείς εδώ και επτά μήνες.

Περισσότερα... »
17:09
Σαν σήμερα
» Relax



7 Αυγούστου

   Γεγονoτα

1929: Ιδρύεται στο Ηράκλειο της Κρήτης το αθλητικό σωματείο Εργοτέλης, που πήρε την ονομασία του από τον αρχαίο κρητικό ολυμπιονίκη.

1961: Ο πρωθυπουργός της Σοβιετικής Ένωσης Νικίτα Κρούστσεφ προβλέπει ότι η οικονομία της χώρας του θα ξεπεράσει αυτή των ΗΠΑ.

1964: Η Τουρκία βομβαρδίζει θέσεις των Ελληνοκυπρίων στην Κύπρο.

1973: Άραβες τρομοκράτες ανοίγουν πυρ στο αεροδρόμιο του Ελληνικού, με αποτέλεσμα να σκοτωθούν 3 άνθρωποι και να τραυματισθούν 56.

1998: Βομβιστικές ενέργειες στις πρεσβείες των ΗΠΑ στο Νταρ Ες Σαλάμ της Τανζανίας και Ναϊρόμπι της Κένυας, με 224 νεκρούς και 4500 τραυματίες.


Γεννησεις

1876: Μαργκερίτα Χερτρουίντα Τζέλε, γνωστή ως Μάτα Χάρι, η πιο διάσημη διπλή κατάσκοπος.

1948: Αντώνης Βαρδής, τραγουδοποιός.

1955: Γρηγόρης Βαλτινός, ηθοποιός.

1975: Τσαρλίζ Θέρον, αμερικανίδα ηθοποιός.


Θανατοι

1957: Όλιβερ (Νόρβελ) Χάρντι, αμερικανός ηθοποιός, το πληθωρικό μισό του κινηματογραφικού ζευγαριού «Χοντρός-Λιγνός».

Περισσότερα... »

15:20
ΛΟΓΟΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΙΝ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΘΑΒΩΡΙΟΥ ΦΩΤΟΣ - Γέροντας Σωφρόνιος (Σαχάρωφ) τοῦ Ἔσσεξ.
» Ορθοδοξία-Ελληνισμός

Καὶ οὕτω (μὲ τὸ Βάπτισμα καὶ τὸ Χρίσμα) κατέστημεν σκήνωμα τοῦ Θεοῦ τοῦ Ὑψίστου, τὰ δὲ σώματα ἠμῶν ναὸς τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.
Καὶ ἰδού, παρὰ ταῦτα, εἴμεθα πτωχοὶ τῶν πνεύματι. Ἐντὸς τῶν ὁρίων τῆς γὴς ὑπάρχει ἀκόρεστος πείνα καὶ ἄσβεστος δίψα Θεογνωσίας, διότι ὁ ἀγὼν ἠμῶν εἶναι νὰ φθάσωμεν τὸν Ἄφθαστον, νὰ ἴδωμεν τὸν Ἀόρατον, νὰ }172} γνωρίσωμεν τὸν ἐπέκεινα πάσης γνώσεως. Ἡ ὁρμὴ αὔτη αὐξάνει ἀκαταπαύστως εἰς ἕκαστον ἄνθρωπον, ὅταν τὸ Φῶς τῆς Θεότητος εὐδοκήση νὰ καταυγάση αὐτόν, ἔστω καὶ διὰ τινὸς ἀμυδρᾶς προσεγγίσεως Αὐτοῦ, διότι τότε εἰς τοὺς νοεροὺς ἠμῶν ὀφθαλμοὺς ἀποκαλύπτεται ἐν ποία ἀβύσσω διαμένομεν. Ἡ ὅρασις αὔτη καταπλήττει ὅλον τὸν ἄνθρωπον, καὶ τότε ἡ ψυχὴ αὐτοῦ δὲν γνωρίζει ἀνάπαυσιν καὶ δὲν δύναται νὰ εὔρη αὐτήν, μέχρις ὅτου ἐλευθερωθῆ πλήρως ἀπὸ τοῦ περικρατοῦντος αὐτὴν σκότους, μέχρις ὅτου τὸ Φῶς τοῦτο πληθυνθῆ ἐν τὴ ψυχὴ καὶ ἑνωθῆ μετ’ αὐτῆς τοσούτον ὥστε Φῶς καὶ ψυχὴ νὰ γίνουν ἕν, προκαταγγέλον τὴν θέωσιν ἠμῶν ἐν τὴ Θεία δόξη.
Εἰς τοιαύτας ὥρας μαρτυρικῆς παραμονῆς ἐν τοῖς ὀρίοις μεταξύ του ἕλκοντος πρὸς ἑαυτὸ Ἀπροσίτου Φωτὸς τῆς Θεότητος καὶ τῆς ἀπειλητικῆς ἀβύσσου τοῦ σκότους … ἐνδυναμωθῶμεν διὰ τῆς κραταιᾶς ἐλπίδος εἰς Ἐκεῖνον, Ὅστις διὰ τῆς παλάμης Αὐτοῦ βαστάζει ἀκόπως πάσαν τὴν κτίσιν. Ἐνθυμηθῶμεν ὅτι ἐν τὴ ζωὴ ἠμῶν πρέπει νὰ ἐπαναληφθῆ...ὁμοιοτρόπως πᾶν ὅ,τι ἐτελέσθη ἐν τὴ ζωὴ τοῦ Υἱοῦ τοῦ Ἀνθρώπου, διὰ }173} νὰ ἐλευθερωθῶμεν ἀπὸ παντὸς φόβου καὶ ὀλιγοψυχίας. Ἡ ὁδὸς εἶναι κοινὴ εἰς πάντας ἠμᾶς κατὰ τὸν λόγον Αὐτοῦ του Χριστοῦ: «Ἐγὼ εἰμι ἡ ὁδός»• ὡς ἐκ τούτου δὲν εἶναι καὶ μοναδική, διότι «οὐδεὶς ἔρχεται πρὸς τὸν Πατέρα, εἰ μὴ δὶ’ Ἐμοῦ». }174}
… ἐν ἀληθεία κατέστη ὅμοιος πρὸς ἠμᾶς ἄνθρωπος καὶ ἐν τὴ σαρκὶ ἠμῶν ἐφανερῶσε τὴν Θείαν τελειότητα, ὑπολιμπάνων Ἑαυτὸν ὑπογραμμὸν δὶ’ ἠμᾶς, τὸν ὁποῖον πολλοὶ προφῆται καὶ δίκαιοι «ἐπεθύμησαν ἰδεῖν». Τοῦτο δὲ ὀφείλομεν νῦν νὰ πραγματοποιήσωμεν ἠμεῖς, ἕκαστος ἐν τὴ ζωὴ αὐτοῦ, ὥστε διὰ τῆς ὁμοιώσεως πρὸς τὸν Χριστόν, κατὰ τὴν εἰκόνα τῆς ἐπιγείου ζωῆς Αὐτοῦ, νὰ καταστῶμεν ὅμοιοι Αὐτῶ καὶ κατὰ τὴν εἰκόνα τῆς Θείας ὑπάρξεως.
Παρακαλῶ ὑμᾶς, ὅπως μὴ ὀλιγοψυχήσωμεν ἀκούοντες τοὺς λόγους τῆς διδαχῆς ταύτης … αὔτη εἶναι ἡ ὀρθόδοξος πίστις }175} καὶ ἡ ἀσάλευτος ἐλπίς, ἡ ὁποία δὲν θὰ καταισχυνθῆ, διότι θεμέλιον αὐτῆς εἶναι ἡ ἀψευδὴς μαρτυρία τοῦ Κυρίου. Καὶ ἐὰν νόθος ταπείνωσις θελήση νὰ ὀνομάση τοῦτο ὑπέρμετρον παρρησίαν ἢ εἰσέτι καὶ μωρίαν, τότε μνησθῶμεν τοῦ Ἀποστόλου Παύλου, ὅστις ἀποκόπτων ἀφ’ ἑνὸς μὲν τὴν ὀλιγοψυχίαν, ἀφ’ ἑτέρου δὲ τὴν παράλογον ὑπερηφανίαν τοῦ σαρκικοῦ φρονήματος, λέγει ὅτι «εὐδόκησεν ὁ Θεὸς διὰ τῆς μωρίας τοῦ κηρύγματος σῶσαι τοὺς πιστεύοντας», ἀπορρίπτων τὴν σύνεσιν τῶν συνετῶν, καὶ μεταβάλλων εἰς μωρίαν τὴν σοφίαν τοῦ κόσμου τούτου. Καθ’ ἑκάστην ἡμέραν ἡ πείρα τῆς ἀνθρωπότητος δεικνύει σταθερῶς εἰς ἠμᾶς ὅτι οἱ «σοφοὶ καὶ συνετοί» του αἰῶνος τούτου δὲν δύνανται νὰ ἀκολουθήσουν τὸν Χριστὸν οὔτε εἰς τὸ Θαβώρ, οὔτε εἰς τὸν Γολγοθᾶν, οὔτε εἰς τὸ ὅρος τῶν Ἐλαιῶν. Οὕτως ἀγαπητοὶ δεῦτε, καὶ διὰ τῆς δυνάμεως τῆς πίστεως ἀναβῶμεν εἰς τὸ «ὅρος Κυρίου», σταθῶμεν ἀοράτως ἐν τὴ πόλει τοῦ Ζῶντος Θεοῦ, καὶ μετάρσιοι τῷ πνεύματι ἴδωμεν τὴν ἄυλον Θεότητα τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Πνεύματος ἐν τῷ Μονογενεῖ Υἱῶ ἀπαστράπτουσαν. Ἀναβῶμεν οὐχὶ μετὰ ὑπερηφάνου παρρησίας, ἀλλὰ μετὰ φόβου καὶ τρόμου, ὡς ἀνάξιοί της ἀναβάσεως καὶ ὁράσεως ταύτης, ἐν τούτοις ὅμως, μετ’ ἐλπίδος ὅτι καὶ «ἠμὶν τοῖς ἁμαρτωλοῖς», κατὰ τὴν ἄμετρον ἀγαθότητα τοῦ Οὐρανίου Πατρός, «θὰ λάμψη τὸ ἀΐδιον Φῶς» τῆς Θεότητος, ἡ ἄστεκτος λάμψις τοῦ ὁποίου ἔρριψε πρηνεῖς ἐπὶ τοῦ Θαβὼρ τοὺς ἐκλεκτοὺς Ἀποστόλους. }176}
Ἀλλ’ ἡμέραν τινά, κατόπιν ἐκτενοῦς, κατὰ τὴν διάρκειαν πολλῶν μηνῶν, διαπύρου προσευχῆς συνοδευομένης ὑπὸ βαθείας λύπης διὰ τὴν ἀθλιότητα αὐτοῦ, τὸ φῶς τοῦτο κατέβη ἱλαρῶς ἐπ’ αὐτὸν καὶ παρέμεινε μετ’ αὐτοῦ τρεῖς ἡμέρας. Κατ’ αὐτᾶς τὰς ἡμέρας ἠσθάνετο ἑαυτὸν ἐναργὼς ἐκτὸς θανάτου. Ἡ χαρὰ τῆς ἐκ νεκρῶν ἀναστάσεως ἐπλήρου τότε τὴν ψυχὴν αὐτοῦ. Ἐσωτερικῶς ὠνόμαζε τὸ φῶς ἐκεῖνο «πρωΐαν ἀναστάσεως», διότι ἦτο τοῦτο ἱλαρόν, ὡς ἐαρινὴ πρωΐα. Κατ’ ἐκεῖνον τὸν καιρὸν ἔζη οὗτος μεταξὺ ἀνθρώπων, οἱ ὁποῖοι διῆγον τὸν συνήθη εἰς πάντας κοπιώδη βίον. Μετὰ πάροδον ἐτῶν ἐκ τοῦ γεγονότος τούτου, ὅτι οὗτος ἦτο ἤδη μοναχός, καὶ ἀργότερον λειτουργός, πολλάκις συνέβαινεν ἡ προσευχὴ αὐτοῦ νὰ μεταβάλληται εἰς θεωρίαν φωτός, οὕτως ὥστε νὰ μὴ αἰσθάνηται τότε οὔτε τὸ σῶμα αὐτοῦ, οὔτε τὸν περιβάλλοντα αὐτὸν ὑλικὸν κόσμον.
Τὸ φῶς τοῦτο φανεροῦται ὡς καθαρὰ ἄνωθεν εὐδοκία. Ἔρχεται κατ’ ἀρχὴν ἀπροσδοκήτως, ἤτοι ὅταν ἡ }178} ψυχὴ οὐδόλως λογίζηται περὶ αὐτοῦ ὅτι θὰ ἔλθη, ἢ εἰσέτι ὅτι ὑπάρχει. Ἄγνωστον ἕως τότε, φέρει διὰ τῆς ἐλεύσεως αὐτοῦ, εἰς τὴν ψυχὴν γλυκείαν ἀπορίαν, καὶ κατάπληκτος αὔτη ἀγνοεῖ εἰσέτι περὶ τοῦ τὶς ἢ τί ἐφανερώθη εἰς αὐτήν, ἀλλ’ αἰσθάνεται ἑαυτὴν κατ’ ἐκείνην τὴν ὥραν ὡς δέσμιον, ὅστις ἐξάγεται ἐκ τοῦ ζοφεροῦ σκότους τῆς φυλακῆς πρὸς τὰς ἀπεράντους ἐκτάσεις, τὰς φωτιζομένας ὑπὸ τοῦ ἡλίου.
Ἔλεγεν ὠσαύτως ὁ ἀνὴρ οὗτος: «Καίτοι τὸ Θεῖον Φῶς μένει πάντοτε κατὰ τὴν φύσιν αὐτοῦ ἀναλλοίωτον, ὅμως αἳ ἐνέργειαι αὐτοῦ, τουτέστιν ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον γεννᾶ ἐν τῷ ἀνθρώπω, ποικίλλουν. Ἐνίοτε προσλαμβάνεται ὡς αἴσθησις ἱλαρᾶς ἀγάπης Χριστοῦ• ἐνίοτε ὡς συμπαράστασις Θείας Δυνάμεως• ἄλλοτε ὡς ἀνεκλάλητος τὶς κίνησις τῆς αἰωνίου ζωῆς ἐντός του ἀνθρώπου• καὶ ἄλλοτε πάλιν ὡς φῶς συνέσεως ἢ ὑπερνοητὴ νοερὰ ὅρασις τοῦ Θεοῦ. Ἄμετρος ὅμως εἶναι ἡ ἀγαθότης τοῦ Κυρίου καὶ συμβαίνει ὥστε ἡ ἀγάπη Αὐτοῦ νὰ ἐκχέηται ἔτι ἀφθονώτερον. Τότε τὸ Θεῖον Φῶς πληροὶ ὅλον τὸν ἄνθρωπον, οὕτως ὥστε καὶ αὐτὸς γίνεται ὅμοιος πρὸς τὸ φῶς• καὶ τότε ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον βλέπει, εἶναι ἀδύνατον νὰ κληθῆ ἄλλως πώς, εἰ μὴ φῶς – καίτοι τὸ Φῶς τοῦτο κατὰ τὴν φύσιν αὐτοῦ εἶναι ἐντελῶς διάφορόν του φωτὸς τοῦ ὁρατοῦ ἡλίου». }179}
… τοσούτον ἐξηφάνισε τὰς παραστάσεις αὐτῶν ἐκ τῶν παρερχομένων μορφῶν τοῦ κόσμου τούτου, ὥστε οὗτοι καὶ Αὐτὸν τὸν Χριστὸν δὲν ἔβλεπον πλέον κατὰ σάρκα. Εἰσαχθέντες διὰ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος εἰς τὴν θεωρίαν τῆς ἀπεριγράπτου Θεότητος τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἤκουσαν οὗτοι κατ’ ἐκείνην τὴν ὥραν τῆς ἀΰλου καὶ ἀπροσίτου φωνῆς τοῦ Πατρός: }182}
Μεγίστη καὶ ὑψηλὴ ὑπῆρξεν ἡ ὅρασις τῶν Ἀποστόλων ἐπὶ τοῦ ὅρους τῆς Μεταμορφώσεως, ἐν τούτοις, οὐχὶ εἰσέτι τελεία, διότι τότε δὲν ἤσαν ἔτι ἱκανοὶ νὰ δεχθοῦν ἅπαν τὸ πλήρωμα καὶ τὴν τελειότητα τοῦ ἐμφανισθέντος εἰς αὐτοὺς Φωτός, … «καθὼς ἠδύναντο» «καθὼς ἐχώρουν».
Μεγίστη καὶ ὑψηλὴ ὑπῆρξεν ἡ ὅρασις τῶν Ἀποστόλων, ἀλλὰ τότε εἰσέτι ἀτελῶς ἀφωμοιώθη ὑπ’ αὐτῶν καὶ διὰ τοῦτο παρέμειναν δυναταὶ ἐκεῖναι αἳ ταλαντεύσεις, τὰς ὁποίας ὑπέστησαν οὗτοι κατὰ τὰς ἡμέρας τοῦ Γολγοθά• καὶ μόνον βραδύτερον ὁ Πέτρος ἀναφέρεται εἰς αὐτὴν ὡς εἰς μαρτυρίαν τῆς ἀληθείας.
Ἀτελὴς ἦτο εἰσέτι ἡ ὅρασις τῶν Ἀποστόλων ἐπὶ τοῦ Θαβώρ, καὶ ἐν τούτοις ἦτο τοσούτον μεγάλη καὶ γνησία ἡ θεωρία τῆς «ὑπερουσίου εὐπρεπείας» καὶ τοῦ «προαιωνίου κεκρυμμένου μυστηρίου», ὥστε οὔτε ἡ ὅρασις τοῦ Μωϋσέως ἐπὶ τοῦ Σινᾶ, οὔτε ἡ ὁμοία αὐτῆς τοῦ Ἠλία ἐπὶ Χωρήβ, ἔφθασαν τὸ ὕψος καὶ τὴν τελειότητα αὐτῆς, τὴν ὁποίαν παρατηροῦμεν εἰς τοὺς λόγους τῆς ἐκκλησιαστικῆς ὠδῆς: }183}
… διαλογιζόμενος ἐν ἐαυτῶ: «Δὲν ἔχω αὐτὴν τὴν τύχην». …
Ὄσω ἠμεῖς δὲν ἀξιούμεθα τῆς ὁράσεως τῆς μεγαλοπρεποῦς δόξης τῆς Θεότητος, ἐπὶ τοσούτον διὰ τῆς πλέον πιστῆς ἐσωτερικῆς κινήσεως τοῦ πνεύματος ἠμῶν θὰ ὑπάρχη ἔλεγχος ἠμῶν αὐτῶν. Καὶ ἐὰν ἡ ψυχὴ ἠμῶν εἶναι ἀνδρεία, τότε θὰ εἴπωμεν: Δία τὰς ἀδικίας μου ἐστερήθην τοῦ δώρου τούτου, διότι «ὁ πορευόμενος ἐν δικαιοσύνη καὶ λαλῶν εὐθείαν ὁδὸν … οὗτος οἰκήσει ἐν ὑψηλῶ … καὶ τὸν Βασιλέα μετὰ δόξης ὄψεται» (Ἤσ. λγ’ 15-18}. Παρὰ ταῦτα μὴ δότε τόπον εἰς τὴν ἀπόγνωσιν• ἀντιθέτως ἐνθαρρύνθητε καὶ ἐν μετανοία πενθήσατε περὶ ἑαυτῶν. Ἀπορρίψατε τὸν ἄδικον λογισμόν, ὅτι τοῦτο εἶναι τῶν ἐκλεκτῶν μόνον κλῆρος, ὁ ὁποῖος δύναται νὰ φονεύση ἐντὸς ἠμῶν τὴν ἁγίαν ἐλπίδα. Ἡ ἀλήθεια, εἰς τὴν ὁποίαν εἶναι ἀναγκαῖον νὰ στερεωθῆ ἡ καρδία ἠμῶν εἶναι ὅτι ὁ Κύριος οὐδένα «ἐρχόμενον πρὸς Αὐτὸν ἐκβάλλει ἔξω» καὶ ἀπορρίπτει (Ἰωάν. στ΄ 37}. Πάντες ἠμεῖς, ἄνευ ἐξαιρέσεως … ἐκλήθημεν εἰς τὴν ἰδίαν τελειότητα … }184} Ἐρευνήσατε μετὰ προσοχῆς ὅλην τὴν ἀκολουθίαν τῆς Ἑορτῆς καὶ θὰ ἴδητε μετὰ ποίας δυνάμεως ἡ Ἐκκλησία προσκαλεῖ καὶ πείθει πάντας πρὸς ἀνάβασιν εἰς τὸ ἀψηλάφητον Ὅρος τῆς νοερᾶς Θεοπτίας, δεικνύουσα οὕτω σαφῶς ὅτι οὐχὶ μόνον κατὰ τὴν ἀρχαιότητα, οὐχὶ μόνον εἰς τοὺς Ἀποστόλους ηὐδόκησεν ὁ Κύριος νὰ φανερώση τὴν «αὐγὴν» τῆς Θεότητος Αὐτοῦ, ἀλλὰ καὶ κατὰ τὴν διάρκειαν πάντων τῶν αἰώνων, ἕως ἔτι καὶ τῶν ἡμερῶν ἠμῶν, δὲν ἔπαυσε καὶ οὐδέποτε θὰ παύση κατὰ τὴν ἐπαγγελίαν Αὐτοῦ νὰ ἐκχέη τὴν ἰδίαν ἐκείνην δωρεὰν ἐπὶ τοὺς ἀκολουθήσαντας Αὐτὸν ἐξ ὅλης καρδίας.
Ἐκτός της νόθου ταπεινώσεως – «τοῦτο δὲν εἶναι δὶ’ ἐμέ» –, ἐκτός της ἀδικαιολογήτου ἀπογνώσεως, ἤτις γεννᾶται ἐκ τῆς ἀκηδίας καὶ τῆς ἡδυπαθείας, φραγμὸς πρὸς τὴν θεωρίαν τοῦ Ἀκτίστου Φωτὸς ἀποβαίνει εἰσέτι καὶ ἡ τολμηρὰ ἔφεσις «ὅπως ἴδωμεν τὸν Θεόν», καὶ περιπτυχθῶμεν Αὐτὸν διὰ τῆς σκέψεως ἠμῶν, ὡς νὰ ἠθέλομεν νὰ διεισδύσωμεν μετὰ δυνάμεως εἰς τὰ μυστήρια καὶ εἰς τὰ ἔγκατα τοῦ Θείου Εἶναι καὶ νὰ δεσπόσωμεν Αὐτοῦ διὰ τοῦ νοός, ὡς νὰ ἐπρόκειτο περὶ ἀντικειμένου τῆς γνώσεως ἠμῶν. Εἶναι δύσκολον νὰ εὔρωμεν λέξεις πρὸς χαρακτηρισμὸν τῆς πνευματικῆς οὐσίας αὐτῆς τῆς ὑπερηφάνου ἀξιώσεως τοῦ νοὸς ἠμῶν, ἀλλ’ εἶναι σπουδαῖον δὶ’ ἠμᾶς νὰ γνωρίσωμεν ὅτι εἰς παρομοίας περιπτώσεις συναντῶμεν οὐχὶ «φωτεινὴν νεφέλην», ἀλλὰ γνόφον καὶ σκότος, ἀποκρύπτοντα τὸν Θεόν. }185}
Ὅταν προσηλοῦμεν τοὺς ὀφθαλμοὺς τοῦ νοὸς ἠμῶν ἀπ’ εὐθείας εἰς τὸν Ἥλιον τοῦ Προαιωνίου Εἶναι, ὅπως ἴδωμεν Αὐτὸν καθώς ἐστι, τότε οἱ ὀφθαλμοὶ ἠμῶν καταφλέγονται καὶ ἀποτυφλοῦνται ὑπὸ τοῦ ἀπροσίτου καὶ ἐκτυφλωτικοῦ Φωτὸς τῆς Θεότητος, καθ’ ὂν τρόπον ἀποτυφλοῦνται καὶ καταφλέγονται οἱ φυσικοὶ ἠμῶν ὀφθαλμοί, ὅταν γυμνοί, ὑπὸ οὐδενὸς προστατευόμενοι, στρέφωνται κατ’ εὐθείαν πρὸς τὸν ἥλιον. … «ἱστάμενα κύκλω τοῦ Θρόνου τοῦ Ὑψίστου τὰ ἑξαπτέρυγα Σεραφείμ, δυσὶ πτέρυξι κατακαλύπτοντα τὰ πρόσωπα αὐτῶν».
Καὶ γνωριζόμενος καὶ ὀρώμενος ὁ Θεὸς ἀναλλοιώτως διαμένει ὑπὲρ πάσαν γνῶσιν καὶ ὅρασιν. Ἡ ἀπεριόριστος αὔτη ὑπερβατικότης τοῦ Θεοῦ ἐν τὴ «μυστικὴ» γλώσση τῆς θεολογίας καλεῖται «γνόφος». Ἡ Καινὴ Διαθήκη οὐδαμοῦ χρησιμοποιεῖ διὰ τὸν Θεὸν τὴν λέξιν «γνόφος». Λέγει εἰς ἠμᾶς ὅτι «Ὁ Θεὸς Φῶς ἐστι καὶ σκοτία ἐν Αὐτῶ οὐκ ἔστι οὐδεμία». Περὶ τῆς ὑπερβατικότητος Αὐτοῦ καὶ συνεπῶς τῆς τελείας «ἀορασίας», τῆς τελείας «ἀγνωσίας» Αὐτοῦ ἡ Καινὴ Διαθήκη λέγει τὰ ἑξῆς: «Θεὸν οὐδεὶς ἐώρακε πώποτε» … Ὄτε ἀνεφάνησαν οἱ φιλόσοφοι καὶ οἱ αἱρετικοί, οἱ ὑποστηρίζοντες τὴν δυνατότητα πλήρους γνώσεως τοῦ Θεοῦ, τότε οἱ Ἅγιοι Πατέρες, διὰ νὰ ἐκριζώσουν τὴν ἀσύνετον ταύτην ἰδέαν ἐπέστρεψαν εἰς Παλαιοδιαθηκικᾶς εἰκόνας καὶ γλώσσαν: }186}
Οὕτω διὰ νὰ πλήξουν ἰσχυρότερον τὴν συνείδησιν τῶν ἀσόφων σοφῶν, οἱ Πατέρες προσέφυγον εἰς τὴν ἔννοιαν τοῦ «γνόφου», διὰ τοῦ ὁποίου ὁ Σοφὸς Νομοθέτης Μωϋσῆς συνεκράτει τὸν λαὸν αὐτοῦ, εἰσέτι ἄπειρόν της Θεογνωσίας, ἀπὸ τῆς ἀσυνέτου ἐξάρσεως τῆς ἰδέας τοῦ «κατανοῆσαι» τὸν Θεόν• καὶ διὰ νὰ μὴ παρεκκλίνουν ἀπὸ τῆς Καινοδιαθηκικῆς Ἀποκαλύψεως, οἱ Πατέρες ὠνόμασαν τὸν γνόφον τοῦτον «ὑπερφωτον».
Ἡ ἀληθὴς ὁδὸς πρὸς θεωρίαν τοῦ Θείου Φωτὸς διέρχεται διὰ μέσου του ἔσω ἀνθρώπου. Ὅλη ἡ σκέψις ἠμῶν, ὅλη ἡ δύναμις τῆς ἐπιθυμίας ἠμῶν, ὀφείλουν νὰ κατευθύνωνται μόνον πρὸς τὸ «τηρῆσαι τὴν ἐντολὴν τοῦ Θεοῦ ἄσπιλον καὶ ἀνεπίληπτον» (Ἃ’ Τίμ. στ΄ 14}. Τότε τὸ Θεῖον Φῶς, καθὼς ἔδειξεν ἡ πείρα τῶν αἰώνων, «πολυμερῶς καὶ πολυτρόπως» ἐπισκέπτεται τὸν ἄνθρωπον. Καὶ οὐδεὶς δύναται νὰ εἴπη ποτὲ περὶ τῶν ὁρίων τῆς εὐδοκίας τοῦ Θεοῦ πρὸς ἠμᾶς, διότι αὔτη κεῖται ἐν ἀληθεία πέραν παντὸς ὁρίου. Ὁσονδήποτε καὶ ἐὰν τείνει ὁ ἄνθρωπος πρὸς τὸν Θεόν, ὁσονδήποτε καὶ ἐὰν φλέγηται ὑπὸ τῆς ἀγάπης πρὸς Αὐτόν, καὶ πάλιν αἳ ἐκχύσεις τοῦ Φωτὸς θὰ παραμείνουν πέραν παντὸς ὁρίου καὶ ἀριθμοῦ, διότι δὲν ὑπάρχει τέλος εἰς αὐτᾶς, καὶ ὅταν εἰσέτι τὸ φῶς ὑπερβαίνη τὰς δυνάμεις τῆς φύσεως ἠμῶν νὰ ὑπομείνη τὴν λάμψιν αὐτοῦ. Καὶ ὁ μοναδικὸς δυνατὸς λόγος, ἡ μοναδικὴ ἐπικύρωσις, ὡς πρὸς πάντα ταῦτα εἶναι ὅτι «ὁ Θεὸς Φῶς ἐστι, καὶ σκοτία ἐν Αὐτῶ οὐκ ἔστι οὐδεμία», καὶ ὅτι «Αὐτὸς οἰκεῖ ἐν ἀπροσίτω Φωτὶ» καὶ ἐμφανίζεται πάντοτε ἐν τῷ φωτὶ καὶ ὡς φῶς. }187}
«Τί ποιήσω ἴνα ζωὴν αἰώνιον κληρονομήσω»;
Καὶ ἐδόθη εἰς ἐμὲ ἡ ἀπάντησις:
Προσεύχου, ὡς ὁ Ἅγιος Γρηγόριος Παλαμᾶς, ὅστις ἐπὶ ἔτη ἐβόα, «Κύριε, φώτισόν μου τὸ σκότος», καὶ εἰσηκούσθη.
Προσεύχου διὰ τῶν λόγων τῆς ἐκκλησιαστικῆς ὠδῆς, «Λαμψάτω, ὢ Φωτοδότα, καὶ ἐμοὶ τῷ ἁμαρτωλῶ τὸ φῶς Σου τὸ ἀπρόσιτον», καὶ ἐνδυναμοὺ ἐν τὴ πίστει, ἐνθυμούμενος ὅτι ἡ Ἐκκλησία δὲν προσεύχεται περὶ ἀδυνάτων πραγμάτων.
Ἐν συνέχεια ὁ ἀνὴρ ἐκεῖνος ὡς νὰ ἀπέκλειε τὴν δυνατότητα ὅτι τοιαύτη προσευχὴ θὰ παραμείνη ἄνευ τῆς ἄνωθεν ἀπαντήσεως, κατέκλεισε τὸν λόγον αὐτοῦ ὡς ἑξῆς:
«Ὅταν γνωρίση ἡ ψυχή σου τοῦτο τὸ φῶς, τότε, ὅταν συμβῆ νὰ στερῆται τούτου, θὰ φλέγηται δὶ’ αὐτὸ καὶ μιμούμενος τὸν Ἅγιον Συμεὼν τὸν Νέον Θεολόγον θὰ ζητῆς αὐτὸ καὶ θὰ κράζης πρὸς αὐτό:
Ἐλθέ, τὸ φῶς τὸ ἀληθινόν.
Ἐλθέ, ἡ Ζωὴ ἡ αἰώνιος.
Ἐλθέ, τῶν πεπτωκότων ἡ ἔγερσις.
Ἐλθέ, τῶν κειμένων ἡ ἀνόρθωσις.
Ἐλθέ, τῶν νεκρῶν ἡ ἀνάστασις.
Ἐλθέ, Πανάγια Βασιλεῦ.
Ἐλθέ, καὶ σκήνωσον ἐν ἠμίν,
καὶ μεῖνον ἀδιαστάτως ἐν ἠμίν,
καὶ ἀδιαιρέτως Σὺ μόνος βασίλευε ἐν ἠμὶν
εἰς τοὺς αἰώνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν». }188}
Ἱ. ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ ΛΟΓΟΣ
Ὀλίγος χρόνος ἔμεινεν εἰς ἐμὲ νὰ ζήσω μεθ’ ὑμῶν. Ἀλλὰ Ἐκεῖνο τὸ Πνεῦμα, τὸ ὁποῖον συνδέει ἠμᾶς, εἶναι κατὰ τὴν φύσιν Αὐτοῦ αἰώνιον Πνεῦμα. Καὶ εἰς τοῦτο τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον, τὸ ἐκ τοῦ Πατρὸς ἐκπορευόμενον, τὸ Ὁποῖον ἐφανέρωσεν εἰς ἠμᾶς ὁ Υἱὸς Αὐτοῦ Ἰησοῦς Χριστός, παραδίδω ὑμᾶς.
11 Μαρτίου 1993. }191}

ΠΗΓΗ:ΕΝΩΜΕΝΗ ΡΩΜΗΟΣΥΝΗ

Περισσότερα... »
14:53
Ὁμιλία στὴν Θεία Μεταμόρφωση τοῦ Κυρίου Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς.
» Ορθοδοξία-Ελληνισμός

Ὁ Προφήτης Ἡσαΐας προεῖπε γιά τό εὐαγγέλιο ὅτι «λόγο συντετμημένο θά δώσει ὁ Κύριος ἐπί τῆς γῆς» (Ἡσ. 10, 25). Συντετμημένος λόγος εἶναι ἐκεῖνος, πού μέσα σέ λίγες λέξεις περικλείει πλούσιο νόημα. Ἄς ἐπανεξετάσουμε λοιπόν σήμερα ὅσα ἔχουμε ἐκθέσει κι ἄς προσθέσουμε ὅσα ὑπολείπονται, γιά νά ἐμφορηθοῦμε ἀκόμη περισσότερο ἀπό τά ἐναποκείμενα ἄφθαρτα νοήματα καί ὁλόκληροι νά καταληφθοῦμε ἀπό τά θεῖα.

«Τόν καιρό ἐκεῖνο παραλαμβάνει ὁ Ἰησοῦς τόν Πέτρο, τόν Ἰάκωβο καί τόν Ἰωάννη καί τούς ἀνεβάζει σέ ὄρος ὑψηλό κατ᾽ ἰδίαν. Ἐκεῖ μεταμορφώθηκε ἐνώπιόν τους καί ἔλαμψε τό πρόσωπό Του ὅπως ὁ ἥλιος» (Ματθ. 17, 1). Ἰδού τώρα εἶναι καιρός εὐπρόσδεκτος, σήμερα ἡμέρα σωτηρίας, ἀδελφοί, ἡμέρα θεία, νέα καί ἀΐδιος, πού δέν μετρεῖται μέ διαστήματα, δέν αὐξομειώνεται, δέν διακόπτεται ἀπό νύκτα. Διότι εἶναι ἡ ἡμέρα τοῦ Ἥλιου τῆς δικαιοσύνης, ὁ ὁποῖος δέν ὑφίσταται ἀλλοίωση ἤ σκιά ἕνεκα μετατροπῆς» (Ἰακ. 1, 7). Αὐτός, ἀφ᾽ ὅτου φιλανθρώπως ἔλαμψε σέ...μᾶς μέ εὐδοκία τοῦ Πατρός καί συνεργία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καί μᾶς ἐξήγαγε ἀπό τό σκοτάδι στό θαυμαστό του φῶς, συνεχίζει γιά πάντα νά λάμπει πάνω ἀπό τά κεφάλια μας ὡς ἄδυτος ἥλιος.

Ἐπειδή, λοιπόν, εἶναι δικαιοσύνης καί ἀλήθειας ἥλιος, δέν ἀνέχεται νά φέγγει καί νά γνωρίζεται ἀπό αὐτούς πού μετέρχονται τό ψεῦδος ἤ ὑψώνουν τήν ἀδικία μέ λόγια ἤ τήν ἐπιδεικνύουν μέ ἔργα. Ἀλλά ἐμφανίζεται καί γίνεται πιστευτός ἀπό τούς ἐργάτες τῆς δικαιοσύνης καί τούς ἐραστές τῆς ἀλήθειας καί αὐτούς εὐφραίνει μέ τίς λάμψεις Του. Αὐτό εἶναι πού λέει ἡ Γραφή «Φῶς ἀνέτειλε γιά τόν δίκαιο καί ἡ σύζυγός του εὐφροσύνη» (Ψαλμ. 96, 12). Γι᾽ αὐτό καί ὁ ψαλμωδός προφήτης ἄδει πρός τόν Θεό: «Τό Θαβώρ καί ὁ Ἑρμών θά ἀγαλλιάσουν στό ὄνομά σου» (Ψαλμ. 88, 12), προαναγγέλλοντας τήν εὐφροσύνη πού προκλήθηκε ἀργότερα στό ὄρος ἀπό τήν ἔλλαμψη ἐκείνη σ᾽ αὐτούς πού τήν εἶδαν.

Ὁ δέ Ἡσαΐας λέει: «λύσε κάθε δεσμό ἀδικίας, διάλυσε τούς κόμπους βιαίων συνθηκῶν, κάθε ἄδικη συμφωνία ἀναίρεσε» (Ἠσ. 58, 6). Καί κατόπιν: «Τότε θά ξεχυθεῖ σάν τήν αὐγή τό φῶς σου καί τά ἰάματά σου γρήγορα θά ἀνατείλουν, θά πορεύεται ἐνώπιόν σου ἡ δικαιοσύνη σου καί ἡ δόξα τοῦ Θεοῦ θά σέ προστατεύει» (Ἠσ. 58, 8). Καί πάλι, «ἐάν ἀφαιρέσεις ἀπό σένα δεσμό καί χειρονομία καταδικαστική καί κακολογία, καί δώσεις στόν πεινασμένο ἄρτο μέ τήν ψυχή σου καί χορτάσεις ψυχή ταπεινωμένη, τότε θά ἀνατείλει μέσα ἀπό τό σκοτάδι τό φῶς σου καί τό σκοτάδι σου θά γίνει σάν μεσημέρι» (Ἠσ. 58, 9). Πράγματι, τούς καθιστᾶ κι αὐτούς ἄλλους ἥλιους, πάνω στούς ὁποίους ὁ ἥλιος αὐτός θά λάμψει ἀπλέτως· «διότι θά λάμψουν καί οἱ δίκαιοι ὅπως ὁ ἥλιος στήν βασιλεία τοῦ Πατρός τους» (Ματθ. 13, 43).

Ἄς ἀποβάλλουμε λοιπόν, ἀδελφοί, τά ἔργα τοῦ σκότους, κι ἄς ἐργαζόμαστε τά ἔργα τοῦ φωτός, ὥστε ὄχι μόνο νά βαδίσουμε εὐσχημόνως σάν σέ τέτοια ἡμέρα, ἀλλά καί ἡμέρας υἱοί νά γίνουμε. Καί ἄς ἀνεβοῦμε στό ὄρος, ὅπου ὁ Χριστός ἔλαμψε, γιά νά δοῦμε τί συνέβη ἐκεῖ. Ἤ μᾶλλον, ἐάν εἴμαστε ὅπως πρέπει καί ἔχουμε γίνει ἄξιοι τέτοιας ἡμέρας, ὁ ἴδιος ὁ Λόγος τοῦ Θεοῦ θά μᾶς ἀνεβάσει στόν κατάλληλο καιρό. Τώρα ὅμως, παρακαλῶ, ἐντείνετε καί ἀνυψῶστε τούς ὀφθαλμούς τῆς διάνοιας πρός τό φῶς τοῦ εὐαγγελικοῦ κηρύγματος, ἕως ὅτου μεταμορφωθεῖτε μέ τήν ἀνακαίνιση τοῦ νοῦ σας καί ἔτσι ἀποκτώντας τήν θεία αἴγλη ἀπό ψηλά, νά γίνετε σύμμορφοι μέ τό ὁμοίωμα τῆς δόξας τοῦ Κυρίου (Φιλ. 3, 21), τοῦ ὁποίου τό πρόσωπο ἐπάνω στό ὄρος ἔλαμψε σήμερα σάν τόν ἥλιο.

Τί σημαίνει «σάν τόν ἥλιο;» Κάποτε τό ἡλιακό φῶς δέν ὑπῆρχε σάν σέ σκεῦος στόν δίσκο τοῦτο. Τό μέν φῶς εἶναι πρωτογεννημένο, τόν δέ δίσκο τήν τετάρτη ἡμέρα δημιούργησε ὁ Κτίστης τῶν πάντων, ἀνάβοντας σ᾽ αὐτόν τό φῶς καί κάμνοντάς τον ἄστρο πού φέρνει τήν ἡμέρα καί συγχρόνως φαίνεται τήν ἡμέρα. Κατά τόν ἴδιο τρόπο καί τό φῶς τῆς θεότητας κάποτε δέν βρισκόταν σάν σέ σκεῦος στό σῶμα τοῦ Χριστοῦ. Ἐκεῖνο μέν εἶναι πρίν ἀπό κάθε ἀρχή καί δίχως ἀρχή. Τοῦτο δέ τό πρόσλημμα, τό ὁποῖο ἔλαβε ἀπό μᾶς ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ, δημιουργήθηκε γιά χάρη μας στούς ὕστερους χρόνους, λαμβάνοντας ἐντός του τό πλήρωμα τῆς θεότητας. Ἔτσι ἐμφανίσθηκε φωστήρας θεοποιός καί συνάμα θεοφεγγής. Ἔτσι ἔλαμψε τό πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ ὅπως ὁ ἥλιος, τά δέ ἱμάτιά Του ἔγιναν λευκά ὅπως τό φῶς. Ὁ δέ Μᾶρκος λέει «στιλπνά καί λευκά πολύ σάν χιόνι, τέτοια πού δέν μπορεῖ νά λευκάνει γναφέας ἐπί τῆς γῆς» (Μαρκ. 9, 3).

Λαμπρύνθηκε, λοιπόν, μέ τό ἴδιο φῶς καί τό προσκυνητό ἐκεῖνο σῶμα τοῦ Χριστοῦ καί τά ἱμάτια, ἀλλ᾽ ὄχι ἐξίσου. Διότι τό μέν πρόσωπό Του σάν τόν ἥλιο ἔλαμψε, τά δέ ἱμάτια, ἐφόσον ἄγγιζαν τό σῶμα Του, ἔγιναν φωτεινά. Καί ἔδειξε μέ αὐτό ποιές εἶναι οἱ στολές τῆς δόξας, πού θά ἐνδυθοῦν κατά τόν μέλλοντα αἰῶνα ὅσοι πλησίασαν τόν Θεό, καί ποιά εἶναι τά ἐνδύματα τῆς ἀναμαρτησίας, τά ὁποῖα ὅταν ἀπέβαλε ὁ Ἀδάμ λόγῳ τῆς παραβάσεως, φαινόταν γυμνός καί αἰσθανόταν ντροπή. Ὁ μέν θεῖος Λουκᾶς λέει: «Ἔγινε ἡ μορφή Του διαφορετική καί ἡ ἐνδυμασία Του λευκή καί ἀπαστράπτουσα», βλέποντας ὅτι ὅλα τά ἐκεῖ τελούμενα δέν ἔχουν κάτι ἀντίστοιχο νά συγκριθοῦν. Ὁ δέ Μᾶρκος εἰκονίζει μέν τά ἱμάτια, λέγοντας ὅμως ὅτι εἶναι στιλπνά καί λευκά σάν χιόνι ἔδειξε καί αὐτός ὅτι οἱ εἰκόνες καί τά παραδείγματα ὑστεροῦν ἔναντι τῆς θέας τῶν ἱματίων ἐκείνων. Διότι τό χιόνι εἶναι μέν λευκό, ἀλλ᾽ ὄχι στιλπνό. Ἔχει πάντα ἀνώμαλη ἐπιφάνεια, ἐφόσον ὅλο ἀποτελεῖται ἀπό μικρές φυσαλίδες λόγῳ τῆς μίξεως τοῦ ἐνυπάρχοντος σ᾽ αὐτό ἀέρα. Ὅταν δηλαδή τό σύννεφο δέν ἔχει ἀκόμη συσταθεῖ τελείως καί δέν μπορεῖ νά ἀποβάλει τόν ἐνυπάρχοντα ἀέρα, πήζει ἀπό τήν σφοδρότητα τοῦ ψύχους καί ἔτσι κατέρχεται γεμᾶτο ἀέρα, λευκό καί ἀνώμαλο, ὅπως περίπου ὁ ἀφρός.

Ἐπειδή, λοιπόν, δέν ἀρκοῦσε τό λευκό τοῦ χιονιοῦ, γιά νά παραστήσει τήν τερπνότητα τῆς θέας ἐκείνης, συμπεριλήφθηκε καί τό στιλπνό, δείχνοντας καί μ᾽ αὐτά ὁ εὐαγγελιστής τήν ὑπερφυῆ φύση τοῦ φωτός ἐκείνου, μέ τό ὁποῖο τά ἱμάτια ἐκεῖνα ἔγιναν στιλπνά καί λευκά. Πράγματι, δέν εἶναι ἰδιότητα τοῦ φωτός νά καθιστᾶ λευκά καί στιλπνά αὐτά πού φωτίζει, ἀλλά νά δείχνει τό χρῶμα τους. Ἀντιθέτως, ἐκεῖνο, καθώς φαίνεται, τά ἀποκάλυψε ἤ μᾶλλον τά ἀλλοίωσε, πρᾶγμα πού δέν συνιστᾶ ἰδιότητα αἰσθητοῦ φωτός. Τό δέ ἀκόμη παραδοξότερο, ὅτι καί ὅταν τά ἀλλοίωσε, τά διατήρησε πάλι ἀναλλοίωτα, ὅπως φάνηκε λίγο ἀργότερα. Πῶς νά τά ἐνεργεῖ αὐτά φῶς γνώριμο σέ μᾶς; Γι᾽ αὐτό ὁ εὐαγγελιστής θέλοντας νά δείξει ὑπερφυῆ ὄχι μόνο τήν ὑπεροχική λαμπρότητα καί ὀμορφιά τοῦ προσώπου τοῦ Κυρίου, ἀλλά καί τήν ὡραιότητα τῶν ἐνδυμάτων, παραμέρισε μέ τρόπο τήν φυσική ὡραιότητα συνάπτοντας τήν στιλπνότητα μέ τό λευκό τοῦ χιονιοῦ. Ἐπειδή ὅμως καί ἡ τέχνη μαζί μέ τήν φύση ἐπινοεῖ τό ὡραῖο, θέτοντας ἐκείνη τήν ὀμορφιά πάνω ἀπό τεχνητούς ὡραϊσμούς, ἀναφέρει: «τέτοια, πού δέν μπορεῖ νά λευκάνει γναφέας ἐπάνω στήν γῆ».

Ἀλλ᾽ ὅμως ὁ προαιώνιος Λόγος, πού σαρκώθηκε γιά μᾶς, ἡ ἐνυπόστατη σοφία τοῦ Πατρός, φέρει ὁπωσδήποτε μέσα Του καί τόν λόγο τοῦ εὐαγγελικοῦ κηρύγματος· τοῦ ὁποίου τό γράμμα εἶναι σάν ἐνδυμασία· λευκό καί σαφές, συνάμα δέ στιλπνό καί λαμπρό καί σάν μαργαριτάρι, μᾶλλον δέ θεοπρεπές καί ἔνθεο γι᾽ αὐτούς πού βλέπουν πνευματικά τά τοῦ Πνεύματος καί ἑρμηνεύουν θεοπρεπῶς τίς λέξεις τῶν κειμένων καί δείχνουν ὅτι τά λόγια τοῦ εὐαγγελικοῦ κηρύγματος εἶναι τέτοια, πού γναφέας ἐπάνω στήν γῆ, δηλαδή σοφός τοῦ κόσμου τούτου, δέν μπορεῖ νά διασαφήσει. Καί τί λέω νά διασαφήσει; Δέν μπορεῖ νά τά κατανοήσει, οὔτε ὅταν τά ἑξηγεῖ ἄλλος. Διότι, καθώς λέει ὁ ἀπόστολος, «ψυχικός ἄνθρωπος δέν δέχεται τά τοῦ Πνεύματος, οὔτε μπορεῖ νά τά γνωρίσει» (Α´ Κορ. 2, 14). Γι᾽ αὐτό καί ἐσφαλμένως θεωρεῖ αἰσθητές τίς ἀσύλληπτες καί θεῖες καί πνευματικές ἐλλάμψεις, «ἐρευνώντας πράγματα πού δέν εἶδε, μάταια ὑπερυφανευόμενος μέ τόν ὑποδουλωμένο στήν ἁμαρτία νοῦ του» (Κολ. 2, 18).

Ἀλλ᾽ ὁ Πέτρος, πού ὁ νοῦς του φωτίσθηκε ἀπό τήν θεσπέσια ἐκείνη θέα καί ἀνυψώθηκε πρός θεῖο ἔρωτα καί πόθο μεγαλύτερο, μή θέλοντας πλέον νά ἀποχωρισθεῖ τό φῶς ἐκεῖνο, «καλό εἶναι νά εἴμαστε ἐδῶ», ἔλεγε στόν Κύριο, «ἄν θέλεις, ἄς κατασκευάσουμε ἐδῶ τρεῖς σκηνές, μία γιά σένα, μία γιά τόν Μωϋσῆ καί μία γιά τόν Ἠλία», μή γνωρίζοντας τί λέει. Διότι, βέβαια, δέν εἶχε φθάσει ὁ καιρός τῆς ἀποκαταστάσεως. Ὅταν ἔλθει ὁ καιρός, δέν θά χρειασθοῦμε σκηνές χειροποίητες. Πέρα ἀπό αὐτό, δέν ἔπρεπε νά ἐξισώνει τόν Δεσπότη μέ τούς δούλους μέ τήν ὁμοιότητα τῶν σκηνῶν. Ὁ μέν Χριστός ὡς Υἱός γνήσιος στούς κόλπους τοῦ Πατρός βρίσκεται, οἱ δέ προφῆτες ὡς υἱοί γνήσιοι τοῦ Ἀβραάμ στούς κόλπους τοῦ Ἀβραάμ ὅπως πρέπει θά κατοικήσουν. Καθώς λοιπόν ὁ Πέτρος στήν ἄγνοιά του ἔλεγε αὐτά, «ἰδού, νεφέλη φωτεινή τούς ἐπισκίασε», διακόπτοντας τούς λόγους τοῦ Πέτρου καί δείχνοντας ποιά εἶναι ἡ σκηνή πού ἁρμόζει στόν Χριστό. Τί ἦταν ὅμως αὐτή ἡ νεφέλη καί πῶς, ἐνῶ ἦταν φωτεινή, τούς ἐπισκίασε; Μήπως εἶναι αὐτή τό ἀπρόσιτο φῶς, στό ὁποῖο ὁ Θεός κατοικεῖ, τό φῶς πού ἐνδύεται σάν ἱμάτιο; Διότι λέει: «αὐτός πού καθιστᾶ τά σύννεφα ἄμαξά Του» (103, 4) καί «ἔθεσε τό σκότος περικάλυμμά Του σάν κυκλική σκηνή» (Ψαλμ. 17, 13), ἐνῶ ὁ ἀπόστολος λέει: «εἶναι ὁ μόνος πού ἔχει ἀθανασία καί κατοικεῖ σέ φῶς ἀπρόσιτο» (Α´ Τιμ. 6, 16). Ὥστε τό ἴδιο εἶναι ἐδῶ καί φῶς καί σκότος, πού ἐπισκιάζει ἀπό ἀσύγκριτη λαμπρότητα.

Ἀλλά καί αὐτό, πού λίγο πρίν εἶδαν τά μάτια τῶν ἀποστόλων, χαρακτηρίζεται ὡς ἀπρόσιτο ἀπό τούς ἱερούς θεολόγους. «Σήμερα εἶναι φωτός ἀπροσίτου ἄβυσσος. Σήμερα φωτίζει τούς ἀποστόλους ἀπεριόριστη ἔκχυση θείας αἴγλης στό Θαβώρ». Καί ὁ μέγας Διονύσιος ἀποκαλώντας γνόφο τό ἀπρόσιτο φῶς, ὅπου λέγεται ὅτι κατοικεῖ ὁ Θεός λέει ὅτι «σ᾽ αὐτόν τόν γνόφο εἰσέρχεται ὅποιος ἀξιώνεται νά γνωρίσει καί νά δεῖ τόν Θεό». Ἑπομένως τό ἴδιο φῶς ἦταν αὐτό πού πρωτύτερα ἔβλεπαν νά λάμπει ἀπό τό πρόσωπο τοῦ Κυρίου οἱ ἀπόστολοι καί ἡ φωτεινή νεφέλη πού κατόπιν ἐπισκίασε. Ἀλλά στήν ἀρχή ἐπειδή ἔλαμπε μετριότερα, ἐπέτρεπε τήν ὅραση. Ὅταν ὅμως διαχύθηκε μέ πολύ μεγαλύτερη ἔνταση, ἦταν γι᾽ αὐτούς ἀόρατο λόγῳ τῆς ἀσύγκριτης λαμπρότητας. Καί ἔτσι ἐπισκίασε τήν πηγή τοῦ θείου καί ἀεννάου φωτός, τόν ἥλιο τῆς δικαιοσύνης Χριστό. Ἄλλωστε, καί στόν αἰσθητό ἥλιο τό ἴδιο φῶς καί τήν ὅραση παρέχει μέσω τῆς ἀκτίνας καί ἀφαιρεῖ πάλι τήν ὅραση, ὅταν κατάματα τόν κοιτάξει κανείς, διότι ἡ λαμπρότητά του εἶναι ὑπεράνω τῆς δυνατότητας τῶν ὀφθαλμῶν μας.

Ἀλλ᾽ ὁ μέν αἰσθητός ἥλιος φαίνεται ὅπως εἶναι ἐκ φύσεως καί ὄχι ὅπως θέλει, οὔτε μόνο σέ ὅποιους θέλει. Ὁ δέ ἥλιος τῆς ἀλήθειας καί τῆς δικαιοσύνης Χριστός, ἔχοντας ὄχι μόνο φύση καί φυσική λαμπρότητα καί δόξα, ἀλλά καί θέληση ἀνάλογη, φωτίζει προνοητικῶς καί σωτήρια μόνο ὅσους θέλει καί ὅσο θέλει. Ἔτσι θέλησε καί φάνηκε σάν ἥλιος ἐνώπιον τῶν ἀποστόλων καί μάλιστα ὄχι ἀπό μεγάλη ἀπόσταση. Ἔπειτα ἔλαμψε πιό ἔντονα κατά τήν θέλησή Του καί ἀπό τήν ἀσύγκριτη φωτεινότητα ἔγινε ἀόρατος στά μάτια τῶν ἀποστόλων, σάν νά εἰσῆλθε σέ φωτεινή νεφέλη. Ἀλλά καί φωνή ἀκούσθηκε ἀπό τήν νεφέλη: «Αὐτός εἶναι ὁ Υἱός μου ὁ ἀγαπητός, στόν ὁποῖον εὐδόκησα, Αὐτόν νά ἀκοῦτε». Ὅταν ὁ Κύριος βαπτίσθηκε στόν Ἰορδάνη, ἀνοίχθηκαν οἱ οὐρανοί καί ἡ ἴδια ἀκούσθηκε φωνή ἀπό τήν δόξα ἐκείνη ἀσφαλῶς, τήν ὁποία δόξα καί ὁ Στέφανος ἀργότερα ἐνατένισε, ὅταν ἄνοιξαν γι᾽ αὐτόν οἱ οὐρανοί καί καταλήφθηκε ἀπό τόν Πνεῦμα τό Ἅγιο. Τώρα ἀκούσθηκε ἀπό τήν νεφέλη, πού ἐπισκίασε τόν Ἰησοῦ. Ἑπομένως εἶναι αὐτή ἡ ἴδια ἡ ὑπερουράνια δόξα τοῦ Θεοῦ. Πῶς λοιπόν εἶναι αἰσθητό φῶς τό ὑπερουράνιο;

Δίδαξε δέ ἡ ἀπό τήν νεφέλη φωνή τοῦ Πατρός, ὅτι ὅλα ἐκεῖνα τά πρό τῆς ἐλεύσεως τοῦ Κυρίου καί Θεοῦ καί Σωτήρα μας Ἰησου Χριστοῦ, οἱ νομοθεσίες, οἱ υἱοθεσίες, ἦταν ἀτελῆ καί δέν ἔγιναν οὔτε τελέσθηκαν σύμφωνα μέ προηγούμενο θέλημα τοῦ Θεοῦ, ἀλλά παραχωρήθηκαν γιά τήν μέλλουσα αὐτή τοῦ Κυρίου παρουσία καί ἐπιφάνεια. Αὐτός λοιπόν εἶναι ἐκεῖνος, στόν ὁποῖο εὐδοκεῖ καί ἀναπαύεται καί εὐαρεστεῖται τέλεια ὁ Πατήρ, ὅπως σέ Υἱό ἀγαπητό. Γι᾽ αὐτό καί παραγγέλλει Αὐτόν νά ἀκοῦμε καί σ᾽ Αὐτόν νά πειθαρχοῦμε. Καί ὅταν λέει «εἰσέλθετε ἀπό τήν στενή πύλη, διότι εἶναι πλατειά καί ἄνετη ἡ ὁδός πού ὁδηγεῖ στήν ἀπώλεια, ἐνῶ στενή καί δύσβατη ἡ ὁδός πού ὁδηγεῖ στήν ζωή», Αὐτόν νά ἀκοῦτε. Κι ὅταν λέει πῶς τό φῶς αὐτό εἶναι βασιλεία τοῦ Θεοῦ, Αὐτόν νά ἀκοῦτε, σ᾽ Αὐτόν νά πιστεύετε καί τέτοιου φωτός νά καθιστᾶτε ἀξίους τούς ἑαυτούς σας.

Ὅταν λοιπόν φάνηκε ἡ φωτεινή νεφέλη καί ἤχησε ἀπό τήν νεφέλη ἡ πατρική φωνή, ἔπεσαν, λέει, μέ τό πρόσωπο στήν γῆ οἱ μαθητές· ὄχι ἐξ αἰτίας τῆς φωνῆς, ἀφοῦ καί ἄλλοτε πολλές φορές ἀκούσθηκε, ὄχι μόνο στόν Ἰορδάνη ἀλλά καί στά Ἱεροσόλυμα ὅταν πλησίαζε τό σωτήριο πάθος. Πράγματι, ὅταν ὁ Κύριος εἶπε «Πάτερ, δόξασε τό ὄνομά Σου» ἦλθε φωνή ἀπό τόν οὐρανό: «Τό ὄνομά μου τό δόξασα καί πάλι θά τό δοξάσω» (Ἰω. 12, 28), καί ὅλος μέν ὁ ὄχλος ἄκουσε, ἀλλά κανείς ἀπό αὐτούς δέν ἔπεσε. Ἐδῶ ὅμως ὄχι μόνο φωνή, ἀλλά καί φῶς ἀπεριόριστο συνάμα φάνηκε. Εὐλόγως, λοιπόν, κατάλαβαν οἱ θεοφόροι Πατέρες ὅτι γι᾽ αὐτόν τόν λόγο ἔπεσαν πρηνεῖς οἱ μαθητές, ὄχι γιά τήν φωνή, ἀλλά γιά τό παράξενο καί ὑπερφυές φῶς. Διότι καί πρίν φθάσει ἡ φωνή ἦσαν φοβισμένοι, ὅπως λέει ὁ Μᾶρκος, σαφῶς ἀπό τήν θεοφάνεια ἐκείνη.

Ὅμως, ὅταν μέ ὅλα αὐτά ἀποδεικνύεται ὅτι τό φῶς ἐκεῖνο εἶναι θεῖο καί ὑπερφυές καί ἄκτιστο, τί παθαίνουν πάλι αὐτοί πού ἐπιδίδονται μέ ὑπερβολικό ζῆλο στήν θύραθεν καί σαρκική παιδεία καί δέν μποροῦν νά γνωρίσουν τά τοῦ Πνεύματος; Κατρακυλοῦν σέ ἄλλο γκρεμό. Δέν τό ὀνομάζουν θεία δόξα, οὔτε βασιλεία Θεοῦ, οὔτε κάλλος, οὔτε χάρη, οὔτε λαμπρότητα, ὅπως ἀπό τόν Θεό καί τούς θεολόγους διδαχθήκαμε, ἀλλά ἰσχυρίζονται ὅτι τοῦτο εἶναι ἡ οὐσία τοῦ Θεοῦ, τό ὁποῖο προηγουμένως ἔλεγαν ὅτι εἶναι αἰσθητό καί κτιστό. Ὁ δέ Κύριος στά εὐαγγέλια λέει πώς τούτη ἡ δόξα δέν εἶναι κοινή μόνο σ᾽ Αὐτόν καί τόν Πατέρα, ἀλλά καί στούς ἁγίους ἀγγέλους, καθώς γράφει ὁ θεῖος Λουκᾶς: «ὅποιος ντραπεῖ νά ὁμολογήσει ἐμένα καί τήν διδασκαλία μου στήν γενεά αὐτή, θά ντραπεῖ καί ὁ Υἱός τοῦ ἀνθρώπου γι αὐτόν, ὅταν ἔλθει μέσα στήν δόξα Του καί τήν δόξα τοῦ Πατρός καί τῶν ἁγίων ἀγγέλων» (Λουκ. 9, 26). Αὐτοί λοιπόν πού ἰσχυρίζονται πώς ἡ δόξα αὐτή εἶναι οὐσία, θά δεχθοῦν ὅτι αὐτή εἶναι κοινή οὐσία τοῦ Θεοῦ καί τῶν ἀγγέλων, πρᾶγμα πού ἀποτελεῖ ἐσχάτη ἀσέβεια.

Μάλιστα, ὄχι μόνο οἱ ἄγγελοι, ἀλλά καί οἱ ἅγιοι μεταξύ τῶν ἀνθρώπων μετέχουν σ᾽ αὐτή τήν δόξα καί βασιλεία. Ἀλλ᾽ ὁ μέν Πατήρ καί ὁ Υἱός μαζί μέ τό θεῖο Πνεῦμα ἔχουν φυσική τούτη τήν δόξα καί βασιλεία, οἱ δέ ἅγιοι ἄγγελοι καί ἄνθρωποι τήν ἀποκτοῦν κατά χάρη, δεχόμενοι ἀπό ἐκεῖ τήν ἔλλαμψη. Ἄλλωστε καί ὁ Μωϋσῆς καί ὁ Ἠλίας, πού ἐμφανίσθηκαν μαζί Του σ᾽ αὐτή τήν δόξα, αὐτό ἀκριβῶς μᾶς παρέστησαν. Ὁ δέ Μωϋσῆς φάνηκε κοινωνός τῆς θεϊκῆς δόξας ὄχι μόνο τώρα ἐπάνω στό Θαβώρ, ἀλλά καί τότε πού τό πρόσωπό του δοξάσθηκε τόσο, ὥστε νά μή μποροῦν οἱ Ἰσμαηλῖτες νά τό ἀντικρύσουν. Τοῦτο δηλώνει καί αὐτός πού λέει ὅτι ὁ Μωϋσῆς δέχθηκε στό θνητό πρόσωπό του τήν ἀθάνατη δόξα τοῦ Πατρός. Καθώς καί ἐκεῖνος πού, ὅταν ὁ Εὐνόμιος χαρακτήριζε ἀμετάδοτη πρός τόν Υἱό τήν δόξα τοῦ Παντοκράτορα, τόν ἀντέκρουσε λέγοντας ὅτι, δέν θά ἀνεχόμουν τέτοιο λόγο, ἀκόμη κι ἄν ἀναφερόταν στόν Μωϋσῆ.

Κοινή, λοιπόν, καί μία εἶναι ἡ δόξα καί ἡ βασιλεία καί ἡ λαμπρότητα τοῦ Θεοῦ καί τῶν ἁγίων Του. Γι᾽ αὐτό καί ὁ ψαλμωδός προφήτης ψάλλει: «ἡ λαμπρότητα τοῦ Θεοῦ μας θά εἶναι ἐπάνω μας» (Ψαλμ. 89, 19). Ἀλλά κανείς μέχρι τώρα δέν τόλμησε νά πεῖ ὅτι εἶναι μία καί κοινή ἡ οὐσία τοῦ Θεοῦ καί τῶν ἁγίων. Καί βέβαια κοινή φάνηκε τελευταῖα ἐπάνω στό ὄρος ἡ θεία λαμπρότητα τῆς θεότητας τοῦ Λόγου καί τῆς ἀνθρώπινης σάρκας. Ὅτι εἶναι ὅμως κοινή ἡ οὐσία τῆς θεότητας καί τῆς σάρκας, θά τό ἔλεγαν ὁ Εὐτυχής καί ὁ Διόσκορος καί ὄχι αὐτοί πού θέλουν νά εἶναι εὐσεβεῖς. Καί τήν μέν δόξα αὐτή καί λαμπρότητα, ὅπως καί τώρα τήν εἶδαν οἱ συνοδοιπόροι τοῦ Ἰησοῦ, ὅλοι θά τήν ἀντικρύσουν, ὅταν ὁ Κύριος φανεῖ νά λάμπει ἀπό ἀνατολή ἕως δύση. Κανείς ὅμως δέν στάθηκε στήν ὑπόσταση καί οὐσία τοῦ Θεοῦ καί εἶδε ἤ περιέγραψε τήν θεία φύση. Καί τό μέν θεῖο τοῦτο φῶς δίδεται μέ μέτρο καί ἐπιδέχεται τό μᾶλλον καί ἦττον μεριζόμενο δίχως νά διαιρεῖται, κατά τήν ἀξία αὐτῶν πού τό δέχονται. Ἡ ἀπόδειξη εἶναι κοντά. Τό μέν πρόσωπο τοῦ Κυρίου ἔλαμψε πιό πολύ ἀπ᾽ τόν ἥλιο, τά δέ ἱμάτια ἔγιναν λαμπρά καί λευκά σάν χιόνι. Καί ὁ Μωϋσῆς καί ὁ Ἠλίας στήν ἴδια θεάθηκαν δόξα, ἀλλά κανείς τους δέν ἄστραψε τότε σάν ἥλιος. Καί οἱ ἴδιοι οἱ μαθητές μέρος τοῦ φωτός ἐκείνου εἶδαν, μέρος δέν μπόρεσαν νά ἀτενίσουν.

Ἔτσι λοιπόν μετρεῖται καί μερίζεται, δίχως νά διαιρεῖται, τό φῶς ἐκεῖνο καί ἐπιδέχεται αὐξομείωση. Καί ἕνα μέρος αὐτοῦ γνωρίζεται τώρα ἕνα μέρος ἀργότερα. Γι᾽ αὐτό καί ὁ θεῖος Παῦλος λέει: «τώρα κατά μέρος γνωρίζουμε καί κατά μέρος προφητεύουμε» (Α´ Κορ. 13, 9). Ὅμως τελείως ἀμέριστη καί ἀκατάληπτη εἶναι ἡ οὐσία τοῦ Θεοῦ καί καμμιά οὐσία δέν ἐπιδέχεται αὐξομειώσεις. Κατά τά ἄλλα, εἶναι γνώρισμα τῶν καταραμένων Μεσσαλιανῶν τό νά νομίζουν ὅτι ἡ οὐσία τοῦ Θεοῦ γίνεται ὁρατή στούς κατ᾽ αὐτούς ἀξίους. Ἐμεῖς ὅμως ἀνατρέποντας καί τούς παλαιούς καί τούς σύγχρονους κακοδόξους καί πιστεύοντας, καθώς διδαχθήκαμε, ὅτι οἱ ἅγιοι βλέπουν καί κοινωνοῦν ὄχι τήν οὐσία τοῦ Θεοῦ, ἀλλά βασιλεία καί δόξα καί λαμπρότητα καί φῶς ἀπόρρητο καί θεία χάρη, ἄς ὁδεύσουμε πρός τήν λάμψη τοῦ φωτός τῆς χάριτος, γιά νά γνωρίσουμε καί νά θεωρήσουμε τρίφωτη Θεότητα, πού ἀκτινοβολεῖ ἑνιαία ἀπόρρητη αἴγλη ἀπό μία τρισυπόστατη φύση. Καί τά μάτια τοῦ νοῦ ἄς ἀνυψώσουμε πρός τόν Λόγο, πού εἶναι τώρα μέ τό σῶμα Του ἐγκατεστημένος πάνω ἀπό τίς οὐράνιες ἁψῖδες. Αὐτός, θεοπρεπῶς καθήμενος στά δεξιά τῆς μεγαλωσύνης, σάν ἀπό μακρυνό τόπο μᾶς στέλνει αὐτό τό μήνυμα: «ὅποιος θέλει νά παραστεῖ σ᾽ αὐτή τήν δόξα, ἄς μιμεῖται κατά τό δυνατόν καί ἄς πορεύεται τήν ὁδό καί τήν πολιτεία, τήν ὁποία ὑπέδειξα μέ τόν ἐπίγειο βίο μου».

Ἄς παρατηροῦμε, λοιπόν, μέ τούς ἐσωτερικούς ὀφθαλμούς τό μέγα τοῦτο θέαμα, τήν φύση μας νά ζεῖ αἰωνίως μέ τό ἄϋλο πῦρ τῆς θεότητος. Καί ἀφοῦ ἀποβάλουμε τούς δερμάτινους χιτῶνες, τούς ὁποίους φορέσαμε ἐξαιτίας τῆς παραβάσεως, τά γεώδη καί σαρκικά φρονήματα, ἄς σταθοῦμε σέ γῆ ἁγία, ἀναδεικνύοντας ὁ καθένας τήν δική του γῆ ἁγία διά τῆς ἀρετῆς καί τῆς ἀνατάσεως πρός τό Θεό, ὥστε νά ἔχουμε παρρησία, ὅταν ἔρχεται ὁ Θεός μέσα σέ φῶς, καί προστρέχοντας νά φωτισθοῦμε καί φωτιζόμενοι νά ζήσουμε αἰωνίως μαζί Του πρός δόξα τῆς τρισήλιας καί μοναρχικωτάτης λαμπρότητας, τώρα καί πάντα καί στούς αἰῶνες τῶν αἰώνων.
ΠΗΓΗ:ΕΝΩΜΕΝΗ ΡΩΜΗΟΣΥΝΗ

Περισσότερα... »

14:33
Δημοσίευσε γυμνές φωτογραφίες πελάτισσάς του στο ίντερνετ!
» Relax

«Φύλαγε τα ρούχα σου να έχεις τα μισά» λέει η παροιμία και στην περίπτωση της Τάρα Φίτζεραλντ από το Σακραμέντο έχει διπλή σημασία καθώς ο τεχνικός στον οποίο απευθύνθηκε για τον ηλεκτρονικό της υπολογιστή, δημοσίευσε γυμνές της φωτογραφίες στο ίντερνετ ενώ έκανε και αγορές με την πιστωτική της κάρτα!Η ειρωνεία είναι ότι η Τάρα Φίτζεραλντ, λόγω των μηδαμινών γνώσεων της στους υπολογιστές, είχε ζητήσει τη βοήθεια του τεχνικού για να της βρει 16 γυμνές φωτογραφίες που δε μπορούσε να εντοπίσει στον υπολογιστή της επειδή φοβόταν ότι μπορεί κάποιος να τις «πάρει» από τον υπολογιστή της και να τις δημοσιεύσει στο διαδίκτυο!
Η Αμερικανίδα, όπως ανέφερε η ίδια, τηλεφώνησε απευθείας στην γραμμή τηλεφωνικής εξυπηρέτησης της εταιρείας η οποία παρέπεμψε στον συγκεκριμένο τεχνικό… που βρισκόταν στην Ινδία! Επί της ουσίας, ο Ινδός τεχνικός παρείχε βοήθεια εξ’ αποστάσεως από τη Μουμπάι(!) στην Τάρα Φίτζεραλντ ζητώντας της να του επιτρέψει από τον υπολογιστή της την «απομακρυσμένη χρήση», με την οποία μπορεί κάποιος- με άδεια του διαχειριστή του υπολογιστή- να έχει πρόσβαση μέσω ίντερνετ σε υπολογιστές που βρίσκονται χιλιόμετρα μακριά!Λίγο μετά από αυτό, η Τάρα Φίτζεραλντ συνειδητοποιεί ότι όχι μόνο οι 16 γυμνές της φωτογραφίες βρέθηκαν αλλά είχαν αναρτηθεί από τον τεχνικό σε ιστοσελίδα! Αυτό δεν ήταν το μοναδικό «παράδοξο» όμως: σύμφωνα με το αμερικανικό μέσο ABC San Francisco, ο τεχνικός την έπεισε με κάποιον τρόπο να του αποστείλει ένα καινούργιο laptop για να μπορεί να κοιτάξει καλύτερα την περίπτωση της.Δεν πέρασαν παρά λίγες μέρες για να διαπιστώσει ότι ο υπολογιστής -αξίας 800 δολαρίων- είχε αποσταλεί όχι στον Ινδό τεχνικό αλλά σε μια νεαρή γυναίκα στο Τένεσι με την οποία το τεχνικός είχε επικοινωνία!Η εταιρεία μετά από έρευνα απέλυσε τον συγκεκριμένο τεχνικό ενώ η Τάρα Φίτζεραλντ έχει απευθυνθεί σε δικηγόρο προκειμένου να ζητήσει αποζημίωση για την εταιρεία.

Περισσότερα... »
14:33
Πρωτιά της Ελλάδας στη διακίνηση προϊόντων "μαϊμού"
» Relax

Πρωτιά της Ελλάδας στη διακίνηση προϊόντων «μαϊμού»δείχνει η ετήσια έκθεση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, σύμφωνα με την οποία το ελληνικό κράτος χάνει φορολογικά έσοδα ύψους τουλάχιστον 5 δισεκατομμυρίων ευρώ το χρόνο!!Μόνο πέρυσι, οι ελληνικές τελωνειακές αρχές δέσμευσαν 21,9 εκατομμύρια τεμάχια προϊόντων απομιμήσεων, δηλαδή σχεδόν το 20% επί των συνολικών προϊόντων «μαϊμού», που εντοπίστηκαν στην ΕΕ των «27»Σύμφωνα με τους ειδικούς, τα προϊόντα απομιμήσεων κρύβουν κινδύνους για την υγεία των καταναλωτών. Μάλιστα ως επικίνδυνα χαρακτηρίζονται όχι μόνο τα καλλυντικά «μαϊμού» αλλά και τα ρούχα και τα παιδικά παιχνίδια, αφού περιέχουν ουσίες όπως μόλυβδο, που μπορούν να προκαλέσουν δερματικές αλλεργίες, πονοκεφάλους, ζαλάδες κ.α.

Περισσότερα... »
10:44
Κάμα Σούτρα για… ντροπαλούς!
» Relax

Μπορεί να είναι το πιο διάσημο εγχειρίδιο για το sex αλλά είχε πάντα ένα μειονέκτημα: είναι βιβλίο.Που σημαίνει ότι δεν μπορείς να εφαρμόσεις τις οδηγίες του κρατώντας το βιβλίο στο χέρι και δεν μπορείς να το διαβάζεις μέσα στο μετρό την ώρα που πηγαίνεις στη δουλειά σου.Λύση στο «μειονέκτημα» αυτό επιχειρεί να δώσει ένας Βρετανός εκδότης, ο οποίος κυκλοφόρησε μια νέα εκδοχή του Κάμα Σούτρα ως audiobook.Το βιβλίο διαβάζει η ηθοποιός Tanya Franks, η οποία περιέγραψε την εμπειρία της: «Αρχικά αισθάνθηκα αμήχανα. Όταν, όμως, ολοκληρώσαμε την εγγραφή ένοιωσα χαλαρή. Το μόνο που έλειπε ήταν το τσιγάρο μετά».
Η τιμή του ορίστηκε στις 8,99 λίρες.

Περισσότερα... »

08:04
Τὸ θαῦμα τοῦ φακίρη καὶ ἡ εὐχὴ τοῦ Ἰησοῦ
» Ορθοδοξία-Ελληνισμός

Ὁ αὐτόπτης μάρτυς καὶ ἀφηγητὴς τὸν κατωτέρω περιστατικοῦ, ἀρχιμανδρίτης Νικόλαος Ντρομπιάζγκιν, εἶναι ἕνας ἀπὸ τοὺς πολλοὺς νεομάρτυρες κληρικοὺς τῆς ἐπαναστατικῆς περιόδου τῆς Ρωσίας. Στὴν κοσμική του ζωὴ εἶχε μία λαμπρὴ σταδιοδρομία σὰν ἀντιπλοίαρχος τοῦ πολεμικοῦ ναυτικοῦ καὶ παράλληλα ἀναμίχθηκε βαθειὰ μέσα στὸν ἀποκρυφισμὸ ἐκδίδοντας τὸ ἀποκρυφιστικὸ περιοδικὸ Ρέμπους. Μετὰ τὴ σωτηρία του ἀπὸ σχεδὸν βέβαιο θάνατο στὴ θάλασσα διὰ θαύματος τοῦ ἁγίου Σεραφεὶμ τοῦ Σάρωφ πραγματοποίησε προσκύνημα στὸ Σάρωφ καὶ στὴ συνέχεια ἀπαρνήθηκε τὴν κοσμική του καριέρα καὶ τοὺς δεσμούς του μὲ τὸν ἀποκρυφισμὸ καὶ ἔγινε μοναχός. Χειροτονήθηκε Ἱερεὺς καὶ ὑπηρέτησε ὡς Ἱεραπόστολος στὴν Κίνα, τὴν Ἰνδία καὶ τὸ Θιβέτ, ὡς ἐφημέριος σὲ διαφόρους ναούς πρεσβειῶν καὶ ὡς ἡγούμενος μερικῶν μονῶν. Μετὰ τὸ 1914 ἔζησε στὴ Λαύρα τῶν Σπηλαίων τοῦ Κιέβου. Στοὺς νέους ποὺ τὸν ἐπισκέπτονταν ἐκεῖ μιλοῦσε συνεχῶς γιὰ τὴν ἐπίδρασι τοῦ ἀποκρυφισμοῦ στὰ διαδραματιζόμενα τότε στὴν πολιτικὴ σκηνὴ τῆς Ρωσίας. Τὸ φθινόπωρο τοῦ 1924, ἕνα μήνα ἀφοῦ δέχθηκε τὴν ἐπίσκεψι κάποιου κυρίου ὀνόματι Τονχόλξ, συγγραφέως βιβλίου μὲ τίτλο Μαύρη Μαγεία, δολοφονήθηκε στὸ κελλί του «ἀπὸ ἀγνώστους», μὲ τὴν φανερὴ ἀνοχὴ τῶν Μπολσεβίκων. Τὸ ὄργανο τοῦ ἐγκλήματος ἦταν ἕνα μαχαίρι μὲ εἰδικὴ λαβὴ σὲ σχῆμα...συμβόλου ἀποκρυφιστικῆς σημασίας.

Τὸ περιστατικὸ ποὺ μᾶς ἀφηγεῖται ἐδὼ π. Νικόλαος ἀποκαλύπτει τὴν πραγματικὴ φύσι τῶν πνευματιστικῶν φαινομένων ποὺ συναντᾶ κανεὶς στὶς διάφορες ἀνατολικὲς θρησκεῖες. Ἔλαβε χώρα λίγο πρὶν ἀπὸ τὸ 1900, κατεγράφη γύρω στὸ 1922 ἀπὸ τὸν Ἰατρὸ Ἄρα Ά. Π. Τιμοφέγιεβιτς καὶ δημοσιεύτηκε ἀπὸ τὸν ἴδιο σὲ ρωσικὸ περιοδικὸ τῆς διασπορᾶς («Ὀρθόδοξος Ζωή», 1956, ἄρ.1).

Ἕνα θαυμάσιο τροπικὸ πρωινὸ τὸ πλοῖο μᾶς ἔσχιζε τὰ νερὰ τοῦ Ἰνδικοῦ Ὠκεανοῦ πλησιάζοντας τὴ νῆσο Κεϋλάνη. Τὰ ζωηρὰ πρόσωπα τῶν κατὰ κύριο λόγο Ἄγγλων ἐπιβατῶν, ποὺ ταξίδευαν οἰκογενειακῶς γιὰ ὑπηρεσία ἡ γιὰ δουλειὲς στὴν Ἰνδικὴ ἀποικία τους, ἦταν στραμμένα μὲ λαχτάρα πρὸς τὸ βάθος τοῦ ὁρίζοντα ἀναζητώντας μὲ τὴ ματιὰ τὸ μαγεμένο νησί, ποὺ σχεδὸν γιὰ ὅλους ἦταν συνδεδεμένο ἀπὸ τὰ παιδικὰ χρόνια μὲ τὶς τόσες ἐνδιαφέρουσες καὶ μυστηριώδεις Ἱστορίες καὶ περιγραφὲς τῶν περιηγητῶν.

Τὸ νησὶ μόλις ποὺ διακρινόταν ἀκόμη. Μὲ κάθε καινούργια πνοὴ τοῦ ἄνεμου μία λεπτή, μεθυστικὴ εὐωδία ἀπὸ δάση ἄρχισε νὰ τυλίγη ὅλο καὶ περισσότερο τὸ πλοῖο. Τελικὰ μία μακρόστενη μπλὲ σιλουέτα φάνηκε ξαπλωμένη στὸν ὁρίζοντα. ΟΙ διαστάσεις τῆς μεγάλωναν διαρκῶς καθὼς τὸ πλοῖο πλησίαζε γοργά. Ἤδη μποροῦσε κανεὶς νὰ διακρίνη τὰ διάσπαρτα στὴν παραλία κτίρια θαμμένα μέσα στὸ πράσινο τῶν μεγαλοπρεπῶν φοινίκων καὶ τὸ πολύχρωμο πλῆθος τῶν ἐντοπίων ποὺ περιμεναν τὴν ἄφιξι τοῦ πλοίου. Κατὰ τὸ ταξίδι οἱ ἐπιβάτες εἶχαν γνωριστῆ μεταξύ τους πολὺ γρήγορα. Πάνω στὸ κατάστρωμα γελοῦσαν καὶ μιλοῦσαν ζωηρὰ θαυμάζοντας τὴν καταπληκτικὴ θέα τοῦ παραμυθένιου νησιοῦ ποὺ ξετυλιγόταν μπροστὰ στὰ μάτια τους. Τὸ πλοῖο ἔκανε μερικοὺς ἀργοὺς ἑλιγμούς, καθὼς ἑτοιμαζόταν νὰ ἀράξη στὸ μουράγιο τοῦ λιμανιοῦ τοῦ Κολόμπο.

Ἐδῶ τὸ πλοῖο ἔπρεπε νὰ στάθμευση, γιὰ νὰ ἀνεφοδιαστῆ μὲ κάρβουνο, καὶ οἱ ἐπιβάτες εἶχαν ἀρκετὸ χρόνο, γιὰ νὰ βγοῦν στὴν παραλία. Ἡ ἥμερα ἦταν τόσο ζεστή, ποὺ πολλοὶ ἐπιβάτες ἀποφάσισαν νὰ μείνουν στὸ πλοῖο μέχρι τὸ ἀπόγευμα. Μία εὐχάριστη δροσιὰ πῆρε τότε τὴ θέσι τοῦ καύσωνα τῆς ἡμέρας. Μία μικρὴ ὁμάδα ἀπὸ ὀκτὼ ἄτομα, στὴν ὁποία προσκολλήθηκα καὶ ἐγώ, διάλεξε τότε γιὰ ξεναγὸ τῆς τὸν συνταγματάρχη Ἔλιοτ, ποὺ εἶχε ζήσει παλιότερα στὸ Κολόμπο καὶ γνώριζε καλὰ τὴν πόλι καὶ τὰ περίχωρα. Αὐτὸς μας ἔκανε μία δε¬λεαστικὴ πρότασι: «Κυρίες καὶ κύριοι! θὰ θέλατε νὰ πᾶμε λίγα μίλια ἔξω ἀπὸ τὴν πόλι καὶ νὰ ἐπισκεφθοῦμε ἕναν μάγο φακίρη τῆς περιοχῆς; Ἴσως ἔχουμε νὰ δοῦμε κάτι ἐνδιαφέρον». Ὅλοι δεχθήκαμε τὴν πρότασι τοῦ συνταγματάρχη μὲ ἐνθουσιασμό.

Εἶχε κιόλας βραδιάσει ὅταν ἀφήναμε πίσω μας τοὺς θορυβώδεις δρόμους τῆς πόλεως καὶ παίρναμε ἕναν θαυμάσιο δρόμο ποὺ διέσχιζε τὴν ζούγκλα. Δεξιὰ καὶ ἀριστερὰ παιχνίδιζαν οἱ λάμψεις ἑκατομμυρίων πυγολαμπίδων. Πρὸς τὸ τέλος τοῦ ὁ δρόμος φάρδαινε ἀπότομα. Βρεθήκαμε μπροστὰ σ' ἕνα μικρὸ ξέφωτο περικυκλωμένο ἀπὸ ζούγκλα. Σὲ μία ἄκρη τοῦ κάτω ἀπὸ ἕνα μεγάλο δένδρο ὑπῆρχε κάτι σὰν καλύβα καὶ δίπλα της σιγοκαῖγε μία μικρὴ φωτιά. Ἕνας λεπτός, ἀποστεωμένος γέρος μὲ τουρμπάνι στὸ κεφάλι καθόταν σταυροπόδι μὲ τὸ βλέμμα τοῦ ἀκίνητο καὶ στραμμένο πρὸς τὴν φωτιά. Παρὰ τὸν θόρυβο τῆς ἀφίξεώς μας ὁ γέρος συνέχιζε νὰ κάθεται τελείως ἀκίνητος, δίχως νὰ μᾶς δίνη τὴν παραμικρὴ προσοχή. Κάπου μέσα ἀπὸ τὸ σκοτάδι ἐμφανίστηκε ἕνας νεαρὸς καὶ πηγαίνοντας κοντὰ στὸν συνταγματάρχη τὸν ρώτησε κάτι χαμηλόφωνα. Σὲ λίγο ἔβγαλε μερικὰ σκαμνιὰ καὶ ἡ ὁμάδα μᾶς κάθησε σὲ ἡμικύκλιο κοντὰ στὴ φωτιά. Ἕνα λεπτός, ἀρωματικὸς καπνὸς ὑψώθηκε. Ὁ γέρος καθόταν πάντα στὴν ἴδια στάσι δείχνοντας νὰ μὴ προσεχῆ τίποτε. Τὸ ἰσχνὸ φεγγάρι ποὺ ἀνέβαινε ἐδίωχνε κάπως τὸ σκοτάδι τῆς νύχτας καὶ στὸ χλωμὸ φῶς τοῦ ὅλα τὰ πράγματα ἔπαιρναν παράξενα σχήματα. Ὅλοι σώπασαν ἄθελά τους καὶ περίμεναν νὰ δοῦν τί θὰ συμβῆ.

«Κοιτάξτε! Κοιτάξτε ἐκεῖ στὸ δένδρο! ψιθύρισε ταραγμένα ἡ δεσποινὶς Μαίρη. Ὅλοι στρέψαμε τὸ κεφάλι πρὸς τὴν κατεύθυνσι ποὺ ἔδειξε. Καὶ πράγματι, ὁλόκληρη ἐπιφάνεια τῆς τεράστιας φυλλωσιᾶς τὸ δένδρου ποὺ κάτω του καθόταν ὁ φακίρης ἦταν σὰν νὰ κυμάτιζε ἤρεμα μέσα στὸ ἁπαλὸ φεγγαρόφωτο, ἐνῶ τὸ ἴδιο τὸ δένδρ ἄρχισε βαθμιαία νὰ διαλύεται καὶ νὰ χάνει τὸ περίγραμμά του. Κυριολεκτώντας θὰ ἔλεγα ὅτι κάποιο ἀόρατο χέρι εἶχε ρίξει πάνω του ἕνα ἀέρινο κάλυμμα, ποὺ ἀπὸ στιγμὴ σὲ στιγμὴ γινόταν ὅλο καὶ πυκνότερο. Πολὺ σύντομα ἐμφανίστηκε ὁλοκάθαρα μπροστὰ στὸ ἔκπληκτο βλέμμα μας ἡ κυματιστὴ ἐπιφάνεια τῆς θάλασσας. Μ' ἕνα ἐλαφρὸ οὐητὸ τὸ ἕνα κύμα ἐρχόταν πίσω ἀπὸ τὸ ἄλλο σχηματίζοντας λευκοὺς ἀφροῦ. Ἀνάλαφρα σύννεφα πετοῦσαν σ' ἕναν οὐρανὸ ποὺ εἶχε γίνει γαλανός, θαμπωμένοι δὲν μπορούσαμε νὰ ξεκολλήσουμε τὸ βλέμμα μας ἀπὸ αὐτὴ τὴν καταπληκτικὴ εἰκόνα.

Καὶ τότε φάνηκε μακριὰ ἕνα ἄσπρο πλοῖο. Παχὺς καπνὸς ξεχύνονταν ἀπὸ τὶς δύο μεγάλες καμινάδες του. Μᾶς πλησίαζε γοργὰ σχίζοντας τὰ νερά. Μὲ μεγάλη κατάπληξι ἀναγνωρίσαμε τὸ πλοῖο μας, αὐτὸ ποὺ μᾶς ἔφερε στὸ Κολόμπο! Ἕνας ψίθηρος διαπέρασε ἀπ' ἄκρη σ' ἄκρη τὸ ὑπαίθριο θεωρεῖο μας, ὅταν διαβάσαμε στὴ πρύμνη μὲ χρυσὰ ἀνάγλυφα γράμματα τὸ ὄνομα τοῦ πλοίου μας: Λουΐζα. Ἔκεινο μῶς ποὺ μᾶς κατέπληξε περισσότερο ἀπὸ ὅλα ἦταν αὐτὸ ποὺ εἴδαμε πάνω στὸ πλοῖο —ἐμᾶς τοὺς ἴδιους! Ἂς μὴ ξεχνᾶμε ὅτι τί καιρὸ ποὺ συνέβησαν ὅλα αὐτὰ ὁ κινημτογράφος δὲν εἶχε καν ἐπινοηθῆ καὶ ἦταν ἀδύνατο ἀκόμη καὶ νὰ συλλαβὴ κανεὶς κάτι παρόμοιο. Ὁ καθένας ἀπὸ μᾶς ἔβλεπε τὸν ἑαυτό του στὸ κατάστρωμα τοῦ πλοίου ἀνάμεσα σὲ ἀνθρώπους ποὺ γελοῦσαν καὶ συζητοῦσαν. Αὐτὸ ὅμως ποὺ ἦταν ἰδιαίτερα ἐκπληκτικὸ ἦταν τὸ ἕξης: Ἔβλεπα ὄχι μόνο τὸν ἑαυτό μου, ἀλλὰ ταυτόχρονα καὶ ὅλο τὸ κατάστρωμα τοῦ πλοίου, μέχρι καὶ τὶς μικρότερες λεπτομέρειες, σὰν σὲ μία πανοραμικὴ κάτοψι —κάτι ποὺ φυσικὰ εἶναι ἀδύνατο στὴν πραγματικότητα. Σὲ μία καὶ τὴν αὐτὴ στιγμὴ ἔβλεπα τὸν ἑαυτό μου ἀνάμεσα στοὺς ἐπιβάτες, τοὺς ναυτικοὺς ποὺ ἐργάζονταν στὴν ἄλλη ἄκρη τοῦ πλοίου καὶ τὸν πλοίαρχο στὴν καμπίνα τοῦ- ἀκόμη καὶ τὸν πίθηκο Νέλλυ, τὴν συμπάθεια ὅλων μας, νὰ τρώη μπανάνες ἀνεβασμένη πάνω στὸν κεντρικὸ ἱστό. Τὴν ἴδια ὥρα ὅλοι οἱ σύντροφοί μου καὶ μὲ διαφορετικὸ τρόπο ὁ καθένας ἦταν ἐξαιρετικὰ ἀναστατωμένοι μὲ ὅσα ἔβλεπαν καὶ ἐξωτερίκευαν τὰ συναισθήματά τους μὲ σιγανὰ ἐπιφωνήματα καὶ ἀναστατωμένους ψιθύρους.

Εἶχα τελείως ξεχάσει ὅτι ἤμουν Ἱερομόναχος καὶ προφανῶς δὲν εἶχα καμμία δουλειὰ νὰ συμμετέχω σ' ἕνα τέτοιο θέαμα. Ἡ γοητεία ἦταν τόσο δυνατή, ποὺ ὁ νοῦς καὶ ἡ καρδιὰ εἶχαν σωπάσει. Ἡ καρδιά μου ἄρχισε νὰ χτυπᾶ δυνατὰ σὲ συναγερμό. Ξαφνικὰ βρέθηκα ἕκτος ἑαυτοῦ. Ἕνας φόβος κατέλαβε ὅλη μου τὴν ὕπαρξι.

Τὰ χείλη μου ἄρχισαν νὰ κινοῦνται καὶ νὰ λένε: «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, Υἱὲ τοῦ Θεοῦ, ἐλέησον μὲ τὸν ἁμαρτωλό!». Ἀμέσως ἐνίωσα ἀνακούφισι. Ἦταν σὰν κάποιες μυστηριώδεις ἁλυσίδες νὰ πέφτουν ἀπὸ πάνω μου. Ἡ προσευχὴ γινόταν ὅλο καὶ πιὸ συγκεντρωμένη καὶ μαζὶ μ' αὐτὴν ξαναγύριζε καὶ ἡ εἰρήνη τῆς ψυχῆς μου. Συνέχιζα νὰ κοιτάζω πρὸς τὸ δένδρο καὶ ξαφνικά, σὰν νὰ τὴν ἐδίωχνε κάποιος ἄνε-μός, ἡ εἰκόνα θόλωσε καὶ διαλύθηκε. Δὲν ἔβλεπα τίποτε πιὰ ἕκτος ἀπὸ τὸ μεγάλο δὲν-δρὸ μέσα στὸ φεγγαρόφωτο καὶ τὸν φακίρη καθισμένο δίπλα στὴ φωτιὰ καὶ σιωπηλό. Οἱ σύντροφοί μου ὅμως συνέχιζαν νὰ ἐξωτερικεύουν αὐτὰ ποὺ αἰσθάνονταν, καθὼς ἀτένιζαν στὴν εἰκόνα, ποὺ γι' αὐτοὺς δὲν εἶχε χαθῆ.

Τότε ὅμως πρέπει κάτι νὰ συνέβη καὶ στὸν φακίρη. Ἔχασε τὴν Ἰσορροπία του καὶ κύλησε στὸ πλάι. Ὃ νεαρὸς ἔτρεξε ἃ-λαφιασμένος. Ἡ πνευματιστικὴ συγκέντρωση διακόπηκε ἀπότομα.

Βαθειὰ ἐπηρεασμένοι ἀπὸ τὴν ἐμπειρία τοὺς οἱ θεατὲς σηκώθηκαν συζητώντας ζωηρὰ τὶς ἐντυπώσεις τους καὶ χωρὶς καθόλου νὰ καταλαβαίνουν γιὰ ποιὸ λόγο διακόπηκαν ὅλα τόσο ξαφνικὰ καὶ ἀναπάντεχα. Ὁ νεαρὸς τὸ ἀπέδωσε στὴν ἐξάντλησι τοῦ φακίρη, ὁ ὅποιος τώρα καθόταν ὅπως καὶ πρὶν μὲ τὸ κεφάλι χαμηλωμένο καὶ μὴ δίνοντας τὴν παραμικρὴ προσοχὴ στοὺς παριστάμενους.

Ἡ ὁμάδα μας, ἀφοῦ μέσω τοῦ νεαροῦ ἀντάμειψε γενναιόδωρα τὸν φακίρη γιὰ τὴν δυνατότητα συμμετοχῆς σ' ἕνα τόσο καταπληκτικὸ θέαμα, ἀνασυντάχθηκε γρήγορα γιὰ τὴν ἐπιστροφή. Καθὼς ξεκινούσαμε, ἄθελά μου γύρισα πάλι νὰ κοιτάξω, γιὰ νὰ ἐντυπώσω στὴ μνήμη μου τὸ ὅλο σκηνικό. Ξαφνικὰ ἀνατριχίασα ἀπὸ μία δυσάρεστη αἴσθησι. Τὸ βλέμμα μου συνάντησε τὸ βλέμμα τοῦ φακίρη, ποὺ μὲ κοίταζε γεμάτος ἀπὸ μίσος. Αὐτὸ κράτησε μόνο μία στιγμὴ καὶ μετὰ ἐκεῖνος πῆρε πάλι ἀμέσως τὴ συνηθισμένη τοῦ στάσι. Ὅμως ἐκείνη ἡ ματιὰ ἄνοιξε μία γιὰ πάντα τὰ μάτια τῆς ψυχῆς μου καὶ συνειδητοποίησα ἀμέσως τίνος δύναμι ἦταν αὐτὴ ποὺ προκάλεσε ἐκεῖνο τὸ «θαῦμα».
|ΚΥΡΙΕ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΕ ΕΛΕΗΣΟΝ ΜΕ|
ΑΓΙΟΡΕΙΤΙΚΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑ
ΤΡΙΜΗΝΝΙΑΙΑ ΕΚΔΟΣΙΣ
ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ ΞΗΡΟΠΟΤΑΜΟΥ
ΤΕΥΧΟΣ 5

ΠΗΓΗ:Ι.Μ.ΠΑΝΤΟΚΡΑΤΟΡΟΣ

Περισσότερα... »

07:09
Ελάτε να γνωρίσουμε τα μανιτάρια
» Ξενώνας Φτέρη, διαμονή στα Τζουμέρκα

Την Τρίτη, 10 Αυγούστου 2010, στις 19:00, στο Δημοτικό Σχολείο Τσόπελα, θα παρακολουθήσουμε την ομιλία - παρουσίαση από τους Μανιταρόφιλους Ηπείρου, μανιτάρια: βασικά είδη, τοξικά, βρώσιμα.

Διοργάνωση: Πνευματικό Κέντρο Τσόπελα Πραμάντων
Σε συνεργασία με το Σύλλογο Μανιταρόφιλων Ηπείρου

Περισσότερα... »

06:34
Ελάτε να γνωρίσουμε τα μανιτάρια
» Πνευματικό Κέντρο Τσόπελα Πραμάντων

Την Τρίτη, 10 Αυγούστου 2010, στις 19:00, στο Δημοτικό Σχολείο Τσόπελα, θα παρακολουθήσουμε την ομιλία - παρουσίαση από τους Μανιταρόφιλους Ηπείρου, μανιτάρια: βασικά είδη, τοξικά, βρώσιμα.Διοργάνωση: Πνευματικό Κέντρο Τσόπελα Πραμάντων Σε συνεργασία με το Σύλλογο Μανιταρόφιλων Ηπείρου

Περισσότερα... »

04:43
The Wall
» Line Out 98,7 FM

Στις 6 Αυγούστου 1982 πραγματοποιείται στη Νέα Υόρκη η αμερικάνικη πρεμιέρα της ταινίας " Pink Floyd The Wall", σε σκηνοθεσία Alan Parker με πρωταγωνιστή τον Bob Geldof στον ρόλο του Pink. Η ταινία είναι βασισμένη στο άλμπουμ The Wall των Pink Floyd. Πρόκειται για το 11ο άλμπουμ της λονδρέζικης μπάντας που είχε κυκλοφορήσει ως concept album σε διπλό βινύλιο στις 30 Νοεμβρίου 1979. Οι γνώμες διίστανται, μιας και κάποιοι το θεωρούν ως αριστούργημα ενώ κάποιοι άλλοι πιστεύουν ότι πρόκειται για την χειρότερη δουλειά της μπάντας, που δημιουργήθηκε στο Λονδίνο το 1965 για να διαλυθεί οριστικά το 1996. Στα περισσότερα τραγούδια του δίσκου συνθέτης είναι ο Roger Waters.
Η σύνθεση της μπάντας ήταν: David Gilmour στις κιθάρες, Roger Waters στο τραγούδι και στο μπάσο, Nick Mason στα τύμπανα και Richard Wright στο πιάνο και το όργανο.
Στους καταλόγους των επιτυχιών έφτασε Νο 3 στα UK album charts και Νο 1 στο US Billboard 200.
Χαρακτηριστικές στιγμές του άλμπουμ :
Another Brick In The Wall (part II) 23 Νοέμβρη 1979 (UK 1, US 1)
Run Like Hell 9 Ιουνίου 1980 (US 53)
Comfortably Numb
Hey You
Mother
Bring The Boys Back Home
In The Flesh
Is There Anybody Out There

Περισσότερα... »

04:32
ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΜΟΝΑΧΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΣΥΓΧΡΟΝΟΣ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΟΣ ΚΑΙ ΘΡΗΣΚΕΙΑΚΟΣ ΣΥΓΚΡΗΤΙΣΜΟΣ
» Ορθοδοξία-Ελληνισμός

τοὐ Μοναχοῦ Ἀρσενίου Βλιαγκόφτη, Δρ. Θ., πτ. Φ.
* Εἰσήγηση ποὺ παρουσιάστηκε στὸ Πανελλήνιο Μοναστικὸ Συνέδριο, τὸ ὁποῖο ἔλαβε χώρα στὰ Ἅγια Μετέωρα ἀπὸ 12 ἕως 14 Σεπτεμβρίου 2000 μὲ θέμα: Ὁ ἀναλλοίωτος Ὀρθόδοξος Μοναχισμὸς στὴν ἀνατολὴ τῆς τρίτης χιλιετίας
Μακαριώτατε Πάτερ καὶ Δέσποτα, Σεβασμιώτατοι Ἅγιοι Ἀρχιερεῖς, Πανοσιολογιώτατοι Πατέρες, Ὀσιολογιώτατες Γερόντισσες καὶ ἀδελφές, Κύριε Πρόεδρε τῆς Ὀργανωτικῆς Ἐπιτροπῆς, Ἐλλογιμώτατοι Κύριοι Καθηγητές, ἀγαπητοὶ ἐν Χριστῷ ἀδελφοὶ καὶ ἀδελφές.
Εὐλογεῖτε!
Κατὰ πρῶτον αἰσθάνομαι τὴν ἀνάγκη νὰ ἀποδώσω ὀφειλετικῶς τὶς εὐχαριστίες μου πρὸς τὸν Μακαριώτατο, τὴν Ἱερὰ Σύνοδο καὶ τὴν Ὀργανωτικὴ Ἐπιτροπὴ τοῦ Συνεδρίου γιὰ τὴν τιμητικὴ πρὸς τὴν ταπεινότητά μου πρόσκληση νὰ εἰσηγηθῶ, ἐνώπιον μάλιστα τόσον ἐκλεκτῆς ὁμηγύρεως, τὸ θέμα «Ὀρθόδοξος Μοναχισμὸς καὶ σύγχρονος θρησκευτικὸς καὶ θρησκειακὸς συγκρητισμός».

Κατὰ δεύτερον νὰ ἐπικαλεσθῶ τὶς εὐχὲς ὅλων Σας, ὥστε ἡ πραγμάτευσις τοῦ θέματος νὰ εἶναι ἀνάλογός της σπουδαιότητός του.

Σχετικὰ μὲ τὸν Ὀρθόδοξο μοναχισμὸ ὡς ὑπερασπιστὴ τῆς Ὀρθοδόξου πίστεως ὑπάρχει στὸ πρόγραμμα τοῦ Συνεδρίου μᾶς ξεχωριστὸ θέμα μὲ ἄξιον εἰσηγητή. Στὸ πλαίσιο τῆς εἰσηγήσεως ἐκείνης πιστεύω θὰ ἀναπτυχθεῖ καὶ θεωρητικὰ καὶ ἱστορικὰ - διαχρονικὰ ἡ σημασία τοῦ Ὀρθοδόξου μοναχισμοῦ γιὰ τὴν προάσπιση τῆς Ὀρθοδόξου..πίστεως.

Ἐμεῖς συνεπῶς, ὅπως ἄλλωστε ὁρίζει τὸ θέμα μας, θὰ ἑστιάσουμε τὸ ἐνδιαφέρον μας στὸ πῶς τοποθετεῖται ὁ Ὀρθόδοξος Μοναχισμὸς ἀπέναντι στὸν σύγχρονο θρησκευτικὸ καὶ θρησκειακὸ συγκρητισμό, δηλαδὴ ὁ χρονικός μας ὁρίζων θὰ εἶναι ὁ 20ος αἰώνας καὶ μάλιστα τὸ δεύτερο ἥμισύ του.

Μὲ τὸν ὄρο θρησκευτικὸς θὰ νοήσουμε τὸν διαχριστιανικὸ καὶ μὲ τὸν ὄρο θρησκειακὸς θὰ νοήσουμε τὸν διαθρησκειακὸ συγκρητισμό.

Παρ' ὅτι σὲ ἱστορικὸ ἐπίπεδο δὲν τίθεται θέμα, διότι εἶναι γεγονὸς ἀναμφισβήτητο ὅτι ὁ μοναχισμὸς διέσωσε τὴν ἀκεραιότητα τῆς πίστεως καὶ διεφύλαξε τὴν ἀληθῆ θεογνωσία, ὅμως σὲ καθαρὰ θεωρητικὸ ἐπίπεδο θὰ μποροῦσε νὰ τεθεῖ τὸ ἐρώτημα:

Νομιμοποιοῦνται οἱ μοναχοὶ νὰ ἐνδιαφέρονται γιὰ τὴν ἀκεραιότητα τῆς πίστεως καὶ νὰ ὑπερμαχοῦν ὑπὲρ αὐτῆς ἢ θὰ πρέπει νὰ περιορίζονται στὰ «μοναχικά τους καθήκοντα»;

Βεβαίως κατ' ἐξοχὴν στὸν ἐπίσκοπο ἔχει ἐμπιστευθεῖ ἡ Ἐκκλησία τὸ καθῆκον αὐτό, ἀλλὰ καὶ σύμπας ὁ πιστὸς λαὸς τοῦ Θεοῦ, τὰ μέλη τῆς Ἐκκλησίας, ἐπιφορτίζονται μὲ αὐτὸ τὸ ἔργο. Εἶναι γνωστὴ ἡ Ἐγκύκλιος τῶν τεσσάρων Πατριαρχῶν τῆς Ἀνατολῆς τοῦ 1848, ἡ ὁποία ἐκφράζει τὴν ἐπὶ τοῦ θέματος αὐτοῦ Ὀρθόδοξο παράδοση, καὶ σύμφωνα μὲ τὴν ὁποία: «... παρ' ἠμὶν οὔτε Πατριάρχαι οὔτε Σύνοδοι ἐδυνήθησαν πότε εἰσαγαγεῖν νέα, διότι ὁ ὑπερασπιστὴς τῆς θρησκείας ἐστὶν αὐτὸ τὸ σῶμα τῆς Ἐκκλησίας, ἤτοι αὐτὸς ὁ λαός...»1.

Ἡ ἀπόφανση αὐτὴ περὶ τοῦ πιστοῦ λαοῦ ὡς φύλακος τῆς πίστεως, πολλῶ μᾶλλον ἰσχύει γιὰ τοὺς μοναχούς, γιὰ τοὺς ἑξῆς λόγους:

1) Κατὰ τὸν ἅγιο Ἰωάννη τῆς Κλίμακος: «Φῶς μὲν μοναχοῖς, Ἄγγελοι. φῶς δὲ πάντων ἀνθρώπων, μοναδικὴ πολιτεία»2

2) Κατὰ τὸν Ἅγιο Γρηγόριο τὸν Θεολόγο: «Εἰ θεολόγος εἰ, προσεύχει ἀληθῶς καὶ εἰ προσεύχη ἀληθῶς, θεολόγος εἰ».
Συνεπῶς οἱ μοναχοὶ ὡς κατ' ἐξοχὴν ἐπιμελούμενοι τῆς κατὰ τὸν Ἅγιο Ἰωάννη τῆς Κλίμακος τέχνης τεχνῶν καὶ ἐπιστήμης ἐπιστημῶν, τῆς προσευχῆς, φυσικὸν εἶναι νὰ καθίστανται μὲ τὴ Χάρη τοῦ Θεοῦ ἀληθεῖς θεολόγοι καὶ ὡς ἀληθεῖς θεολόγοι ἔχουν κατ' ἐξοχὴν λόγον στὴ διατήρηση τῆς Ὀρθοδόξου πίστεως στὴν αὐθεντική της μορφὴ καὶ στὴν ἀποσόβηση τοῦ κινδύνου ἀναμίξεως τῆς ὑγιαινούσης διδασκαλίας τῆς Ἐκκλησίας μὲ τὴν βλαπτικὴ ἀντιπνευματικὴ τροφὴ τῶν διαφόρων αἱρέσεων καὶ πλανῶν.

3) Ὁ μοναχισμὸς ἐκφράζει κατ' ἐξοχὴν τὸ προφητικὸ χάρισμα μέσα στὴν Ἐκκλησία. Τὸ χάρισμα αὐτό, ἤδη ἀπὸ τὴν Παλαιὰ Διαθήκη, συνδέεται μὲ τὴν ὁμολογία τῆς πίστεως, μὲ τὴν διατήρηση τῆς γνησιότητός της καὶ συνοδεύεται ἀπὸ τὸ κήρυγμα ἐπιστροφῆς τῶν πεπλανημένων.

4) Ὁ μακαριστὸς Γέρων Παΐσιος o Ἁγιορείτης ὀνόμαζε τοὺς μοναχοὺς πνευματικοὺς ἀσυρματιστές. Οἱ ἀσυρματιστὲς παίρνουν πρῶτοι τὰ μηνύματα.

Ὁ μοναχισμὸς εἶναι ἐπίσης ὡσὰν μία ἐμπροσθοφυλακὴ τῆς Ἐκκλησίας, μὲ ἀποτέλεσμα, ὅπως κάθε ἐμπροσθοφυλακή, νὰ ἀντιλαμβάνεται καὶ πρῶτος τους κινδύνους γιὰ τὴν πίστη.
Ὁ μοναχισμὸς ἐξέφραζε καὶ ἐκφράζει τὴν γρηγοροῦσα συνείδηση τῆς Ἐκκλησίας.
5) Ἐξ ἄλλου ὁ μοναχισμὸς ἀνεπτύχθη ἐξ ἀρχῆς ἐπάνω στὴ βάση τῆς βιώσεως χωρὶς ὑποχωρήσεις καὶ συμβιβασμοὺς τοῦ Εὐαγγελικοῦ μηνύματος στὴ γνησιότητά του. Ἀποτελοῦσε καὶ ἀποτελεῖ τὴν ἀσφαλιστικὴ δικλείδα ἔναντι κάθε προσπαθείας ἐκκοσμικεύσεως τῆς Ἐκκλησίας3.

Ἑπομένως δὲν εἶναι ἔξω ἀπὸ τὰ μοναχικὰ καθήκοντα ἡ ὁμολογία καὶ ἡ ὑπεράσπιση τῆς πίστεως. Ἀντιθέτως ἀποτελεῖ βασικὴ ὑποχρέωση ποὺ πηγάζει ἀπὸ τὴν βίωση στὴν πράξη τῶν εὐαγγελικῶν ἐντολῶν.

Ὁ καθηγητὴς Β. Σταυρίδης μεταφέρει τὴν ἄποψη κάποιου Μαρίου Ρινβολούκρι, ὁ ὁποῖος ἔλεγε τὸ 1966 ὅτι «ἐκτὸς ἐλαχίστων προσωπικῶν ἐξαιρέσεων, οἱ μοναχοὶ συναισθηματικῶς εἶναι ἡ ὁμὰς ἡ πλέον ἀντιοικουμενικῶς διατεθειμένη ἐν τὴ Ἑλληνικὴ κοινωνία»4. Ἡ ἄποψη αὐτὴ φαίνεται νὰ προσάπτει μομφὴ στοὺς μοναχούς, ἑρμηνεύοντας τὴ συγκεκριμένη στάση τους ὡς ἕνα εἶδος ἀλόγου συναισθηματικῆς ἀντιδράσεως φόβου καὶ προκαταλήψεως ἀπέναντι στὸ καινούργιο ἢ τὸ διαφορετικό. Ἀδικεῖ ὅμως κατάφωρά τους μοναχοὺς ἀλλὰ καὶ γενικότερα τὸ εὐσεβὲς πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας, διότι ἡ στάση αὐτὴ δὲν ὀφείλεται σὲ μία ἄλογη προκατάληψη ἀλλ' ἀντιθέτως εἶναι ἔκφραση τῆς γρηγορούσης συνειδήσεως τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ σώματος.
Ἐρχόμαστε τώρα στὸ θέμα τοῦ συγκρητισμοῦ.
Γενικὰ
Τὸ φαινόμενο βέβαιά του συγκρητισμοῦ (μὲ ἡ, ἀπὸ τὸ σὺν καὶ Κρῆτες) εἶναι ἀρχαιότατο.
Ὁ σύγχρονος ὅμως συγκρητισμὸς κομίζει ἕνα νέο στοιχεῖο. Προσπαθεῖ νὰ κατοχυρωθεῖ καὶ θεωρητικὰ καὶ νὰ ἐπιβληθεῖ, μὲ ἕναν πιὸ θεσμικὸ τρόπο. καὶ αὐτὸς εἶναι ὁ τρόπος τῶν ποικίλων διαχριστιανικῶν καὶ διαθρησκειακῶν διαλόγων ποὺ λαμβάνουν χώρα στὶς ἡμέρες μας.
Διαθρησκειακὸς συγκρητισμὸς
Πνευματικὴ μητέρα τοῦ συγχρόνου συγκρητισμοῦ εἶναι ἡ Θεοσοφικὴ Ἑταιρεία (ἱδρύθηκε τὸ 1875 στὴ Νέα Ὑόρκη ἀπὸ τὴ Ρωσσίδα Μπλαβάτσκυ καὶ τὸν Ἀμερικανὸ συνταγματάρχη Ὄλκοττ). Βασικὸ δόγμα τῆς εἶναι ὅτι καμμία θρησκεία δὲν κατέχει ὁλόκληρη τὴν ἀλήθεια ἀλλὰ τμήματα ἢ ψήγματά της. Γιὰ νὰ ἀπαρτισθεῖ τὸ ὅλον της ἀληθείας θὰ πρέπει οἱ ἐπὶ μέρους θρησκεῖες νὰ συνεισφέρουν τὸ δικό τους ἡ κάθε μία μερίδιο. Θὰ πρέπει «νὰ ἀλληλοεμπλουτισθοῦν».
Πρὶν ἀπὸ 107 χρόνια ὁ ἰνδὸς γκουροὺ Βιβεκανάντα μιλώντας στὸ «Ἃ' Κοινοβούλιο τῶν Θρησκειῶν τοῦ Κόσμου» (Σικάγο, 27.9.1893) εἶπε μεταξὺ ἄλλων καὶ τὰ ἑξῆς:

«Μήπως ἐπιθυμῶ οἱ Χριστιανοὶ νὰ γίνουν Ἰνδουιστές; Πρὸς Θεοῦ! Μήπως ἐπιθυμῶ οἱ Ἰνδουιστὲς ἢ οἱ Βουδδιστὲς νὰ γίνουν Χριστιανοί; Πρὸς Θεοῦ!»...
Οἱ Χριστιανοὶ δὲν πρέπει νὰ γίνουν Ἰνδουιστές, οὔτε Βουδδιστές. οὔτε καὶ αὐτοὶ νὰ γίνουν Χριστιανοί. Ἀλλὰ κάθε θρησκεία θὰ πρέπει νὰ ἀφομοιώσει τὸ πνεῦμα τῶν ἄλλων θρησκειῶν, διατηρώντας ὡστόσο τὶς ἰδιαιτερότητές της, προκειμένου νὰ ἀναπτυχθεῖ σύμφωνα μὲ τοὺς δικούς της νόμους...»5.

Αὐτὰ τὰ λόγια ἐκφράζουν ἄριστα τὸ πνεῦμα τοῦ διαθρησκειακοῦ συγκρητισμοῦ.

Ἡ ἴδια βέβαια ἡ Θεοσοφικὴ Ἑταιρεία ἡ ὁποία ἰσχυρίζεται ὅτι καμμία θρησκεία δὲν ἔχει ὁλόκληρη τὴν ἀλήθεια, διεκδικεῖ γιὰ τὸ δικό της αὐτὸ ἀκριβῶς θρησκευτικὸ ἀξίωμα τὴν ἀπόλυτη ἀλήθεια. Πρόκειται γιὰ τὸν λεγόμενο δογματικὸ πλουραλισμό, ὁ ὁποῖος ἀρνεῖται σὲ ὅλους τους ἄλλους ἐκτὸς ἀπὸ τὸν ἑαυτὸ τοῦ τὴν ἀξίωση γιὰ ἀποκλειστικότητα. Ἔτσι ἀπορρίπτει τὸν λόγο τοῦ Κυρίου μᾶς «Ἐγὼ εἰμὶ ἡ Ὁδὸς καὶ ἡ Ἀλήθεια καὶ ἡ Ζωή», διότι «διεκδικεῖ ἀποκλειστικότητα»!

Οἱ ἀπόψεις καὶ οἱ ἐπιδιώξεις αὐτὲς συμπλέκονται μὲ τὸ κίνημα τῆς λεγομένης Νέας Ἐποχῆς, τῆς Νέας Τάξεως Πραγμάτων καὶ τῆς ἔξωθεν καὶ ἄνωθεν προωθουμένης Παγκοσμιοποιήσεως, στὸ πλαίσιο τῆς ὁποίας ἐπιδιώκεται ἡ σύγκλιση ὄχι μόνο τῶν οἰκονομιῶν ἀλλὰ καὶ τῶν θρησκειῶν καὶ ἡ δημιουργία μίας συγκρητιστικῆς πανθρησκείας.

Ἡ Νέα Τάξη Πραγμάτων δὲν θέλει τὴ θρησκεία ὡς παράγοντα κοινωνικῆς συνοχῆς. Τὴν ἀποδέχεται στὸ πλαίσιο τοῦ θρησκευτικοῦ πλουραλισμοῦ. Ὅποιος ἀπορρίπτει τὸ θρησκευτικὸ ἀξίωμα τῆς Θεοσοφίας καὶ κατ' ἐπέκταση τῆς «Νέας Ἐποχῆς» «πίστευε ὅ,τι θέλεις, μόνο μὴ διεκδικεῖς τὴν ἀποκλειστικότητα τῆς ἀλήθειας καὶ τοῦ δρόμου τῆς σωτηρίας» ἐξοβελίζεται. Χαρακτηρίζεται φανατικός, μισσαλόδοξος, φονταμενταλιστής. Ὅμως σὲ καμμία περίπτωση ἡ ἐμμονὴ στὴν ἀλήθεια τοῦ Χριστοῦ δὲν μπορεῖ νὰ ταυτισθεῖ μὲ τὸν φανατισμὸ ἢ τὴ μισαλλοδοξία, ὅπως προσπαθοῦν κάποιοι κατ' ὄνομα μόνον προοδευτικοὶ νὰ τὸ παρουσιάσουν γιὰ νὰ πλήξουν τὴν Ἐκκλησία.

Ἀπὸ τὴν ὀπτικὴ γωνία ποὺ βλέπει τὰ πράγματα ἡ «Νέα Ἐποχὴ» ὅλες οἱ θρησκεῖες θεωροῦνται δρόμοι ποὺ ὁδηγοῦν στὸ ἴδιο τέρμα, στὸν ἴδιο σκοπό. Θεωροῦνται «ἠθελημένοι ὁδοὶ ἀπὸ τὸν Θεὸν γιὰ τὴ δόξα τοῦ Θεοῦ καὶ τὴ σωτηρία τῶν πιστῶν τους»6.

«Κατὰ βάθος, μία ἐκκλησία ἢ ἕνα τέμενος ἀποβλέπουν στὴν ἴδια πνευματικὴ καταξίωση τοῦ ἀνθρώπου»7.

«Ἡ οὐσιαστικὴ ἀνεξιθρησκεία δὲν περιορίζεται σὲ ἁπλὴ ἀνοχή, ἀλλὰ συνίσταται, πέραν αὐτῆς καὶ σὲ μία θετικὴ ἀναγνώριση μίας ξένης θρησκείας ὡς γνήσιας δυνατότητος συναντήσεως μὲ τὸ Ἱερὸ»8.

Οἱ ἀνωτέρω ρήσεις ἀνήκουν — δυστυχῶς — σὲ Ὀρθόδοξον ἱεράρχη.

Οἱ ὀπαδοὶ αὐτῆς τῆς ἀπόψεως πιστεύουν ὅτι ὑπάρχει ἕνας κοινὸς Θεὸς ὁ ὁποῖος ἐκφράζεται στὶς διάφορες θρησκεῖες μὲ διαφορετικὰ ὀνόματα καὶ ὅτι θὰ πρέπει «νὰ σεβόμεθα τὸν Θεὸν τοῦ πλησίον μας» (!)

Αὐτὴ ἡ θέση ἐκφράζεται χαρακτηριστικὰ στὶς γνωστὲς ἴσως δηλώσεις τοῦ ἀποθανόντος πατριάρχου Ἀλεξανδρείας Παρθενίου (1996):

«Γιὰ μένα, τὸ θέμα τῆς γνώσεως, ἂν τὸ Ἰσλὰμ εἶναι ἢ δὲν εἶναι μία ἐμπνευσμένη θρησκεία, δὲν τίθεται: εἶναι βεβαίως, ἐμπνευσμένη». «ὁ Μωάμεθ εἶναι ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ, ὁ ὁποῖος ἔκαμε τοὺς Ἄραβας τῆς ἐρήμου νὰ πιστεύουν στὸν ἕνα Θεό, ἱκανοὺς νὰ προσεύχονται, νὰ νηστεύουν, νὰ ἀγαποῦν τοὺς γείτονές τους καὶ νὰ ἐργάζονται γιὰ τὸ καλό. Καὶ αὐτὸ εἶναι καλὸ πράγμα...»9.
Καί: «Τὸ Ἰσλάμ, στὸ Κοράνιό του, μιλάει γιὰ Χριστό, γιὰ Παναγία, καὶ μεῖς πρέπει νὰ μιλήσουμε γιὰ τὸν Μωάμεθ μὲ θάρρος καὶ τόλμη. Νὰ δοῦμε τὴν ἱστορία του καὶ τὴν προσφορά του, τὸ κήρυγμα τοῦ ἑνὸς Θεοῦ, καὶ τὴν ζωὴ τῶν μαθητῶν του, ποὺ εἶναι μαθητὲς τοῦ ἑνὸς Θεοῦ...»10(!)

Ὁ γνωστὸς γιὰ τὶς ἰδέες τοῦ καθηγητὴς Σάββας Ἀγουρίδης μετὰ τὴ συμμετοχή του στὴ Β' Συνδιάσκεψη τῆς «Συνελεύσεως τῶν Θρησκειῶν τοῦ Κόσμου» (Σὰν Φραντσίσκο, 1990), ἡ ὁποία ἀποτελεῖ μία ἀπὸ τὶς πολλὲς ὀργανώσεις τοῦ Κορεάτου ψευδομεσσία Σὰν Μυοὺνκ Μοῦν, ἐδήλωσε: «αὐτὸ ποὺ ἐδῶ στὴν Ἑλλάδα ἔχουμε πραγματικὴ ἀνάγκη, εἶναι ἡ «ἀντικειμενικὴ γνώση τοῦ Ἰσλὰμ καὶ τοῦ Ἰουδαϊσμοῦ... πρόκειται... γιὰ γειτόνους μας καὶ πρέπει νὰ καταλάβουμε καλά... πῶς ἔχουμε ὑποχρέωση νὰ μάθουμε τὴ θρησκευτικὴ παράδοση τῶν γειτόνων μας... καὶ νὰ τοὺς ἀποδεχτοῦμε σὰν ἴσους καὶ ὅμοιους»11.

Καί: «ὁ Ἰουδαϊσμὸς καὶ τὸ Ἰσλὰμ πρέπει νὰ γίνουν ἀποδεκτοὶ ἀπὸ τοὺς Ὀρθοδόξους ὡς ἴσοι καὶ ὅμοιοι μὲ τὴν Ὀρθοδοξία καὶ ὁ Βουδισμός, ὅπως προφανῶς καὶ ἄλλες θρησκεῖες, ἀποτελοῦν θρησκευτικὰ φαινόμενα, ὅπως ἡ Ὀρθοδοξία!»12.

Σύμφωνα μὲ τὶς συγκρητιστικὲς αὐτὲς ἀντιλήψεις οἱ διάφορες θρησκεῖες ἀποτελοῦν νόμιμες ἐκφάνσεις τοῦ θρησκευτικοῦ φαινομένου. Ἀποτελοῦν κύκλους πνευματικῆς ζωῆς μὲ ἐτερόκεντρη ἀφετηρία. Ἐπιδίωξη εἶναι νὰ καταστοῦν «τεμνόμενοι κύκλοι μὲ συνεχῶς διευρυνόμενο τὸ κοινὸ τμῆμα τοὺς»13. Ἡ ἄποψη αὐτὴ ἀποδέχεται τὴν παρουσία τοῦ Χριστοῦ σὲ ὅλες τὶς ἐκτὸς Χριστιανισμοῦ θρησκείες14 καὶ θεωρεῖ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα «κοινὸ παρονομαστὴ ὅλων τῶν θρησκειῶν».

Ἀπὸ ἐπισημότατα δυστυχῶς ὀρθόδοξα χείλη διακηρύσσεται ὅτι «Ρωμαιοκαθολικοὶ καὶ Ὀρθόδοξοι, Προτεστάνται καὶ Ἑβραῖοι, Μουσουλμάνοι καὶ Ἰνδοί, Βουδδισταὶ καὶ Κομφουκιανοί... εἴμεθα ἡνωμένοι ἐν τῷ πνεύματι τοῦ ἑνὸς Θεοῦ»15.

Ὁ συγκρητισμὸς συγχέει σκοπίμως στοιχεῖα διαφορετικῶν θρησκειῶν ποὺ παρουσιάζουν μία ἐξωτερικὴ ὁμοιότητα. Χαρακτηριστικὸ παράδειγμα ἡ ταύτιση διαλογισμοῦ καὶ προσευχῆς ἀπὸ τοὺς ὀπαδοὺς τῆς «Νέας Ἐποχῆς». Ἐπίσης βασικὲς διδασκαλίες κυρίως τῶν ἀνατολικῶν θρησκειῶν, ὅπως ἡ θεωρία τοῦ κάρμα καὶ τῆς μετενσαρκώσεως, θεωρεῖται ὅτι ἀνῆκαν στὸν ἀρχέγονο χριστιανισμό, ὁ ὁποῖος ἀλλοιώθηκε ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία καὶ τὸ ἱερατεῖο!

Ἀπὸ τοὺς ἐκπροσώπους τῆς «Νέας Ἐποχῆς» ἐκφράζεται ἡ θέση ὅτι δὲν πρέπει κανεὶς νὰ ἐκφέρει ἀξιολογικὲς κρίσεις γιὰ τὴν ὀρθότητα, τὴν ἀνωτερότητα ἢ κατωτερότητα τῶν διαφόρων θρησκειῶν, ἐφ' ὅσον ὅλες ἀποτελοῦν ἐξ ἴσου νόμιμες, ἁπλῶς διαφορετικὲς — γιὰ λόγους ἱστορικοὺς καὶ πολιτισμικοὺς — θρησκευτικὲς παραδόσεις.

Γιὰ τὴν προώθηση αὐτοῦ του μοντέλου, διοργανώνονται σὲ ἐτήσια βάση μὲ πρωτοβουλία τοῦ πάπα — καὶ συμμετοχὴ δυστυχῶς καὶ Ὀρθοδόξων — «Συναντήσεις Θρησκειῶν γιὰ τὴν Εἰρήνη τοῦ Κόσμου», ὅπως ἐκείνη ποὺ ἔγινε γιὰ πρώτη φορὰ στὴν Ἀσσίζη τὸ 1986. Ἐπίσης ἄλλες διοργανώσεις ὅπως τὸ Α', Β' καὶ Γ' μέχρι στιγμῆς «Κοινοβούλιο τῶν Θρησκειῶν τοῦ Κόσμου» στὸ ὁποῖο ἤδη ἀναφερθήκαμε. Μία ἀπὸ τὶς βασικὲς ἐκδηλώσεις ἐκεῖ εἶναι ἡ «Ἑορτὴ τῆς Θρησκευτικῆς Ποικιλίας». Στὸ Γ' Κοινοβούλιο, τὸν Δεκέμβριο τοῦ 1999 μετεῖχαν 6.000 (!) ἐκπρόσωποι διαφόρων θρησκειῶν.

Οἱ ἰδέες τοῦ συγκρητισμοῦ ποὺ παρουσιάζεται συνήθως μὲ τὸ μανδύα τῆς ἀγάπης, τῆς κατανοήσεως, τοῦ ἐκσυγχρονισμοῦ καὶ τῆς προσαρμογῆς «σ' αὐτὸ ποὺ ζητεῖ ἡ ἐποχή μας», προωθοῦνται ἀκόμη μέσω τῶν Μ.Μ.Ε., μέσω βιβλίων καὶ περιοδικῶν, μὲ τὸ ἐπικάλυμμα μάλιστα τελευταία της θρησκειολογικῆς ἔρευνας, ἀλλὰ καὶ μὲ ἄλλους τρόπους ποὺ ἔχουν στὴ διάθεσή τους οἱ διαμορφωτὲς γνώμης παγκοσμίως.

Ἐπίσης βρίσκονται σὲ ἐξέλιξη, ὅσον ἀφορᾶ σὲ μᾶς τοὺς Ὀρθοδόξους, διμερεῖς διάλογοι Ὀρθοδόξων καὶ μουσουλμάνων ἀφ' ἑνὸς καὶ Ὀρθοδόξων καὶ Ἑβραίων ἀφ' ἑτέρου. Στὸ πλαίσιο αὐτῶν τῶν διαλόγων Χριστιανισμός, Ἰουδαϊσμὸς καὶ Ἰσλὰμ θεωροῦνται «Ἀβρααμικὲς» θρησκευτικὲς παραδόσεις μὲ κοινὲς ἠθικὲς ἀξίες(!)

Ὁ συγκρητισμὸς αὐτὸς ἔχει τόσο ἐπηρεάσει τοὺς παπικοὺς καὶ προτεστάντες, ὥστε γίνονται ἀνταλλαγὲς παπικῶν μοναχῶν μὲ βουδδιστὲς μοναχούς, ὥστε οἱ μὲν νὰ προσλάβουν στοιχεῖα τῶν δέ. Σὲ ἐπίπεδο διαχριστιανικοῦ συγκρητισμοῦ, λειτουργεῖ διομολογιακὸ μοναστήρι μικτὸ (ἄνδρες καὶ γυναῖκες) στὸ ὁποῖο «μονάζουν» παπικοὶ καὶ προτεστάντες. Πρόκειται γιὰ τὴ Μονὴ Μπόζε (Bose) στὴ Βόρειο Ἰταλία, ἡ ὁποία μάλιστα διοργανώνει συνέδρια ἐπάνω σὲ θέματα Ὀρθοδόξου πνευματικότητος! Γνωστὴ εἶναι ἐπίσης καὶ ἡ Μονὴ Ταιζὲ μὲ παρόμοιο προσανατολισμό.

Θὰ πρέπει νὰ ποῦμε ὅτι οἱ δηλώσεις σὰν κι αὐτὴ τοῦ ἰνδοῦ γκουροὺ ποὺ ἀναφέραμε στὴν ἀρχή, δὲν ἐκφράζουν τὸ πραγματικὸ πιστεύω τῶν κηρύκων τοῦ συγκρητισμοῦ. Τὸ κήρυγμα τῆς «ἑνότητος στὴν ποικιλία» εἶναι ἕνα δόλωμα γιὰ τὴν παγίδευση τῶν ἀνύποπτων χριστιανῶν στὶς ἀνατολικὲς θρησκεῖες καὶ στὴ «Νέα Ἐποχή». Οἱ δάσκαλοι τῆς Ν. Ε. βλέπουν μὲ συγκατάβαση τοὺς χριστιανούς, διότι πιστεύουν ὅτι οἱ χριστιανοὶ εὑρίσκονται σὲ κατώτερο ἐξελικτικὸ ἐπίπεδο, ἐκεῖνο τῆς ἐποχῆς τῶν Ἰχθύων ποὺ τελειώνει, ἐνῶ οἱ ἴδιοι εὑρίσκονται σὲ ἀνώτερο ἐξελικτικὸ ἐπίπεδο, αὐτὸ τῆς ἐποχῆς τοῦ Ὑδροχόου, τῆς πολυδιαφημιζομένης «Νέας Ἐποχῆς» ποὺ ἀρχίζει. Οἱ παρακάτω λόγοι ποὺ ἀνήκουν πάλι στὸν ἰνδὸ γκουροὺ Βιβεκανάντα δηλοποιοῦν τὴν ἀνειλικρίνεια αὐτοῦ καὶ τῶν συναδέλφων του.

Μεταφέρουμε ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸν πύρινο λόγο του σὲ φοιτητὲς στὸ Madras ὅταν ἐπέστρεψε ἀπὸ τὶς Η.Π.Α. στὴν Ἰνδία μετὰ τὸ πέρας τοῦ Ἃ' «Κοινοβουλίου τῶν Θρησκειῶν τοῦ Κόσμου», ὅπου καὶ τοῦ ἔγινε ἀποθεωτικὴ ὑποδοχή: «Αὐτὸ εἶναι τὸ μεγάλο ἰδανικὸ ποὺ βρίσκεται μπροστά μας, καὶ ὁ καθένας πρέπει γι' αὐτὸ νὰ ὁπλισθεῖ — ἡ ἅλωση τοῦ κόσμου ἀπὸ τὴν Ἰνδία — τίποτε τὸ λιγότερο ἀπὸ αὐτό, καὶ ὅλοι ἐμεῖς πρέπει νὰ ὁπλισθοῦμε καὶ νὰ τεντώσουμε γι' αὐτὸ τὸ σκοπὸ κάθε νεῦρο... Σήκω, Ἰνδία, καὶ κυρίευσε τὸν κόσμο μὲ τὴν πνευματικότητά σου... Αὐτὸ ποὺ πρέπει νὰ κυριεύσει τὴ Δύση εἶναι ἡ πνευματικότητα....»16.

Ὅπως σωστὰ παρετηρήθη τὸ Ἃ' «Κοινοβούλιο τῶν Θρησκειῶν τοῦ Κόσμου» (1893) ἦταν ἡ ἀφετηρία τῆς «ἱεραποστολικῆς» ἐκστρατείας γιὰ τὴν πνευματικὴ ἅλωση τῆς Δύσεως ἀπὸ τὶς ἀνατολικὲς θρησκεῖες.

Ἡ στάση τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος
Εἶναι παρήγορο καὶ ἐνθαρρυντικὸ ὅτι ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος δηλώνει ἐπισήμως ὅτι «δὲν μπορεῖ νὰ συμμετάσχει σὲ τέτοιου εἴδους Διαθρησκειακὲς Συνελεύσεις λόγω σχετικῶν ἀποφάσεων, οἱ ὁποῖες ἔχουν ληφθεῖ ἀπὸ τὴν Ἱερὰ Σύνοδο τῆς Ἐκκλησίας»17.

Στὴν Δ.Ι.Σ. τῆς 4-9.2.1999 «συζητήθηκε καὶ τὸ θέμα τῆς συμμετοχῆς τῆς Ἐκκλησίας σὲ διαθρησκειακὲς συναντήσεις καὶ προσδιόρισε (ἡ Δ.Ι.Σ.) τὶς ἀρχὲς τῆς συμμετοχῆς της, οἱ ὁποῖες εἶναι:

α) Ἡ Ἐκκλησία διαλέγεται μὲ ὅσους εἶναι ἔξω ἀπὸ αὐτὴν γιὰ τὴν διάδοση τοῦ Εὐαγγελίου καὶ τὴ μετάδοση τοῦ μηνύματος τῆς σωτηρίας μέσα στὰ πλαίσια τῆς αὐτοσυνειδησίας της.

β) Δὲν συμμετέχει σὲ συμπροσευχὲς κατὰ τὴν ἐπιταγὴ τῶν Ἱερῶν Κανόνων τῆς Ἐκκλησίας».
Ἐπίσης ἀποφασίσθηκε ὁ περιορισμὸς τοῦ Διαλόγου μὲ τὸν Ἀγγλικανισμό, «λόγω τῶν ἀκραίων ἀποκλίσεων τῶν Ἀγγλικανῶν ἀπὸ τὴν Βιβλικὴ καὶ Πατερικὴ Παράδοση».

Αὐτὲς οἱ ἀποφάσεις, ὅπως καὶ οἱ σχετικὲς δηλώσεις τοῦ Μακαριωτάτου Ἀρχιεπισκόπου, ὀλίγον μετὰ τὴν ἀνάρρησή του στὸν ἀρχιεπισκοπικὸ θρόvo18, ἀναδεικνύουν τὴν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος ὡς τὴν κατ' ἐξοχὴν Ἐκκλησία ἡ ὁποία τηρεῖ μία συνεπῆ παραδοσιακὴ στάση στὰ θέματα τῶν διαλόγων καὶ τῶν σχέσεων μὲ ἑτεροδόξους καὶ ἐτεροθρήσκους**.

Διαχριστιανικὸς συγκρητισμὸς
Στὸ χῶρο τώρα τὸν διαχριστιανικό, ὁ συγκρητισμὸς ἐκφράζεται κυρίως μὲ τὴ «θεωρία τῶν κλάδων» καὶ τὴ θεωρία τῶν «ἀδελφῶν ἐκκλησιῶν». Ἡ θεωρία αὐτὴ διατυπώνεται χαρακτηριστικὰ στὴ Συμφωνία Ὀρθοδόξων καὶ παπικῶν στὸ Μπαλαμὰντ τοῦ Λιβάνου (1993).

Μετεῖχαν ἐκεῖ ἐννέα Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες, ἐνῶ ἀπουσίαζαν ἔξι μεταξὺ τῶν ὁποίων καὶ ἡ Ἁγιωτάτη Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος.

Μὲ τὴ συμφωνία αὐτὴ γίνεται δεκτὸν ὅτι αὐτὰ ποὺ μᾶς διαιροῦν Ὀρθοδόξους καὶ παπικοὺς εἶναι μόνον ἐξωτερικοί, ἱστορικοὶ καὶ ἀνθρώπινοι παράγοντες καὶ ὄχι κάτι τὸ οὐσιαστικὸ καὶ βαθύτερο. Μὲ τὴ συμφωνία αὐτὴ προωθεῖται ὁ δογματικὸς μινιμαλισμὸς καὶ ὁ λαϊκὸς οἰκουμενισμός. Ἤδη στὴν ὀρθόδοξο διασπορὰ ὀρθόδοξοι ἐκκλησιάζονται σὲ ναοὺς παπικῶν, ἐπειδὴ π.χ. ὁ ὀρθόδοξος ναὸς εὑρίσκεται σὲ μεγάλη ἀπόσταση. Βαπτίζουν τὰ παιδιὰ τοὺς ἐκεῖ κ.ο.κ. Ἔτσι μὲ τὸν λαϊκὸ οἰκουμενισμὸ ἔχουμε μία «σταδιακὴ ψυχολογικὴ προετοιμασία τοῦ λαοῦ ὥστε σὺν τῷ χρόνω ἡ ἕνωσις νὰ πραγματοποιηθῆ εἰς τὸν λαὸν ἀνεξαρτήτως τῶν ἀποφάσεων τῆς ἱεραρχίας»19.

Ἡ θεωρία τῶν «ἀδελφῶν ἐκκλησιῶν» δέχεται ὅτι Ὀρθόδοξοι καὶ Παπικοὶ εἴμεθα ἀδελφὲς Ἐκκλησίες μὲ τὴν πλήρη ἔννοια τοῦ ὄρου, παρὰ τὶς διαφορὲς σὲ δογματικὸ ἐπίπεδο, οἱ ὁποῖες ἐξακολουθοῦν νὰ ὑφίστανται.

Ὡς ἀδελφὲς Ἐκκλησίες εἴμεθα «ὑπεύθυνοι ἀπὸ κοινοῦ διὰ τὴν διατήρησιν τῆς μοναδικῆς Ἐκκλησίας τοῦ Θεοῦ..»20.

Ἡ θεολογία αὐτὴ ὅπως καὶ οἱ συγγενεῖς «Βαπτισματικὴ θεολογία», θεολογία τοῦ «Πολιτισμικοῦ πλουραλισμοῦ», τῆς «Διευρυμένης Ἐκκλησίας» καὶ τῆς «Κοινῆς Διακονίας», ὁδηγοῦν σὲ ἑκατέρωθεν ἀναγνώριση τῆς ἀποστολικῆς διαδοχῆς, τῆς ἱερωσύνης καὶ τῶν μυστηρίων -παρὰ τὶς δογματικὲς διαφορὲς- ὅπως ἀκριβῶς ἔγινε στὸ Μπαλαμάντ. Ἔτσι οὐσιαστικὰ ἀνατρέπεται ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησιολογία.

Ἡ ἔννοια τῶν ἀδελφῶν ἐκκλησιῶν σημειωτέον ἐπεκτείνεται, ὥστε νὰ θεωρηθοῦν καὶ οἱ ποικιλώνυμες προτεσταντικὲς παραφυάδες καὶ κυρίως οἱ Ἀγγλικανοί, ὡς ἀδελφὲς ἐκκλησίες πρὸς τὴν Ὀρθόδοξο.

Στὴ συμφωνία τοῦ Μπαλαμὰντ ἀσκήθηκε ἐντονωτάτη κριτικὴ ἀπὸ τὴν Ἱερὰ Σύνοδο τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, ἡ ὁποία ἐκφράζοντας τὴν συνείδηση τοῦ εὐσεβοῦς κλήρου καὶ τοῦ λαοῦ μας καὶ ἰδιαιτέρως τῶν μοναχῶν, γράφει χαρακτηριστικὰ πρὸς τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο, ὅτι θεωρεῖ «τὸ περὶ Οὐνίας κείμενο τοῦ Μπαλαμὰντ ὡς ἀπαράδεκτον ἐξ ἐπόψεως ὀρθοδόξου», καὶ «ὡς παντελῶς ξένον πρὸς τὴν μακραίωνα ὀρθόδοξον παράδοσιν»21. Κατὰ παρόμοιον τρόπον ἐξεφράσθησαν σὲ ἄρθρα τοὺς Σεβασμιώτατοι Μητροπολίτες22, ἡ Ἱερὰ Κοινότης τοῦ Ἁγίου Ὅρους καὶ παραδοσιακοὶ καθηγητὲς τῶν Θεολογικῶν μας Σχολών23.

Ἕνας ἄλλος διάλογος στὸ πλαίσιο τοῦ ὁποίου καλλιεργήθηκε ὁ θρησκευτικὸς συγκρητισμὸς μὲ τὴν συνακόλουθη μείωση καὶ ὑποτίμηση τῶν δογματικῶν διαφορῶν ἦταν αὐτὸς μὲ τοὺς Ἀντιχαλκηδονίους. Ὁ διάλογος αὐτὸς ὑποτίθεται ὅτι ἐπερατώθη ἐπιτυχῶς. Μία προσεκτικότερη ὅμως μελέτη ἔδειξε ὅτι ἡ συμφωνία ποὺ ἐπετεύχθη ἦταν ἐπιφανειακή.

Ἡ Ἱερὰ Κοινότης τοῦ Ἁγίου Ὅρους παρατηρεῖ ὅτι τὰ συμπεράσματα τῆς Μικτῆς Ἐπιτροπῆς Διαλόγου Ὀρθοδόξων καὶ Ἀντιχαλκηδονίων, βάσει τῶν ὁποίων οἱ Ἀντιχαλκηδόνιοι «διετήρησαν πάντοτε πιστῶς τὴν αὐτὴν αὐθεντικὴν Ὀρθόδοξον Χριστολογικὴν πίστιν καὶ τὴν ἀδιάκοπον συνέχειαν τῆς ἀποστολικῆς παραδόσεως»24 «πλήττουν καιρίως τὸν χαρακτήρα τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας ὡς τῆς Μίας, Ἁγίας, Καθολικῆς καὶ Ἀποστολικῆς. καὶ δεύτερον, ἡ Χριστολογία τῶν Κοινῶν Δηλώσεων ἔρχεται εἰς ριζικὴν διαφωνίαν πρὸς τὴν Χριστολογικὴν διδασκαλίαν μεγάλων Πατέρων καὶ Οἰκουμενικῶν διδασκάλων τῆς Ἐκκλησίας»25.

Τὸ Π.Σ.Ε.
Τὸ βῆμα ἀπὸ ὅπου προβάλλεται καὶ προωθεῖται κυρίως ὁ διαχριστιανικὸς ἀλλὰ καὶ ὁ διαθρησκειακὸς συγκρητισμὸς εἶναι αὐτὸ τοῦ Παγκοσμίου Συμβουλίου Ἐκκλησιῶν (Π.Σ.Ε.) στὸ ὁποῖον ὡς γνωστὸν μετέχουμε Ὀρθόδοξοι καὶ προτεστάντες. Ἤδη ἔχουν ἀποχωρήσει, ὅπως γνωρίζετε, οἱ Ἐκκλησίες Ἱεροσολύμων, Γεωργίας καὶ Βουλγαρίας, ἐνῶ καὶ ἄλλες Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες, ὅπως τῆς Σερβίας καὶ Ρωσίας, προβληματίζονται ἔντονα γιὰ τὴ δική τους συμμετοχή. Τὸ Π.Σ.Ε. ἤδη στὴν ἰδρυτική του διακήρυξη ἐξέφραζε τὴ γραμμὴ τοῦ διαχριστιανικοῦ συγκρητισμοῦ.

Ἀπὸ τὴν δεκαετία τοῦ '70 καὶ ἑξῆς ἔγιναν στὸ πλαίσιο τοῦ Π.Σ.Ε. μεγάλα βήματα πρὸς τὸν διαθρησκειακὸ πλέον συγκρητισμὸ μὲ προωθητὴ κυρίως τὸ Τμῆμα τοῦ Π.Σ.Ε. γιὰ τὸν «Διάλογο μὲ τὶς ἄλλες θρησκεῖες».

Ὁριακὴ ἐκδήλωση πρὸς αὐτὴ τὴν κατεύθυνση ἀπετέλεσε ἡ Ζ' Γενικὴ Συνέλευση τοῦ Π.Σ.Ε. στὴν Καμπέρρα τῆς Αὐστραλίας τὸ 1991 ὅπου προεβλήθησαν «παγανιστικές, ἀνιμιστικὲς καὶ εἰδωλολατρικὲς ἀντιλήψεις περὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, δεῖγμα τῆς βαθειᾶς ἀλλοτρίωσης τῆς προτεσταντικῆς θεολογίας» κατὰ τὴν χαρακτηριστικὴ ἔκφραση τοῦ Μακαριωτάτου Ἀρχιεπισκόπου κ. Χριστοδούλου σὲ ἄρθρο του μὲ τὸν εὔγλωττο τίτλο «Παγκόσμιο Συμβούλιο Ἐκκλησιῶν ἢ Λέσχη Θρησκευομένων Ἀνθρώπων;»26.
Θὰ ἠμποροῦσε νὰ ἐπεκταθεῖ κανεὶς καὶ σὲ πολλὰ ἄλλα θέματα ποὺ δικαιολογοῦν τὴν ἄποψη ὅτι τὸ Π.Σ.Ε. διέρχεται σήμερα μίαν βαθυτάτη κρίση ἡ ὁποία ὁμολογεῖται πανταχόθεν καὶ ἡ ὁποία εἶναι ἄγνωστον ποὺ θὰ ὁδηγήσει.

Εἶναι γεγονὸς ὅτι ἂν θὰ ἤθελε νὰ ἰδεῖ κανεὶς βαθύτερα τὴν κρίση ποὺ διέρχονται οἱ διάλογοι στὸ πλαίσιο τοῦ Π.Σ.Ε. ἀλλὰ καὶ οἱ ὑπόλοιποι διάλογοι τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μὲ τοὺς ἑτεροδόξους, θὰ ἔπρεπε νὰ διερευνήσει κυρίως τὰ αἴτια καὶ ὄχι τὰ ἐπιφαινόμενα. Ἐπιφαινόμενα εἶναι ἐπὶ παραδείγματι τὰ προβλήματα ποὺ παρεμβάλλονται διαρκῶς ἀπὸ τὴν Οὐνία ἀπὸ παπικῆς πλευρᾶς ἢ οἱ χειροτονίες γυναικὼν καὶ οἱ γάμοι ὁμοφυλοφίλων ἀπὸ προτεσταντικῆς πλευρᾶς.

Τὸ βαθύτερο αἴτιο τῆς κρίσεως εἶναι — ὅπως ὁμολογεῖται καὶ ἀπὸ συνειδητοὺς παλαιμάχους καὶ ἐνθέρμους θιασῶτες τοῦ Π.Σ.Ε. — τὸ «ἔκδηλο συγκρητιστικὸ πνεῦμα ἀπὸ τὸ ὁποῖο ἐμφοροῦνται πολλὰ στελέχη τοῦ Συμβουλίου» (τοῦ Π.Σ.Ε.)27.

Τὰ σπέρματα βέβαιά της σημερινῆς ἐξελίξεως ἐτίθεντο ἤδη, ὅπως εἴπαμε, στὸ ἰδρυτικὸ Καταστατικό του Π.Σ.Ε., ὅπου ἀναφέρεται, μεταξὺ ἄλλων, ὅτι συνεστήθη προκειμένου:

«1) Νὰ καλὴ τὰς Ἐκκλησίας διὰ τὸν σκοπὸν τῆς ὁρατῆς ἑνότητος ἐν μία πίστει καὶ μία εὐχαριστιακὴ κοινωνία, ἐκφραζομένης ἐν τὴ λατρεία καὶ τὴ κοινὴ ἐν Χριστῷ ζωὴ καὶ διὰ τὴν πρόοδον — αὐτῶν — πρὸς τὴν ἑνότητα ταύτην, ἴνα ὁ κόσμος πιστεύση.

2) Νὰ διευκολύνη τὴν κοινὴν μαρτυρίαν τῶν Ἐκκλησιῶν εἰς ἕνα ἕκαστον τόπον καὶ εἰς ἅπαντάς τους τόπους...

3) Νὰ ὑποστηρίζη τὰς Ἐκκλησίας ἐν τῷ παγκοσμίω ἱεραποστολικῶ καὶ εὐαγγελιστικῶ αὐτῶν ἔργω.

4) Νὰ ἐκφράζη τὸ κοινὸν ἐνδιαφέρον τῶν Ἐκκλησιῶν ἐν τὴ ὑπηρεσία τῶν ἀνθρωπίνων ἀναγκῶν, τῆς κατακρημνίσεως τῶν μεταξὺ τῶν ἀνθρώπων ἐμποδίων καὶ τῆς προαγωγῆς μίας ἀνθρωπίνης οἰκογενείας ἐν δικαιοσύνη καὶ εἰρήνη»28.

Τὰ ἀνωτέρω ἐκφράζουν, μὲ τρόπον εὔγλωττον τὴν ἐξ ἀρχῆς αὐτοσυνειδησία τοῦ Π.Σ.Ε. καὶ τῶν ἰδρυτικῶν του μελῶν.

Ἀπὸ ὀρθοδόξου πλευρᾶς, γιὰ νὰ αἰτιολογηθεῖ στὴν γνωστὴ πατριαρχικὴ ἐγκύκλιο τοῦ 1920 ἡ συμμετοχὴ στὴν «οἰκουμενικὴ κίνηση», προεβάλλετο ὡς μοναδικὴ αἰτία ἡ ἀντιμετώπιση κινδύνων ὅπως «ὁ ὀσημέραι εὐρυτέρας λαμβάνων διαστάσεις ἀλκοολισμός, ἡ θριαμβεύουσα περιττὴ πολυτέλεια, ἡ μόλις συγκαλυπτομένη φιληδονία καὶ ἡδυπάθεια, ἡ ἀκολασταίνουσα ἀσχημοσύνη ἐν τὴ φιλολογία, τὴ ζωγραφική, τῷ θεάτρω ἢ καὶ τὴ μουσική, ἡ θεοποίησις τοῦ πλούτου...», χωρὶς νὰ προβάλλεται καθόλου ἡ ἀλήθεια ὅτι ἀκόμη καὶ ἡ πλήρης ἐξάλειψη αὐτῶν τῶν κοινωνικῶν πληγῶν δὲν σώζει ἀπὸ μόνη της τὸν ἄνθρωπο.

Στὴν πατριαρχικὴ αὐτὴ ἐγκύκλιο τοῦ 1920, ἡ ὁποία, σημειωτέον, κατὰ τοὺς οἰκουμενιστὲς ἀποτελεῖ «ὁριακὴ ἔκφραση τοῦ Ὀρθοδόξου Οἰκουμενισμοῦ, ἀλλὰ καὶ ὁρόσημο στὴν ἱστορία τῆς Οἰκουμενικῆς Κινήσεως»29, ὡς «ἁπανταχοῦ Ἐκκλησίαι» θεωροῦνται οἱ ἑτερόδοξες Κοινότητες τῆς Δύσεως, οἱ ὁποῖες χαρακτηρίζονται «ὄχι ὡς ξέναι καὶ ἀλλότριαι πρὸς τὴν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν, ἀλλ' ὡς συγγενεῖς καὶ οἰκεῖαι ἐν Χριστῷ καὶ συγκληρονόμοι καὶ σύσσωμοί της ἐπαγγελίας τοῦ Θεοῦ ἐν τῷ Χριστῷ».

Ἐξ ἀρχῆς λοιπὸν τὰ θεμέλια του Π.Σ.Ε. ἤσαν τελείως ἐγκοσμιοκρατικὰ καὶ ξένα πρὸς τὴν Ὀρθόδοξο αὐτοσυνειδησία. Ἄλλωστε ἡ ἐκκοσμίκευση, ὁ ἠθικισμός, ὁ εὐσεβισμὸς καὶ ὁ οὐμανισμός, μὲ τὴν ἔννοια τοῦ ρεύματος ποὺ ἐγέννησε ὁ Γαλλικὸς Διαφωτισμός, ἄνοιξαν τὸν δρόμο γιὰ τὸν μὴ Ὀρθόδοξο Οἰκουμενισμό. Λέγω μὴ Ὀρθόδοξο, διότι ἔχουμε καὶ Ὀρθόδοξο Οἰκουμενισμό. Ὀρθόδοξος Οἰκουμενισμὸς εἶναι ἡ Οἰκουμενικότητα τῆς Ἐκκλησίας τὴν ὁποία ὁμολογοῦμε στὸ Σύμβολο τῆς Πίστεως.

Δὲν πρέπει ἐπίσης νὰ διαφεύγει τῆς προσοχῆς μας τὸ γεγονὸς ὅτι τὸ Π.Σ.Ε. ἀποτελεῖ ἐδῶ καὶ χρόνια στόχο διαβρώσεως ἐκ μέρους τῆς ὀργανώσεως τοῦ Κορεάτου ψευδομεσσία Σὰν Μυοὺνκ Μοῦν «Ἑνωτικὴ Ἐκκλησία», ἡ ὁποία ἐπιδιώκει τὴν διάβρωση ὅλων τῶν δομῶν ἐξουσίας στὸν κόσμο. Ἡ «Ἑνωτικὴ Ἐκκλησία» ἰσχυρίζεται ὅτι «χρειάζεται ἄλλα δεκαπέντε περίπου χρόνια γιὰ νὰ διαβρώσει τὸ Παγκόσμιο Συμβούλιο Ἐκκλησιῶν» καὶ ὅτι «ἤδη ὑπάρχει ἕνας μεταξὺ τῶν πέντε Προέδρων τοῦ Π.Σ.Ε. ποῦ συνεργάζεται στενὰ μὲ τὴν κίνηση αὐτή»!... «Μὲ αὐτὲς τὶς προϋποθέσεις», σχολιάζει ὁ μακαριστὸς π. Ἀντώνιος Ἀλεβιζόπουλος: (1996), «ὁ διαθρησκευτικὸς διάλογος θὰ ἦταν τουλάχιστον ἀνευθυνότητα καὶ ἐπιπολαιότητα ἀπὸ μέρους ἐκκλησιαστικῶν παραγόντων καὶ ἐκφράζουμε ἀπορία γιατί ἕνας ἀπὸ τοὺς Προέδρους τοῦ Π.Σ.Ε. νὰ εἶναι σήμερα συνεργάτης τοῦ Κορεάτη ψευδομεσσία καὶ γιατί δὲν ἀκούστηκε ἀκόμη καμμία κραυγὴ διαμαρτυρίας»30.
Συνέπειες – ἀποτελέσματα
Οἱ συνέπειες τῆς συμμετοχῆς τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας ἐν γένει στὴν λεγομένη Οἰκουμενικὴ κίνηση καὶ τοὺς συναφεῖς διαλόγους εἶναι, ὅπως θὰ δοῦμε, κυρίως ἐκκλησιολογικές, σωτηριολογικὲς καὶ ποιμαντικές. Ἡ συμμετοχὴ αὐτὴ ὁδήγησε καὶ ὁδηγεῖ καθ' ἡμέραν καὶ περισσότερο στὴν ἀλλοίωση τοῦ ὀρθοδόξου φρονήματος καὶ ἤθους καὶ στὴ διαμόρφωση ἑνὸς ἄλλου φρονήματος καὶ ἤθους «διαθρησκειακοῦ», τουλάχιστον μεταξὺ τῶν στελεχῶν ποὺ ἐμπλέκονται στὴν ὅλη αὐτὴ προσπάθεια.

Ὅπως γράφει ὁ καθηγητὴς κ. Κωνσταντῖνος Μουρατίδης «Διὰ τῆς συμμετοχῆς τῆς εἰς τὸ Π.Σ.Ε. ἡ Ὀρθοδοξία παρητήθη κατ' οὐσίαν τῆς οἰκουμενικῆς αὐτῆς ἀποστολῆς ὑπὲρ τοῦ Π.Σ.Ε., ὅπερ κατὰ τὴν γνώμην μου συνιστᾶ τὸ μέγιστον καὶ πλέον ὀδυνηρὸ πλῆγμα κατὰ τοῦ ἀπολυτρωτικοῦ ἔργου, τὸ ὁποῖον εἶναι κεκλημένη νὰ ἐπιτελέση ἐν μέσω τοῦ συγχρόνου κόσμου»31.

Ὁ ἀείμνηστος Σέρβος καθηγητὴς τῆς Δογματικῆς καὶ ὁμολογητὴς τῆς Ὀρθοδοξίας π. Ἰουστίνος Πόποβιτς χαρακτηρίζει τὸ Π.Σ.Ε. ὡς «αἱρετικόν, ἀνθρωποπαγὴ καὶ ἀνθρωπολατρικὸν σύλλογον» καὶ τὴν συμμετοχὴν τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας εἰς αὐτὸ ὡς «δουλικὸν ἐξευτελισμόν». Ὁ δὲ μακαριστὸς π. Σπυρίδων Μπιλάλης γράφει: «Ὁ Οἰκουμενισμός, ἡ μεγαλυτέρα αἵρεσις τοῦ εἰκοστοῦ αἰῶνος, κηρύττουσα τὸν δογματικὸν καὶ θρησκευτικὸν συγκρητισμὸν καὶ τείνουσα εἰς ἐν εἶδος πανθρησκείας διὰ τῆς ἐξισώσεως τῶν χριστιανικῶν ὁμολογιῶν καὶ θρησκειῶν, ἀποτελεῖ τὴν πλέον θανάσιμον ἀπειλὴν διὰ τὴν Ὀρθοδοξίαν»32.

Οὐσιαστικῶς ὁ διαχριστιανικὸς καὶ διαθρησκειακὸς συγκρητισμὸς καταργεῖ τὰ ὅρια μεταξὺ Ὀρθοδοξίας καὶ αἱρέσεως. Ὁ Οἰκουμενισμὸς μὲ τὴν ἔννοιαν τοῦ συγκρητισμοῦ ὑποστηρίζει ὅτι τὰ ὅρια τῆς Ἐκκλησίας εἶναι ἀσαφῆ. Ὅτι, Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία ἀφ' ἑνὸς καὶ ἄλλες χριστιανικὲς ὁμολογίες ἀφ' ἑτέρου, συναποτελοῦν τὴν Μίαν, Ἁγίαν, Καθολικὴν καὶ Ἀποστολικὴν Ἐκκλησίαν τοῦ Συμβόλου τῆς Πίστεως. Αὐτὸ βέβαια ἀποτελεῖ ἐκκλησιολογικὴ αἵρεση καὶ ἔρχεται σὲ ἀντίθεση μὲ τὴν ἀπ' ἀρχῆς αὐτοσυνειδησία μας ὡς Ὀρθοδόξων.

Ἐπ' αὐτοῦ θὰ ἠμπορούσαμε νὰ προσκομίσουμε πλῆθος ἁγιοπατερικῶν χωρίων.

Μὲ τὸν συγκρητισμὸ ποὺ καλλιεργεῖται στὸ πλαίσιο αὐτῶν τῶν διαλόγων μὲ ἑτεροδόξους καὶ ἐτεροθρήσκους οὐσιαστικὰ ἀθετεῖται ἡ ἔννοια τῆς αἱρέσεως γιὰ λόγους «οἰκουμενικῆς ἁβροφροσύνης» καὶ γιὰ τὴν ἐπικράτηση «οἰκουμενικοῦ πνεύματος». Μετατίθεται ἡ πραγματικὴ βάση ἑνότητος τῶν ἀνθρώπων ἐν Ἀληθεία, δηλαδὴ ἐν Χριστῷ, καὶ προτείνεται ἕνα νέο πρότυπο ἑνώσεως -παρὰ τὶς δογματικὲς διαφορές-, δηλαδὴ ὄχι ἐν Ἀληθεία. Τὸ πρότυπό της δράσεως ἀπὸ κοινοῦ, τῆς ὀργανώσεως, τῆς «κοινῆς διακονίας», δηλαδὴ ἕνα πρότυπο οὐμανιστικό, ἀνθρωποκεντρικό. Κέντρον τῆς ἑνότητος ἀποτελεῖ πλέον ὄχι ὁ Θεάνθρωπος ἀλλ' ὁ πεπτωκὸς ἄνθρωπος.

Ἡ συμμετοχὴ στὸ Π.Σ.Ε. καὶ ὁ ὅλος οἰκουμενιστικὸς συγχρωτισμός, ποὺ περιλαμβάνει ὄχι μόνον διαλόγους ἀλλὰ καὶ κοινὲς λατρευτικὲς ἐκδηλώσεις, ὁδήγησε στὴν οὐσιαστικὴ παύση τῆς Ὀρθοδόξου ἱεραποστολῆς στὶς χῶρες ὅπου ἐπικρατοῦν οἱ χριστιανικὲς ὁμολογίες. Ἔτσι κλείνουμε τὴν πόρτα στοὺς κουρασμένους ἀνθρώπους τῆς Δύσεως, ὑποδεικνύοντάς τους νὰ μείνουν ἐκεῖ ὅπου εὑρίσκονται, ἐφ' ὅσον «εἴμαστε τὸ ἴδιο», εἴμαστε «ἀδελφὲς Ἐκκλησίες» καὶ «ἐπίκειται ἡ ἕνωση».

Ἀλλὰ καὶ ἀποκαθάρσεις λειτουργικῶν βιβλίων μελετῶνται ὥστε νὰ μὴν θίγονται οἱ ἀντιχαλκηδόνιοι ἀπὸ τὶς αὐστηρὲς ἐκφράσεις ποὺ χρησιμοποιεῖ ἡ ὑμνολογία τῆς Ἐκκλησίας μας γιὰ τοὺς αἱρεσιάρχες ἀρχηγοὺς τῶν.

Ἔλλειψη ἐνημερώσεως καὶ συμφωνίας τῆς Ἐκκλησίας
Ἡ συμμετοχὴ τῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν στὶς διαδικασίες τῶν διαλόγων αὐτῶν μὲ τὸν τρόπο ποὺ γίνονται, πάσχει ὄχι μόνον οὐσιαστικῶς ἀλλὰ καὶ διαδικαστικῶς. Οὔτε ἐξ ἀρχῆς ὑπῆρξε, οὔτε ὑπάρχει οὐσιαστικὴ ἐνημέρωση γιὰ τὰ λαμβάνοντα χώραν στὰ πλαίσια τῶν διαλόγων. Ὄχι μόνον ὁ εὐσεβὴς κλῆρος καὶ λαός μας δὲν ἐνημερώνεται, ἀλλ' οὔτε καὶ ἡ σεπτὴ ἱεραρχία ἐνημερώνεται σὲ βάθος. Οἱ διάλογοι αὐτοὶ ἀποτελοῦν σὲ διεθνὲς ἐπίπεδο ἀποκλειστικὴ ἐνασχόληση μίας κατηγορίας ἀνθρώπων ποὺ θὰ μποροῦσε κανεὶς νὰ τοὺς ὀνομάσει ἐξ ἐπαγγέλματος γραφειοκράτες καὶ τεχνοκράτες οἰκουμενιστές.

Τὸ θέμα ὅμως δὲν εἶναι μόνον ἡ ἐνημέρωση. Τὸ ζητούμενον εἶναι τὰ ἀποφασιζόμενα στοὺς διαλόγους νὰ συμφωνοῦν καὶ νὰ ἐκφράζουν τὸ εὐσεβὲς φρόνημα τῆς Ἐκκλησίας, ἀλλιῶς θὰ ἔχουν τὴν τύχη ἀποφάσεων τύπου Φερράρας-Φλωρεντίας καὶ τὸ μόνο ποὺ θὰ κάνουν θὰ εἶναι νὰ δημιουργήσουν πληγὲς στὸ σῶμα τῆς Ἐκκλησίας.

Ὀρθόδοξες θέσεις
Ἡ Ὀρθόδοξη Παράδοση, τῆς ὁποίας ἄγρυπνος θεματοφύλακας εἶναι ὁ μοναχισμός, ὡς πρόταση ἀντιστάσεως στὸν διαχριστιανικὸ καὶ διαθρησκειακὸ συγκρητισμό, ὡς πρόταση ἀντιστάσεως οὐσιαστικὰ στὸν ὁδοστρωτήρα τῆς παγκοσμιοποιήσεως τῆς λεγομένης Νέας Ἐποχῆς, προβάλλει τὴν ὁδὸ τῆς ἀληθοῦς θεογνωσίας, τὴν κατὰ χάριν θέωση, δηλαδή, σὲ προσωπικὴ κοινωνία ἀγάπης καὶ ὑπακοῆς μὲ τὸν μόνον Ἅγιο Τριαδικὸ Θεό.

Προβάλλει τὴν ἀνεκτίμητη ἀξία τοῦ προσώπου τὸ ὁποῖο ἡ Νέα Ἐποχὴ θέλει νὰ ἀριθμοποιήσει καὶ ἐξαφανίσει. Ἡ Ὀρθόδοξη αὐτὴ πρόταση ζωῆς δὲν εἶναι μία διανοητικὴ κατασκευή. Εἶναι ἡ ἐμπειρία ἀναριθμήτου πλήθους ἁγίων στὴ διάρκεια τῶν δύο χιλιάδων ἐτῶν ἐκκλησιαστικοῦ βίου.
Ὁ ἀγώνας αὐτὸς γιὰ διάσωση τοῦ προσώπου εἶναι συγχρόνως καὶ ἀγώνας γιὰ διάσωση τῆς ἐθνικῆς καὶ θρησκευτικῆς μας αὐτοσυνειδησίας, ἡ ὁποία τελευταία μάλιστα δέχεται πυκνὰ καὶ μεθοδευμένα κτυπήματα.

Ὁ διάλογος βέβαια μὲ τοὺς ἑτεροδόξους καὶ ἐτεροθρήσκους σὲ καμμία περίπτωση δὲν ἀπορρίπτεται. Ἀντιθέτως, πάντοτε κατεῖχε θέση σημαντικὴ στὴ ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας, θέση συνυφασμένη μὲ τὴν ἀποστολή της ποὺ εἶναι τὸ προφητικὸ καὶ ἀποστολικὸ κήρυγμα τῆς μετανοίας καὶ ἡ ἕνωσις τῶν πάντων.

Στὸ σημεῖο αὐτὸ θὰ πρέπει νὰ ποῦμε, ὅτι στὸ πλαίσιο τῆς λεγομένης οἰκουμενικῆς κινήσεως κακοποιοῦνται ἐρμηνευτικῶς οἱ λόγοι τοῦ Κυρίου μας κατὰ τὴν ἀρχιερατική Του προσευχή. Ὅταν ὁ Κύριος εὔχεται «ἴνα πάντες ἐν ὦσιν» (Ἰωάν. 17,21) κατὰ τὴν πατερικὴ ἑρμηνεία, ποὺ ὑπενθυμίζει ὁ καθηγητὴς π. Ἰωάννης Ρωμανίδης, ζητεῖ ἀπὸ τὸν Πατέρα «ὥστε οἱ μαθηταί Του καὶ οἱ μαθηταὶ τῶν μαθητῶν Του νὰ γίνουν ἕνα εἰς τὴν θέαν τῆς δόξης Του, εἰς αὐτὴν ἤδη τὴν ἐπίγειον ζωὴν ὡς μέλη τοῦ Σώματός Του, δηλαδὴ τῆς Ἐκκλησίας...»33.

Ὀρθοδόξως ἡ ἕνωσις τῶν πάντων, ἑπομένως καὶ ἡ ἕνωσις τῶν «ἐκκλησιῶν», ἐπιτυγχάνεται μὲ τὴν Χάριν τοῦ Θεοῦ διὰ τῆς ἐπιστροφῆς τῶν πεπλανημένων ἐν μετανοία στὴν Μία, Ἁγία, Καθολικὴ καὶ Ἀποστολικὴ Ἐκκλησία, δηλαδὴ τὴν Ὀρθόδοξο.

Θὰ ἦταν φρονοῦμε πολὺ χρήσιμο καὶ γιὰ τοὺς σήμερον διαλεγομένους ἀπὸ πλευρᾶς Ὀρθοδόξου καὶ καλουμένους νὰ δώσουν λόγον «παντὶ τῷ αἰτούντι περὶ τῆς ἐν ἠμὶν ἐλπίδος», νὰ ἐντρυφήσουν στὸ πῶς διελέγοντο οἱ ἅγιοί της Ἐκκλησίας μας μὲ τοὺς ἑτεροδόξους καὶ ἐτεροθρήσκους καὶ μάλιστα κάτω ἀπὸ ἀσυγκρίτως δυσμενέστερες ἀπ' ὅτι ἐμεῖς σήμερα ἱστορικὲς συνθῆκες.

Ἐμεῖς σήμερα γιατί θὰ πρέπει νὰ ἀπομακρυνθοῦμε ἀπὸ τὴ δική τους γραμμή; Μήπως εἴμεθα ἁγιότεροι ἢ ἐξυπνότεροι ἐκείνων;

Μακαριώτατε, Σεβασμιώτατοι, σεπτὴ ὁμήγυρις μοναχῶν καὶ φιλομονάχων, ἐξ ὅσων μέχρι στιγμῆς ἐλέχθησαν καθίσταται νομίζω σαφὲς ὅτι εὐρισκόμεθα μπροστὰ σὲ ἕνα ὑπαρκτὸ καὶ σοβαρὸ πρόβλημα ποὺ ἀποτελεῖ μέρος τῆς προκλήσεως τῆς λεγομένης Νέας Ἐποχῆς.

Ἔγινε πιστεύω φανερὸ ἀπὸ ὅσα μέσα στὸ περιορισμένο αὐτὸ χρονικὸ διάστημα ἐξετέθησαν, ὅτι ὁ συγκρητισμός, διαχριστιανικὸς καὶ διαθρησκειακὸς εἶναι τελείως ἀντίθετος καὶ ἀσυμβίβαστος μὲ τὸ εὐσεβὲς φρόνημα τῆς Ἐκκλησίας. Τὸ φρόνημα αὐτὸ ἐκφράζει κατ' ἐξοχὴν ὁ Ὀρθόδοξος Μοναχισμός, ὁ ὁποῖος ἀποτελεῖ τὴν γρηγοροῦσα συνείδηση τῆς Ἐκκλησίας καὶ τὸν θεματοφύλακα τῆς Παραδόσεώς της. Γι' αὐτὸ τὸ λόγο ἔχει κάθε δικαίωμα ἀλλὰ καὶ καθῆκον νὰ προμαχεῖ καὶ ὑπερμαχεῖ ὑπὲρ τῆς ὀρθοδόξου πίστεως προασπίζοντας τὴν ἀκεραιότητά της.

Κλείνοντας ἐπιτρέψτε μου τοῦτο μόνον νὰ προσθέσω:
Ἐπειδὴ ἡ προσπάθεια προωθήσεως τοῦ συγκρητισμοῦ, διαχριστιανικοῦ καὶ διαθρησκειακού, ἐνδύεται συνήθως, ὅπως εἴπαμε, τὸ μανδύα τῆς ἀγάπης, θὰ πρέπει νὰ τονίσουμε ὅτι ἀκριβῶς ἡ πατερικὴ στάση ποὺ ἐμμένει στὴν ἀλήθεια τῆς πίστεως καὶ ποὺ λέγει τὴν ἀλήθεια στοὺς ἐκτὸς Ἐκκλησίας μὲ πόνο, ἀγάπη καὶ διάκριση, εἶναι ὄντως ἡ φιλάνθρωπος στάση, διότι οὐσιαστικὰ βοηθεῖ τὸν πλανώμενο ἄνθρωπο ν�

Περισσότερα... »

03:30
Tο ακριβότερο αυτοκίνητο στον κόσμο!
» Relax

Είναι η Bugatti 57SC Atlantic του 1936. Το εν λόγω αυτοκίνητο είναι το ακριβότερο στον κόσμο και κοστίζει 30 εκατομμύρια δολάρια.Το γαλάζιο αυτοκίνητο αναμένεται να εκτεθεί για λίγους μήνες στο Μουσείο Αυτοκινήτων Mullin στο Oxnard. Σύμφωνα με το μουσείο τρία αυτοκίνητα Bugatti 57SC Atlantic κατασκευαστήκαν στον κόσμο. Ιδιοκτήτης αυτού του σπάνιου αυτοκίνητου ήταν ο Λόρδος Βίκτορ Ρότσιλντ.Το 1939 ανακατασκευάστηκε και τα ίχνη της χάθηκαν μέχρι το 1971 που πουλήθηκε έναντι 59 χιλιάδων δολαρίων στον δόκτορα Πίτερ Γουίλιαμσον.
Το αυτοκίνητο πωλήθηκε τον Μάιο. Μεσολαβητής ήταν η εταιρία Gooding & Co.

Περισσότερα... »

03:19

Ρίτα Σακελλαρίου 22/11/1934 – 6/8/1999

» Relax

Ρίτα Σακελλαρίου
Πληροφορίες
Ημ. Γέννησης	22 Νοεμβρίου 1934 (1934-11-22)
Ημ. Θανάτου	6 Αυγούστου 1999 (64 ετών)
Καταγωγή	Σητεία Κρήτης
Eίδος	Λαϊκό τραγούδι
Ιδιότητες	τραγουδίστρια
Συμμετοχές	συνεργασία με Βασίλη Τσιτσάνη, Γιάννη Παπαϊωάννου

00:56
ΟΤΑΝ Ο ΝΟΜΑΡΧΗΣ ΑΜΑΡΤΗΣΕ ΓΙΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥ
» Δ.Ρ.Α.ΣΥ- ΝΟ.Ρ.Α.ΣΥ

Όταν η ιδιωτική πρωτοβουλία και η αγορά θεοποιείται, τότε φυσικό είναι όλοι αμαρτάνουν για τα παιδιά τους. Έτσι και νομάρχης Αλέκος Καχριμάνης παραβίασε όποιο νόμο βρήκε μπροστά του προκειμένου να αναπτύξει περισσότερο την επιχειρηματική δραστηριότητα με πρόσχημα την αποκατάσταση των παιδιών του ως γνήσιος νεοέλληνας.

Ο νομάρχης έχει γίνει παράγοντας παράνομου πλουτισμού στην πόλη, γκρεμίζει διατηρητέα για να φτιάξει "παραδοσιακούς" ξενώνες, ανοίγει καφετέριες χωρίς άδειες και καταλαμβάνει δημόσιο χώρο, πάρκα, μέχρι και δέντρα.

Αυτό είναι το αυτοδιοικητικό μοντέλο του σύγχρονου καπιταλισμού. Τοπάρχες που ελέγχουν τα πάντα και μεγαλώνουν τις περιουσίες τους στην πλάτη των πολιτών. Που χαρίζουν δημόσιους χώρους λαμβάνοντας ανταλλάγματα πολιτικά και οικονομικά, πάνω και κάτω από το τραπέζι. Τα ίδια έκανε και ο δήμαρχος Γκόντας δωρίζοντας δύο δημόσιους χώρους σε ιδιώτες και απολαμβάνοντας την οικονομική και πολιτική τους στήριξη, τρέχοντας ως και τα σήμερα αγωνιστές στα δικαστήρια ξαμολώντας τα «παιδιά» τους που έδειραν και έκοψαν αυτιά από αγωνιζόμενους πολίτες. Ας σημειωθεί πως 20 Σεπτέμβρη είναι η ημερομηνία που οι αγωνιστές του «Ξενία» ξανασέρνονται στα δικαστήρια ενώ τα ντόπια λαμόγια συνεχίζουν ανενόχλητα να καταστρέφουν την πόλη.

Αυτό είναι και το μοντέλο που προβάλλει και προωθεί η τρόικα, το ΔΝΤ και η ΕΕ με τελευταίο υποψήφιο θύμα τη ΔΕΗ. Παραχώρηση των πάντων στην ιδιωτική πρωτοβουλία (;) με κόστη που επωμίζονται στην πραγματικότητα οι εργαζόμενοι αφού ο σύγχρονος καπιταλισμός επιτρέπει σε "επιχειρηματίες" τύπου Βγενόπουλου και Σάλλα να αγοράζουν χωρίς να έχουν χρήματα. Κρατικοδίαιτα λαμόγια που κάνουν πάρτι με το πλούτο που παράγουν οι εργαζόμενοι.

Δεν μας πείθουν οι κραυγές του νομάρχη περί διαφάνειας των πράξεών του. Ούτε η απαράδεκτη εκμετάλλευση για πολιτικούς σκοπούς της αγωνίας του γονιού για τα παιδιά του. Κύριε νομάρχη, γνωρίζετε πόσα παιδιά δουλεύουν με πτυχία σε καφετέριες και καταστήματα της πόλης χωρίς ασφάλιση για ελεεινούς μισθούς, που οι πατεράδες τους δεν μπορούν να τους κάνουν δώρο 400.000 ευρώ για να αγοράσουν ξενώνες και να τους επιτρέπουν να παραβιάζουν τα πάντα στο όνομα της αύξησης της περιουσίας τους;

Πρέπει να τελειώνουμε με αυτό το μοντέλο αυτοδιοίκησης, που έτσι κι αλλιώς υπήρχε και στο προ «Καλλικράτη» αλλά με τον αντιδραστικό Καλλικράτη να ενισχύει την ιδιωτικοποίηση της δημόσιας περιούσιας, την καταστροφή του περιβάλλοντος και την σύμφυση -ταύτιση επιχειρηματικών και πολιτικών συμφερόντων.

Το υπάρχον πλαίσιο τοπικής διοίκησης και όχι αυτοδιοίκησης πρέπει να ανατραπεί από τους πολίτες τους ίδιους. Πρέπει οι εργαζόμενοι πολίτες να πάρουν στα χέρια τους την υπόθεση της οργάνωσης της κοινωνίας τους, πέρα και μακριά από λογικές Γκόντα και Καχριμάνη αλλά και των εναλλακτικών "σοσιαλιστών, "οικολόγων" και "δημοκρατικών αριστερών" που είναι η άλλη όψη του ίδιου νομίσματος της διαχείρισης ενός συστήματος που και εν μέσω κρίσης δεν παίρνει βελτίωση αλλά μόνο ανατροπή.

Ιωάννινα 5/ 8/10

Αριστερή Παρέμβαση στην Ήπειρο

Περισσότερα... »
00:50
Πρώτα ονόματα ψηφοδελτίου της Αριστερής Παρέμβασης στην Ήπειρο
» Δ.Ρ.Α.ΣΥ- ΝΟ.Ρ.Α.ΣΥ

Επικεφαλής:
ΖΗΚΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ: Νομαρχιακός σύμβουλος (1998-2002), Αντιπρόεδρος του συλλόγου εργαζομένων στο πανεπιστήμιο Ιωαννίνων, Εκπρόσωπος του συλλόγου στη σύγκλητο του πανεπιστημίου, Μέλος κτηνοτροφικού συνεταιρισμού Ιωαννίνων, Μέλος συλλόγου πολυτέκνων
Ιωάννινα :
1.      Καφαράκης Βασίλης: Επιμελητής ουρολογικής κλινικής Νοσοκομείου Χατζηκώστα, Μέλος Δ.Σ. εργαζομένων στο νοσοκομείο Χατζηκώστα)
2.      Κούργιας Κωσταντίνος: Μέλος ΔΣ. ΚΕΠΑΒΙ, Μέλος ΔΣ συλόγου Αργυροχόων, πρώην πρόεδρος Ομοσπονδίας επαγγελματοβιοτεχνών και πρώην πρόεδρος κοινότητας Ελεούσας
3.      Τσακανίκας Γεώργιος: πρόεδρος παραρτήματος Ηπείρου του πανελλήνιου κτηνιατρικού συλλόγου.
4.      Αντωνακάκη Μελίνα: Υποψήφια διδάκτωρ Ιατρικής, Μέλος Πανελλήνιας Ένωσης Αδιόριστων Εκπαιδευτικών
5.      Χαρισιάδης Σπύρος: Συνταξιούχος δάσκαλος, ενεργός στον αγώνα, κάτοικος στο Δελβινάκι
6.      Γρηγορίου Πέτρος: Μέλος ΔΣ εμποροϋπαλλήλων, Φυσικός, αδιόριστος εκπαιδευτικός, Μέλος Πανελλήνιας Ένωσης Αδιόριστων Εκπαιδευτικών
7.      Μπακόλας Δημήτρης: Μέλος ΔΣ Σωματείο Γεωπόνων Ιδιωτικών Υπαλλήλων Ηπείρου – Λευκάδας
8.      Ασπρούδη Κατερίνα: Ωρομίσθια εκπαιδευτικός, ιδιωτική υπάλληλος, συνδικαλίστρια, Μέλος Πανελλήνιας Ένωσης Αδιόριστων Εκπαιδευτικών
9.      Ηλίας Λεωνίδας: (ιδιωτικός υπάλληλος, αρχηγός ποδοσφαιρικής ομάδας «Αετός» νήσου.
10. Κόκκινος Ηλίας: Οικοδόμος.
11. Κούρος Θοδωρής: Κοινωνιολόγος
12. Μπουραντάς Λάμπρος: Γιατρός, μέλος ΔΣ Ένωσης Ιατρών Νοσοκομείων Ηπείρου (ΕΙΝΗ).
Θεσπρωτία :
1.      Μπέτσης Σπύρος: Φοιτητής φυσικού στην Πάτρα. Μέλος ΕΑΑΚ
2.      Σταθόπουλος Παναγιώτης: Εργάτης σε ιχθυοκαλλιέργειες
3.      Κυρίτσης Φίλιππος: Φιλόλογος, αδιόριστος εκπαιδευτικός
Άρτα:
1.      Νικολάου Άρης: Οικοδόμος, αντιπρόσωπος στο εργατικό κέντρο Άρτας
2.      Σμυρνής Αλέκος: Ιδιωτικός υπάλληλος
Πρέβεζα:
1.      Νάνος Ευάγγελος: Γεωπόνος, Μέλος διοίκησης εργατικού κέντρου Πρέβεζας)
2.      Παμπουκίδου Ναταλία: Φοιτήτρια, Μέλος ΕΑΑΚ

Περισσότερα... »
00:48
ΑΠΟ ΤΗΝ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΥΠΟΥ ΤΗΣ ΑΡΠΗ
» Δ.Ρ.Α.ΣΥ- ΝΟ.Ρ.Α.ΣΥ

Οι δημοτικές και περιφερειακές εκλογές έρχονται σε μια κρίσιμη στιγμή της ταξικής πάλης. Ο χαρακτήρας τους είναι έντονα πολιτικός και στο αποτέλεσμά τους θα αποτυπωθεί το εάν η κυβέρνηση και το μπλοκ εξουσίας θα συνεχίσει την επίθεσή του ή θα βγει από τη μάχη αυτή αδυνατισμένο, αν εκφραστεί η οργή μας σε αριστερή κατεύθυνση με ενισχυμένες τις τάσεις αμφισβήτησης του συστήματος που γεννιούνται στην κοινωνία.

Eίναι ολοφάνερο πως η λεηλασία του δημόσιου πλούτου και του εργατικού εισοδήματος, η απόλυτη εξαθλίωση μεγάλων τμημάτων του πληθυσμού, η πτώχευση και η προλεταριοποίηση μικρών και μεσαίων επαγγελματοβιοτεχνών και αγροτών είναι και θα είναι η πραγματικότητα της χώρας στο εξής για πολλά χρόνια. Η χώρα βρίσκεται δηλαδή επί της ουσίας σε καθεστώς πτώχευσης και οι πιστωτές της υπαγορεύουν τους όρους για τη συνέχιση της πίστωσης. Για να παρέχουν νέες πιστώσεις απαιτούν περεταίρω λεηλασία των εισοδημάτων των λαϊκών στρωμάτων και αναίρεση όλων των κατακτήσεων της εργαζόμενης πλειοψηφίας.

Έτσι, η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ με τη στήριξη ΝΔ και ΛΑΟΣ, κατακρεουργεί τα εργατικά δικαιώματα με τη μείωση μισθών και συντάξεων, την απελευθέρωση των απολύσεων, την κατάργηση των συλλογικών διαπραγματεύσεων και προσφέρει στους κεφαλαιοκράτες το χαμηλό εργατικό κόστος που έχουν ανάγκη για να διατηρήσουν την ανταγωνιστικότητα και τα κέρδη τους. Ληστεύει τους εργαζόμενους με την άγρια φορολόγηση, την αύξηση των ορίων συνταξιοδότησης, τη μείωση στις συντάξεις, τη στέρηση πόρων για την ικανοποίηση των αναγκών σε υγεία, παιδεία, κοινωνικές υπηρεσίες για να φροντίσει τις απαιτήσεις των ελλήνων και ξένων κεφαλαιοκρατών – δανειστών.
Από αυτές τις εκλογές οι υποψήφιοι της ιερής συμμαχίας του κεφαλαίου και των τραπεζιτών-ΠΑΣΟΚ-ΛΑΟΣ-ΝΔ πρέπει να καταδικαστούν με κάθε τρόπο.

Ταυτόχρονα πρέπει να ενισχυθούν οι δυνάμεις που παλεύουν ενάντια στην «τρόικα» κυβέρνησης-ΕΕ-ΔΝΤ, για να ανατραπεί το μνημόνιο και όσοι το στηρίζουν.
Δυναμώνοντας ταυτόχρονα τις ανυπότακτες μάχιμες εργατικές αριστερές φωνές που θέλουν να εκφραστεί η αμφισβήτηση και η λαϊκή οργή από τα αριστερά σε μια αντιδιαχειριστική λογική και όχι σε μια λογική που αφήνει περιθώρια να γίνει η αριστερά και οι αριστεροί «δωρητής αίματος» στο μπλοκ εξουσίας , ντόπιας και μη που θα εφαρμόσει στα πλαίσια του Καλλικράτη την πολιτική του Μνημονίου, του ΔΝΤ και της ΕΕ. Με την πολιτική της εξυπηρέτησης του χρέους που κάθε άλλο λύνει το πρόβλημα απεναντίας το αυξάνει και Θα συνεχίζει να το αυξάνει.

Καθώς για εμάς είναι ξεκάθαρο πως ο Καλλικράτης είναι το μακρύ χέρι του μνημονίου και του ΔΝΤ στην τοπική διοίκηση γιατί για αυτοδιοίκηση είναι δύσκολο να μιλάμε με τις διαταγές του ΔΝΤ να κρέμονται σαν το πέλεκυ πάνω από το κεφάλι μας, πάνω από το κεφάλι του Ελληνικού λαού.
Κύριες πλευρές της μεταρρύθμισης του «Καλλικράτη» είναι η αντιδραστική αναδιάρθρωση του αστικού κράτους σε βάρος των λαϊκών συμφερόντων, η προσπάθεια απάντησης του συστήματος στην κρίση όσον αφορά βασικούς άξονες της κυβερνητικής πολιτικής σε θέματα οικονομίας, εργασίας και καταστολής, η ανασυγκρότηση και θεσμική θωράκιση του αστικού πολιτικού συστήματος και η εντατικότερη εκμετάλλευση του αστικού χώρου και του φυσικού περιβάλλοντος. Ο «Καλλικράτης» φιλοδοξεί να αποτελέσει μοχλό ενός συνολικότερου επανασχεδιασμού του κράτους για τη συγκρότηση ισχυρών διοικητικών ενοτήτων, που θα διαμορφώνουν οικονομίες κλίμακας με στόχο την καπιταλιστική διαχείριση και τη δημιουργία προϋποθέσεων τοπικής ανάπτυξης και αύξησης της κερδοφορίας του κεφαλαίου. Η υποβάθμιση της δημόσιας υγείας, η περαιτέρω ερήμωση της υπαίθρου και η ανισομετρία μεταξύ φτωχών και πλούσιων περιφερειών αποτελούν πτυχές του.
Η πρόταση μας είναι ανοικτή σε κάθε αριστερή και όχι μόνο φωνή και δύναμη που έχει ως στόχο να συγκρουστεί και να ανατρέψει την υπάρχουσα κατάσταση. Κυρίως όμως είναι ανοικτή στο κόσμο της εργασίας, σε όλους όσους αγωνίστηκαν να σώσουν τα δικαιώματα τους, στο κόσμο της νεολαίας που ζουν το αδιέξοδο της ανεργίας, τους κτηνοτρόφους που αγωνίζονται να σώσουν την ΔΩΔΩΝΗ από τα χέρια των αρπακτικών του κεφαλαίου.

Γνωρίζοντας πως οι εκλογές δεν πρόκειται να αλλάξουν ριζικά την κατάσταση πως τα πάντα περνάνε μέσα από την ενίσχυση του λαϊκού εργατικού αγώνα μέσα από μια νέα αγωνιστική ταξική ενότητα με χειραφέτηση από γραφειοκρατικές δεσμεύσεις μηχανισμών, της αμφισβήτησης και της ρήξης με την πολιτική της κυβέρνησης, της ΕΕ, του ΔΝΤ, της άμεσης δημοκρατίας των μαζικών γενικών συνελεύσεων και της αγώνων που αποφασίζονται και ελέγχονται από την εργαζόμενη πλειοψηφία.
Το εργατικό αλλά και το κίνημα των φτωχών αγροτοκτηνοτρόφων που μπορεί να απαντήσει στην κρίση θα είναι οραματικό, αντικαπιταλιστικό, συγκρουσιακό και θα υπερασπίζεται όχι μόνο τα σημερινά συμφέροντα των παραγωγών του πλούτου, αλλά την κοινωνική τους απελευθέρωση ενάντια στο ίδιο το καπιταλιστικό σύστημα. Παλεύουμε για ένα κίνημα που θα υπερασπίζεται όλες τις κατακτήσεις, διεκδικώντας παράλληλα όλο τον πλούτο που παράγουμε. Θα υπερασπίζεται τις συνδικαλιστικές και λαϊκές ελευθερίες και δικαιώματα, και θα αντιμετωπίζει τον σημερινό «κοινοβουλευτικό ολοκληρωτισμό» διεκδικώντας τελικά την ίδια την εξουσία των εργαζόμενων .Θα υπερασπίζεται κάθε ανάγκη της εργατικής τάξης, το δικαίωμα να μην δολοφονείται καθημερινά σε δουλειές σφαγεία, να μην δηλητηριάζεται από μια παραγωγή που στο όνομα του κέρδους καταστρέφει και τον άνθρωπο και το περιβάλλον, διεκδικώντας να βάλει τελικά στην θέση της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης την συλλογική ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής. Αυτός ο διαφορετικός δρόμος μπορεί να οδηγήσει σε νικηφόρες αναμετρήσεις και στην ανατροπή της αντιλαϊκής επίθεσης. Απευθυνόμαστε στις δυνάμεις της εργασίας και λέμε ότι μπορούν τα πράγματα μέσα στην κοινωνία να είναι αλλιώς. Για να συγκροτήσουμε ένα διαρκές αντίπαλο δέος, μια πανίσχυρη και μαχητική ενότητα που θα υψώσει τείχος υπεράσπισης, αντίστασης και ανατροπής της επίθεσης. Για την ταξική αναγέννηση του εργατικού κινήματος, για τον κοινό αγώνα όλων των εργαζόμενων με τη γενιά του ελαστικού ωραρίου και της ανασφάλιστης εργασίας, τον κόσμο των αποκλεισμένων, τους δεκάδες χιλιάδες ανέργους -απολυμένους και τη φτωχομεσαία αγροτιά .

Γνωρίζοντας πως εν τέλει όλα θα μείνουν στην μέση του δρόμου αν οι εργαζόμενοι δεν κατακτήσουν την εξουσία τους οικοδομώντας ένα σύστημα περά από το καπιταλισμό με συλλογική ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής. Αυτό που ονομάστηκε σοσιαλισμός- κομμουνισμός που ανεξάρτητα από το τέλος τους τα πειράματα του «υπαρκτού σοσιαλισμού» μας προσφέρουν πολύτιμη εμπειρία.

ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΣΤΗΝ ΉΠΕΙΡΟ

Περισσότερα... »
00:45
ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΗΣ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗΣ ΣΤΗΝ ΗΠΕΙΡΟΥ
» Δ.Ρ.Α.ΣΥ- ΝΟ.Ρ.Α.ΣΥ

Οι δημοτικές και περιφερειακές εκλογές έρχονται σε μια κρίσιμη στιγμή της ταξικής πάλης. Ο χαρακτήρας τους είναι έντονα πολιτικός και στο αποτέλεσμά τους θα αποτυπωθεί το εάν η κυβέρνηση και το μπλοκ εξουσίας θα συνεχίσει την επίθεσή του ή θα βγει από τη μάχη αυτή αδυνατισμένο, αν εκφραστεί η οργή μας σε αριστερή κατεύθυνση με ενισχυμένες τις τάσεις αμφισβήτησης του συστήματος που γεννιούνται στην κοινωνία.
Για το λόγο αυτό πρέπει να καταδικαστούν οι υποψήφιοι της ιερής συμμαχίας κεφαλαίου – τραπεζιτών – ΠΑΣΟΚ – ΝΔ – ΛΑΟΣ και να ενισχυθούν οι δυνάμεις που παλεύουν ενάντια στην «τρόικα» κυβέρνησης – ΕΕ – ΔΝΤ, για να ανατραπεί το μνημόνιο και όσοι το στηρίζουν.
Οι εκλογές γίνονται σε μία στιγμή όπου η διεθνής καπιταλιστική οικονομική κρίση υπερσυσσώρευσης μαστίζει τον πλανήτη.
Η αυξανόμενη δυσκολία διαχείρισης της από όλα τα ιμπεριαλιστικά κέντρα δημιουργεί ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις που εκφράζονται με οικονομικούς πολέμους για τον έλεγχο των αγορών και επισύρουν τον κίνδυνο νέου κύκλου τοπικών πολεμικών συγκρούσεων.
Η κρίση του συστήματος στο εσωτερικό της ευρωζώνης εντείνει την ανισομετρία των χωρών της, απειλεί τη συνοχή της και ως εκ τούτου προέκυψε και επιβλήθηκε ένας νέος συμβιβασμός που συγκεκριμενοποιήθηκε με το Μηχανισμό Στήριξης για τον περιορισμό των χρεών και ελλειμμάτων σε μια προσπάθεια αποφυγής της πτώχευσης κρατών της ευρωζώνης και την υποτίμηση του Ευρώ.
Με άλλοθι την εξυπηρέτηση του δημόσιου χρέους η κυβέρνηση Παπανδρέου μπήκε στο Μηχανισμό Στήριξης και ο Ελληνικός λαός βιώνει την τριμερή κατοχή της Ε. Επιτροπής, της Ε.Κ.Τ. και του Δ.Ν.Τ. Το καθεστώς «επιτήρησης» προκειμένου να παρέχει πιστώσεις επέβαλλε το Μνημόνιο που καταργεί κάθε έννοια δικαιώματος και δημοκρατίας για τους εργαζόμενους.
Η εργατική τάξη και ο λαός βρίσκονται σήμερα αντιμέτωποι με τη μεγαλύτερη επίθεση στα δικαιώματα και τις κατακτήσεις τους. Το κεφάλαιο απαντά στην πτώση των ποσοστών κέρδους βαθαίνοντας την εκμετάλλευση των εργαζόμενων με τη δραματική χειροτέρευση αμοιβών και όρων εργασίας. Ταυτόχρονα, βρίσκει διέξοδο για τα συσσωρευμένα κεφάλαιά του τοποθετώντας τα σε κρατικά ομόλογα και απαιτώντας το ξεζούμισμα των λαϊκών στρωμάτων για να εξασφαλιστούν τα κεφάλαια και τα κέρδη τους. Το κεφάλαιο έχει δώσει απάντηση στην κρίση και κάνει αυτό που είναι σύμφωνο με τα συμφέροντά του. Φορτώνει τα βάρη της κρίσης στην εργατική τάξη και τα μεσαία στρώματα για να διατηρήσει τα προνόμιά του. Βαφτίζει το ταξικό του συμφέρον «εθνικό συμφέρον» και βάζει τα κόμματά και την κυβέρνησή του να εφαρμόσουν την πιο επιθετική αντεργατική πολιτική. Αξιοποιεί τα όργανά του στο εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα για να καθηλώσει στην αδράνεια τους εργαζόμενους και να εξασφαλίσει κοινωνική ειρήνη. Εντείνει την καταστολή απέναντι στο εργατικό κίνημα, αξιοποιώντας κρυφούς και φανερούς μηχανισμούς.
Η αρπάγη του δημόσιου πλούτου και του εργατικού εισοδήματος, η εξαθλίωση μεγάλων τμημάτων του πληθυσμού, η πτώχευση και η προλεταριοποίηση μικρών και μεσαίων επαγγελματοβιοτεχνών και αγροτών είναι και θα είναι η πραγματικότητα της χώρας στο εξής για πολλά χρόνια. Η χώρα βρίσκεται σε διαρκή επιτήρηση από την Ε.Ε., την Ε.Κ.Τ. και το ΔΝΤ, βρίσκεται δηλαδή επί της ουσίας σε καθεστώς πτώχευσης και οι πιστωτές της υπαγορεύουν τους όρους για τη συνέχιση της πίστωσης. Προκειμένου να παρέχουν νέες πιστώσεις απαιτούν περεταίρω λεηλασία των εισοδημάτων των λαϊκών στρωμάτων και αναίρεση όλων των κατακτήσεων της εργατικής τάξης και των άλλων εργαζομένων.
Έτσι, η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ με τη στήριξη ΝΔ και ΛΑΟΣ, κατακρεουργεί τα εργατικά δικαιώματα με τη μείωση μισθών και συντάξεων, την απελευθέρωση των απολύσεων, την κατάργηση των συλλογικών διαπραγματεύσεων και προσφέρει στους κεφαλαιοκράτες το χαμηλό εργατικό κόστος που έχουν ανάγκη για να διατηρήσουν την ανταγωνιστικότητα και τα κέρδη τους. Ληστεύει τους εργαζόμενους με την άγρια φορολόγηση, την αύξηση των ορίων συνταξιοδότησης, τη μείωση στις συντάξεις, τη στέρηση πόρων για την ικανοποίηση των αναγκών σε υγεία, παιδεία, κοινωνικές υπηρεσίες για να φροντίσει τις απαιτήσεις των ελλήνων και ξένων κεφαλαιοκρατών – δανειστών.
Η επίλυση οποιουδήποτε άμεσου προβλήματος της εργατικής τάξης και του λαού συναρτάται από την αστική τάξη και το κράτος της με το πρόβλημα της εξυπηρέτησης του δημόσιου χρέους, της ανόδου της ανταγωνιστικότητας της ελληνικής οικονομίας και της μείωσης των ελλειμμάτων. Κατά συνέπεια, η άμεση ικανοποίηση των οικονομικών αιτημάτων των εργατοϋπαλλήλων και των μικρών και μεσαίων επαγγελματοβιοτεχνών και αγροτών (εργασία, αξιοπρεπείς αποδοχές, μισθοί και συντάξεις, μείωση του χρόνου εργασίας και του εργάσιμου βίου, διαγραφή ή ρύθμιση χρεών, δυνατότητα δανεισμού με μικρά επιτόκια κλπ.) εξαρτάται από τη μονομερή διαγραφή ή τη συνέχιση της εξυπηρέτησης του χρέους. Με τα σημερινά οικονομικά και δημοσιονομικά δεδομένα, η ακολουθούμενη πολιτική αυξάνει συνεχώς το χρέος, ακυρώνει οποιαδήποτε αξιόλογη αναπτυξιακή παρέμβαση του κράτους, καθιστά όνειρο θερινής νυκτός την περιλάλητη «παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας», διευκολύνει την οικονομική λεηλασία του δημόσιου πλούτου από τους έλληνες και ξένους δανειστές, και επιταχύνει την πτώση του βιοτικού επιπέδου του λαού δημιουργώντας τις συνθήκες για τη νέα κρίση υπερσυσσώρευσης. Επειδή, ακριβώς, απάντηση στο βασικό πεδίο της καπιταλιστικής κερδοφορίας με ικανοποιητικό ποσοστό κέρδους, δεν υπάρχει. Γι’ αυτό όλοι οι αστοί οικονομολόγοι μιλούν για δυσεπίλυτο πρόβλημα που θα ναρκοθετεί την πορεία του καπιταλισμού για χρόνια και μάλιστα του υπεραναπτυγμένου.
Πέρα από τις οποιεσδήποτε διαφορές τους κυβέρνηση και αστικό πολιτικό προσωπικό υψώνουν κοινό μέτωπο κατά των εργατικών και λαϊκών αγώνων. Οι αγώνες που αναπτύχθηκαν ανέδειξαν τις θέσεις των εργαζομένων. Ταυτόχρονα μέσα από τους αγώνες αναδείχτηκαν τα προβλήματα που δημιούργησε και δημιουργεί η χρόνια αστική επιρροή μέσω της ρεφορμιστικής αντίληψης στο εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα. Γίνεται ολοφάνερο ότι ο ρεφορμισμός που κυριάρχησε στις γραμμές του είναι αναποτελεσματικός είτε στη συναινετική του μορφή είτε στην αγωνιστική του εκδοχή, και αδυνατεί όχι μόνο να επιτύχει, αλλά ούτε να περισώσει τις στοιχειώδεις κατακτήσεις των εργαζομένων. Η πλειοψηφία των ΓΣΕΕ – ΑΔΕΔΥ αλλά και πολλών δευτεροβάθμιων συνδικαλιστικών οργανώσεων λειτουργούν σαν το μακρύ χέρι των καπιταλιστών και των κυβερνήσεών τους στο εργατικό κίνημα. Οδηγούν σε εκφυλισμό τις όποιες συλλογικές διαδικασίες, που μαζί με την κυριαρχία των εργοδοτικών συνδικαλιστών προσπαθούν να αδρανοποιήσουν πλατιές μάζες εργαζομένων από τις γραμμές του συνδικαλιστικού κινήματος. Απέναντι στο ζοφερό μέλλον για την εργατική τάξη και τον λαό η λύση δε βρίσκεται σε αφηρημένες ιδεολογικές ενότητες που διασπούν την εργατική τάξη και το λαό με βάση τις ιδεολογικές επιλογές τύπου ΠΑΜΕ. Η μόνη απάντηση βρίσκεται στον πλατύ συντονισμό σωματείων, εργατικών κέντρων, ομοσπονδιών, στη βάση των προβλημάτων των εργαζομένων για την ανατροπή αυτής της κατάστασης σαν τη μοναδική απάντηση στον εκφυλισμό και την απομαζικοποίηση των αγώνων που προσπαθεί να οδηγήσει η συνδικαλιστική γραφειοκρατία.
Τα μέτρα προωθούνται σε μία περίοδο που στην Ήπειρο υπάρχει αναβρασμός
Σε μια περίοδο που η παρέμβαση διεθνών ιμπεριαλιστικών κέντρων μέσω του μηχανισμού στήριξης του ΔΝΤ φτάνει στην τσέπη κάθε εργαζόμενου, αγγίζει κάθε μαντρί της Ηπείρου:
Ø Χιλιάδες εργαζόμενοι βρίσκονται αντιμέτωποι με την απόλυση.
Ø Οι επιθέσεις στον μισθό έχουν γίνει μόνιμο καθεστώς καθώς οι μειώσεις αγγίζουν το 25-30%.
Ø Η αναζήτηση δουλειάς για τους νέους και για τις γυναίκες αποτελεί όνειρο.
Ø Η τρομοκρατία στους χώρους δουλειάς βασιλεύει.
Ø Τα θανατηφόρα εργατικά ατυχήματα αυξάνονται.
Ø Δεκάδες επιχειρήσεις κλείνουν αφήνοντας απλήρωτους τους εργαζόμενους.
Ø Χιλιάδες μικροεπαγγελματίες οδηγούνται σε αφανισμό με την ανεργία να κρέμεται πάνω από το κεφάλι τους.
Ø Μικροί και μεσαίοι αγροτοκτηνοτρόφοι βρίσκονται αντιμέτωποι με το φάσμα της βίαιης καταστροφής τους.
Κατάσταση που επιτείνει και το κλείσιμο της ΣΒΕΚΗ, αλλά και η προωθούμενη ιδιωτικοποίηση της ΔΩΔΩΝΗΣ. Η καθημερινότητα του λαού, στην πόλη και στο χωριό υποβαθμίζεται. Η παιδεία και η υγεία υποτάσσονται στην αγορά. Η φύση αποτελεί βασικό αντικείμενο εκμετάλλευσης, η καταστροφή της, πηγή εσόδων για το κεφάλαιο. Άραχθος, Λούρος, Καλαμάς, Παμβώτιδα, Αμβρακικός, μαζί με τις ανοιχτές χωματερές αποτελούν σκουπιδότοπο για το κεφάλαιο. Σε αυτά τα πλαίσια με ευθύνη των αυτοδιοικητικών διαχειριστών καθυστερεί χρόνια η μελέτη και κατασκευή ΧΥΤΥ στην Ήπειρο. Για την εξυπηρέτηση οικονομικών συμφερόντων αντί αυτού προχωράει η κατασκευή και ΧΥΤΑ.
Απέναντι στην κατάσταση που βιώνει ο λαός της περιοχής αναπτύχθηκαν με βάση τις επιχορηγήσεις από το κράτος και την ΕΕ μια σειρά καπιταλιστικών επιχειρήσεων στο διατροφικό τομέα, στις κατασκευές, στο βιομηχανοποιημένο τουρισμό, τα εμφιαλωμένα νερά, στην ανακύκλωση. Στην ισχυροποίηση του συμβάλουν τα κυκλώματα εμπορίας ναρκωτικών. Σημαίνοντα, επίσης, ρόλο έπαιξαν οι δραστηριότητες που ευνοήθηκαν απ’ την επιχειρηματικοποίηση της υγείας και την υπαγωγή στο κέρδος του πολιτισμού, του αθλητισμού και της παιδείας (σχολεία, ΙΕΚ, ΤΕΙ, ΑΕΙ), με σημαντικό μοχλό τη διαπλοκή των κρατικών ιδρυμάτων με τις επιχειρήσεις στα τεχνολογικά πάρκα ΑΕΙ – ΤΕΙ. Η εκκλησία στην περιοχή παίζει σημαντικό ρόλο, αφού κατέχει οικονομική ισχύ και μεγάλη ιδιοκτησία στην ύπαιθρο και στις πόλεις. (κληροδοτήματα). Το τοπικό κεφάλαιο μαζί με τους βουλευτές, νομάρχες, δημάρχους και τις διοικήσεις των ενώσεων των αγροτικών συνεταιρισμών που βρίσκονται στη δούλεψη τους, απομυζεί το λαό της περιοχής και αποκτά ιδιαίτερες σχέσεις με την Αλβανία και τα Βαλκάνια.
ΟΛΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ ΕΞΥΠΗΡΕΤΕΙ Ο ΚΑΛΛΙΚΡΑΤΗΣ. ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΤΗΝ ΠΑΡΑΠΕΡΑ ΑΝΤΙΔΡΑΣΤΙΚΗ ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ. ΑΥΤΟ ΘΑ ΕΙΝΑΙ Η ΝΕΑ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑ ΤΗΣ ΗΠΕΙΡΟΥ.
Στο τοπίο της ολόπλευρης επίθεσης του κεφαλαίου επιλέγονται ριζικές τομές για τη διάρθρωση του κράτους. Προκρίνεται η ισχυροποίηση των δομών του και η διαμόρφωση ενός ισχυρού, επιτελικού κεντρικού κράτους, που θα έχει την ευθύνη για τη χάραξη της εξωτερικής και της κεντρικής εσωτερικής και οικονομικής πολιτικής. Παράλληλα μεταφέρονται αρμοδιότητες στις Περιφέρειες και τους Δήμους, οι οποίοι θα λειτουργούν ως σχετικά αυτόνομοι κόμβοι στα πλαίσια των κρατικών και ευρωπαϊκών δομών. Οι ΟΤΑ θα λειτουργούν με βάση καθαρά ανταποδοτικά και ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια, σε συνεργασία με το τοπικό και όχι μόνο κεφάλαιο, αναλαμβάνοντας του τομείς της κοινωνικής πρόνοιας, της παιδείας και της υγείας, με μειωμένη, όμως, κρατική ενίσχυση, μεταφέροντας σημαντικότατο μέρος του κόστους στους εργαζόμενους.
Το βασικό χαρακτηριστικό της μεταρρύθμισης είναι η ανακατανομή των αρμοδιοτήτων μεταξύ τοπικού και περιφερειακού κράτους, ώστε να υπάρχει μεγαλύτερη ευελιξία στο σχεδιασμό και την εφαρμογή του αναπτυξιακού μοντέλου του ελληνικού καπιταλισμού και ευνοϊκότερες συνθήκες για το κεφάλαιο. Η προσπάθεια αυτή ακολουθεί πλήρως το μοντέλο λειτουργίας της τοπικής διοίκησης στην Ε.Ε. και εντάσσεται στο πλαίσιο της ενίσχυσης της εμπλοκής της χώρας με το συγκεκριμένο ιμπεριαλιστικό μηχανισμό.
Κύριες πλευρές της μεταρρύθμισης του «Καλλικράτη» είναι η αντιδραστική αναδιάρθρωση του αστικού κράτους σε βάρος των λαϊκών συμφερόντων, η προσπάθεια απάντησης του συστήματος στην κρίση όσον αφορά βασικούς άξονες της κυβερνητικής πολιτικής σε θέματα οικονομίας, εργασίας και καταστολής, η ανασυγκρότηση και θεσμική θωράκιση του αστικού πολιτικού συστήματος και η εντατικότερη εκμετάλλευση του αστικού χώρου και του φυσικού περιβάλλοντος. Ο «Καλλικράτης» φιλοδοξεί να αποτελέσει μοχλό ενός συνολικότερου επανασχεδιασμού του κράτους για τη συγκρότηση ισχυρών διοικητικών ενοτήτων, που θα διαμορφώνουν οικονομίες κλίμακας με στόχο την καπιταλιστική διαχείριση και τη δημιουργία προϋποθέσεων τοπικής ανάπτυξης και αύξησης της κερδοφορίας του κεφαλαίου. Η υποβάθμιση της δημόσιας υγείας, η περαιτέρω ερήμωσης της υπαίθρου και η ανισομετρία μεταξύ φτωχών και πλούσιων περιφερειών αποτελούν πτυχές του.
Προτεραιότητές του αποτελούν οι απολύσεις εργαζομένων στις επιχειρήσεις των ΟΤΑ και στις νομαρχίες. Παράλληλα τα δημοτικά και περιφερειακά συμβούλια εξακολουθούν να εκλέγονται με συστήματα που πριμοδοτούν τον πρώτο συνδυασμό με περισσότερες έδρες και κάνοντας όσο το δυνατόν δυσκολότερη τη συμμετοχή στο συμβούλιο μικρότερων συνδυασμών. Με τον τρόπο αυτό θωρακίζεται η τοπική διοίκηση από την παρέμβαση στις αποφάσεις του λαϊκού παράγοντα.
Υπό αυτή την έννοια Μνημόνιο Σταθερότητας και «Καλλικράτης» πάνε μαζί. Με το ένα διαμορφώνεται το πεδίο, οικονομικός και πολιτικός τόπος, όπου το άλλο θα εφαρμοστεί.
Δεν υπερασπιζόμαστε το προηγούμενο μοντέλο των κομματικών αυτοδιοικητικών παραγόντων και παρά τα φληναφήματα περί ενίσχυσης της τοπικής αυτοδιοίκησης και περί «πράσινης ανάπτυξης» που καλλιεργούνται από το κυβερνητικό κέντρο εμείς δεν έχουμε αυταπάτες για το ρόλο του «Καλλικράτη» που διαμορφώνει ένα κράτος πιο αποτελεσματικό για το κεφάλαιο. Θεωρούμε καθοριστικό παράγοντα για την βελτίωση των συνθηκών ζωής μας την έκβαση της ταξικής πάλης στην Ελληνική κοινωνία. Για το λόγο αυτό δίνουμε και βαρύτητα στην ενεργή συμμετοχή του λαϊκού παράγοντα στα πολιτικά και κοινωνικά δρώμενα της περιοχής με επιτροπές αγώνα, με άμεση δημοκρατία αλλά και με απλή αναλογική σε όλες τις αρχαιρεσίες. Η συμμετοχή και δραστηριοποίηση όλων μας είναι και ο μόνος δρόμος για την αντιμετώπιση των προβλημάτων που αντιμετωπίζουμε.
ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΚΑΙ ΛΑΪΚΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΗΝ ΚΡΙΣΗ
Σε όλα αυτά που μας ετοιμάζουν σε όλους τους τομείς της ζωής, μόνη απάντηση αποτελεί η ανατροπή της πολιτικής της κυβέρνησης, της Ε.Ε. και του ΔΝΤ. Την κρίση να πληρώσουν αυτοί που τη δημιούργησαν, οι τράπεζες και οι καπιταλιστές. Απέναντι στη φτώχεια, την ανεργία, την υποαπασχόληση, την απλήρωτη και ανασφάλιστη εργασία, την υπενοικίαση εργαζομένων και συνολικά την εξαθλίωση που μας οδηγούν, έχουμε να προτάξουμε τους μαζικούς ενωτικούς αγώνες στη βάση των προβλημάτων μας για την ανατροπή αυτής της κατάστασης.
Στην πάλη αυτή, βρισκόμαστε μαζί με συναγωνιστές και συντρόφους διαφορετικών ρευμάτων και αντιλήψεων. Με όλους μοιραζόμαστε τον αγώνα ενάντια στην κυβερνητική πολιτική, την αγωνία για το μέλλον και τον προβληματισμό για την αναζήτηση λύσης από το αδιέξοδο που μας οδηγεί η αστική τάξη. Σε όλους αυτούς απευθυνόμαστε προτείνοντας άμεση απάντηση – πολιτική πρόταση που υπηρετεί τα συμφέροντα της εργατικής τάξης και του λαού.
Το δίλημμα που καλούμαστε να απαντήσουμε είναι: ή θα καταβαραθρωθούν οι όροι ζωής μας συνολικά ή οι κεφαλαιοκράτες – πιστωτές θα χάσουν τα κεφάλαιά τους και θα στερηθούν την ιδιοκτησία τους. Πολιτική λύση που υπηρετεί τα εργατικά συμφέροντα μπορεί να υπάρξει μόνο με απαλλοτρίωση κεφαλαίων και επιχειρήσεων, δηλαδή με την απώλεια μέρους της ιδιοκτησίας των καπιταλιστών.
Στη βάση ενός προγράμματος καλούμε σε ενότητα όλους όσους παλεύουν για τα συμφέροντα της εργατικής τάξης και του λαού, ανεξάρτητα από την αφετηρία από την οποία ξεκινάνε και ανεξάρτητα από το δρόμο που επιλέγουν για την εκπλήρωση των σκοπών τους.
Για μια οικονομία στις ανάγκες του λαού και του τόπου.
Ø Ανατροπή του αντεργατικού προγράμματος σταθερότητας και του μνημονίου
Ø Άρνηση πληρωμής και διαγραφή του χρέους, εκτός αυτού προς τα ασφαλιστικά ταμεία
Ø Έξοδος απ’ την ΟΝΕ και την ΕΕ, αποδέσμευση απ’ όλους τους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς – μηχανισμούς όπως είναι το ΔΝΤ, το ΝΑΤΟ κ.α.
Ø Εθνικοποίηση χωρίς αποζημίωση των τραπεζών, των επιχειρήσεων κοινής ωφέλειας και των μεγάλων επιχειρήσεων και λειτουργία τους με εργατικό έλεγχο
Ø Χωρισμός κράτους – εκκλησίας, η από-υπαλληλοποίηση των ιερέων και της εκκλησιαστικής ιεραρχίας, η δήμευση της περιουσίας της
Ø Χάρισμα – διαγραφή των χρεών για την πρώτη κατοικία σε όλους τους εργαζόμενους
Ø Ρύθμιση των χρεών προς τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις χάρισμα – διαγραφή χρεών στα υπερχρεωμένα νοικοκυριά που το εισόδημά τους βρίσκεται στα όρια της φτώχειας
Για το δικαίωμα στην εργασία και την αξιοπρέπεια.
Ø Εθνικοποίηση των επιχειρήσεων που κλείνουν ή πτωχεύουν, δήμευση των περιουσιών των ιδιοκτητών τους, η συνέχιση της λειτουργίας τους με εργατικό έλεγχο
Ø Ικανοποίηση των ώριμων διεκδικήσεων του συνδικαλιστικού κινήματος για αύξηση στα μεροκάματα, στις συντάξεις, στους μισθούς, 7ωρο-35ωρο-5ήμερο, ασφαλιστικά δικαιώματα, παιδεία, υγεία, πρόνοια. Πλήρη εργασιακά και ασφαλιστικά δικαιώματα για όλους τους εργάτες, ανεξάρτητα έθνους, θρησκείας και χρώματος.
Ø Απαγόρευση των απολύσεων.
Ø Ίσα πολιτικά και κοινωνικά δικαιώματα σε όλους τους μετανάστες χωρίς χαράτσια
Ø Εγγυημένος βασικός μισθός για όλους τους εργάτες γης -κτηνοτροφικών μονάδων και ένταξή τους στο ΙΚΑ
Μια αγροτική οικονομία που θα σέβεται τους παραγωγούς και τους καταναλωτές.
Ø Κρατική ενίσχυση στους συνεταιρισμούς των μεσαίων αγροτών για την οργάνωση της αγροτικής παραγωγής στη βάση ενός δημοκρατικού συνεταιριστικού πλαισίου
Ø Η ψήφος όλων των αγροτικών νοικοκυριών που συμμετέχουν στον συνεταιρισμό να είναι μία είτε μεγάλο είναι, είτε μικρό, είτε μεσαίο
Ø Καμία ιδιωτικοποίηση της ΔΩΔΩΝΗΣ. Επαναλειτουργία της ΣΒΕΚΗ. Επαναλειτουργία συνεταιρισμού δασεργατών.
Ø Κρατικές τιμές παράδοσης στα αγροτικά προϊόντα και απαγόρευση της ιδιωτικής εμπορίας τους. Η διακίνηση να γίνεται μέσα από τους συνεταιρισμούς
Ø Δημιουργία καλλιεργητικών εφοδίων απ’ το κράτος.
Ø Παραγωγή καλλιεργητικών μέσων και εφοδίων με εργατικό έλεγχο προς απαλλοτρίωση των καπιταλιστικών επιχειρήσεων που τα μονοπωλούν.
Κόντρα στην υποβάθμιση του περιβάλλοντος και της περιοχής μας.
Ø Συνολικός σχεδιασμός της διαχείρισης στερεών και υγρών αποβλήτων για να προκύψει επιστημονικά η κατασκευή ΧΥΤΥ στην Ήπειρο, να σταματήσουν οι εργασίες στο ΧΥΤΑ Ελληνικού και η λειτουργία των χωματερών. Κατεπείγον για τα στερεά απόβλητα αποτελεί η ανακύκλωση με διαλογή στην πηγή.
Ø Να σταματήσουν άμεσα τα σχέδια χωροθέτησης σταθμού φυσικού Αερίου στην Πέρδικα. Όχι στην υποβάθμιση της περιοχής για να εξυπηρετηθούν ανέξοδα τα σχέδια του κεφαλαίου.
Εντάντια στην κρατική τρομοκρατία.
Ø Τιμωρία όλων όσων συνέβαλαν στη διασπάθιση, στην κακοδιαχείριση, στην κλοπή του δημόσιου χρήματος και του δημόσιου πλούτου (πρωθυπουργοί, υπουργοί, βουλευτές, κρατικοί υπάλληλοι και στελέχη)
Ø Διάλυση όλων των ειδικών μονάδων της αστυνομίας (ΜΑΤ, ομάδα Δ κ.λπ.)
Ø Τιμωρία όσων έχουν εμπλακεί σε βιαιοπραγίες σε βάρος του κινήματος (περίπτωση ζαρντινιέρας, δολοφονία Τεμπονέρα, Γρηγορόπουλου κ.λ.π.), επιστροφή όλων των στρατευμάτων από αποστολές στο εξωτερικό, διάλυση του μισθοφορικού στρατού.

Η δική μας πολιτική πρόταση δεν απευθύνεται στην κυβέρνηση – στην όποια κυβέρνηση – για να την υλοποιήσει ή στις όποιες κοινοβουλευτικές διαδικασίες για να την υιοθετήσουν, δεν είναι και δεν μπορεί να είναι «κυβερνητική πρόταση» στη βάση του υπάρχοντος πολιτικού και κοινωνικού συστήματος. Πρώτα απ’ όλα απευθύνεται στο κίνημα, στον κόσμο της εργασίας και της Αριστεράς, για να τη διεκδικήσει, να αγωνιστεί γι’ αυτήν, να την επιβάλλει. Είναι μια πρόταση δυναμική, στενά συνδεδεμένη όχι κυρίως με το σημερινό συσχετισμό, της σημερινή κατάσταση του κινήματος και της Αριστεράς, αλλά με τις τάσεις ριζοσπαστική αλλαγής τους, ταξικής ανασυγκρότησης του εργατικού κινήματος, αλλαγής του χάρτη στην Αριστερά, επαναθεμελίωσης του κομμουνισμού.
Η δική μας πολιτική πρόταση έχει ως ορίζοντα και στρατηγικό στόχο την ανατροπή της αστικής κυριαρχίας και την κομμουνιστική χειραφέτηση. Όσο κι αν οι σημερινοί συσχετισμοί δεν κάνουν άμεσα εφικτή μια τέτοια λύση, όσο κι αν αυτή η προοπτική έχει κατασυκοφαντηθεί, αποτελεί – στο βαθμό που θα επαναθεμελιωθεί με βάση τη σύγχρονη πραγματικότητα – τη μοναδική εναλλακτική συνολική πολιτική απάντηση προς τη σύγχρονη καπιταλιστική βαρβαρότητα, τη μοναδική βιώσιμη αντίπαλη προς τον κόσμο του κεφαλαίου πρόταση εξουσίας, και μάλιστα μια πρόταση περισσότερο αναγκαία και ρεαλιστική (από οικονομικοκοινωνική άποψη) από ποτέ.

Περισσότερα... »

← August 5 (16 items) August 7 (20 items) →

Last Update: 05.02.2012 03:01:25	To IoanninaBlogs.gr είναι συναθροιστής των τοπικών blogs. Όλα τα κείμενα που αναδημοσιεύονται εδώ ανήκουν στους συγγραφείς και δεν εκφράζουν απαραίτητα τους διαχειριστές του IoanninaBlogs.gr. Αν κάποιο άρθρο σας θίγει με οποιονδήποτε τρόπο, παρακαλώ ειδοποιήστε μας ώστε να το αφαιρέσουμε αμέσως.
	Πληροφορίες Πληροφορίες για το site Καταχωρήστε το blog σας Συχνές ερωτήσεις (FAQ) Διαφημιστείτε εδώ!	Επισκεφθείτε επίσης Pass Free Internet Hotel Philoxenia Κeramoti Data Recovery 24 Βάλτε το link σας εδώ!

Ioannina Blogs » August 6, 2010

Feeds

(18)