Όλος ο κόσμος πάει στην εκκλησία της γειτονιάς του για να πάρει αγιασμό. Έτσι κάνουμε κι εμείς; Όχι βέβαια. Εμείς αν δεν κάνουμε 100-150 χιλιόμετρα, δεν καταλαβαίνουμε γιορτή.

Πεταγόμαστε λοιπόν, μέχρι τον Ωρωπό. Τον τόπο της Πανδιονίδας φυλής. Την Γραία. Που την κατοικούσαν οι Γραίοι. Οι οποίοι αποίκησαν την Κάτω Ιταλία μαζί με Ευβοείς και από αυτούς οι Ρωμαίοι ονόμασαν όλους τους Έλληνες Graeci.

Σ’ αυτό το μέρος πάμε. Που είναι: Οικισμός μεσοελλαδικός (1900-1550 π.Χ. ) και μυκηναϊκός (1550-1100)
Που όπως έχει διαπιστωθεί ανατολικά των Νέων Παλατιών, και σε μικρή απόσταση, υπάρχουν τάφοι μυκηναϊκοί κοντά και ΒΑ του Αμφιαρείου. Τελευταία ερευνήθηκαν μυκηναϊκά λείψανα

στον Παλιό Ωρωπό, το μεσαιωνικό χωριό, ενώ τις επόμενες ιστορικές φάσεις, πρωτογεωμετρική, γεωμετρική, αρχαϊκή, τις διαπιστώνουμε στη Σκάλα
Ωρωπού.

Στο μέρος με την Ιερά Mονή Παρακλήτου και τις τόσες άλλες εκκλησίες . Και τελικά, στο μέρος με τις ωραίες παραλίες και τα “in “ και “ trendy” cafe’ και τις κάθε είδους ταβέρνες.

Ραντεβού στα Mc μετά τα διόδια στις 09:00. Όπως πάντα όταν πάμε προς Βορά. Καμιά δεκαριά μηχανές. Οι πιο πολλοί, δικάβαλοι. Με βαρύ ουρανό, πολύ υγρασία και προετοιμασμένοι ψυχολογικά και υλικά να φάμε βροχή, ξεκινάμε κάποια στιγμή.

Μένουμε στην εθνική μόνο για λίγα λεπτά. Η έξοδος προς Ωρωπό, είναι η πρώτη που συναντάμε. Ο δρόμος είναι βρεγμένος μόλις έβρεξε. Λες να την γλυτώσαμε; Αρχίζοντας ν’ ανεβαίνουμε το βουνό, αρχίζουν να χοντραίνουν κι οι ψιχάλες. Μέχρι να βάλω στην τσάντα την μηχανή, περνάει η μπόρα. Τώρα όμως δεν την ξαναβγάζω. Μπορεί η παύση της βροχής να είναι για λίγα μέτρα.

Μετά από την όμορφη στριφτερή διαδρομή, φτάνουμε στην παραλία όπου μας περιμένει ένας καιρός, σχεδόν Καλοκαιρινός. Ένας φωτεινός ήλιος μας καλωσορίζει αφαιρώντας την υγρασία που κρατάνε μακριά μας τα cordoura ρούχα ς και τα αδιάβροχα μας.

Αφού αράξουμε στην άδεια λόγω εποχής «in και trendy» καφετέρια, κι αφού παραλάβουμε τις παραγγελίες μας, χωριζόμαστε σε ομάδες. Άλλοι πάνε ως το Αμφιάρειο, έτσι. Για να το δουν. Εγώ ντροπή μου, δεν τους ακολούθησα. Άλλοι πάνε να παρακολουθήσουν τον αγιασμό, (με ότι αυτό συνεπάγεται), κι άλλοι, οι πιο πολλοί φυσικά, απλώς αραάαααααααζουν στο café λες κι έχουν οδηγήσει ως τις Πρέσπες.

Τελειώνοντας ο αγιασμός, σαν να κάποιος να ‘δωσε το σύνθημα, συγκεντρωνόμαστε πάλι και πεταγόμαστε ως το Χαλκούτσι, γιατί έχει αρχίσει να κάνει πείνα. Φάγαμε, φάγαμε, φάγαμε, δεν μας προλάβαινε ο ψήστης. Αναρωτιέμαι ακόμα που το βάλαμε τόσο φαΐ. Τι γαρίδες σαγανάκι. Τι καλαμάρια άλλα ψητά. Άλλα τηγανιτά. Τι χταπόδια άλλα βρασμένα, άλλα στα κάρβουνα. Μπαρμπούνια. Γαύρους. μαρίδες. Χόρτα. Σαλάτες. Ορεκτικά. Για να μην μιλήσω για τις πατάτες. Κομμένες στο χέρι και τηγανισμένες σε τηγάνι.

Έλεγα πως οι Λ.Ε.ΜΟΤ.-ιανοί τρώνε πολύ. Όμως κι οι Africa-νοι αν τους έρθει η έμπνευση δεν πάνε πίσω. Σκεφτείτε ότι σηκωθήκαμε απ’ το τραπέζι μετά τις πέντε το απόγευμα.

Αφού πληρώσαμε το ιλιγγιώδες ποσό των 25€ το άτομο, κι ενώ δεν ξέραμε αν βαρεθήκαμε να καθόμαστε η αν βαριόμαστε να οδηγήσουμε, άλλοι πήραν του γυρισμού τον δρόμο, κι άλλοι πεταχτήκαμε ως τους Αγίους Αποστόλους για τον απογευματινό καφέ και το γλυκάκι μας.
Τον δρόμο της επιστροφής, τον πήραμε κατά τις 19:00 ακολουθώντας την διαδρομή μέσα απ’ τα χωριά.
Κι απ’ τον παράδρομο της εθνικής, γυρίσαμε στο κλινών άστυ.
Αναπολώντας την ημέρα μου και καθήμενος να γράψω αυτή την ανταπόκριση, δεν μπορώ να μην σκεφτώ, πόσο γρήγορα περνάει η μέρα, όταν υπάρχει καλή παρέα.

Κι αν με ρωτάτε αν θα είμαι μαζί τους στο Αίγιο στις 24 του μηνός που θα κόψουν την πίτα τους, σας απαντάω χωρίς καμία σκέψη. Μα φυσικά και ναι!!!

Ήρθε λοιπόν μια ακόμα πρωτοχρονιά.

Όπως πέρυσι, έτσι και φέτος, αφού πέρασα την αλλαγή του χρόνου με αγαπημένα μου πρόσωπα, φρόντισα η ανατολή της 1^ης μέρας του χρόνου, να με βρει έξω από τον νομό Αττικής. Σε τοπία που η ομορφιά τους χαρίζει γαλήνη, ομορφιά και ενδιαφέροντα θέματα για φωτογράφηση.

Δίπλα στο Άντρο του Τροφώνιου Δία. Το μαντείο που αποτελούσε πύλη για τον κάτω κόσμο. Πύλη την οποία πέρασε ο Λουκιανός αναζητώντας απαντήσεις. Δίπλα στην Αράχωβα για την περίπτωση που είχα όρεξη να δω λίγο χιόνι. Μια ανάσα απ’ τους Δελφούς αν ήθελα να νοιώσω την ενέργεια που άφησαν οι μύστες στην αρχαία πέτρα.

Φυσικά επειδή το ταξίδι αρχίζει όταν βάλεις το κλειδί στην μηχανή, προτίμησα να ακολουθήσω την ορεινή διαδρομή. Που περνάει μέσα απ’ τα Δερβενοχώρια. Πύλη γι αυτή την διαδρομή αποτελεί το τελευταίο χωριό της Αττικής. Η Χασιά (Φυλή).

Πηγαίνοντας μόνο ευθεία καταλήγεις στο Κριεκούκι (Ερυθρές). Κι από κει, δεξιά, ακολουθώντας την παλιά εθνική περνώντας διαδοχικά Θήβα, Αλίαρτο και τελικά Λιβαδειά. Το ότι όλοι ήταν στο σπίτι τους αφήνοντας τον δρόμο άδειο για μένα, έκανε την εμπειρία αυτής της βόλτας, πραγματική απόλαυση.

Έτσι λοιπόν αποφάσισα να επιστρέψω από την διαδρομή που περνάει μέσα από Κάστρο, Ορχομενό, κάνοντας και μια μικρή παράκαμψη για να περάσω από Τανάγρα. Άλλοι προορισμοί που προτίθεμαι να εξερευνήσω στο άμεσο μέλλον, είναι οι εξής:

Η Θήβα, της οποίας η μεγαλύτερη ακμή σημειώθηκε την Μυκηναϊκή εποχή,. Οι Πλαταιές , οι Θεσπιές , η κοιλάδα των Μουσών , η Χαιρώνεια , τα Λεύκτρα , η ακρόπολη Μεδεών , η Αντίκυρα , η Στείρη και το Δίστομο.

Αυτά τα μέρη είναι συνδεμένα με την πορεία της Ελληνικής και Ευρωπαϊκής ιστορίας. Είναι κοντά μου και συνεχώς τα προσπερνάω χωρίς να τα επισκεφτώ. Να τα μελετήσω. Να τα τιμήσω. Κυρίως όμως, αξίζει τον κόπο να τα δω για να απολαύσω την ομορφιά τους.

Μια καλή (πρόχειρη) λύση, είναι το να πάρω έναν φίλο, να πάμε ως την Κύμη, να πιούμε κανένα κρασί.

Στο ν. Εύβοιας το οινοτουριστικό ενδιαφέρον ξεκινά από το ηπειρωτικό τμήμα του νομού στη Ριτσώνα Αυλίδας και συνεχίζει στην κεντρική Εύβοια στην περιοχή του Ληλάντιου πεδίου και στη νότια Εύβοια στην Κάρυστο και το Μαρμάρι.

Τελευταία, υπάρχει έντονη οινική δραστηριότητα στη βόρεια Εύβοια στην Αιδηψό και την Ιστιαία.

Στην Κύμη και την Σκύρο (το Νησί απέναντι), θα βρούμε εμφιαλωμένα κρασιά από μαυροκουντούρα Κύμης (μανδηλαριά) σε στυλ παραδοσιακό.

Ραντεβού στις 09:00 λοιπόν, στα McDonalds μετά τα διόδια.

Η βόλτα μας αρχίζει στις 09:30 με γεμάτα ντεπόζιτα, 120 στο κοντέρ και χαλαρή διάθεση.

Βγαίνουμε απ’ την Αθηνών – Λαμίας (Ε-75), ακολουθώντας την ολοκαίνουρια Αθηνών - Χαλκίδας.

Σε ελάχιστο χρόνο, περνάμε την νέα γέφυρα της Χαλκίδας.

Παρακάμπτοντας την πόλη, στρίβουμε αριστερά μπαίνοντας στην λεωφόρο Στείρων.

Η βόλτα αρχίζει!!!

Ακολουθώντας την παραλιακή οδό, που στην συνέχεια μετατρέπεται σε λεωφόρο Γεωργίου Παπανδρέου, φτάνουμε στην Νέα Αρτάκη. Όπου βρίσκετε ένας από τους πολλούς ιερούς τόπους που είναι αφιερωμένοι στο Πρόσωπο της Παναγίας.

Το ιερό Προσκύνημα της Παναγίας της Φανερωμένης, στη Νέα Αρτάκη της Εύβοιας.

Αφού κάνουμε δεξιά στην μεγάλη διασταύρωση της λεωφόρου Βουδούρη. Απ την μεγάλη στροφή (φουρκέτα) και μετά, βρισκόμαστε στους πρόποδες της Δίρφυς κι ακολουθούμε την Νέας Αρτάκης – Στενής. Το σύμπλεγμα των χωριών του ορεινού όγκου, είναι μπροστά μας. Πρώτο απ, όλα, οι Καθενοί. Αφού το διασχίσουμε, μια μοναδικής ομορφιάς ορεινή διαδρομή, μας περιμένει.

Μειώνουμε ταχύτητα κι αρχίζουμε ν’ απολαμβάνουμε την ανάβαση και την θέα.

Από εδώ και πέρα καλό είναι να έχουμε έτοιμη την φωτογραφική μηχανή.

Αν και σε κάποια σημεία το βουνό «πετάει» τον δρόμο από πάνω του, με αποτέλεσμα να κινούμαστε σε χωματόδρομο για μικρά κομμάτια μήκους έως και 5 περίπου χιλιομέτρων, η ομορφιά που μας χαρίζει αυτή η διαδρομή, μας αποζημιώνει. Στην παραλία της Κύμης φυσικά μας περιμένει καλό φαγητό δίπλα στην θάλασσα.

Αφού φάμε και πιούμε, επιστρέφοντας από την πεδινή διαδρομή, βλέπουμε ότι διανύσαμε συνολικά 300 χιλιόμετρα. Βάζοντας βενζίνη μας καταπλήσσει το γεγονός ότι κάψαμε όλη μέρα, μόνο 15 €. Γιατί; Μα γιατί πηγαίναμε με 50 ως 70 χιλιόμετρα την ώρα.

Μια εναλλακτική , είναι το να πάρουμε το καραβάκι να πάμε μια βόλτα στην Σκύρο.

Άλλοι ενδιαφέροντες προορισμοί στην Εύβοια είναι:

Το Μαντούδι, τα λείψανα οχυρώσεων της Αρχαίας Κηρίνθου,

το Προκόπι, το Μοναστήρι του Αγίου Ιωάννη του Ρώσου όπου φυλάσσεται το σκήνωμα του Αγίου,

στους Ωρεούς, το μαρμάρινο άγαλμα ταύρου και τα λείψανα βενετσιάνικου κάστρου.

Κοντά στα Στύρα, βρίσκονται κυκλώπειες κατασκευές γνωστές σαν "Δρακόσπιτα".

Τα Νέα Στύρα, με πανέμορφες ακρογιαλιές και στην γύρω περιοχή κατάφυτους λόφους.

Η Λίμνη Ευβοίας με τα ερείπια της Παλαιοχριστιανικής Βασιλικής του 4ου - 6ου αιώνα με ψηφιδωτά δάπεδα.

Ο θολωτός Μυκηναϊκός τάφος κοντά στο Αλιβέρι στην θέση «Κατακαλού».

Στις Γούβες ο πύργος του ποιητή Γεώργιου Δροσίνη.

Στο Βασιλικό - Λευκαντί θα δείτε κατάλοιπα μεσαιωνικών πύργων από την περίοδο της Φραγκοκρατίας, το Βενετσιάνικο κάστρο, το μοναστήρι του Αγίου Γεωργίου Αρμά και το σπίτι του αγωνιστή Ανδρέα Μιαούλη.

Κοντά στο Βαθύ το Ιερό της Αυλιδείας Αρτέμιδος.

Ο υδροβιότοπος της λίμνης του Δύστου, η Αιδηψος, με τα ιαματικά λουτρά της, κι η λίστα δεν έχει τελειωμό

Με άλλα λόγια, η Εύβοια είναι ένας σχεδόν ανεξάντλητος προορισμός, που η μικρή απόσταση που έχει από την Αθήνα, μας επιτρέπει να την επισκεπτόμαστε είτε για να πιούμε καφέ, είτε για να την εξερευνήσουμε. Πλούσια σε μνημεία, ιστορία και παραδώσεις, είναι ικανή να καλύψει κάθε είδους δραστηριότητα και να μας χαρίσει γνώση, απόλαυση , συγκινήσεις και όμορφες αναμνήσεις.

http://kokomilko.com

Ο επόμενος προορισμός που προτείνω είναι να πεταχτείτε μέχρι την Gallipoli (πόλη δημιουργημένη απ’ τους αρχαίους Έλληνες).

Σας εφιστώ την προσοχή όμως, ιδιαίτερα αν δοκιμάσετε να φάτε σ’ αυτό το μέρος.

Είσαστε τουρίστες που βρίσκονται σε τουριστικό προορισμό.

Υπάρχουν αρκετοί «επιχειρηματίες» που θα θεωρήσουν δεδομένο ότι είσαστε πρόθυμοι να πληρώσετε «τουριστικές τιμές».

Αν κι εδώ που τα λέμε, αν σας αρέσει να τρώτε γεύματα των πέντε πιάτων, λογικό είναι να επωμιστείτε το κόστος.

Μια που αναφέρθηκα στο φαγητό, καλό είναι, όταν πάρετε τον κατάλογο στα χέρια σας, να είστε σε θέση να τον διαβάσετε.

Πόσο δύσκολο είναι να μάθετε να διαβάζετε στα Ιταλικά έστω αυτά που δεν σας αρέσει να τρώτε;

Είναι πολύ εύκολο να παραγγείλετε καρμπονάρα (εννοώντας μακαρονάδα) και να φάτε πίτσα.

Ή να παραγγείλετε πίτσα στην τύχη και να σας έρθει πίτσα με αγκινάρα, μελιτζάνα, η ανανά.

Αν σας αρέσει το μπέϊκον, θα πρέπει να αρκεστείτε στο προσούτο.

Αν δεν έχετε ιδεολογικές αντιστάσεις, μπορείτε άνετα να φάτε άλογο.

Το κρέας όμως γενικά δεν είναι το πιάτο που σας προτείνω.

Η Ιταλική κουζίνα, ιδιαίτερα όταν ξέρεις να παραγγείλεις, έχει εξαιρετικά πιάτα σε πίτσες και ζυμαρικά. Normal 0 false false false MicrosoftInternetExplorer4 /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Κανονικός πίνακας"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin:0cm; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-ansi-language:#0400; mso-fareast-language:#0400; mso-bidi-language:#0400;}

Ενώ οι Ιταλοί έχουν βαθειά γνώση της χρήσης των μυρωδικών και των μπαχαρικών

Πρακτικά, τα μέρη που αξίζει να επισκεφτείτε στην πραγματικότητα είναι σχεδόν άπειρα.

Μπορείτε να πάτε ως το Capo di Santa Maria di Leuca,

να πάτε ως το Taranto. Να κάνετε ένα after στο Maglie, ( φαντάζομαι υπάρχουν παντού εγώ όμως εκεί το είδα)

Πείνασες ενώ πίνεις το ποτάκι σου; Σου ήρθε μια λιγούρα για γλυκό; Έχεις ανάγκη από ένα καφεδάκι; Απλώς, το ζητάς. Μόνο να καπνίσεις δεν μπορείς, αλλά αυτό συμβαίνει σε όλους τους κλειστούς χώρους στην Ιταλία.

Κι εν κατακλείδι να επισκεφτείτε οποιαδήποτε από τις εννιά επαρχίες:

Κι αφού τα δείτε όλα, η τέλος πάντων όσα προλάβατε ή επιθυμούσατε, αφού ακούσατε ή και χορέψατε Pizzica, αφού μιλήσατε Greci, ήπιατε Grappa και κάνατε τα ψώνια σας, γυρνώντας, κάντε και μια στάση να δείτε και την πόλη του Brindisi. Να μείνετε για μια ακόμα φορά με το στόμα ανοιχτό.

Αν και σας συμβουλεύω όταν μπείτε στην πόλη να είσαστε χορτάτοι και να μην αφήσετε την μηχανή απ’ τα μάτια σας.

Έχοντας πλέων μέτρο σύγκρισης, προτείνω ανεπιφύλακτα για την μετάβαση σας, να χρησιμοποιήσετε το Ionian queen ( endeavor-lines ). Ένα πλοίο με πραγματικά μικρό κόστος και πολύ καλή ποιότητα στην εξυπηρέτηση.

Συνδυασμός που θα σας επιτρέψει να τελειώσετε το ταξίδι σας με τις καλύτερες εντυπώσεις

Καλό ταξίδι!!!

Η βόλτα μας, ξεκινάει την Πέμπτη 29/01/09 απ’ την Ηγουμενίτσα, στις 23:00. Που θα βρούμε τα υπόλοιπα παιδιά και θα μπούμε στο πλοίο.

Μια τέτοια διαδρομή όμως, ξεκινάει από το σπίτι. Το πρώτο μέρος της, είναι το κομμάτι Αθήνα – Ηγουμενίτσα.

Τι να πάρω μαζί μου; Τι χρειάζομαι; Τι είναι απαραίτητο στα "Ελληνικά χωριά της Νότιας Ιταλίας;"

Η Λίστα.

Κατ αρχήν τα χαρτιά!!! Την άδεια της μηχανής, την ασφάλεια της, την πράσινη κάρτα.

Η πράσινη κάρτα, άσχετα με ότι σας λέει ο πράκτοράς σας, είναι δωρεάν. Αν κάνετε τον κόπο να πάτε μέχρι τα γραφεία της εταιρείας σας, θα την παραλάβετε επί τόπου.

Πρόκειται απλώς για ένα μεταφρασμένο στ’ αγγλικά χαρτί, που δηλώνει ότι η αγαπημένη σας είναι ασφαλισμένη, κι έχει ουσιαστική ισχύ μέχρι την λήξη του συμβολαίου.

Έπειτα τα ρούχα. Όταν πάτε σε κλίμα που δεν γνωρίζετε, καλό είναι, ότι έχετε να το πάρετε.

Οπωσδήποτε ένα «κλασικό» αδιάβροχο κι ένα δεύτερο ζευγάρι γάντια.

Γιατί αφ’ ενός μπορεί να πέσετε σε καταρρακτώδη βροχή, αφ’ ετέρου, το αδιάβροχο, είναι εξαιρετικό αντιανεμικό.

Ένα δυο σετ ισοθερμικά, (γάντια, μπλούζα, παντελόνι, κάλτσες, να έχετε ν’ αλλάζετε), γιατί μπορεί ν ανακαλύψετε ότι στην Ελλάδα δεν κάνει κρύο, ένα δύο ρούχα «πολιτικά», για να μπορείτε να «κυκλοφορήσετε σαν άνθρωποι» και να βγείτε μια βόλτα.

Κι εννοείτε φυσικά, πως ξεκινάτε φορώντας “cordura” πάνω κάτω με επενδύσεις, και μοτοσικλετιστικές μπότες, ψεκασμένες με σπρέϋ σιλικόνης για να είναι αδιάβροχες. Παρά το σπρέϋ όμως, κι ένα ζευγαράκι γκέτες καλό είναι να υπάρχει!!!

Αν έχετε «εκκρεμότητες» με τα δόντια σας, πάρτε μαζί σας αντιβίωση και παυσίπονα.

Θα χρειαστούν.

Πέρα απ’ τον ατομικό μας εξοπλισμό, υπάρχουν κι άλλα απαραίτητα.

Ένα φαρμακείο αυτοκινήτου. Αν όχι για την υγεία μας, για την τσέπη μας. (έξω σέρνονται κλήσεις γι’ αυτά τα πράγματα).

Ένας φακός. Που έχουμε τσεκάρει ότι δουλεύει.

Ένα σετ επισκευής ελαστικών, με αμπούλα πεπιεσμένου αέρα.

Ένα σπρεϋ αλυσίδας. Που δεν έχουμε χάσει ακόμα το σωληνάκι.

Ότι εργαλεία χρειαζόμαστε (εφ’ όσων έχουμε την γνώση) για να αλλάξουμε λάμπες, ντίζες και μπουζί, κι εννοείτε τα αντίστοιχα ανταλλακτικά.

Αν λείψουμε για μέρες, ή πρόκειται να κάνουμε πολλά χιλιόμετρα, καλό είναι να έχουμε μαζί και το λαδάκι μας.

Αν και στην Ευρώπη, κάτι τέτοιο είναι μάλλον περιττό.

Η φιλοσοφία γενικά είναι, αποφεύγουμε να μείνουμε στην μέση του πουθενά, από κάτι γελοίο.

Αν κι εδώ που τα λέμε, αν είναι να………

Ο νόμος του Merphy προβλέπει, ότι θα χρειαστείς αυτό που ξέχασες. Ή αυτό που λείπει τέλος πάντων.

Γι’ αυτό καθίστε ψύχραιμα και σκεφτείτε την δική σας λίστα.

Που καλύπτει τις δικές σας ανάγκες.

Το υγρό των φακών επαφής για παράδειγμα.

Την οδοντόβουρτσα ή και τα ξυριστικά σας.

Τον φορτιστή του κινητού.

Σαμπουάν κι αφρόλουτρα.

Ένα τσαντάκι για να βάλετε τα ψιλολόγια μέσα.

Το φόρτωμα.

Αν έχουμε διώροφο tank bag, καλό είναι να μην το αναπτύξουμε. Μπορεί να μας εμποδίζει απ’ το να στρίψουμε μέχρι το να βλέπουμε. Και οπωσδήποτε ελέγχουμε αν βρίσκει για παράδειγμα στην μίζα, όταν στρίβουμε δεξιά, κλπ.

Σ’ αυτό, βάζουμε τα είδη πρώτης ανάγκης. Πρώτα – πρώτα στην διαφανή θήκη, βάζουμε τον χάρτη. Στην εξωτερική και άμεσα προσβάσιμη θέση, χαρτιά, camera, κινητό, και μερικά χρήματα.

Στην μεγάλη θήκη, βάζουμε καλά διπλωμένα τα ισοθερμικά μας, πετσέτες και καλλυντικά.

Στην μπαγκαζιέρα βάζουμε τα «εξωτερικά» μας ρούχα, που πιάνουν όγκο απ’ τις ενισχύσεις, τα «πολιτικά», παντόφλες και εφεδρικά παπούτσια ή (όπως εγώ) το….. Lap top και την φωτογραφική τσάντα.

Η προετοιμασία.

Δέκα περίπου μέρες πριν ξεκινήσουμε, κάνουμε service.

Αν θέλουμε να κάνουμε αλλαγές, (επιπλέων φώτα, παροχές, κάγκελα κλπ.), τις κάνουμε τότε. (μαζί με το service).

Αυτό το δεκαήμερο, φροντίζουμε να κυκλοφορούμε με την μηχανή κάνοντας περίπου χίλια χιλιόμετρα. (Ώστε αν κάτι δεν έχει γίνει σωστά, να φανεί εδώ!!!

Το βράδυ πριν ξεκινήσουμε, αφήνουμε την μηχανή με γεμάτο ντεπόζιτο και ελεγμένα σωστό αέρα στα λάστιχα.

Ένα καλό αφρόλουτρο αφού τελειώσουμε με το φόρτωμα, μας βοηθάει να κάνουμε έναν χαλαρό και ξεκούραστο ύπνο.

Ώστε να αρχίσουμε την μέρα και το ταξίδι μας ξεκούραστοι και γεμάτοι ενέργεια.

Το πρωί ξυπνάμε, τοποθετούμε την μπαγκαζιέρα και το tank bag στην θέση τους, ζεσταίνουμε την μηχανή, την καβαλάμε και ξεκινάμε.

Καλό ταξίδι!!!

Για την βοήθεια και την καθοδήγηση στην δημιουργία της λίστας, ευχαριστώ τον Ζήση, πωλητή της Dainese Καλλιρρόης 27, και τους συνάδελφους μοτοσικλετιστές της ΛΕΜΟΤ που μου πρότειναν τον Τζωρτζόπουλο Καλλιρρόης 71 και τελικά συμπλήρωσα την λίστα μου.

Τους Ι.Χ.-δες και τα διόδια να τα φοβάσαι. Ώρες πολλές ακίνητο στην εθνική. Μπορεί να σε κρατήσουν.

Γι αυτό να πας από παλιά!!!.

Κυριακή πρωί. Πρώτη λιακάδα του χειμώνα. Όλα τα ταλαιπωρημένα από τον εβδομαδιαίο κάματο ανθρωπάκια, παίρνουν τα «κουβαδάκια» τους, με την ελπίδα να βάλουν έστω Τρίτη στο σασμάν (έτσι για αλλαγή) και να πιουν καφέ στην παραλία. Με αποτέλεσμα φυσικά, να μετατρέψουν την εθνική, σε Πατησίων.

Το ραντεβού είναι κανονισμένο για τις 11:00 στην «πλάστιγγα» (τώρα πια τουριστικό περίπτερο Χαϊδαρίου) αναχώρηση 11:20. έγραφε το post.

Έχεις φτάσει στην ώρα σου. Είσαι πρώτος. Παίρνεις ένα καφεδάκι και περιμένεις.

Σκέπτεσαι την διαδρομή: Αθήνα (από παλιά), Λουτράκι , Πίσια , Σχίνο , Αλεποχώρι , Μέγαρα , Αθήνα.

Ενώ απολαμβάνεις τον χειμωνιάτικο ήλιο.

Λατρεύεις τις Αλκυονίδες μέρες. Είναι τόσο φωτεινές. Τόσο γλυκές. Τόσο ζωντανές. Όμορφες!!! Όλα είναι λαμπερά και με ζωηρά χρώματα. Κι η θερμοκρασία τόσο φιλική.

Κι ενώ χάνεσαι ρεμβάζοντας κάτω απ το τρυφερό χάδι του ήλιου, αρχίζουν να καταφτάνουν οι πρώτες μηχανές. Και μόλις βγει το κράνος, είτε αναγνωρίζεις ένα γνωστό πρόσωπο, είτε την αναρώτηση στο βλέμμα. Τώρα αυτός που με κοιτάει. Μ’ εμάς είναι η με τους άλλους;

Γιατί υπάρχουν κι άλλοι. Πολλοί άλλοι. Κάποιοι απ’ τους οποίους θα πάνε Επίδαυρο, Ναύπλιο η όπου αλλού.

Σιγά-Σιγά, ξεχωρίζουν τα γκρουπ καταλαβαίνεις ποιοι είναι οι δικοί σου. Φτιάχνετε κι εσείς το πηγαδάκι σας, συζητώντας για το αν υπάρχουν αλλαγές στην διαδρομή, που θα γίνουν στάσεις, κλπ

Κάποιος καθυστερημένος, τηλεφωνεί. Έρχομαι. Σε 5 λεπτά έφτασα. Μην φύγετε.

Ώρα να ζεστάνουμε τις μηχανές. Αρχίζουν ήχοι από μίζες και κινητήρες να γεμίζουν τον χώρο. Χωρίζονται τα γκρουπ των αργών και των γρήγορων.

Κι οι οδηγοί, χωρίς βιασύνη, χαλαρά, κουμπώνουν τα μπουφάν και βάζουν τα κράνη τους. Αργά. Με μια νωχελική σχολαστικότητα

Επιτέλους, φτάνει κι ο αργοπορημένος. Βάζουμε τα γάντια, ξε-παρκάρουμε, μετριόμαστε και μπαίνουμε στην σειρά. Τελευταία ερώτηση. Έχουμε όλοι βενζίνη; Καταφατικά νεύματα απαντούν ναι. Πρώτη στάση Λουτράκι. Πάμε από παλιά.

Η ομάδα ξεκινάει. Λίγα μόλις μέτρα μετά την πλάστιγγα, η ομάδα, έχει μετατραπεί σε αγέλη.

Οι γρήγοροι χάνονται σχεδόν αμέσως μπροστά. Θα τους συναντήσουμε στο Λουτράκι. Τα δύο τρία άτομα που γνωρίζονται μεταξύ τους, αποτελούν τον πυρήνα που κρατά κοντά μεταξύ τους αυτούς που δεν γνωρίζονται και παν αργά. Ένας νέος (ο πιο αργός) πήγε με τους «γρήγορους» θα τον βρούμε αργότερα (δόξα στον Θεό των κινητών).

Όσο πλησιάζουμε τα διόδια, πυκνώνει η κίνηση. Όμως επειδή ανοίγει ο δρόμος, μπορούμε πια να είμαστε αδιάσπαστα μια γραμμή (δεξιά κοντά στην Λ. Ε. Α. ).

Μπαίνουμε δεξιά στην παράκαμψη, και επιτέλους βρισκόμαστε στην παλιά εθνική Αθηνών – Κορίνθου.

Η ορεινή διαδρομή, μας αποκαλύπτει αμέσως την ομορφιά της. Η φιδίσια λωρίδα, ελίσσετε στην άκρη του βουνού που αγναντεύει από ψηλά τις δαντελωτές ακτές του κορινθιακού κόλπου και τον γαλάζιο ορίζοντα. Τα αλλεπάλληλα «εσάκια» και τις σιδηροδρομικές γραμμές, διαδέχονται τα παραλιακά χωριουδάκια.

Η παλιά εθνική δεν είναι άδεια. Είχαν κι αρκετοί κροκόδειλοι με «ι. χ.» την ίδια ιδέα μ’ εμάς. Παρ’ όλα αυτά, αποφύγαμε το μποτιλιάρισμα της νέας. Διανύοντας δε, μία σαφώς ομορφότερη διαδρομή.

12:30 είμαστε πια στο Λουτράκι. Ο κεντρικός δρόμος είναι σχεδόν απροσπέλαστος από τα συνωστισμένα «κουβαδάκια και τους οδηγούς τους». Μια στάση εκτός προγράμματος, να βγάλουμε ψιλά απ την τράπεζα.

Κατά την διάρκεια της αναμονής, χτυπάει το τηλέφωνο. Είναι οι γρήγοροι. Αφού πήγαν στο σημείο του ραντεβού, κι είδαν ότι δεν υπήρχαν «αργοπορημένα μέλη», λόγω πολυκοσμίας προτίμησαν να επιλέξουν τους «καταρράκτες» για να πιούμε καφέ.

Είναι υπέροχα. Η κίνηση μπροστά στο μαγαζί είναι χαλαρή. Ο πολύς κόσμος, κατευθύνετε προς άλλες κατευθύνσεις ή έχει τελικό προορισμό, το Λουτράκι.

Ευτυχώς. Στην υπόλοιπη διαδρομή, θα είμαστε μόνοι μας.

Οι έχοντες μικρή αυτονομία, πάνε για βενζίνη. Έχουμε αρκετά μεγάλο κομμάτι μπροστά μας χωρίς βενζινάδικο. Δεν υπάρχει λόγος για περιπέτειες. Λόγω του ότι πρέπει να μπουν στον πολτό με τα ακίνητα κάρα μέσα στην πόλη για να βάλουν βενζίνη, υπάρχει μια μικρή καθυστέρηση.

Οι έξι μηχανές που θ’ ακολουθήσουν την διαδρομή μέσα απ τα βουνά, ετοιμάζονται. Οι υπόλοιποι έχουν την γυναίκα που αλείφει με λίπος στο μαστίγιο στο σπίτι, αν αργήσουν για το Κυριακάτικο τραπέζι.

Ξεκινάμε χαλαρά. Ν ανέβουμε το βουνό. Πάμε με 40 – 50 γιατί είναι κρύα τα λάστιχα. Μπαίνουμε στον «σαλίγκαρο» σιγά-σιγά. Με σταθερό ρυθμό, και κοιτώντας τον καθρέπτη μετά από κάθε κλειστή στροφή, (εντάξει. Ακολουθεί ο επόμενος) κινούμαστε στην ελικοειδή διαδρομή.

Μετά από λίγα χιλιόμετρα, έχουμε σταθεροποιηθεί στα 60. Το αγροτικό τοπίο εναλλάσσετε με το δασικό, ενώ σε αρκετά σημεία απολαμβάνουμε την πανοραμική άποψη της φύσης του νομού Κορινθίας.

Οδηγώντας, παρατηρούμε το τοπίο και τις λεπτομέρειες του. Ένα δέντρο με παράξενο σχήμα, ένα πουλί που πετάει, ένα λοφάκι, ζούμε την διαδρομή. Της δίνουμε τον χρόνο να μας γεμίσει.

Ενώ για τον δρόμο που βρισκόμαστε δεν πηγαίνουμε αργά.

Μπορεί ναι μεν. Στα ανοιχτά κομμάτια να πηγαίνουμε με 60 ενώ θα μπορούσαμε άνετα να πάμε με 80 η 100, «μπαίνουμε» όμως επίσης με 60 σε στροφές που ο μέσος οδηγός μπαίνει με 40 η ακόμα και 20.

(Αυτό δεν συμβαίνει γιατί είμαστε οδηγάρες, ούτε γιατί είμαστε ριψοκίνδυνοι.

Συμβαίνει γιατί πηγαίνοντας με σταθερή ταχύτητα μέσα στα όρια που επιτρέπει ο κατασκευαστής του δρόμου, έχεις την δυνατότητα να εκτιμήσεις και να επεξεργαστείς τα δεδομένα, να επιλέξεις τις γραμμές που απαιτεί η στροφή, και να μπεις χωρίς καν να χρειαστεί να πατήσεις φρένο.

Αυτός είναι και ο πλέων ασφαλής τρόπος που γνωρίζω, για να βελτιώσει κανείς την οδηγική του ικανότητα.

Το να «διαβάζεις» έναν δρόμο και να επιλέγεις την σωστή μέση ωριαία ταχύτητα που χρειάζεται, ώστε να τον διανύεις χωρίς να καταπονείς το όχημα σου και χωρίς να θέτεις εαυτόν σε κίνδυνο ή να πηγαίνεις αργά, είναι αυτό που σε κάνει στην πραγματικότητα γρήγορο και καλό οδηγό τελικά.

Άλλωστε, τις δοκιμές δεν τις κάνεις παρέα με αγνώστους, τις κάνεις το πολύ μ έναν φίλο –ποτέ μόνος- που ξέρεις πόσο μπορεί ν ακολουθήσει και που. Η στην πίστα!!!

Όταν πάμε βόλτα, (ιδιαίτερα με κόσμο), πάμε να περάσουμε καλά. Δεν κάνουμε αυτοσχέδια track day κι αγώνες.

Άλλωστε, όσο γρήγοροι και να είμαστε, είμαστε μέτριοι. Οι γρήγοροι οδηγοί, βρίσκονται στην πίστα. Και καταξιώνονται μέσα σ αυτήν.)

Αφού λοιπόν περάσουμε τα Πίσια, Σημείωση. Μπαίνοντας στο χωριό, βλέπουμε μπροστά μας ένα απαγορευτικό κι ένα εκκλησάκι. Το αντιμετοπίζουμε σαν πλατεία. Ακολουθούμε «υποχρεωτική κυκλική πορεία, και παρακάμπτοντας το απαγορευτικό σήμα χωρίς να το παραβιάσουμε, βρισκόμαστε και πάλι στην πορεία μας. Αν πάμε δεξιά θα βγούμε σε ταβέρνα.

Ακολουθεί ένα από τα πιο αργά κομμάτια της διαδρομής. Συνεχείς στροφές γλύφουν την πλαγιά, κι εμποδίζουν το να δεις όλους όσους ακολουθούν.

Στο πρώτο ίσιωμα, στάση για ανασύνταξη. Να μας προλάβουν οι αργοί. Κάνουμε κι ένα τσιγαράκι.

Τελικά καλά θα είχα κάνει να πάρω μαζί μου και camera

Πάντα υπάρχει χρόνος για μια καλή φωτογραφία.

Άλλη φορά θα την έχω μαζί μου ακόμα κι αν δεν την χρησιμοποιήσω καθόλου.

Η 50 περίπου χιλιομέτρων διαδρομή, αφού κατέβουμε απ’ το βουνο, συνεχίζετε παραλιακά. Πέρνάει από την πανέμορφη Μαυρολίμνη , καταλήγοντας στο Αλεποχώρι.

Τα δύο καλύτερα πράγματα στον κόσμο, μετά την βόλτα, είναι ένα καλό ταβερνάκι, με καλό κρασί και φαγητό.

Στην προκειμένη κάτσαμε στο «Αίγειρα». Κι αν και περί ορέξεως κολοκυθόπιτα, εγώ ικανοποιημένος έμεινα. Καλό φαγητό και ψημένο σωστά.

Αν και το σύνηθες είναι σ αυτά τα μέρη να τιμάμε τα δώρα της θάλασσας, προτιμήσαμε τα παϊδάκια. Ζουμερά και ψημένα σωστά, με τα αναμενόμενα παρελκόμενα. (πατάτες, σαλατικά κλπ).

Ικανοποιημένους είδα και τους συνδαιτυμόνες.

Μεταξύ κράσου και μεζέ, η ώρα κυλάει ευχάριστα με χαλαρή συζήτηση κι έχει πάει αισίως σχεδόν έξι.

Ώρα να φεύγουμε σιγά-σιγά.

Τώρα πια δεν χρειάζονται συνεννοήσεις, ξέρουμε προς τα πού πάμε και πως.

Παίρνουμε ο καθένας την θέση του, ακολουθούμε την παραλία, και στην μοναδική διασταύρωση, κάνουμε δεξιά προς Μέγαρα.

Ο δρόμος μας βγάζει και πάλι στην παλιά εθνική οδό, Αθηνών – Κορίνθου, όπου στρίβουμε αριστερά προς Αθήνα.

Στα διυλιστήρια, αντί να κάνουμε δεξιά για να περάσουμε μέσα απ’ την Ελευσίνα, προτιμάμε να πάμε ευθεία και να βγούμε ακριβώς μετά τα διόδια λίγο πριν την είσοδο στην Αττική οδό.

Εδώ πια, σταματάμε δεξιά, ενώ η τελευταία ακτίνα του ήλιου σβήνει, χαιρετιόμαστε γνωρίζοντας πως σύντομα θα ξαναβρεθούμε και θα απολαύσουμε μια άλλη βόλτα, σε μια διαφορετική, εξίσου όμως όμορφη διαδρομή.

Η συμπαγής γραμμή από τις μηχανές που κινούνταν σε σειρά, σβήνει σαν να μην υπήρξε.

Κι ο καθένας μόνος, γεμάτος από τις εικόνες και τα συναισθήματα που γέμισαν την μέρα του, γυρνάει και πάλι στους ατομικούς του ρυθμούς. έχοντας εγκαινιάσει την γνωριμία και μοιραστεί, την ομορφιά της φύσης και της μηχανής, με τους καινούριους του φίλους

Τους Ι.Χ.-δες και τα διόδια να τα φοβάσαι. Ώρες πολλές ακίνητο στην εθνική. Μπορεί να σε κρατήσουν.

Γι αυτό να πας από παλιά!!!.

Κυριακή πρωί. Πρώτη λιακάδα του χειμώνα. Όλα τα ταλαιπωρημένα από τον εβδομαδιαίο κάματο ανθρωπάκια, παίρνουν τα «κουβαδάκια» τους, με την ελπίδα να βάλουν έστω Τρίτη στο σασμάν (έτσι για αλλαγή) και να πιουν καφέ στην παραλία. Με αποτέλεσμα φυσικά, να μετατρέψουν την εθνική, σε Πατησίων.

Το ραντεβού είναι κανονισμένο για τις 11:00 στην «πλάστιγγα» (τώρα πια τουριστικό περίπτερο Χαϊδαρίου) αναχώρηση 11:20. έγραφε το post.

Έχεις φτάσει στην ώρα σου. Είσαι πρώτος. Παίρνεις ένα καφεδάκι και περιμένεις.

Σκέπτεσαι την διαδρομή: Αθήνα (από παλιά), Λουτράκι , Πίσια , Σχίνο , Αλεποχώρι , Μέγαρα , Αθήνα.

Ενώ απολαμβάνεις τον χειμωνιάτικο ήλιο.

Λατρεύεις τις Αλκυονίδες μέρες. Είναι τόσο φωτεινές. Τόσο γλυκές. Τόσο ζωντανές. Όμορφες!!! Όλα είναι λαμπερά και με ζωηρά χρώματα. Κι η θερμοκρασία τόσο φιλική.

Κι ενώ χάνεσαι ρεμβάζοντας κάτω απ το τρυφερό χάδι του ήλιου, αρχίζουν να καταφτάνουν οι πρώτες μηχανές. Και μόλις βγει το κράνος, είτε αναγνωρίζεις ένα γνωστό πρόσωπο, είτε την αναρώτηση στο βλέμμα. Τώρα αυτός που με κοιτάει. Μ’ εμάς είναι η με τους άλλους;

Γιατί υπάρχουν κι άλλοι. Πολλοί άλλοι. Κάποιοι απ’ τους οποίους θα πάνε Επίδαυρο, Ναύπλιο η όπου αλλού.

Σιγά-Σιγά, ξεχωρίζουν τα γκρουπ καταλαβαίνεις ποιοι είναι οι δικοί σου. Φτιάχνετε κι εσείς το πηγαδάκι σας, συζητώντας για το αν υπάρχουν αλλαγές στην διαδρομή, που θα γίνουν στάσεις, κλπ

Κάποιος καθυστερημένος, τηλεφωνεί. Έρχομαι. Σε 5 λεπτά έφτασα. Μην φύγετε.

Ώρα να ζεστάνουμε τις μηχανές. Αρχίζουν ήχοι από μίζες και κινητήρες να γεμίζουν τον χώρο. Χωρίζονται τα γκρουπ των αργών και των γρήγορων.

Κι οι οδηγοί, χωρίς βιασύνη, χαλαρά, κουμπώνουν τα μπουφάν και βάζουν τα κράνη τους. Αργά. Με μια νωχελική σχολαστικότητα

Επιτέλους, φτάνει κι ο αργοπορημένος. Βάζουμε τα γάντια, ξε-παρκάρουμε, μετριόμαστε και μπαίνουμε στην σειρά. Τελευταία ερώτηση. Έχουμε όλοι βενζίνη; Καταφατικά νεύματα απαντούν ναι. Πρώτη στάση Λουτράκι. Πάμε από παλιά.

Η ομάδα ξεκινάει. Λίγα μόλις μέτρα μετά την πλάστιγγα, η ομάδα, έχει μετατραπεί σε αγέλη.

Οι γρήγοροι χάνονται σχεδόν αμέσως μπροστά. Θα τους συναντήσουμε στο Λουτράκι. Τα δύο τρία άτομα που γνωρίζονται μεταξύ τους, αποτελούν τον πυρήνα που κρατά κοντά μεταξύ τους αυτούς που δεν γνωρίζονται και παν αργά. Ένας νέος (ο πιο αργός) πήγε με τους «γρήγορους» θα τον βρούμε αργότερα (δόξα στον Θεό των κινητών).

Όσο πλησιάζουμε τα διόδια, πυκνώνει η κίνηση. Όμως επειδή ανοίγει ο δρόμος, μπορούμε πια να είμαστε αδιάσπαστα μια γραμμή (δεξιά κοντά στην Λ. Ε. Α. ).

Μπαίνουμε δεξιά στην παράκαμψη, και επιτέλους βρισκόμαστε στην παλιά εθνική Αθηνών – Κορίνθου.

Η ορεινή διαδρομή, μας αποκαλύπτει αμέσως την ομορφιά της. Η φιδίσια λωρίδα, ελίσσετε στην άκρη του βουνού που αγναντεύει από ψηλά τις δαντελωτές ακτές του κορινθιακού κόλπου και τον γαλάζιο ορίζοντα. Τα αλλεπάλληλα «εσάκια» και τις σιδηροδρομικές γραμμές, διαδέχονται τα παραλιακά χωριουδάκια.

Η παλιά εθνική δεν είναι άδεια. Είχαν κι αρκετοί κροκόδειλοι με «ι. χ.» την ίδια ιδέα μ’ εμάς. Παρ’ όλα αυτά, αποφύγαμε το μποτιλιάρισμα της νέας. Διανύοντας δε, μία σαφώς ομορφότερη διαδρομή.

12:30 είμαστε πια στο Λουτράκι. Ο κεντρικός δρόμος είναι σχεδόν απροσπέλαστος από τα συνωστισμένα «κουβαδάκια και τους οδηγούς τους». Μια στάση εκτός προγράμματος, να βγάλουμε ψιλά απ την τράπεζα.

Κατά την διάρκεια της αναμονής, χτυπάει το τηλέφωνο. Είναι οι γρήγοροι. Αφού πήγαν στο σημείο του ραντεβού, κι είδαν ότι δεν υπήρχαν «αργοπορημένα μέλη», λόγω πολυκοσμίας προτίμησαν να επιλέξουν τους «καταρράκτες» για να πιούμε καφέ.

Είναι υπέροχα. Η κίνηση μπροστά στο μαγαζί είναι χαλαρή. Ο πολύς κόσμος, κατευθύνετε προς άλλες κατευθύνσεις ή έχει τελικό προορισμό, το Λουτράκι.

Ευτυχώς. Στην υπόλοιπη διαδρομή, θα είμαστε μόνοι μας.

Οι έχοντες μικρή αυτονομία, πάνε για βενζίνη. Έχουμε αρκετά μεγάλο κομμάτι μπροστά μας χωρίς βενζινάδικο. Δεν υπάρχει λόγος για περιπέτειες. Λόγω του ότι πρέπει να μπουν στον πολτό με τα ακίνητα κάρα μέσα στην πόλη για να βάλουν βενζίνη, υπάρχει μια μικρή καθυστέρηση.

Οι έξι μηχανές που θ’ ακολουθήσουν την διαδρομή μέσα απ τα βουνά, ετοιμάζονται. Οι υπόλοιποι έχουν την γυναίκα που αλείφει με λίπος στο μαστίγιο στο σπίτι, αν αργήσουν για το Κυριακάτικο τραπέζι.

Ξεκινάμε χαλαρά. Ν ανέβουμε το βουνό. Πάμε με 40 – 50 γιατί είναι κρύα τα λάστιχα. Μπαίνουμε στον «σαλίγκαρο» σιγά-σιγά. Με σταθερό ρυθμό, και κοιτώντας τον καθρέπτη μετά από κάθε κλειστή στροφή, (εντάξει. Ακολουθεί ο επόμενος) κινούμαστε στην ελικοειδή διαδρομή.

Μετά από λίγα χιλιόμετρα, έχουμε σταθεροποιηθεί στα 60. Το αγροτικό τοπίο εναλλάσσετε με το δασικό, ενώ σε αρκετά σημεία απολαμβάνουμε την πανοραμική άποψη της φύσης του νομού Κορινθίας.

Οδηγώντας, παρατηρούμε το τοπίο και τις λεπτομέρειες του. Ένα δέντρο με παράξενο σχήμα, ένα πουλί που πετάει, ένα λοφάκι, ζούμε την διαδρομή. Της δίνουμε τον χρόνο να μας γεμίσει.

Ενώ για τον δρόμο που βρισκόμαστε δεν πηγαίνουμε αργά.

Μπορεί ναι μεν. Στα ανοιχτά κομμάτια να πηγαίνουμε με 60 ενώ θα μπορούσαμε άνετα να πάμε με 80 η 100, «μπαίνουμε» όμως επίσης με 60 σε στροφές που ο μέσος οδηγός μπαίνει με 40 η ακόμα και 20.

(Αυτό δεν συμβαίνει γιατί είμαστε οδηγάρες, ούτε γιατί είμαστε ριψοκίνδυνοι.

Συμβαίνει γιατί πηγαίνοντας με σταθερή ταχύτητα μέσα στα όρια που επιτρέπει ο κατασκευαστής του δρόμου, έχεις την δυνατότητα να εκτιμήσεις και να επεξεργαστείς τα δεδομένα, να επιλέξεις τις γραμμές που απαιτεί η στροφή, και να μπεις χωρίς καν να χρειαστεί να πατήσεις φρένο.

Αυτός είναι και ο πλέων ασφαλής τρόπος που γνωρίζω, για να βελτιώσει κανείς την οδηγική του ικανότητα.

Το να «διαβάζεις» έναν δρόμο και να επιλέγεις την σωστή μέση ωριαία ταχύτητα που χρειάζεται, ώστε να τον διανύεις χωρίς να καταπονείς το όχημα σου και χωρίς να θέτεις εαυτόν σε κίνδυνο ή να πηγαίνεις αργά, είναι αυτό που σε κάνει στην πραγματικότητα γρήγορο και καλό οδηγό τελικά.

Άλλωστε, τις δοκιμές δεν τις κάνεις παρέα με αγνώστους, τις κάνεις το πολύ μ έναν φίλο –ποτέ μόνος- που ξέρεις πόσο μπορεί ν ακολουθήσει και που. Η στην πίστα!!!

Όταν πάμε βόλτα, (ιδιαίτερα με κόσμο), πάμε να περάσουμε καλά. Δεν κάνουμε αυτοσχέδια track day κι αγώνες.

Άλλωστε, όσο γρήγοροι και να είμαστε, είμαστε μέτριοι. Οι γρήγοροι οδηγοί, βρίσκονται στην πίστα. Και καταξιώνονται μέσα σ αυτήν.)

Αφού λοιπόν περάσουμε τα Πίσια, Σημείωση. Μπαίνοντας στο χωριό, βλέπουμε μπροστά μας ένα απαγορευτικό κι ένα εκκλησάκι. Το αντιμετοπίζουμε σαν πλατεία. Ακολουθούμε «υποχρεωτική κυκλική πορεία, και παρακάμπτοντας το απαγορευτικό σήμα χωρίς να το παραβιάσουμε, βρισκόμαστε και πάλι στην πορεία μας. Αν πάμε δεξιά θα βγούμε σε ταβέρνα.

Ακολουθεί ένα από τα πιο αργά κομμάτια της διαδρομής. Συνεχείς στροφές γλύφουν την πλαγιά, κι εμποδίζουν το να δεις όλους όσους ακολουθούν.

Στο πρώτο ίσιωμα, στάση για ανασύνταξη. Να μας προλάβουν οι αργοί. Κάνουμε κι ένα τσιγαράκι.

Τελικά καλά θα είχα κάνει να πάρω μαζί μου και camera

Πάντα υπάρχει χρόνος για μια καλή φωτογραφία.

Άλλη φορά θα την έχω μαζί μου ακόμα κι αν δεν την χρησιμοποιήσω καθόλου.

Η 50 περίπου χιλιομέτρων διαδρομή, αφού κατέβουμε απ’ το βουνο, συνεχίζετε παραλιακά. Πέρνάει από την πανέμορφη Μαυρολίμνη , καταλήγοντας στο Αλεποχώρι.

Τα δύο καλύτερα πράγματα στον κόσμο, μετά την βόλτα, είναι ένα καλό ταβερνάκι, με καλό κρασί και φαγητό.

Στην προκειμένη κάτσαμε στο «Αίγειρα». Κι αν και περί ορέξεως κολοκυθόπιτα, εγώ ικανοποιημένος έμεινα. Καλό φαγητό και ψημένο σωστά.

Αν και το σύνηθες είναι σ αυτά τα μέρη να τιμάμε τα δώρα της θάλασσας, προτιμήσαμε τα παϊδάκια. Ζουμερά και ψημένα σωστά, με τα αναμενόμενα παρελκόμενα. (πατάτες, σαλατικά κλπ).

Ικανοποιημένους είδα και τους συνδαιτυμόνες.

Μεταξύ κράσου και μεζέ, η ώρα κυλάει ευχάριστα με χαλαρή συζήτηση κι έχει πάει αισίως σχεδόν έξι.

Ώρα να φεύγουμε σιγά-σιγά.

Τώρα πια δεν χρειάζονται συνεννοήσεις, ξέρουμε προς τα πού πάμε και πως.

Παίρνουμε ο καθένας την θέση του, ακολουθούμε την παραλία, και στην μοναδική διασταύρωση, κάνουμε δεξιά προς Μέγαρα.

Ο δρόμος μας βγάζει και πάλι στην παλιά εθνική οδό, Αθηνών – Κορίνθου, όπου στρίβουμε αριστερά προς Αθήνα.

Στα διυλιστήρια, αντί να κάνουμε δεξιά για να περάσουμε μέσα απ’ την Ελευσίνα, προτιμάμε να πάμε ευθεία και να βγούμε ακριβώς μετά τα διόδια λίγο πριν την είσοδο στην Αττική οδό.

Εδώ πια, σταματάμε δεξιά, ενώ η τελευταία ακτίνα του ήλιου σβήνει, χαιρετιόμαστε γνωρίζοντας πως σύντομα θα ξαναβρεθούμε και θα απολαύσουμε μια άλλη βόλτα, σε μια διαφορετική, εξίσου όμως όμορφη διαδρομή.

Η συμπαγής γραμμή από τις μηχανές που κινούνταν σε σειρά, σβήνει σαν να μην υπήρξε.

Κι ο καθένας μόνος, γεμάτος από τις εικόνες και τα συναισθήματα που γέμισαν την μέρα του, γυρνάει και πάλι στους ατομικούς του ρυθμούς. έχοντας εγκαινιάσει την γνωριμία και μοιραστεί, την ομορφιά της φύσης και της μηχανής, με τους καινούριους του φίλους

Αναρωτήθηκαν οι ιθύνοντες

θα βάλουμε κλεφτρόνια μειονοτικών πληθυσμών να πέσουν πάνω σε σφαίρες ανεκπαίδευτων αστυνομικών

Απάντησαν οι σύμβουλοι

Έτσι κι έγινε.

Ο νεκρός είναι Αθίγγανος, Αλβανός, Πακιστανός, τοξικομανής, άνεργος, τεράστια η λίστα.
Το αποτέλεσμα όμως για άλλη μια φορά είναι ο πολίτης να φοβάται. Να σταματά στα μπλόκα, σκεπτόμενος ότι δεν αξίζει τον κόπο να προσπαθήσει να ξεφύγει. Κινδυνεύει η ζωή του.

Γιατί μειονότητα;

Μα γιατί δεν είναι δικός μας. Είναι απ τους πολίτες Βήτα κατηγορίας. Τους άλλους.
Γι αυτούς δε θα γκρινιάξει κανείς. Ποιος θα πάρει σοβαρά μια γύφτισα που κλαίει για το παιδί της; Για τον πολύ τον κόσμο οι τσιγγάνοι μεταφράζονται σε πρόβλημα. Σε βάρος.

Από κει αρχίζουμε για να συνηθίζει ο κόσμος τη βία και να μην αντιδρά. Μετά θα έρθει η σειρά των Άλφα κατηγορίας πολιτών.

Είναι η συνταγή που εφάρμοσε ο Χίτλερ και είναι επαρκώς δοκιμασμένη.

Άλλωστε οι αστυνομικοί πάντα αμύνονται και δεν είναι αρκετά εκπαιδευμένοι.
Οι παραβάτες φταιν που πανικοβάλλονται και παν και πέφτουν πάνω στις σφαίρες των αστυνομικών.